Готовые материалы

Աշխատությունը նվիրված է տարրական դպրոցում սովորողների արժեքային կողմնորոշումների ձևավորման գործընթացի ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով երեխայի անձի բարոյական, սոցիալական և մշակութային զարգացման վրա կրթական միջավայրի ազդեցությունը։ Հետազոտության հիմքում այն գաղափարն է, որ տարրական դպրոցը ոչ միայն գիտելիքների և հմտությունների փոխանցման, այլև երեխայի աշխարհայացքի, վարքագծային սկզբունքների և հասարակության մեջ ընդունված արժեքների ձևավորման կարևոր փուլ է։ Աշխատությունում ուսումնասիրվում է արժեքային կողմնորոշումների էությունը, դրանց կառուցվածքը և տարրական դպրոցական տարիքում ձևավորման առանձնահատկությունները՝ հաշվի առնելով երեխայի տարիքային, հոգեբանական և սոցիալական զարգացման օրինաչափությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այնպիսի արժեքների ձևավորմանը, ինչպիսիք են բարությունը, ազնվությունը, պատասխանատվությունը, փոխադարձ հարգանքը, համագործակցությունը, ընկերասիրությունը, հայրենասիրությունը, աշխատասիրությունը, արդարությունը և հանդուրժողականությունը։ Քննության է առնվում ուսուցման և դաստիարակության միասնական գործընթացը՝ ցույց տալով, որ արժեքների ձևավորումը առավել արդյունավետ է այն դեպքում, երբ դրանք ոչ միայն ներկայացվում են տեսականորեն, այլև ամրապնդվում են երեխայի առօրյա գործունեության, հաղորդակցության և գործնական փորձի միջոցով։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է ուսուցչի դերի ուսումնասիրությունը, քանի որ նրա անձնական օրինակը, հաղորդակցման ոճը, մանկավարժական մոտեցումները և դասարանում ստեղծվող բարոյահոգեբանական միջավայրը էական ազդեցություն ունեն սովորողների արժեքային համակարգի ձևավորման վրա։ Ուշադրություն է դարձվում նաև ընտանիքի և դպրոցի համագործակցությանը, քանի որ երեխայի արժեքային պատկերացումները ձևավորվում են ոչ միայն դասապրոցեսում, այլև ընտանեկան և սոցիալական միջավայրի ազդեցությամբ։ Հետազոտության շրջանակում կարող են դիտարկվել տարբեր առարկաների, հատկապես մայրենի լեզվի, գրականության, պատմության, արվեստի և շրջակա աշխարհի ուսումնասիրության հնարավորությունները՝ արժեքային դաստիարակության խնդիրները ուսումնական գործընթացում ներառելու համար։ Կարևորվում են նաև խաղային, խմբային, ստեղծագործական, նախագծային և իրավիճակային մեթոդները, որոնք հնարավորություն են տալիս երեխաներին ինքնուրույն քննարկել բարոյական երկընտրանքները, արտահայտել սեփական տեսակետը, լսել ուրիշներին և գործնականում կիրառել ձեռք բերած արժեքային պատկերացումները։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև սովորողների արժեքային կողմնորոշումների ձևավորման մակարդակի գնահատման և զարգացման արդյունավետ մանկավարժական պայմանների բացահայտման հարցերին։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է ժամանակակից կրթության համար, քանի որ կրթական համակարգի նպատակը միայն ակադեմիական արդյունքների ապահովումը չէ․ այն նաև ինքնուրույն, պատասխանատու, սոցիալապես ակտիվ և բարոյական արժեքներով առաջնորդվող անհատի ձևավորումն է։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել տարրական դասարանների ուսուցիչներին, մանկավարժներին, հոգեբաններին, կրթության կազմակերպիչներին, ծնողներին, ինչպես նաև մանկավարժական բուհերի ուսանողներին և հետազոտողներին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ներկայացնում է տարրական դպրոցը որպես երեխայի արժեքային աշխարհընկալման ձևավորման կարևորագույն միջավայր և բացահայտում է այն մանկավարժական միջոցներն ու պայմանները, որոնք կարող են նպաստել սովորողների կայուն արժեքային կողմնորոշումների զարգացմանը։

Աշխատությունը նվիրված է փաստարկման և լեզվի փոխհարաբերության ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով, թե ինչպես են լեզվական միջոցները մասնակցում մտքերի հիմնավորմանը, համոզիչ խոսքի կառուցմանը և տարբեր տեսակետների պաշտպանությանը կամ հերքմանը։ Հետազոտության հիմքում այն գաղափարն է, որ փաստարկումը միայն տրամաբանական դատողությունների հաջորդականություն չէ, այլ նաև լեզվական հաղորդակցության գործընթաց, որի արդյունավետությունը մեծապես կախված է օգտագործվող բառապաշարից, շարահյուսական կառուցվածքներից, իմաստային կապերից, խոսքային ռազմավարություններից և հաղորդակցական իրավիճակից։ Աշխատությունում ուսումնասիրվում են փաստարկի հիմնական բաղադրիչները՝ պնդումը, հիմնավորումը, ապացույցը, եզրահանգումը և դրանց միջև ձևավորվող տրամաբանական ու իմաստային հարաբերությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հարցին, թե ինչպես է լեզուն հնարավորություն տալիս ոչ միայն արտահայտել արդեն ձևավորված միտքը, այլև կառուցել, զարգացնել և փոխակերպել փաստարկային դիրքորոշումը։ Քննության են առնվում փաստարկման տարբեր եղանակներ, համոզման լեզվական միջոցները, պատճառահետևանքային և հակադրական կապերի արտահայտումը, գնահատողական բառապաշարի դերը, ինչպես նաև հարցադրումների, օրինակների, համեմատությունների և այլ խոսքային հնարքների կիրառությունը։ Կարևորվում է նաև փաստարկման տրամաբանական և լեզվական կողմերի փոխհարաբերությունը․ տրամաբանորեն ճիշտ կառուցված փաստարկը կարող է տարբեր արդյունավետություն ունենալ՝ կախված դրա լեզվական ձևակերպումից և հասցեատիրոջ ընկալման առանձնահատկություններից։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև փաստարկման ընթացքում առաջացող լեզվական մանիպուլյացիաներին, երկիմաստություններին, ոչ հիմնավորված ընդհանրացումներին և այլ սխալներին, որոնք կարող են թուլացնել փաստարկի համոզչական ուժը կամ խեղաթյուրել հաղորդվող գաղափարի ընկալումը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է փաստարկման դիտարկումը տարբեր հաղորդակցական ոլորտներում՝ գիտական և ակադեմիական խոսքում, հրապարակախոսության, քաղաքական հաղորդակցության, բանավեճերի և առօրյա խոսքի շրջանակներում։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ցույց տալու, որ փաստարկային խոսքի կառուցվածքն ու լեզվական միջոցները փոփոխվում են՝ կախված հաղորդակցական նպատակից, թեմայից, լսարանից և իրավիճակից։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև լեզվական և քննադատական մտածողության զարգացման տեսանկյունից, քանի որ փաստարկների կառուցվածքը ճանաչելու և գնահատելու կարողությունը նպաստում է տեղեկատվության քննադատական ընկալմանը, հիմնավորված եզրահանգումներ կատարելու և սեփական տեսակետը տրամաբանված ու հստակ ձևակերպելու հմտությունների զարգացմանը։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել լեզվաբանների, փիլիսոփաների, տրամաբանների, հաղորդակցության մասնագետների, լրագրողների, մանկավարժների և փաստարկման տեսությամբ հետաքրքրվող ուսանողների ու հետազոտողների համար։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը լեզուն և փաստարկումը դիտարկում է որպես փոխկապակցված երևույթներ՝ ցույց տալով, թե ինչպես են լեզվական կառուցվածքներն ու հաղորդակցական ռազմավարությունները նպաստում մտքի հիմնավորմանը, համոզման գործընթացին և գիտակցված բանավեճի ձևավորմանը։

Աշխատությունը նվիրված է ժամանակակից անգլերենում ապոզիտիվային կառուցվածքների կառուցվածքային և իմաստային առանձնահատկությունների համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում այն լեզվական կառույցներն են, որոնցում երկու կամ ավելի անվանական միավորներ գտնվում են փոխադարձ կապի մեջ, և դրանցից մեկը լրացուցիչ կերպով բնութագրում, հստակեցնում կամ վերանվանում է մյուսին։ Աշխատությունում ուսումնասիրվում է ապոզիտիվային կառուցվածքների տեղը անգլերենի շարահյուսական համակարգում, դրանց ձևավորման սկզբունքները և նախադասության մեջ կատարած գործառույթները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հարցին, թե ինչպես են ապոզիտիվային հարաբերությունները դրսևորվում տարբեր կառուցվածքային ձևերով և ինչպիսի իմաստային կապեր են առաջանում հիմնական և հավելյալ անվանական բաղադրիչների միջև։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է ապոզիտիվային կառույցների դասակարգումը՝ հաշվի առնելով դրանց կառուցվածքային կազմակերպումը, բաղադրիչների հարաբերությունը, շարահյուսական դիրքը և հաղորդակցական նշանակությունը։ Քննության են առնվում ինչպես սահմանափակող, այնպես էլ չսահմանափակող բնույթի կառուցվածքները, որոնց միջոցով խոսողը կարող է կամ նույնականացնել տվյալ անձը կամ առարկան, կամ պարզապես հավելյալ տեղեկություն հաղորդել դրա մասին։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի կետադրության և ինտոնացիայի դերի ուսումնասիրությունը, քանի որ անգլերենում ապոզիտիվային կառուցվածքի առանձնացումը կամ չառանձնացումը կարող է կապված լինել դրա իմաստային և հաղորդակցական գործառույթի հետ։ Աշխատության մեջ կառուցվածքային վերլուծությունը զուգակցվում է իմաստաբանական ուսումնասիրության հետ, ինչը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու ապոզիտիվային կապերի տարբեր տեսակները, դրանցում առկա նույնականացման, բնութագրման, պարզաբանման և լրացման հարաբերությունները։ Ուսումնասիրվում է նաև այդ կառույցների գործածությունը տարբեր խոսքային և ոճական միջավայրերում՝ գրական, գիտական, հրապարակախոսական և առօրյա խոսքում, ինչը հնարավորություն է տալիս գնահատելու դրանց կիրառական բազմազանությունը։ Հետազոտության ընթացքում կարևոր տեղ կարող է զբաղեցնել ապոզիտիվային կառույցների և շարահյուսական այլ հարակից երևույթների սահմանազատման խնդիրը, քանի որ արտաքին կառուցվածքով նման ձևերը միշտ չէ, որ ունեն նույն քերականական կամ իմաստային բնույթը։ Այս տեսանկյունից աշխատանքը նպաստում է ժամանակակից անգլերենի անվանական բառակապակցությունների և նախադասության կառուցվածքի ավելի խորքային ըմբռնմանը։ Ուսումնասիրությունը կարող է օգտակար լինել անգլերենի քերականությամբ և տեսական լեզվաբանությամբ զբաղվող մասնագետներին, անգլերենի դասավանդողներին, թարգմանիչներին, լեզվաբանության ուսանողներին և հետազոտողներին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը բացահայտում է ապոզիտիվային կառուցվածքների կառուցվածքային կազմակերպման, իմաստային բովանդակության և հաղորդակցական գործառույթի փոխկապակցվածությունը՝ ներկայացնելով դրանց դերը ժամանակակից անգլերենի շարահյուսական համակարգում և լեզվական հաղորդակցության մեջ։

Հետազոտությունը նվիրված է հանրային գրադարանների գործունեության մեջ ինտերնետային տեխնոլոգիաների կիրառման փորձի ուսումնասիրությանը և վերլուծությանը՝ դիտարկելով, թե ինչպես է թվային միջավայրի զարգացումը փոխակերպում գրադարանային ծառայությունների կազմակերպման, տեղեկատվական ռեսուրսների հասանելիության և ընթերցողների հետ հաղորդակցության ձևերը։ Աշխատության հիմքում դրված է ժամանակակից գրադարանի՝ որպես տեղեկատվության, գիտելիքի և մշակույթի ազատ հասանելիությունն ապահովող սոցիալական հաստատության վերափոխման գործընթացը։ Ուսումնասիրվում են ինտերնետային տեխնոլոգիաների կիրառման հիմնական ուղղությունները՝ գրադարանի կողմից վեբ ծառայությունների օգտագործումը, գրադարանը որպես համացանցի հասանելիության կետ և գրադարանը որպես սեփական թվային բովանդակություն ստեղծող ու տարածող կառույց։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում հեռավար գրադարանային սպասարկմանը, որի միջոցով օգտատերերը կարող են օգտվել էլեկտրոնային կատալոգներից, թվայնացված հավաքածուներից, տվյալների շտեմարաններից և այլ տեղեկատվական ռեսուրսներից՝ առանց գրադարան ֆիզիկապես այցելելու։ Քննարկվում են նաև առցանց պատվերների և ամրագրման, փաստաթղթերի էլեկտրոնային առաքման, գրքերի վերադարձի ժամկետի երկարաձգման, հեռավար գրանցման, անձնական օգտահաշվի, առցանց տեղեկատու-մատենագիտական խորհրդատվության և այլ թվային ծառայությունների զարգացման առանձնահատկությունները։ Հետազոտությունը ցույց է տալիս, որ ինտերնետային տեխնոլոգիաները ներթափանցել են գրադարանային գործունեության գրեթե բոլոր հիմնական ոլորտներ՝ սկսած ֆոնդերի համալրումից և տեղեկատվության որոնումից մինչև օգտատերերի սպասարկում, մշակութային միջոցառումների կազմակերպում, մասնագիտական հաղորդակցություն և կառավարման գործընթացներ։ Առանձին բաժին է նվիրված գրադարանների կողմից սեփական ինտերնետային ռեսուրսների ստեղծմանը՝ պաշտոնական կայքերի, էլեկտրոնային կատալոգների, թվային հավաքածուների, վիրտուալ ցուցադրությունների, տեսանյութերի, փոդքասթների և սոցիալական ցանցերում ներկայացված բովանդակության միջոցով։ Կարևորվում է նաև վիրտուալ գրադարանային միջավայրի ձևավորումը, որը հնարավորություն է տալիս ընդլայնել գրադարանի լսարանը և ապահովել ծառայությունների հասանելիությունը շուրջօրյա ռեժիմով։ Միաժամանակ ուսումնասիրվում են թվայնացման գործընթացը խոչընդոտող խնդիրները՝ տեխնիկական և ֆինանսական ռեսուրսների սահմանափակությունը, մասնագիտական կադրերի պակասը, թվային ծառայությունների որակի գնահատման չափանիշների և համապատասխան մեթոդական ու նորմատիվ ապահովման անհրաժեշտությունը, ինչպես նաև ստեղծված էլեկտրոնային ռեսուրսների երկարաժամկետ պահպանման հարցերը։ Հետազոտության կարևոր առանձնահատկությունն այն է, որ գրադարանային թվայնացումը ներկայացվում է ոչ թե որպես ինքնանպատակ տեխնոլոգիական գործընթաց, այլ որպես գրադարանի սոցիալական գործառույթների իրականացման միջոց, որի վերջնական նպատակը գիտելիքի, տեղեկատվության և մշակույթի հասանելիության ընդլայնումն է։ Ուսումնասիրությունը հիմնված է գրադարանային ոլորտի մասնագիտական գրականության, նորմատիվ փաստաթղթերի և տարբեր երկրների հանրային գրադարանների պաշտոնական կայքերի վերլուծության վրա և համադրում է տեսական ու գործնական մոտեցումները։ Այն կարող է օգտակար լինել գրադարանագետներին, տեղեկատվական մասնագետներին, թվային հումանիտարիայի և գրադարանային թվայնացման ոլորտի հետազոտողներին, ինչպես նաև գրադարանային ծառայությունների կազմակերպմամբ զբաղվող մասնագետներին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ներկայացնում է ժամանակակից հանրային գրադարանի թվային վերափոխման հիմնական ուղղությունները՝ ընդգծելով ինտերնետային տեխնոլոգիաների դերը հեռավար սպասարկման, էլեկտրոնային ռեսուրսների զարգացման, օգտատերերի հետ հաղորդակցության և գրադարանի՝ որպես ժամանակակից տեղեկատվական ու մշակութային կենտրոնի կայացման գործում։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության տարածքում WGS-84 համաշխարհային գեոդեզիական կոորդինատային համակարգի ներդրման և GPS արբանյակային ընդունիչների դիտարկումների միջոցով նոր ազգային գեոդեզիական ցանցի ստեղծման գիտական ու գործնական հիմնահարցերի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է ներկայացնել ժամանակակից արբանյակային տեխնոլոգիաների կիրառմամբ բարձր ճշտության միասնական գեոդեզիական հիմքի ձևավորման սկզբունքները և գնահատել դրա նշանակությունը Հայաստանի տարածքում գեոդեզիական, քարտեզագրական, տեղագրական և կադաստրային աշխատանքների իրականացման համար։ Աշխատությունում ուսումնասիրվում են WGS-84 համակարգի առանձնահատկությունները, դրա ներդրման անհրաժեշտությունը և ավանդական գեոդեզիական համակարգից ժամանակակից արբանյակային համակարգի անցման խնդիրները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում GPS ընդունիչներով իրականացվող դիտարկումների կազմակերպմանը, չափումների տևողությանը, դիտարկվող կետերի ընտրությանը, բազային գծերի ձևավորմանը, ստացված տվյալների մշակմանը և կոորդինատների հաշվարկման ու հավասարակշռման մեթոդներին։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է Հայաստանի տարածքում ազգային գեոդեզիական ցանցի կառուցվածքի ուսումնասիրությունը՝ տարբեր դասերի գեոդեզիական կետերի փոխկապակցման և միասնական կոորդինատային հիմքի ստեղծման տեսանկյունից։ Պաշտոնական ծրագրային փաստաթղթերում նախատեսված էր WGS-84 համակարգում ազգային գեոդեզիական ցանցի ստեղծում, իսկ GPS դիտարկումները պետք է օգտագործվեին ցանցի կետերի բարձր ճշտությամբ կոորդինատների որոշման համար։ Հետագայում ստեղծված ազգային գեոդեզիական ցանցը ներառեց 0-ական դասի 5, 1-ին դասի 41 և 2-րդ դասի 1069 կետեր։ Աշխատության մեջ կարևոր տեղ է զբաղեցնում նաև արբանյակային գեոդեզիական տեխնոլոգիաների առավելությունների վերլուծությունը, քանի որ դրանց կիրառումը հնարավորություն է տալիս բարձրացնել կոորդինատների որոշման ճշտությունը, նվազեցնել ավանդական չափումների նկատմամբ կախվածությունը և ավելի արդյունավետ կազմակերպել մեծ տարածքների գեոդեզիական ապահովումը։ Ուսումնասիրության արդյունքները նշանակալի են տեղագրական քարտեզների և հատակագծերի կազմման, կադաստրային քարտեզագրման, շինարարական և նախագծային աշխատանքների, նավիգացիոն համակարգերի, օդագնացության, պետական սահմանների ու վարչատարածքային սահմանների որոշման, ինչպես նաև երկրակեղևի շարժումների ուսումնասիրության համար։ Հետազոտությունը նաև անդրադառնում է գեոդեզիական ցանցի հետագա պահպանման, թարմացման և մշտական գործող արբանյակային ռեֆերենց կայանների միջոցով դրա արդիական վիճակի ապահովման անհրաժեշտությանը։ Այսպիսով, աշխատանքը ներկայացնում է Հայաստանի գեոդեզիական համակարգի արդիականացման կարևոր փուլը՝ ավանդական ցանցերից դեպի ժամանակակից արբանյակային տեխնոլոգիաների վրա հիմնված միասնական ազգային գեոդեզիական հիմք անցնելու գործընթացը։ Այն կարող է հետաքրքրել գեոդեզիստներին, քարտեզագիրներին, կադաստրի մասնագետներին, տեղագրագետներին, շինարարության և հողաշինության ոլորտի մասնագետներին, ինչպես նաև համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին և հետազոտողներին։ Մատենագիտական տվյալներով՝ աշխատանքը 2010 թվականին ներկայացված տեխնիկական գիտությունների թեկնածուի ատենախոսություն է՝ «Գեոդեզիա, ներառյալ քարտեզագրություն և կադաստր» մասնագիտությամբ։

Գիրքը նվիրված է հայ թատրոնի և կինոյի նշանավոր դերասան, բեմադրիչ և թատերական գործիչ Վաղարշ Վաղարշյանի ստեղծագործական անհատականության, գեղարվեստական մտածողության և բազմակողմանի գործունեության ուսումնասիրությանը։ Աշխատության կենտրոնում նրա դերասանական արվեստն է, բեմական կերպարների ստեղծման առանձնահատկությունները և այն գեղարվեստական սկզբունքները, որոնց շնորհիվ նա նշանակալի հետք է թողել հայ նորագույն թատրոնի պատմության մեջ։ Ուսումնասիրության ընթացքում դերասանի արվեստը դիտարկվում է ոչ միայն առանձին դերերի և ներկայացումների նկարագրության, այլև նրա ստեղծագործական մտածողության, բեմական արտահայտչամիջոցների և կերպարի նկատմամբ անհատական մոտեցման տեսանկյունից։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում խոսքի, դիմախաղի, շարժման, ձայնի, ներքին հոգեբանական ապրումների և բեմական ներկայության համադրմանը, որոնց միջոցով դերասանը ստեղծում էր տարբեր բնույթի ու խորության կերպարներ։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու նրա ստեղծագործական ճանապարհի, թատրոնում ունեցած դերակատարության և հայ դերասանական դպրոցի զարգացման գործում ունեցած ավանդի մասին։ Քննության են առնվում նաև նրա գործունեության տարբեր փուլերը, ստեղծագործական համագործակցությունները, թատերական և կինեմատոգրաֆիական աշխատանքները, ինչպես նաև ժամանակի մշակութային միջավայրի ազդեցությունը նրա արվեստի վրա։ Վաղարշյանի կերպարը ներկայացվում է որպես արվեստագետ, որի համար դերասանական գործունեությունը ոչ միայն մասնագիտական կատարողականություն էր, այլև գաղափարների, մարդկային բնավորությունների և հասարակական իրականության գեղարվեստական մեկնաբանության միջոց։ Աշխատությունը կարող է արժեքավոր լինել հայ թատրոնի պատմությամբ, դերասանական արվեստով և 20-րդ դարի հայկական մշակույթով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։ Այն օգտակար է նաև թատերագետներին, արվեստաբաններին, դերասաններին, ռեժիսորներին, մշակույթի պատմաբաններին և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին։ Ընդհանուր առմամբ, գիրքը ձգտում է բացահայտել Վաղարշ Վաղարշյանի արվեստի հիմնական առանձնահատկությունները և ներկայացնել նրան որպես ինքնատիպ ստեղծագործական մտածողությամբ արվեստագետ, որի գործունեությունը կարևոր դեր է ունեցել հայ թատրոնի մասնագիտական և գեղարվեստական զարգացման մեջ։

Աշխատությունը նվիրված է ՀՀ քրեական դատավարությունում օրինական ուժի մեջ մտած վերջնական դատավարական որոշումների՝ նոր երևան եկած կամ նոր հանգամանքներով վերանայման իրավական և դատավարական հիմնահարցերի համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում այն բացառիկ դատավարական մեխանիզմն է, որը հնարավորություն է տալիս վերջնական դատական որոշման նկատմամբ նոր քննություն իրականացնել այն դեպքերում, երբ հետագայում ի հայտ են գալիս այնպիսի փաստեր կամ իրավական հանգամանքներ, որոնք կարող են էականորեն ազդել գործի ելքի վրա։ Աշխատությունում վերլուծվում են այս ինստիտուտի էությունը, նպատակները, տեղը քրեական դատավարության համակարգում և դրա հարաբերակցությունը դատական ակտերի վերանայման մյուս ձևերի հետ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում նոր երևան եկած և նոր հանգամանքների տարբերակմանը, դրանց իրավական բնույթին և յուրաքանչյուր հիմքի կիրառման նախադրյալներին։ Ուսումնասիրվում են այն դեպքերը, երբ վերջնական որոշման կայացման պահին գոյություն ունեցած, սակայն դատարանին անհայտ հանգամանքները հետագայում բացահայտվում են և կարող են էական նշանակություն ունենալ գործի ճիշտ լուծման համար։ Միաժամանակ քննարկվում են այնպիսի նոր իրավական հանգամանքներ, որոնք կարող են առաջանալ կամ հաստատվել վերջնական դատավարական որոշումից հետո և հիմք հանդիսանալ դրա վերանայման համար։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է նաև դատավարական սխալների, ապացույցների արժանահավատության և նոր ի հայտ եկած փաստերի փոխհարաբերության ուսումնասիրությունը։ Քննության են առնվում կեղծ ապացույցների, վկայի կեղծ ցուցմունքի, փորձագետի ոչ հավաստի եզրակացության և այլ էական հանգամանքների ազդեցությունը դատական որոշման օրինականության ու հիմնավորվածության վրա։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի դատական ակտի վերջնականության և արդարադատության շահերի միջև հավասարակշռության խնդիրը․ մի կողմից անհրաժեշտ է ապահովել օրինական ուժի մեջ մտած դատական որոշումների կայունությունը, իսկ մյուս կողմից՝ հնարավորություն ստեղծել այնպիսի որոշումների վերանայման համար, որոնց նկատմամբ հետագայում ի հայտ են եկել էական նոր փաստեր կամ իրավական հանգամանքներ։ Ուսումնասիրության շրջանակում անդրադարձ է կատարվում նաև վերանայման ընթացակարգին, դրա նախաձեռնելու հիմքերին, իրավասու սուբյեկտներին, դատարանի լիազորություններին և վերանայման արդյունքում հնարավոր դատավարական լուծումներին։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել քրեական դատավարության մասնագետների, դատավորների, դատախազների, փաստաբանների, իրավաբանների, իրավագիտության դասախոսների, ասպիրանտների և դատավարական իրավունքի հիմնահարցերով զբաղվող հետազոտողների համար։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը նպատակ ունի բացահայտելու վերջնական դատավարական որոշումների վերանայման ինստիտուտի տեսական և գործնական խնդիրները, գնահատելու դրա կիրառման արդյունավետությունը և ներկայացնելու այն կատարելագործելու հնարավոր ուղղությունները՝ արդարադատության, օրինականության և անձի իրավունքների արդյունավետ պաշտպանության տեսանկյունից։

Աշխատությունը նվիրված է Ուրարտուի կրոնական համակարգում առանձնահատուկ նշանակություն ունեցող գերագույն եռյակի՝ Խալդի, Թեյշեբայի և Շիվինի աստվածությունների պաշտամունքի, խորհրդանշանների և պատկերագրության ուսումնասիրությանը՝ հիմնվելով հնագիտական սկզբնաղբյուրների վրա։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է վերականգնել ուրարտական դիցարանի գլխավոր աստվածությունների տեղն ու գործառույթները՝ ուսումնասիրելով նրանց մասին վկայող արձանագրությունները, տաճարային համալիրները, զոհաբերության վայրերը, զենքերը, կնիքները, զարդերը, պատկերաքանդակները, մետաղյա առարկաները և այլ նյութական հուշարձաններ։ Աշխատության մեջ Խալդին դիտարկվում է որպես ուրարտական պետության գլխավոր աստված և արքայական իշխանության գաղափարական հենարան, որի պաշտամունքը սերտորեն կապված էր ռազմական հաղթանակների, թագավորական իշխանության և պետականության հետ։ Թեյշեբայի կերպարի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու ամպրոպի, փոթորկի և ռազմական ուժի հետ կապված պատկերացումները, իսկ Շիվինիի կերպարը՝ արևային և երկնային պաշտամունքների նշանակությունը ուրարտական աշխարհայացքում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում երեք աստվածությունների խորհրդանշական համակարգին, քանի որ նրանց ուղեկցող կենդանիները, զենքերը, բույսերը, երկնային մարմինների նշանները և այլ պատկերային տարրեր կարևոր տեղեկություններ են հաղորդում յուրաքանչյուր աստվածության գործառույթի ու աստվածաբանական նշանակության մասին։ Հնագիտական նյութի միջոցով ուսումնասիրվում է նաև այն հարցը, թե ինչպես էին այդ կերպարները ներկայացվում տարբեր առարկաների և հուշարձանների վրա, ինչպիսի գեղարվեստական կանոններով էին կառուցվում նրանց պատկերները և ինչպիսի փոփոխություններ էին տեղի ունենում պատկերագրական ավանդույթներում։ Աշխատությունը կարևոր է նաև պաշտամունքային կյանքի վերակազմության տեսանկյունից, քանի որ տաճարների կառուցվածքը, զոհաբերության ծեսերի հետքերը, նվիրաբերական առարկաները և արձանագրությունները հնարավորություն են տալիս պատկերացում կազմելու կրոնական արարողությունների, աստվածներին մատուցվող զոհերի և արքայական իշխանության ու կրոնի փոխհարաբերությունների մասին։ Ուսումնասիրության մեջ հնագիտական սկզբնաղբյուրները դիտարկվում են փոխկապակցված՝ համադրելով նյութական մշակույթի տվյալները գրավոր վկայությունների հետ, ինչը հնարավորություն է տալիս առավել ամբողջականորեն ներկայացնելու ուրարտական կրոնական համակարգը։ Կարևորվում է նաև գերագույն եռյակի գաղափարի ուսումնասիրությունը որպես միասնական աստվածային համակարգ, որի շրջանակում տարբեր աստվածություններ ունեցել են միմյանց լրացնող գործառույթներ և ներկայացրել բնության, պատերազմի, արքայական իշխանության ու տիեզերական կարգի տարբեր կողմերը։ Հետազոտությունը կարող է հետաքրքրել հնագետներին, ուրարտագետներին, պատմաբաններին, կրոնագետներին, արվեստաբաններին և հին աշխարհի դիցաբանությամբ զբաղվող մասնագետներին, ինչպես նաև Հայկական լեռնաշխարհի հնագույն մշակույթների ուսումնասիրությամբ հետաքրքրվող ուսանողներին ու հետազոտողներին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատությունը հնարավորություն է տալիս հնագիտական սկզբնաղբյուրների միջոցով բացահայտելու Ուրարտուի կրոնական աշխարհայացքի առանցքային բաղադրիչներից մեկը և հասկանալու գերագույն աստվածությունների պաշտամունքի, խորհրդանշական համակարգի ու պատկերագրության փոխկապակցվածությունը։

Աշխատությունը նվիրված է հայերենի բարբառներում արմատական ածականների հոմանշային հարաբերությունների համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ նպատակ ունենալով բացահայտել տարբեր բարբառային համակարգերում իմաստային ընդհանրությունների, տարբերությունների և փոխհարաբերությունների դրսևորումները։ Հետազոտության կենտրոնում արմատական ածականներն են՝ որպես բառային կազմի ինքնուրույն և կարևոր շերտ, որոնց հոմանշության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի խորությամբ հասկանալու հայերենի բարբառների բառապաշարային հարստությունը, կառուցվածքային առանձնահատկությունները և պատմական զարգացումը։ Աշխատության շրջանակում քննության են առնվում տարբեր բարբառներում նույն կամ մոտ իմաստ արտահայտող ածականները, դրանց իմաստային նրբերանգները, գործածության ոլորտները և տարածքային տարբերակները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքին, որ բարբառներում հոմանիշ բառերը միշտ չէ, որ ամբողջությամբ համարժեք են․ դրանք կարող են տարբերակվել իմաստի երանգներով, ոճական կիրառությամբ, արտահայտչականությամբ, գործածության հաճախականությամբ կամ տարածքային տարածվածությամբ։ Այդ պատճառով հետազոտությունը կարևոր է ոչ միայն հոմանիշների պարզ թվարկման, այլև դրանց իմաստաբանական հարաբերությունների բացահայտման տեսանկյունից։ Ուսումնասիրության ընթացքում կարող են դիտարկվել ածականների հոմանշային շարքերը, դրանցում առկա իմաստային կենտրոններն ու ծայրամասային միավորները, ինչպես նաև տարբեր բարբառների միջև նույն բառի կամ իմաստի դրսևորման առանձնահատկությունները։ Կարևորվում է նաև հոմանշության ձևավորման պատմական գործընթացը, քանի որ բարբառային բառապաշարի մեջ պահպանվել են ինչպես գրական լեզվի հետ ընդհանուր ծագում ունեցող բառեր, այնպես էլ հին լեզվական շերտեր, տեղային նորաբանություններ և այլ լեզուների հետ երկարատև շփումների հետևանքով ձևավորված բառային տարբերակներ։ Այս տեսանկյունից հոմանշային հարաբերությունների ուսումնասիրությունը կարող է լրացուցիչ տեղեկություններ տալ հայերենի բարբառների փոխազդեցության, տարածքային տարբերակման և պատմական զարգացման վերաբերյալ։ Աշխատանքը կարևոր նշանակություն ունի նաև հայոց լեզվի բառագիտության համար, քանի որ բարբառային նյութի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ընդլայնելու հայերենի բառային համակարգի վերաբերյալ պատկերացումները և բացահայտելու գրական լեզվում չարտացոլված կամ սահմանափակ կիրառություն ունեցող լեզվական միավորների իմաստային ներուժը։ Հետազոտությունը կարող է օգտակար լինել լեզվաբաններին, բարբառագետներին, հայերենագիտությամբ զբաղվող մասնագետներին, բառարանագիրներին, ինչպես նաև հայոց լեզվի պատմությամբ և տարածքային տարբերակներով հետաքրքրվող ուսանողներին ու հետազոտողներին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատությունը ներկայացնում է հայերենի բարբառների ածականական բառապաշարի հարստությունը՝ կենտրոնանալով արմատական ածականների հոմանշային կապերի, իմաստային նրբերանգների և տարածքային դրսևորումների վրա։

Աշխատությունը նվիրված է կնոջ կերպարի և նրա տարբեր դրսևորումների ուսումնասիրությանը Հայկական լեռնաշխարհի հնագույն և հին մշակույթներում՝ հիմնվելով նյութական մշակույթի, հնագիտական գտածոների, պատկերագրական հուշարձանների և առնչվող պատմամշակութային տվյալների վրա։ Հետազոտության կենտրոնում կնոջ կերպարի ձևավորման, զարգացման և իմաստային փոփոխությունների բացահայտումն է տարբեր պատմական ժամանակաշրջաններում՝ սկսած նախապատմական մշակույթներից մինչև հին հասարակությունների ձևավորման և զարգացման փուլերը։ Ուսումնասիրության շրջանակում քննության են առնվում կնոջ պատկերումները արձանիկներում, կնիքներում, զարդարվեստի նմուշներում, խեցեղենի ու այլ առարկաների վրա, ինչպես նաև կանացի կերպարի հետ կապված խորհրդանշական և ծիսական պատկերացումները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում մայրության, պտղաբերության, ընտանիքի, կյանքի շարունակականության և բնության հետ կնոջ կերպարի կապին, քանի որ հնագույն հասարակություններում կանացի կերպարը հաճախ ունեցել է ոչ միայն կենցաղային կամ գեղարվեստական, այլև կրոնածիսական նշանակություն։ Աշխատությունը դիտարկում է նաև այն հարցը, թե ինչպես է կնոջ սոցիալական և մշակութային դիրքն արտացոլվել նյութական մշակույթի մեջ և ինչպիսի պատկերացում կարելի է կազմել հնագույն հասարակություններում կնոջ դերի մասին պահպանված հնագիտական աղբյուրների միջոցով։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է տարբեր ժամանակաշրջանների և մշակույթների միջև համեմատությունը, որը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու կանացի կերպարի պատկերագրական ընդհանրություններն ու տարբերությունները, դրանց շարունակականությունն ու փոփոխությունները։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ նաև աստվածուհիների և առասպելական կանացի կերպարների պատկերումներին՝ դիտարկելով դրանց կապը հին կրոնական աշխարհընկալման, բնության ուժերի, պտղաբերության պաշտամունքի և հասարակության հոգևոր պատկերացումների հետ։ Միաժամանակ կնոջ կերպարը ներկայացվում է ոչ միայն որպես կրոնական խորհրդանիշ, այլև որպես սոցիալական իրականության արտացոլում, ինչի շնորհիվ հնարավոր է ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել Հայկական լեռնաշխարհի հնագույն բնակչության կենցաղի, ընտանեկան հարաբերությունների, հասարակական կառուցվածքի և գեղագիտական ընկալումների մասին։ Աշխատանքը կարևոր է հայկական հնագիտության և մշակույթի պատմության համար, քանի որ կանացի կերպարի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս նոր տեսանկյունից դիտարկել հնագույն հասարակությունների աշխարհայացքը և դրանցում կնոջ ունեցած տեղն ու նշանակությունը։ Այն կարող է հետաքրքրել հնագետներին, պատմաբաններին, արվեստաբաններին, մշակութաբաններին, հայագետներին և հին աշխարհի պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին, ինչպես նաև համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ներկայացնում է կնոջ կերպարը որպես Հայկական լեռնաշխարհի հնագույն և հին մշակույթների կարևորագույն գեղարվեստական, սոցիալական և հոգևոր արտահայտություններից մեկը՝ փորձելով բացահայտել դրա բազմաշերտ նշանակությունը և պատմական զարգացման հիմնական օրինաչափությունները։

Աշխատությունը նվիրված է 1197 թվականին Տիֆլիսում տեղի ունեցած միջեկեղեցական և հասարակական հակասությունների ուսումնասիրությանը, որոնք կապված էին Զատկի տոնակատարության ժամանակագրական հաշվարկների և տարբեր եկեղեցական ավանդույթների միջև առաջացած տարաձայնությունների հետ։ Ուսումնասիրության կենտրոնում միջնադարյան քրիստոնեական համայնքներում օրացուցային հաշվարկների, եկեղեցական տոների որոշման և դրանց շուրջ ձևավորված հակասությունների պատմական նշանակությունն է։ Հատկապես կարևորվում է այն միջավայրը, որտեղ տարբեր դավանական և եկեղեցական ավանդույթների ներկայացուցիչներ համատեղ գոյակցում էին Տիֆլիսի բազմազգ ու բազմակրոն հասարակության մեջ։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու միջնադարյան քաղաքի կրոնական կյանքը, եկեղեցական համայնքների փոխհարաբերությունները և այն հանգամանքները, որոնց պայմաններում տոնացույցի վերաբերյալ տարբեր մոտեցումները կարող էին վերածվել ավելի լայն հասարակական կամ եկեղեցական հակամարտության։ Քննության առարկա է դառնում նաև «շեղված» կամ «սխալ» Զատկի վերաբերյալ պատկերացումը, որը կապված էր տարբեր օրացուցային համակարգերի և Զատկի ամսաթվի հաշվարկման առանձնահատկությունների հետ։ Այս հարցի ուսումնասիրությունը կարևոր է ոչ միայն եկեղեցական օրացույցի պատմությունը հասկանալու, այլև միջնադարյան քրիստոնեական աշխարհում ժամանակի հաշվարկի, տոնական ծեսերի և դավանական ինքնության փոխկապակցվածությունը բացահայտելու համար։ Աշխատությունը պատմական իրադարձությունը դիտարկում է իր ժամանակաշրջանի քաղաքական և մշակութային ընդհանուր միջավայրում՝ անդրադառնալով Տիֆլիսի և տարածաշրջանի եկեղեցական կյանքի առանձնահատկություններին։ Այն կարող է հետաքրքրել միջնադարի պատմությամբ, եկեղեցու պատմությամբ, քրիստոնեական տոնացույցների զարգացմամբ, վրացագիտությամբ և հայագիտությամբ զբաղվող մասնագետներին ու հետազոտողներին։ Ուսումնասիրության արժեքը հատկապես պայմանավորված է նրանով, որ այն անդրադառնում է համեմատաբար նեղ, սակայն միջնադարյան հասարակության աշխարհընկալման համար կարևոր մի խնդրի՝ ցույց տալով, թե ինչպես կարող էին կրոնական ժամանակի հաշվարկի և ծիսական կարգի շուրջ տարաձայնությունները ազդեցություն ունենալ տարբեր համայնքների հարաբերությունների վրա։

Աշխատությունը նվիրված է քարտեզագրական նշանների դերի ուսումնասիրությանը դեռահասների մտածողական և իմացական գործունեության գործընթացում՝ բացահայտելով քարտեզի լեզվի, պայմանական նշանների և տարածական պատկերների ազդեցությունը սովորողների ճանաչողական զարգացման վրա։ Հետազոտության հիմքում ընկած է այն գաղափարը, որ քարտեզագրական նշանը պարզապես աշխարհագրական օբյեկտի կամ երևույթի պայմանական պատկերումը չէ, այլ տեղեկատվության ընկալման, վերլուծության, համակարգման, համադրման և վերարտադրման կարևոր միջոց։ Ուսումնասիրության շրջանակում դիտարկվում են դեռահասների կողմից քարտեզագրական նշանների ընկալման և մեկնաբանման առանձնահատկությունները, դրանց միջոցով տարածական հարաբերությունների ըմբռնումը, խորհրդանշական տեղեկատվության վերածումը մտավոր պատկերների և այդ պատկերների կիրառումը խնդիրների լուծման ընթացքում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքին, որ քարտեզը սովորողից պահանջում է ոչ միայն տեսողական ընկալում, այլև վերացական մտածողություն, քանի որ իրական աշխարհում գոյություն ունեցող առարկաներն ու երևույթները քարտեզի վրա ներկայացվում են պայմանական, ընդհանրացված և համակարգված նշանների միջոցով։ Այս գործընթացը նպաստում է վերլուծության, համեմատության, ընդհանրացման, դասակարգման, պատճառահետևանքային կապերի բացահայտման և տարածական մտածողության զարգացմանը։ Աշխատությունը կարևոր է նաև մանկավարժական տեսանկյունից, քանի որ քարտեզագրական նյութի ճիշտ կիրառումը կարող է բարձրացնել աշխարհագրության և հարակից առարկաների ուսուցման արդյունավետությունը՝ սովորողներին ներգրավելով ոչ միայն պատրաստի տեղեկատվության ընկալման, այլև ինքնուրույն ճանաչողական գործունեության մեջ։ Ուսումնասիրության մեջ կարող են քննության առնվել տարբեր տեսակի քարտեզագրական նշաններ, դրանց կառուցվածքը, նշանակությունը և տեղեկատվական հնարավորությունները, ինչպես նաև այն եղանակները, որոնց միջոցով դեռահասները յուրացնում և գործնականում կիրառում են այդ նշանների համակարգը։ Կարևորվում է նաև քարտեզագրական պատկերների և լեզվական կամ թվային տեղեկատվության փոխկապակցվածությունը, քանի որ քարտեզի ընթերցումը պահանջում է տարբեր տեղեկատվական ձևերի համադրում և դրանց հիման վրա ամբողջական մտավոր պատկերների ձևավորում։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել աշխարհագրության ուսուցիչներին, մանկավարժներին, կրթական հոգեբաններին, քարտեզագրության և աշխարհագրության մեթոդիկայի մասնագետներին, ինչպես նաև սովորողների ճանաչողական զարգացման և տարածական մտածողության ձևավորման հարցերով զբաղվող հետազոտողներին։ Ընդհանուր առմամբ, հետազոտությունը բացահայտում է քարտեզագրական նշանների ճանաչողական նշանակությունը և ցույց տալիս, թե ինչպես կարող է քարտեզի պայմանական լեզվի յուրացումը նպաստել դեռահասների մտածողության ակտիվացմանը, տարածական պատկերացումների ընդլայնմանը և բարդ տեղեկատվության ինքնուրույն ընկալման ու վերլուծության կարողությունների զարգացմանը։

Աշխատությունը նվիրված է 1960–1980-ական թվականների խորհրդահայ տպագրական գրաֆիկայի զարգացման, գեղարվեստական առանձնահատկությունների և ստեղծագործական որոնումների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում է խորհրդային Հայաստանի կերպարվեստի այն շրջանը, երբ գրաֆիկան աստիճանաբար ձեռք էր բերում ինքնուրույն և նշանակալի դեր՝ հանդես գալով գրքի ձևավորման, նկարազարդման, պլակատի, ամսագրային ու այլ տպագիր մշակույթի ոլորտներում։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է տպագրական գրաֆիկայի արտահայտչական հնարավորությունների վերլուծությունը, մասնավորապես՝ գծի, հարթության, սևի ու սպիտակի հակադրության, գունային լուծումների, կոմպոզիցիայի և դեկորատիվ սկզբունքների կիրառումը։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես էին ժամանակաշրջանի նկարիչները համադրում խորհրդային մշակութային միջավայրի գաղափարական պահանջները ազգային գեղարվեստական ավանդույթների և ժամանակակից արվեստի նորարարական միտումների հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հայկական կերպարվեստի ազգային ինքնատիպության պահպանմանն ու նորովի մեկնաբանմանը, ինչպես նաև ժողովրդական արվեստի, միջնադարյան մանրանկարչության, ճարտարապետական և դեկորատիվ ձևերի ազդեցությանը գրաֆիկական մտածողության վրա։ Հետազոտության մեջ կարող են դիտարկվել տարբեր նկարիչների ստեղծագործությունները՝ բացահայտելով նրանց անհատական ոճական առանձնահատկությունները, թեմատիկ նախասիրությունները և տպագրական տեխնիկաների կիրառման եղանակները։ Գրքի նկարազարդումը և տպագրական ձևավորումը դիտարկվում են ոչ միայն որպես գրական ստեղծագործության տեսողական ուղեկցություն, այլև որպես ինքնուրույն գեղարվեստական արտահայտության ձև, որտեղ նկարիչը մեկնաբանում է գրական նյութը սեփական պատկերային լեզվով։ Կարևոր է նաև 1960–1980-ականների մշակութային կյանքի ընդհանուր համատեքստի ուսումնասիրությունը, քանի որ այդ ժամանակաշրջանի գրաֆիկան զարգանում էր կերպարվեստի մյուս ճյուղերի հետ սերտ փոխազդեցության պայմաններում և արտացոլում էր հասարակական, մշակութային ու գեղագիտական փոփոխությունները։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել արվեստաբաններին, գրաֆիկայի և գրքի ձևավորման մասնագետներին, նկարիչներին, մշակույթի պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին, ինչպես նաև հայ կերպարվեստի պատմությունն ուսումնասիրող ուսանողներին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը կարևոր է խորհրդահայ գրաֆիկայի պատմության տվյալ շրջանի ամբողջական ընկալման համար՝ բացահայտելով դրա թեմատիկ, ոճական և տեխնիկական առանձնահատկությունները, ազգային ավանդույթների շարունակականությունը և ժամանակակից գեղարվեստական մտածողության ձևավորման գործընթացները։

Աշխատությունը նվիրված է ցրված և հազվագյուտ տարրեր պարունակող ֆտորբորատային ապակիների ստացման, կառուցվածքի, ֆիզիկաքիմիական հատկությունների և կիրառական հնարավորությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմքում ընկած է ապակենման նյութերի բաղադրության և հատկությունների փոխկապակցվածության բացահայտումը՝ հատուկ ուշադրություն դարձնելով ֆտորային և բորատային բաղադրիչների համատեղ ազդեցությանը, ինչպես նաև ապակու մեջ հազվագյուտ և ցրված տարրերի ներմուծման հետևանքով առաջացող կառուցվածքային ու ֆիզիկական փոփոխություններին։ Աշխատությունում ուսումնասիրվում են տարբեր բաղադրություններով ապակիների ստացման պայմանները, դրանց ապակենման ունակությունը, կառուցվածքային առանձնահատկությունները, ջերմային և օպտիկական բնութագրերը, ինչպես նաև քիմիական և ֆիզիկական կայունությունը։ Հազվագյուտ և ցրված տարրերի առկայությունը հատկապես կարևոր է այն պատճառով, որ նույնիսկ փոքր քանակությամբ հավելումները կարող են էապես փոփոխել ապակու հատկությունները՝ ազդելով բեկման ցուցիչի, լուսաթափանցելիության, կլանման սպեկտրի, լյումինեսցենտային վարքի, էլեկտրական հատկությունների և ջերմային կայունության վրա։ Հետազոտության ընթացքում կարևոր նշանակություն է տրվում ապակու կառուցվածքում տարբեր տարրերի փոխազդեցությանը և դրանց տեղաբաշխման առանձնահատկություններին, քանի որ այդ գործոնները պայմանավորում են նյութի վերջնական հատկությունները։ Ուսումնասիրության արդյունքները կարող են նպաստել ֆունկցիոնալ ապակենյութերի ստեղծմանը, որոնք կարող են կիրառություն գտնել օպտիկական և օպտոէլեկտրոնային սարքերում, ճառագայթման հետ աշխատող նյութերում, հատուկ նշանակության ապակիների արտադրության և նյութագիտության տարբեր ոլորտներում։ Աշխատանքում կարևոր տեղ կարող է զբաղեցնել նաև ապակիների կազմի օպտիմալացումը՝ նպատակ ունենալով ստանալ կանխատեսելի և անհրաժեշտ հատկություններով նյութեր։ Ընդհանուր առմամբ, հետազոտությունը միավորում է անօրգանական քիմիայի, նյութագիտության և ապակու ֆիզիկաքիմիայի մոտեցումները՝ ուսումնասիրելով նոր բաղադրությամբ ֆտորբորատային ապակիների կառուցվածք–հատկություն կապը և դրանց հնարավոր տեխնոլոգիական նշանակությունը։ Այն կարող է հետաքրքրել քիմիկոսներին, նյութագետներին, ապակու և կերամիկական նյութերի տեխնոլոգներին, ֆիզիկոսներին, ինչպես նաև համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին և հետազոտողներին։