Готовые материалы

Աշխատությունը նվիրված է տեխնեցիում-99m ռադիոիզոտոպի արագացուցիչային եղանակով ստացման տեխնոլոգիական գործընթացների ուսումնասիրությանը՝ հատուկ ուշադրություն դարձնելով թիրախի նախապատրաստմանը և մշակմանը, ինչպես նաև ճառագայթման փնջի վերահսկման մեթոդներին։ Տեխնեցիում-99m-ը միջուկային բժշկության մեջ լայնորեն կիրառվող ռադիոնուկլիդ է, հատկապես ախտորոշիչ ռադիոֆարմացևտիկների ստեղծման և բժշկական պատկերավորման համար, ուստի դրա ստացման արդյունավետ և վերահսկելի եղանակների ուսումնասիրությունն ունի կարևոր գիտագործնական նշանակություն։ Աշխատության կենտրոնում արագացուցիչային արտադրության տեխնոլոգիական շղթան է, որի ընթացքում անհրաժեշտ է ապահովել թիրախային նյութի համապատասխան նախապատրաստում, ճառագայթման կայուն պայմաններ և ստացված ռադիոնուկլիդի հետագա մշակման ու որակի վերահսկման հնարավորություն։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում թիրախի նյութական և կառուցվածքային բնութագրերին, դրա պատրաստման և տեղադրման տեխնոլոգիական պահանջներին, ջերմային ու մեխանիկական բեռնվածությունների կառավարմանը և ճառագայթումից հետո թիրախի մշակման առանձնահատկություններին։ Փնջի վերահսկման բաժինը վերաբերում է արագացուցիչից ստացվող մասնիկների հոսքի հիմնական բնութագրերի՝ ուղղության, ինտենսիվության, կայունության և ճառագայթման պայմանների մոնիթորինգին, քանի որ այդ պարամետրերի վերահսկումը կարևոր է թիրախի արդյունավետ և կանխատեսելի ճառագայթահարման համար։ Աշխատանքում կարող են դիտարկվել նաև արագացուցիչային համակարգի և թիրախային հանգույցի փոխազդեցության խնդիրները, չափիչ և վերահսկիչ համակարգերի կիրառումը, փորձարարական տվյալների գրանցումը և ստացված արդյունքների գնահատման մեթոդները։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է գործընթացի տեխնոլոգիական հուսալիության ապահովումը, քանի որ ռադիոնուկլիդների արտադրության ժամանակ անհրաժեշտ է միաժամանակ հաշվի առնել արտադրողականությունը, ստացված նյութի որակը, գործընթացի վերարտադրելիությունը և ճառագայթային անվտանգության պահանջները։ Այս տեսանկյունից աշխատանքը միավորում է միջուկային ֆիզիկայի, արագացուցիչների ֆիզիկայի, ռադիոքիմիայի, նյութագիտության և չափագիտության մոտեցումները։ Ուսումնասիրությունը կարող է արժեքավոր լինել այն մասնագետների համար, ովքեր զբաղվում են բժշկական ռադիոնուկլիդների արտադրությամբ, արագացուցիչային տեխնոլոգիաներով, միջուկային բժշկությամբ և ռադիոֆարմացևտիկների որակի ապահովմամբ։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ներկայացնում է տեխնեցիում-99m-ի արագացուցիչային ստացման տեխնոլոգիական և չափիչ-վերահսկիչ ասպեկտները՝ շեշտադրելով թիրախի նախապատրաստման, ճառագայթման գործընթացի կառավարման և փնջի պարամետրերի վերահսկման նշանակությունը ռադիոնուկլիդի արդյունավետ ու որակյալ արտադրության համար։

Աշխատությունը նվիրված է հարմոնիկ ֆունկցիաների կշռված տարածությունների ուսումնասիրությանը՝ կենտրոնանալով ինտեգրալային ներկայացումների և այդ տարածությունների երկակիության հատկությունների վրա։ Հետազոտությունը պատկանում է մաթեմատիկական անալիզի այն ուղղություններին, որտեղ ուսումնասիրվում են ֆունկցիաների դասերը, դրանց ինտեգրալային ներկայացման հնարավորությունները, նորմավորված տարածքների կառուցվածքը և համապատասխան երկակի տարածքների բնութագրումը։ Հարմոնիկ ֆունկցիաները, որոնք բավարարում են Լապլասի հավասարմանը, կարևոր դեր ունեն ինչպես տեսական մաթեմատիկայում, այնպես էլ ֆիզիկայի մի շարք խնդիրներում, իսկ կշռված տարածությունների կիրառումը հնարավորություն է տալիս հաշվի առնել ֆունկցիայի վարքագծի տարբեր ինտենսիվությունը տարածության տարբեր հատվածներում։ Աշխատանքում ինտեգրալային ներկայացումները դիտարկվում են որպես հարմոնիկ ֆունկցիաների կառուցվածքն ու հատկությունները բացահայտող կարևոր գործիք։ Դրանց միջոցով հնարավոր է ֆունկցիաները ներկայացնել համապատասխան միջուկների, չափումների կամ սահմանային տվյալների ինտեգրալների միջոցով, ինչը թույլ է տալիս ուսումնասիրել դրանց աճը, սահմանային վարքը և պատկանելիությունը տարբեր ֆունկցիոնալ տարածություններին։ Առանձին կարևորություն ունի կշռված տարածությունների երկակիության խնդիրը, որի ուսումնասիրությունը կապված է այն հարցի հետ, թե տվյալ ֆունկցիոնալ տարածության վրա գործող շարունակական գծային ֆունկցիոնալների ամբողջությունը ինչ կառուցվածք ունի և ինչպես կարող է այն նույնականացվել մեկ այլ համապատասխան կշռված տարածության հետ։ Այսպիսի արդյունքները կարևոր են ֆունկցիոնալ անալիզի, հարմոնիկ անալիզի և մասնակի դիֆերենցիալ հավասարումների տեսության համար, քանի որ երկակիության հատկությունները հնարավորություն են տալիս ավելի խորությամբ հասկանալ ֆունկցիոնալ տարածությունների կառուցվածքը և դրանցում սահմանված օպերատորների վարքագիծը։ Հետազոտության շրջանակում կարող են օգտագործվել չափի և ինտեգրման տեսության, Բանախի և Հիլբերտի տարածությունների, ինտեգրալային օպերատորների, կշռված նորմերի և հարմոնիկ ֆունկցիաների տեսության մեթոդներ։ Աշխատության արժեքը պայմանավորված է նրանով, որ ինտեգրալային ներկայացումների և երկակիության ուսումնասիրությունը ոչ միայն տալիս է առանձին մաթեմատիկական արդյունքներ, այլև կապ է ստեղծում ֆունկցիոնալ տարածությունների տարբեր տեսական մոտեցումների միջև։ Ստացված տեսական դրույթները կարող են կիրառելի լինել հարմոնիկ անալիզի հարակից խնդիրներում, մասնավորապես՝ ինտեգրալային օպերատորների ուսումնասիրության, սահմանային խնդիրների և կշռված ֆունկցիոնալ տարածությունների հատկությունների հետազոտության ժամանակ։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը մասնագիտացված մաթեմատիկական հետազոտություն է, որը խորացնում է հարմոնիկ ֆունկցիաների կշռված տարածությունների մասին պատկերացումները՝ միաժամանակ ուսումնասիրելով դրանց ինտեգրալային ներկայացման մեխանիզմներն ու երկակի կառուցվածքի հիմնական առանձնահատկությունները։

Աշխատությունը նվիրված է Ղարաբաղի բարբառի արդի վիճակի, լեզվական առանձնահատկությունների և պահպանման հնարավորությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում բարբառի հնչյունական, բառային, քերականական և շարահյուսական համակարգերն են, ինչպես նաև դրանցում ժամանակի ընթացքում տեղի ունեցած փոփոխություններն ու ժամանակակից լեզվական միջավայրի ազդեցությունները։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է հայ բարբառագիտության տեսանկյունից, քանի որ Ղարաբաղի բարբառը հայերենի տարածքային տարբերակների համակարգում առանձնահատուկ տեղ է զբաղեցնում և իր լեզվական կառուցվածքում արտացոլում է տվյալ տարածաշրջանի պատմական, մշակութային ու հասարակական զարգացման առանձնահատկությունները։ Աշխատանքը հնարավորություն է տալիս դիտարկել բարբառի ներկայիս գործածության շրջանակները, խոսողների լեզվական վարքագիծը, սերունդների միջև լեզվական փոխանցման գործընթացը և այն գործոնները, որոնք կարող են նպաստել բարբառի պահպանմանը կամ, հակառակը, սահմանափակել դրա կենսունակությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում բարբառի և գրական հայերենի փոխհարաբերությանը, ինչպես նաև այլ լեզվական ազդեցություններին, որոնք կարող են անդրադառնալ բառապաշարի, արտասանության, քերականական ձևերի և խոսքի կառուցվածքի վրա։ Բարբառի արդի վիճակի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս արձանագրելու այն լեզվական հատկանիշները, որոնք դեռևս պահպանվում են, և միաժամանակ բացահայտելու այն երևույթները, որոնք ենթարկվում են փոփոխության կամ աստիճանական կորստի։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է պահպանման հեռանկարների քննարկումը, քանի որ բարբառի կենսունակությունը կախված է ոչ միայն դրա լեզվական առանձնահատկություններից, այլև սոցիալական միջավայրից, խոսողների թվից, սերունդների միջև փոխանցումից, կրթական ու մշակութային նախաձեռնություններից և բարբառային նյութի փաստագրումից։ Այս առումով աշխատանքը կարող է կարևորել բանավոր խոսքի գրանցումը, բառարանների և բարբառագիտական շտեմարանների ստեղծումը, ժողովրդական բանահյուսության ու բանավոր պատմությունների հավաքագրումը և բարբառային նյութի գիտական ուսումնասիրության շարունակականությունը։ Ուսումնասիրությունը արժեքավոր է նաև մշակութային ժառանգության պահպանման տեսանկյունից, քանի որ բարբառը միայն հաղորդակցական միջոց չէ, այլ տվյալ համայնքի պատմական հիշողության, մշակութային ինքնության և բանավոր ավանդույթի կարևոր կրող։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել հայերենագիտությամբ, բարբառագիտությամբ, լեզվաբանությամբ, բանահյուսությամբ և մշակութային ժառանգության պահպանմամբ զբաղվող մասնագետներին, ինչպես նաև ուսանողներին և հետազոտողներին։ Ընդհանուր առմամբ, հետազոտությունը համադրում է լեզվաբանական նկարագրությունը և սոցիալ-մշակութային դիտարկումը՝ նպատակ ունենալով ներկայացնել Ղարաբաղի բարբառի ներկայիս լեզվական պատկերը, բացահայտել դրա փոփոխության հիմնական միտումները և քննարկել պահպանման ու հետագա ուսումնասիրության հնարավոր ուղիները։

Աշխատությունը նվիրված է նախադպրոցական տարիքի երեխաների սեռային դաստիարակության ժամանակակից հոգեբանամանկավարժական մոտեցումների ուսումնասիրությանը՝ հաշվի առնելով երեխայի տարիքային և անհատական զարգացման առանձնահատկությունները։ Հետազոտության հիմքում այն գաղափարն է, որ սեռային դաստիարակությունը նախադպրոցական կրթության կարևոր բաղադրիչներից է և ներառում է ոչ միայն երեխայի՝ սեփական մարմնի, սեռային ինքնության և տարիքին համապատասխան սահմանների մասին բնական ու հասկանալի պատկերացումների ձևավորումը, այլև ինքնահարգանքի, փոխադարձ հարգանքի, անձնական տարածքի գիտակցման և առողջ սոցիալական հարաբերությունների զարգացմանը նպաստող դաստիարակչական գործընթացներ։ Աշխատանքում կարող են դիտարկվել նախադպրոցական տարիքի երեխաների հոգեբանական զարգացման այն առանձնահատկությունները, որոնք անհրաժեշտ է հաշվի առնել սեռային դաստիարակության բովանդակությունը, մեթոդներն ու ձևերը ընտրելիս։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում երեխայի տարիքին համապատասխան տեղեկատվության մատուցմանը, ընտանիքի և նախադպրոցական հաստատության համագործակցությանը, դաստիարակների և ծնողների դերին, ինչպես նաև երեխայի հարցերին ու հետաքրքրություններին ճիշտ և հոգեբանորեն անվտանգ արձագանքելու սկզբունքներին։ Ուսումնասիրությունը կարևորում է նաև սեռային կարծրատիպերի ձևավորման կանխարգելումը և երեխաների միջև հավասար, հարգալից ու համագործակցային հարաբերությունների խթանումը։ Ժամանակակից մոտեցումների շրջանակում սեռային դաստիարակությունը դիտարկվում է որպես երեխայի ընդհանուր սոցիալական, հուզական և բարոյական զարգացման մաս, որի նպատակն է ձևավորել տարիքին համապատասխան գիտելիքներ, պատասխանատու վարքագիծ և սեփական ու այլ մարդկանց սահմանների նկատմամբ հարգալից վերաբերմունք։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև այն մանկավարժական մեթոդներին, որոնք առավել արդյունավետ են նախադպրոցական տարիքում՝ զրույցներ, խաղային գործունեություն, իրավիճակների քննարկում, հեքիաթներ, դիտարկումներ և երեխայի առօրյա փորձի վրա հիմնված ուսուցում։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում նաև ընտանիքի դաստիարակչական միջավայրը, քանի որ երեխայի սեռային պատկերացումների ձևավորման վրա էական ազդեցություն ունեն ծնողների վերաբերմունքը, հաղորդակցման ոճը և ընտանեկան հարաբերությունների մշակույթը։ Աշխատության արժեքը պայմանավորված է նրանով, որ այն համադրում է զարգացման հոգեբանության և նախադպրոցական մանկավարժության դրույթները՝ առաջարկելով սեռային դաստիարակության նկատմամբ երեխայակենտրոն, տարիքին համապատասխան և ժամանակակից մոտեցման հիմքեր։ Այն կարող է օգտակար լինել նախադպրոցական կրթության մասնագետների, մանկավարժների, հոգեբանների, ծնողների և ոլորտի հետազոտողների համար՝ նպաստելով երեխայի բնականոն հոգեբանական ու սոցիալական զարգացման համար բարենպաստ կրթադաստիարակչական միջավայրի ձևավորմանը։

Աշխատությունը նվիրված է մ.թ.ա. III-II հազարամյակներում Հայաստանի տարածքում պատրաստված կերամիկական նյութի տեխնիկական և տեխնոլոգիական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում հնագիտական պեղումներից հայտնաբերված խեցեղենի պատրաստման եղանակներն են, օգտագործված հումքի բնույթը, կավի մշակման գործընթացը, խառնուրդների կիրառումը, ձևավորման տեխնիկան, մակերեսի մշակումը, զարդարման եղանակները և թրծման պայմանները։ Ուսումնասիրությունը կարևոր նշանակություն ունի Հայաստանի վաղ բրոնզի և միջին բրոնզի դարաշրջանների նյութական մշակույթի վերակազմության համար, քանի որ կերամիկական առարկաները ոչ միայն կենցաղային նշանակություն ունեցող իրեր են, այլև տվյալ ժամանակաշրջանի տեխնոլոգիական գիտելիքների, արտադրական ավանդույթների և մշակութային կապերի կարևոր վկայություններ։ Աշխատանքում տեխնոլոգիական հատկանիշների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել, թե ինչպիսի հմտություններ էին անհրաժեշտ տարբեր տեսակի անոթների պատրաստման համար, ինչպիսի արտադրական փուլերով էր իրականացվում դրանց ստեղծումը և ինչպես էին վարպետները հարմարեցնում տեխնոլոգիաները տարբեր գործառույթներ ունեցող առարկաների համար։ Հատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել կավի բաղադրությանը և դրա նախապատրաստմանը, քանի որ հումքի ընտրությունն ու մշակումը մեծապես ազդում էին պատրաստի արտադրանքի ամրության, կառուցվածքի, գույնի և արտաքին տեսքի վրա։ Կարևոր է նաև թրծման տեխնոլոգիայի ուսումնասիրությունը, որը կարող է տեղեկություններ տալ օգտագործված վառարանների, ջերմային պայմանների և արտադրական գործընթացի վերահսկման մակարդակի մասին։ Կերամիկական նյութի տեխնիկատեխնոլոգիական վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս տարբերակել տեղական արտադրական ավանդույթները, բացահայտել հնարավոր տեխնոլոգիական ընդհանրություններն ու տարբերությունները և ուսումնասիրել տարբեր հնագիտական մշակույթների միջև փոխազդեցությունները։ Նման մոտեցումը կարող է նաև նպաստել արտադրության մասնագիտացման, արհեստագործական հմտությունների փոխանցման և տնտեսական կյանքի որոշ առանձնահատկությունների վերականգնմանը։ Աշխատության արժեքը պայմանավորված է նրանով, որ այն հնագիտական կերամիկան դիտարկում է ոչ միայն ձևաբանական կամ գեղարվեստական տեսանկյունից, այլև որպես տեխնոլոգիական գործընթացների արդյունք՝ ուսումնասիրելով առարկաների ստեղծման ամբողջ շղթան։ Այսպիսի հետազոտությունը կարող է կարևոր նյութ տրամադրել Հայաստանի տարածքի հնագույն բնակչության կենցաղի, արհեստագործության, նյութերի մշակման գիտելիքների և տարածաշրջանային մշակութային կապերի վերաբերյալ։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը հնարավորություն է տալիս ավելի խորությամբ հասկանալու մ.թ.ա. III-II հազարամյակների Հայաստանի կերամիկական արտադրության տեխնիկական մակարդակը, արտադրական ավանդույթները և տեխնոլոգիական զարգացումը՝ միաժամանակ լրացնելով Հայաստանի հնագույն պատմության և նյութական մշակույթի վերաբերյալ գիտական պատկերացումները։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում բանակաշինության գործընթացի ուսումնասիրությանը 1992-2010 թվականներին՝ անկախ պետականության ձևավորման և ամրապնդման կարևորագույն փուլերից մեկում։ Հետազոտության կենտրոնում Հայաստանի ազգային զինված ուժերի ստեղծման, կազմակերպական կայացման, կառավարման համակարգի ձևավորման, կառուցվածքային զարգացման և պաշտպանական կարողությունների աստիճանական ամրապնդման գործընթացներն են։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բանակաշինությունը դիտարկել որպես նորանկախ պետականության կայացման առանցքային բաղադրիչ, քանի որ Հայաստանի Հանրապետության անվտանգության ապահովումը, սահմանների պաշտպանությունը և պետական ինստիտուտների ամրապնդումը սերտորեն կապված էին արդյունավետ և կազմակերպված զինված ուժերի ձևավորման հետ։ Աշխատանքում կարևոր տեղ է հատկացվում 1990-ականների սկզբի բարդ ռազմաքաղաքական պայմաններին, որոնցում իրականացվեց զինված ուժերի կազմավորման և կառավարման առաջնային համակարգերի ստեղծումը։ Միաժամանակ ուսումնասիրվում են հետագա տարիների վերակազմակերպումները, ռազմական կառավարման կատարելագործումը, զինվորական կրթության և կադրերի պատրաստման զարգացումը, զինված ուժերի նյութատեխնիկական ապահովումը, ռազմական օրենսդրության ձևավորումն ու պաշտպանության ոլորտի պետական կառավարման մեխանիզմների կատարելագործումը։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև Հայաստանի զինված ուժերի զարգացման վրա տարածաշրջանային ռազմաքաղաքական իրավիճակի, անվտանգության սպառնալիքների, միջազգային հարաբերությունների և պաշտպանական համագործակցության ազդեցությանը։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի այն հանգամանքը, որ բանակաշինության գործընթացը ներկայացվում է ոչ միայն ռազմական, այլև քաղաքական, հասարակական և պետականաշինական համատեքստում․ զինված ուժերի կայացումը կապված էր պետական կառավարման համակարգի, օրենսդրական դաշտի, հասարակության և պետության հարաբերությունների ու ազգային անվտանգության վերաբերյալ պատկերացումների ձևավորման հետ։ 1992-2010 թվականների ժամանակահատվածի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հետևելու սկզբնական կազմավորման փուլից դեպի ավելի ինստիտուցիոնալացված և կազմակերպականորեն կայացած զինված ուժերի անցմանը։ Աշխատանքը արժեքավոր է նաև պատմագիտական տեսանկյունից, քանի որ այդ տարիների իրադարձությունները ձևավորել են Հայաստանի հետագա պաշտպանական համակարգի զարգացման կարևոր նախադրյալները։ Հետազոտությունը կարող է հետաքրքրել ռազմական պատմությամբ, Հայաստանի նորագույն պատմությամբ, պետականաշինությամբ, քաղաքական գիտությամբ և ազգային անվտանգության խնդիրներով զբաղվող մասնագետներին, ինչպես նաև ուսանողներին և հետազոտողներին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ներկայացնում է անկախ Հայաստանի զինված ուժերի ձևավորման և զարգացման գործընթացը՝ բացահայտելով բանակաշինության հիմնական փուլերը, դրա կազմակերպական ու քաղաքական առանձնահատկությունները և պետականության ամրապնդման գործում ունեցած նշանակությունը։

Աշխատությունը նվիրված է XII դարի երկրորդ կեսին Հայոց Կիլիկիայի տարածքում քրիստոսաբանական վեճերի և աստվածաբանական բանավեճերի ուսումնասիրությանը՝ հատկապես 1165-1198 թվականների ժամանակաշրջանի շրջանակում։ Հետազոտության կենտրոնում քրիստոնեական դավանաբանության այն հիմնարար հարցերն են, որոնք վերաբերում էին Քրիստոսի աստվածային և մարդկային բնությունների փոխհարաբերությանը, դրանց միությանը և այդ միության աստվածաբանական մեկնաբանություններին։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է Կիլիկյան Հայաստանի պատմության և Հայ Առաքելական Եկեղեցու դավանաբանական մտքի զարգացման տեսանկյունից, քանի որ այդ ժամանակաշրջանում հայկական հոգևոր և քաղաքական միջավայրը ակտիվորեն շփվում էր ինչպես բյուզանդական, այնպես էլ լատինական քրիստոնեական աշխարհի հետ։ Այդ շփումները բնականաբար առաջ էին բերում եկեղեցական և դավանաբանական տարբերությունների քննարկումներ, փոխադարձ քննադատություններ և միության հնարավորությունների վերաբերյալ բանավեճեր։ Աշխատանքը ուսումնասիրում է այդ հակասությունների ձևավորման պատմական նախադրյալները, հիմնական մասնակիցներին, նրանց դիրքորոշումները և կիրառված աստվածաբանական փաստարկները՝ ուշադրություն դարձնելով հատկապես հայկական և օտար եկեղեցական ավանդույթների փոխհարաբերություններին։ Հետազոտության մեջ կարևոր տեղ կարող է զբաղեցնել նաև ժամանակաշրջանի հայկական աստվածաբանական գրականությունը, եկեղեցական նամակագրությունը, ժողովական քննարկումները և այլ պատմական աղբյուրները, որոնց միջոցով հնարավոր է վերականգնել դավանաբանական վեճերի ընթացքն ու տրամաբանությունը։ Քրիստոսաբանական հարցերը դիտարկվում են ոչ միայն որպես վերացական աստվածաբանական խնդիրներ, այլև որպես եկեղեցական հարաբերությունների, քաղաքական իրադրության և միջմշակութային կապերի հետ սերտորեն կապված երևույթներ։ Հատուկ նշանակություն ունի 1165-1198 թվականների ընտրությունը, քանի որ այդ ժամանակաշրջանը թույլ է տալիս հետևել Կիլիկիայի հայկական իշխանության և եկեղեցական շրջանակների ներսում ու արտաքին հարաբերություններում տեղի ունեցող կարևոր փոփոխություններին։ Ուսումնասիրությունը կարող է բացահայտել նաև այն, թե ինչպես էին տարբեր եկեղեցական ավանդույթներ մեկնաբանում Քրիստոսի անձի վերաբերյալ դավանաբանական ձևակերպումները, ինչպիսի լեզվական և հասկացական տարբերություններ էին առաջանում թարգմանությունների ու բանավեճերի ընթացքում, և ինչ դեր էին այդ հարցերում կատարում աստվածաբանական հեղինակություններն ու եկեղեցական գործիչները։ Աշխատանքի արժեքը պայմանավորված է նրանով, որ այն Կիլիկյան Հայաստանի պատմությունը ներկայացնում է նաև մտավոր և հոգևոր կյանքի տեսանկյունից՝ ցույց տալով, թե ինչպես էին դավանաբանական հարցերը կապված հայկական եկեղեցական ինքնության պահպանման, այլ քրիստոնեական կենտրոնների հետ հարաբերությունների և հնարավոր եկեղեցական մերձեցման խնդիրների հետ։ Ընդհանուր առմամբ, հետազոտությունը կարևոր աղբյուրագիտական և պատմաաստվածաբանական նշանակություն ունի Կիլիկյան Հայաստանի, միջնադարյան հայկական եկեղեցու և XII դարի քրիստոնեական աշխարհում ընթացող միջեկեղեցական հարաբերությունների ուսումնասիրության համար։

Աշխատությունը նվիրված է Մկրտիչ Սարգսյանի արձակ ստեղծագործությունների լեզվական և ոճական առանձնահատկությունների համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում գրողի արձակի գեղարվեստական լեզուն է՝ բառապաշարի, քերականական կառուցվածքների, շարահյուսական միջոցների, պատկերավորման եղանակների և արտահայտչական հնարների ամբողջությամբ։ Ուսումնասիրության միջոցով բացահայտվում են այն լեզվական սկզբունքները, որոնց շնորհիվ հեղինակը ձևավորում է իր անհատական գրական ոճը և ընթերցողին փոխանցում ստեղծագործությունների գաղափարական ու հուզական բովանդակությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում բառապաշարի ընտրությանը, ժողովրդախոսակցական և գրական լեզվի տարրերի փոխհարաբերությանը, բարբառային ու դարձվածաբանական միավորների կիրառությանը, ինչպես նաև տարբեր ոճական շերտերի համադրմանը։ Արձակի լեզուն դիտարկվում է նաև կերպարների ստեղծման համատեքստում, քանի որ հերոսների խոսքի անհատականացումը, բառային ընտրությունը և խոսքային վարքագիծը կարևոր դեր են կատարում նրանց բնավորության, սոցիալական միջավայրի և հոգեբանական վիճակի բացահայտման գործում։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև շարահյուսական կառույցների առանձնահատկություններին՝ պարզ և բարդ նախադասությունների հարաբերակցությանը, կրկնություններին, զուգահեռ կառույցներին, խոսքի տարբեր տեմպերի ստեղծմանը և հեղինակային շարադրանքի ռիթմին։ Ոճական տեսանկյունից կարևոր տեղ է զբաղեցնում պատկերավորման համակարգը, որի միջոցով արձակագիրը նկարագրական, փոխաբերական, համեմատական և այլ արտահայտչական միջոցներով ձևավորում է ստեղծագործությունների գեղարվեստական մթնոլորտը։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս լեզվական փաստերը կապել գրողի թեմատիկ և գաղափարական աշխարհին՝ ցույց տալով, թե ինչպես են լեզուն և ոճը ծառայում պատմողականության, կերպարակերտման, հուզական ազդեցության և հեղինակային ասելիքի ամբողջականացման նպատակներին։ Աշխատանքի կարևորությունն այն է, որ այն Մկրտիչ Սարգսյանի արձակը դիտարկում է ոչ միայն գրականագիտական, այլև լեզվաբանական տեսանկյունից՝ բացահայտելով գրողի անհատական խոսքարվեստի առանձնահատկությունները և նրա տեղը հայ արձակի լեզվաոճական զարգացման համատեքստում։ Այն կարող է հետաքրքրել հայ գրականության, հայոց լեզվի, ոճագիտության և գրական լեզվի պատմության ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետներին, ուսանողներին և հետազոտողներին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ներկայացնում է Մկրտիչ Սարգսյանի արձակի լեզվական կառուցվածքի և գեղարվեստական ոճի առանձնահատկությունները՝ ցույց տալով, թե ինչ միջոցներով է հեղինակը ստեղծում ինքնատիպ խոսք, կենդանի կերպարներ և արտահայտիչ գեղարվեստական իրականություն։

Աշխատությունը նվիրված է քվանտային դիպոլային ճառագայթիչների և մետաղական նանոկառուցվածքների փոխազդեցության պայմաններում ընթացող ռելաքսացման պրոցեսների տեսական և ֆիզիկական ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմքում ընկած է այն գաղափարը, որ նանոմետրական չափերի մետաղական կառուցվածքների մոտ տեղակայված քվանտային համակարգի վարքագիծը կարող է էապես տարբերվել ազատ տարածության մեջ դիտվող վարքագծից, քանի որ նանոկառուցվածքը փոփոխում է ճառագայթման էլեկտրամագնիսական միջավայրը և դրանով ազդում ճառագայթիչի էներգիայի փոխանակման ու դինամիկայի վրա։ Աշխատանքում ուսումնասիրվում են քվանտային դիպոլային համակարգի գրգռված վիճակից ցածր էներգիական վիճակ անցնելու, էներգիայի կորստի, ճառագայթային և ոչ ճառագայթային անցումների, ինչպես նաև համակարգի ժամանակային էվոլյուցիայի հետ կապված գործընթացները։ Մետաղական նանոկառուցվածքների առկայությունը դիտարկվում է որպես շրջակա էլեկտրամագնիսական միջավայրի կառավարման միջոց, որի երկրաչափական և նյութական հատկությունները կարող են փոխել քվանտային ճառագայթիչի ռելաքսացիայի բնութագրերը։ Այս համատեքստում կարևոր են ճառագայթիչի և նանոկառուցվածքի միջև հեռավորությունը, նանոկառուցվածքի ձևն ու չափերը, մետաղի էլեկտրամագնիսական հատկությունները և համակարգի ռեզոնանսային պայմանները։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես կարելի է նանոմասշտաբային կառուցվածքների միջոցով կառավարել քվանտային համակարգերի ճառագայթային հատկությունները և փոփոխել դրանց կյանքի տևողությունն ու էներգիայի փոխանցման արդյունավետությունը։ Նման խնդիրները կարևոր են քվանտային օպտիկայի, նանոֆոտոնիկայի, պլազմոնիկայի և քվանտային էլեկտրոնիկայի համար, քանի որ մետաղական նանոկառուցվածքները կարող են ստեղծել ուժեղ տեղայնացված էլեկտրամագնիսական դաշտեր և էապես փոխել քվանտային ճառագայթիչների փոխազդեցությունը շրջակա միջավայրի հետ։ Աշխատանքի տեսական մոտեցումները կարող են կիրառվել տարբեր նանոկառուցվածքային երկրաչափությունների և քվանտային ճառագայթիչների համար՝ հնարավորություն տալով ուսումնասիրել ռելաքսացիայի արագության փոփոխությունները և բացահայտել դրանց ֆիզիկական պատճառները։ Հետազոտության նշանակությունը հատկապես մեծ է այն տեսանկյունից, որ քվանտային համակարգերի հատկությունների կառավարումը նանոկառուցվածքների միջոցով ժամանակակից ֆիզիկայի կարևոր ուղղություններից է և կարող է հիմք հանդիսանալ նոր օպտիկական ու քվանտային սարքերի նախագծման համար։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը համադրում է քվանտային մեխանիկայի, էլեկտրադինամիկայի և նանոֆոտոնիկայի մոտեցումները՝ ուսումնասիրելով, թե ինչպես է մետաղական նանոմիջավայրը ազդում քվանտային դիպոլային ճառագայթիչի ռելաքսացման վրա և ինչ հնարավորություններ է ստեղծում այդ գործընթացների վերահսկման համար։

Աշխատությունը ներկայացնում է Անիի հնագիտական արշավախմբի 1907 թվականի՝ վեցերորդ արշավի ընթացքում հայտնաբերված հնագիտական առարկաների գրանցամատյանը։ Այն արժեքավոր սկզբնաղբյուր է Անիի հնավայրի նյութական մշակույթի, հնագիտական ուսումնասիրության պատմության և քաղաքի բազմաշերտ անցյալի հետազոտության համար։ Գրքում համակարգված կերպով ներկայացվում են պեղումների ընթացքում հայտնաբերված հնության առարկաները՝ դրանց վերաբերյալ հնարավոր նկարագրություններով և նույնականացման տվյալներով, ինչը թույլ է տալիս պատկերացում կազմել արշավախմբի աշխատանքի արդյունքների և հավաքված հնագիտական նյութի բնույթի մասին։ Աշխատանքի կարևոր առանձնահատկություններից է հնագիտական գտածոների գրանցման և դասակարգման սկզբունքը, քանի որ նման կատալոգները հնարավորություն են տալիս ոչ միայն պահպանել առանձին առարկաների մասին տեղեկությունը, այլև հետագայում դրանք համադրել այլ պեղումների նյութերի, թանգարանային հավաքածուների և Անիի հնագիտական ուսումնասիրությունների հետ։ Նյութը հատկապես կարևոր է Անիի պատմության ուսումնասիրության համար, քանի որ քաղաքը միջնադարյան Հայաստանի կարևորագույն կենտրոններից էր և իր տարածքում պահպանել է տարբեր ժամանակաշրջանների մշակութային շերտեր։ Գրանցամատյանը կարող է տեղեկություններ տրամադրել առարկաների ձևի, նյութի, նշանակության, հայտնաբերման հանգամանքների և հնագիտական համատեքստի վերաբերյալ՝ այդպիսով լրացնելով Անիի նյութական մշակույթի մասին պատկերացումները։ Տեքստում ներառված տասը պատկերները ևս էական նշանակություն ունեն, քանի որ դրանք տեսողականորեն լրացնում են նկարագրվող հնագիտական նյութը և հնարավորություն են տալիս ավելի հստակ պատկերացնել որոշ առարկաների արտաքին տեսքն ու առանձնահատկությունները։ Աշխատությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում ոչ միայն հնագետների և պատմաբանների, այլև մշակութաբանների, արվեստաբանների, թանգարանագետների և Անիի պատմությամբ հետաքրքրվող հետազոտողների համար։ Այն նաև կարևոր է հնագիտական փաստագրության պատմության տեսանկյունից՝ ցույց տալով, թե ինչպես էին 20-րդ դարի սկզբին իրականացվում պեղումների արդյունքների գրանցումը, նյութերի նկարագրությունն ու գիտական շրջանառության մեջ ներառումը։ Ընդհանուր առմամբ, հրատարակությունը կարելի է դիտարկել որպես մասնագիտացված հնագիտական կատալոգ և սկզբնաղբյուր, որը պահպանել է Անիի 1907 թվականի պեղումների ընթացքում ձեռք բերված նյութական վկայությունների մասին տեղեկություններ և կարող է օգտագործվել քաղաքի հնագիտական ժառանգության, նյութական մշակույթի և ուսումնասիրության պատմության հետագա հետազոտություններում։

Աշխատանքը նվիրված է Candida ցեղին պատկանող սնկերի տարածվածության և համաճարակաբանական առանձնահատկությունների ուսումնասիրմանը աղիքային միկրոբիոցենոզի խանգարումների պայմաններում։ Հետազոտության կենտրոնում աղիքային միկրոֆլորայի հավասարակշռության փոփոխություններն են և դրանց հնարավոր կապը Candida սնկերի քանակական ու տարածական դրսևորումների հետ։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է, քանի որ աղիքային միկրոբիոցենոզը մարդու օրգանիզմի բնականոն կենսաբանական հավասարակշռության կարևոր բաղադրիչներից է, իսկ միկրոօրգանիզմների հարաբերակցության խախտումները կարող են փոխել տարբեր պայմանական ախտածին միկրոօրգանիզմների, այդ թվում՝ Candida ցեղի սնկերի, կենսաբանական վարքագիծն ու տարածվածությունը։ Աշխատանքում ուշադրություն է դարձվում Candida սնկերի հայտնաբերման հաճախականությանը, դրանց տեսակային կազմին, հնարավոր ռիսկային գործոններին և աղիքային միկրոֆլորայի վիճակի հետ ունեցած փոխկապակցվածությանը։ Համաճարակաբանական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ոչ միայն արձանագրել սնկերի առկայությունը, այլև գնահատել դրանց տարածվածության օրինաչափությունները տարբեր խմբերում և տարբեր պայմաններում՝ բացահայտելով հնարավոր նշանակալի գործոնները։ Հետազոտության շրջանակում կարող են դիտարկվել նաև աղիքային միկրոբիոցենոզի փոփոխությունների բնույթը, մանրէային և սնկային բաղադրիչների փոխհարաբերությունները, Candida-ի գերաճի կամ պահպանման համար նպաստավոր պայմանները և դրանց հնարավոր կլինիկական նշանակությունը։ Նման ուսումնասիրությունը կարևոր նշանակություն ունի բժշկական մանրէաբանության, համաճարակաբանության, գաստրոէնտերոլոգիայի և կլինիկական լաբորատոր ախտորոշման տեսանկյունից, քանի որ այն նպաստում է աղիքային միկրոէկոհամակարգում սնկային բաղադրիչի դերի ավելի լավ ըմբռնմանը։ Աշխատանքը նաև կարող է արժեքավոր լինել կանխարգելիչ և ախտորոշիչ մոտեցումների մշակման համար՝ օգնելով առանձնացնել այն պայմանները, որոնց դեպքում Candida սնկերի տարածվածության բարձրացումը կարող է առավել հավանական լինել։ Ընդհանուր առմամբ, հետազոտությունը համադրում է միկրոբիոլոգիական և համաճարակաբանական մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով նկարագրել Candida ցեղի սնկերի տարածվածությունը աղիքային միկրոբիոցենոզի խանգարումների պայմաններում, բացահայտել դրա հիմնական օրինաչափությունները և գնահատել ուսումնասիրվող երևույթի գիտագործնական նշանակությունը։

Աշխատությունը նվիրված է ժամանակակից հայերենի անվանական վերլուծական բառակազմության համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ ուշադրության կենտրոնում պահելով այն լեզվական գործընթացները, որոնց միջոցով երկու կամ ավելի բառային միավորների համադրմամբ ձևավորվում են նոր անվանական նշանակություն ունեցող բառային կամ բառակապակցական միավորներ։ Հետազոտության շրջանակում վերլուծվում են ժամանակակից հայերենում անվանական կազմությունների առաջացման հիմնական եղանակները, դրանց կառուցվածքային առանձնահատկությունները, բաղադրիչների փոխհարաբերությունները և իմաստային դրսևորումները։ Աշխատությունը կարևոր է հատկապես այն պատճառով, որ բառակազմությունը լեզվի զարգացման ամենաակտիվ ոլորտներից է, և նոր հասկացությունների, առարկաների, երևույթների ու հարաբերությունների անվանումների առաջացումը մշտապես պայմանավորված է հասարակական, գիտական, տեխնիկական և մշակութային փոփոխություններով։ Վերլուծական բառակազմության ուսումնասիրության միջոցով բացահայտվում են հայերենի բառապաշարի համալրման ու ընդլայնման այն մեխանիզմները, որոնք տարբերվում են մեկ բառային հիմքի ներսում իրականացվող ածանցական կամ այլ կառուցվածքային գործընթացներից։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում անվանական միավորների կառուցվածքին, բաղադրիչների շարահյուսական և իմաստային կապերին, նրանց հարաբերական ինքնուրույնությանը և միասնական անվանական նշանակության ձևավորմանը։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես են լեզվում արդեն գոյություն ունեցող բառերն ու արմատները համադրվում՝ նոր իմաստային ամբողջություններ ստեղծելու համար, ինչպես են ձևավորվում նոր անվանումներ և ինչ օրինաչափություններով են դրանք տարածվում ժամանակակից հայերենի բառապաշարում։ Ուսումնասիրության ընթացքում բառակազմական երևույթները կարող են դիտարկվել նաև ձևաբանական, շարահյուսական, բառագիտական և իմաստաբանական տեսանկյուններից, ինչը թույլ է տալիս առավել ամբողջական պատկերացում կազմել անվանական վերլուծական կազմությունների բնույթի մասին։ Աշխատանքի արժեքը պայմանավորված է նաև ժամանակակից հայերենի կառուցվածքային համակարգի և զարգացման միտումների ուսումնասիրման հնարավորությամբ․ վերլուծական բառակազմությունը ցույց է տալիս, թե ինչպես է լեզուն արձագանքում նոր իրողություններին և ինչպես է իր ներքին միջոցներով ստեղծում ու կարգավորում նոր անվանական միավորներ։ Նման ուսումնասիրությունը կարող է օգտակար լինել հայոց լեզվի տեսական քերականությամբ, բառագիտությամբ և բառակազմությամբ զբաղվող մասնագետների, ուսանողների, հետազոտողների և ժամանակակից հայերենի կառուցվածքային առանձնահատկություններով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ներկայացնում է ժամանակակից հայերենի անվանական բառակազմական համակարգի կարևոր հատվածը՝ բացահայտելով դրա կառուցվածքային, իմաստային և գործառական առանձնահատկությունները և ցույց տալով, թե ինչպիսի օրինաչափություններով է լեզուն ստեղծում նոր անվանական միավորներ։

Աշխատանքը նվիրված է հայ սիմվոլիստ գրականության մեջ միստիցիզմի դրսևորումների, գաղափարական հիմքերի և գեղարվեստական արտահայտության ձևերի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում այն հարցն է, թե ինչպես են հայ սիմվոլիստ հեղինակները միստիկական աշխարհընկալումը վերածում գրական պատկերների, խորհրդանիշների, կերպարների և փիլիսոփայական մտորումների։ Միստիցիզմը այստեղ ներկայացվում է ոչ միայն որպես կրոնական կամ հոգևոր երևույթ, այլև որպես իրականության ճանաչման առանձնահատուկ եղանակ, որի շրջանակում տեսանելի աշխարհը ձեռք է բերում թաքնված, խորհրդավոր և բազմաշերտ իմաստներ։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկել հայ սիմվոլիզմի այն առանձնահատկությունները, որոնց միջոցով արտաքին իրականությունը հաճախ հակադրվում կամ զուգադրվում է ներքին հոգևոր աշխարհի հետ, իսկ սովորական երևույթները վերածվում են ավելի բարձր կամ անտեսանելի իրականության նշանների։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում խորհրդանիշի դերին, քանի որ սիմվոլիստական գեղագիտության մեջ այն պարզապես պատկերավոր արտահայտչամիջոց չէ, այլ իմաստների խորքային համակարգ, որը ընթերցողին հնարավորություն է տալիս անցում կատարել տեսանելիից դեպի անտեսանելին, նյութականից դեպի հոգևորն ու առօրյայից դեպի վերացականը։ Հեղինակների ստեղծագործությունների ուսումնասիրության միջոցով բացահայտվում են միստիկական որոնման տարբեր դրսևորումներ՝ հոգևոր կատարելության ձգտում, անհայտի և բացարձակի որոնում, կյանքի ու մահվան սահմանային վիճակների ընկալում, երազի և իրականության փոխներթափանցում, լույսի և խավարի հակադրություն, խորհրդավոր ուժերի ներկայություն և մարդու ներաշխարհի նկատմամբ խոր հետաքրքրություն։ Աշխատությունը կարևոր է նաև հայ գրականության եվրոպական սիմվոլիզմի հետ ունեցած առնչությունները հասկանալու տեսանկյունից, քանի որ այն հնարավորություն է տալիս տեսնել, թե ինչպես են համընդհանուր սիմվոլիստական գաղափարներն ու գեղագիտական սկզբունքները յուրացվել և վերաիմաստավորվել հայկական գրական ու մշակութային միջավայրում։ Միաժամանակ հետազոտությունը կարող է բացահայտել ազգային մտածողության, քրիստոնեական ավանդույթի, բանահյուսական պատկերացումների և փիլիսոփայական գաղափարների ազդեցությունը հայ հեղինակների միստիկական աշխարհընկալման ձևավորման վրա։ Աշխատանքի արժեքը պայմանավորված է նրանով, որ այն միստիկական տարրերը դիտարկում է ոչ թե առանձին և մեկուսացված երևույթների տեսքով, այլ որպես սիմվոլիստական գեղագիտության, կերպարային համակարգի և հեղինակների աշխարհայացքի հետ փոխկապակցված ամբողջություն։ Արդյունքում ուսումնասիրությունը նպաստում է հայ սիմվոլիստական գրականության ավելի խոր ընկալմանը՝ ցույց տալով, որ խորհրդավորության, հոգևոր որոնումների և անտեսանելի իրականության թեմաները կարևոր դեր են ունեցել մարդու, աշխարհի և գոյության իմաստի վերաբերյալ գրական հարցադրումների ձևավորման մեջ։

Աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության լեռնային տարածքներում ռելիեֆի ժամանակակից փոփոխությունների ուսումնասիրությանը, դրանց տարածական առանձնահատկությունների բացահայտմանը, գնահատմանը և հետագա զարգացման հնարավոր ուղղությունների կանխատեսմանը։ Հետազոտության առանցքում քարտեզագրական մոտեցումն է, որի միջոցով լեռնային ռելիեֆը դիտարկվում է ոչ թե որպես անփոփոխ բնական համակարգ, այլ որպես շարունակաբար զարգացող և տարբեր բնական գործընթացների ազդեցությամբ ձևափոխվող տարածական միջավայր։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է հատկապես Հայաստանի համար, քանի որ երկրի տարածքի մեծ մասը բնութագրվում է բարդ, խիստ մասնատված լեռնային ռելիեֆով, որտեղ տարբեր երկրաբանական կառուցվածքները, ապարների կազմը, բարձրությունների փոփոխությունները, լանջերի թեքությունները, ջրային հոսքերը և արտաքին բնական գործընթացները պայմանավորում են մակերևույթի ձևերի տարբերակված զարգացումը։ Աշխատանքում ուշադրություն է դարձվում այնպիսի գործընթացների տարածական դրսևորումներին, որոնք կարող են փոխել լեռնային մակերևույթի կառուցվածքն ու կայունությունը, այդ թվում՝ էրոզիային, հողմնահարմանը, սողանքներին, փլուզումներին, գետային քայքայմանը և այլ ռելիեֆաստեղծ գործընթացներին։ Քարտեզագրական մեթոդների կիրառումը հնարավորություն է տալիս համադրել տարբեր ժամանակաշրջանների տվյալները, բացահայտել ռելիեֆային փոփոխությունների ուղղություններն ու ինտենսիվությունը, առանձնացնել առավել ակտիվ կամ խոցելի տարածքները և դրանց հիման վրա ստեղծել տարածական գնահատման ու կանխատեսման համակարգ։ Այս տեսանկյունից աշխատությունը միավորում է ֆիզիկական աշխարհագրության, գեոմորֆոլոգիայի, քարտեզագրության և տարածական վերլուծության մոտեցումները՝ ձևավորելով լեռնային ռելիեֆի զարգացման ամբողջական պատկեր։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի կանխատեսման բաղադրիչը, քանի որ ռելիեֆի փոփոխությունների ուսումնասիրությունը միայն ներկա վիճակի նկարագրությամբ չի սահմանափակվում․ դրա նպատակներից է նաև գնահատել, թե առկա բնական պայմանների և գործընթացների պահպանման կամ փոփոխության դեպքում ինչպես կարող են զարգանալ ռելիեֆային երևույթները ապագայում։ Նման մոտեցումը կարող է կիրառական նշանակություն ունենալ տարածքային պլանավորման, ենթակառուցվածքների տեղադրման, բնակավայրերի զարգացման, բնական վտանգների գնահատման, շրջակա միջավայրի կառավարման և լեռնային տարածքների ռացիոնալ օգտագործման խնդիրներում։ ՀՀ տարածքի օրինակով կատարված ուսումնասիրությունը արժեքավոր է նաև նրանով, որ քարտեզագրական նյութերը հնարավորություն են տալիս բարդ բնական գործընթացները ներկայացնել տեսանելի և համադրելի ձևով՝ առանձնացնելով տարբեր տարածքների միջև եղած տարբերությունները և դրանց զարգացման օրինաչափությունները։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը կարելի է դիտարկել որպես գիտական ուսումնասիրություն, որը փորձում է քարտեզագրական և տարածական վերլուծության միջոցով բացահայտել Հայաստանի լեռնային ռելիեֆի ժամանակակից դինամիկան, գնահատել դրա փոփոխության բնույթն ու հնարավոր վտանգավոր դրսևորումները և ստեղծել ապագա փոփոխությունների կանխատեսման համար անհրաժեշտ գիտական հիմք։ Գրքի մատենագիտական աղբյուրներում աշխատանքը ներկայացված է որպես աշխարհագրական գիտությունների դոկտորական աստիճանի համար կատարված հետազոտություն, ինչը ևս ընդգծում է դրա գիտահետազոտական և մասնագիտական բնույթը։