Готовые материалы

Այս փիլիսոփայական աշխատությունը նվիրված է վեճի՝ որպես մտավոր հաղորդակցության և գաղափարների փոխանակման առանձնահատուկ եղանակի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում այն հարցն է, թե ինչպես է վեճը գործում որպես մտքերի, տեսակետների և փաստարկների փոխանակման ձև, ինչ պայմաններում է այն վերածվում արդյունավետ մտավոր երկխոսության և ինչ հանգամանքներում կարող է կորցնել իր ճանաչողական ու կառուցողական նշանակությունը։ Աշխատության շրջանակում վեճը դիտարկվում է ոչ միայն որպես հակադիր կարծիքների բախում, այլև որպես մտածողության ակտիվ գործընթաց, որի ընթացքում մասնակիցները ներկայացնում, հիմնավորում, քննադատում և վերանայում են իրենց դիրքորոշումները։ Փիլիսոփայական վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու վեճի կառուցվածքը, դրա հիմնական տարրերը, մասնակիցների դիրքորոշումները, փաստարկման տրամաբանությունը և փոխըմբռնման հասնելու հնարավորությունները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում փաստարկի և հակափաստարկի հարաբերությանը, քանի որ մտավոր հաղորդակցության արդյունավետությունը մեծապես կախված է ոչ միայն առաջադրված տեսակետից, այլև այն հիմնավորելու կարողությունից և հակառակ տեսակետի տրամաբանական քննադատությունից։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև բանավեճի և վեճի տարբերություններին՝ ցույց տալով, որ դրանց նպատակները միշտ չէ, որ նույնական են․ որոշ դեպքերում առաջնային է ճշմարտության կամ հիմնավորված եզրակացության որոնումը, իսկ այլ իրավիճակներում վեճը կարող է վերածվել սեփական դիրքորոշումը պաշտպանելու կամ հակառակ կողմին համոզելու միջոցի։ Այս համատեքստում առանձնահատուկ նշանակություն ունի տրամաբանական սխալների, մանիպուլյատիվ հնարքների և ոչ կառուցողական հաղորդակցության ձևերի ուսումնասիրությունը, քանի որ դրանք կարող են խոչընդոտել ռացիոնալ երկխոսությանը և հեռացնել քննարկումը սկզբնական ճանաչողական նպատակից։ Փիլիսոփայական տեսանկյունից վեճը նաև հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու ճշմարտության, գիտելիքի, համոզմունքի, հիմնավորման և երկխոսության փոխհարաբերությունները։ Հակադիր տեսակետների բախման ընթացքում մասնակիցները կարող են ոչ միայն պաշտպանել իրենց սկզբնական դիրքերը, այլև բացահայտել սեփական պատկերացումների թույլ կողմերը, վերանայել որոշ նախադրույթներ և հասնել ավելի հիմնավորված դիրքորոշման։ Այդ պատճառով վեճը կարող է դիտարկվել որպես քննադատական մտածողության և մտավոր ինքնակատարելագործման գործիք։ Աշխատության մեջ կարևոր կարող է լինել նաև հաղորդակցության էթիկական կողմը՝ քննարկելով զրուցակցի նկատմամբ հարգանքի, մտքի ազատ արտահայտման, փաստարկների ազնիվ ներկայացման և դիմացինի դիրքորոշումը ճիշտ ըմբռնելու սկզբունքները։ Նման մոտեցումը վեճը ներկայացնում է որպես փոխադարձ ճանաչողության գործընթաց, որտեղ նպատակը պարտադիր չէ հակառակորդին հաղթելը, այլ կարող է լինել խնդրի առավել խորքային և բազմակողմանի ըմբռնումը։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել փիլիսոփաներին, տրամաբանության և փաստարկման տեսության մասնագետներին, հաղորդակցության տեսությամբ զբաղվող հետազոտողներին, ինչպես նաև քննադատական մտածողության, բանավեճի մշակույթի և մտավոր երկխոսության հարցերով հետաքրքրվող ուսանողներին ու ընթերցողներին։ Այն հատկապես օգտակար է վեճի բնույթը որպես ճանաչողական և հաղորդակցական երևույթ հասկանալու, արդյունավետ փաստարկման սկզբունքները բացահայտելու և կառուցողական մտավոր հաղորդակցության փիլիսոփայական հիմքերը ուսումնասիրելու համար։

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է երաժշտության հոգեբանության՝ որպես հոգեբանական գիտության առանձին բնագավառի ձևավորման, զարգացման և տեսամեթոդաբանական հիմքերի ուսումնասիրությանը։ Աշխատության կենտրոնում երաժշտության և մարդու հոգեկան աշխարհի փոխազդեցության հիմնախնդիրն է՝ հաշվի առնելով երաժշտության ընկալման, զգացմունքային ազդեցության, հիշողության, ուշադրության, երևակայության, մտածողության և ստեղծագործական գործունեության հոգեբանական առանձնահատկությունները։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հետևելու, թե ինչպես է երաժշտության նկատմամբ հոգեբանական հետաքրքրությունը աստիճանաբար ձևավորվել որպես ինքնուրույն գիտական ուղղություն և ինչպես են տարբեր ժամանակաշրջաններում փոխվել երաժշտական փորձառության, երաժշտական գործունեության և մարդու հոգեկան գործընթացների փոխհարաբերության վերաբերյալ պատկերացումները։ Աշխատության տեսական հատվածում կարող են դիտարկվել երաժշտության հոգեբանության զարգացման հիմնական փուլերը, դրա կապերը ընդհանուր հոգեբանության, արվեստի հոգեբանության, փիլիսոփայության, գեղագիտության, մանկավարժության և երաժշտագիտության հետ, ինչպես նաև այն գիտական մոտեցումները, որոնց հիման վրա ձևավորվել են ոլորտի հիմնական հասկացություններն ու տեսությունները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում երաժշտական ընկալման հոգեբանական մեխանիզմներին, քանի որ երաժշտությունը մարդու կողմից ընկալվում է ոչ միայն որպես ձայնային կառուցվածքների հաջորդականություն, այլև որպես հուզական և իմաստային փորձառություն։ Այս համատեքստում կարևոր են երաժշտական հնչյունների, ռիթմի, մեղեդու, տեմբրի, ներդաշնակության և այլ արտահայտչամիջոցների ընկալման առանձնահատկությունները, ինչպես նաև դրանց կապը մարդու հուզական արձագանքների և սուբյեկտիվ փորձի հետ։ Աշխատության տեսամեթոդաբանական հիմքերը ներառում են այն սկզբունքների և հետազոտական մոտեցումների վերլուծությունը, որոնց միջոցով հնարավոր է ուսումնասիրել երաժշտության ազդեցությունը հոգեկան գործընթացների և անձի վրա։ Կարող են քննարկվել դիտարկման, հոգեբանական փորձի, հարցման, հոգեֆիզիոլոգիական չափումների, գործունեության արդյունքների վերլուծության և այլ մեթոդների կիրառման հնարավորությունները երաժշտական փորձառության ուսումնասիրման ընթացքում։ Միաժամանակ կարևոր է տարբերակել երաժշտության ազդեցության օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ բաղադրիչները, քանի որ նույն երաժշտական նյութը տարբեր մարդկանց մոտ կարող է առաջացնել տարբեր հուզական և հոգեբանական արձագանքներ՝ պայմանավորված անհատական փորձով, տարիքով, մշակութային միջավայրով, երաժշտական պատրաստվածությամբ և անձնային առանձնահատկություններով։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ նաև երաժշտական ընդունակությունների, երաժշտական գործունեության և ստեղծագործականության հոգեբանական հիմքերին՝ ցույց տալով, թե ինչպես են ձևավորվում և զարգանում երաժշտական լսողությունը, ռիթմի զգացողությունը, երաժշտական հիշողությունը և կատարողական կամ ստեղծագործական հմտությունները։ Աշխատանքը կարևոր է նրանով, որ երաժշտության հոգեբանությունը ներկայացվում է ոչ միայն որպես երաժշտության ազդեցության նկարագրություն, այլև որպես ինքնուրույն գիտական բնագավառ՝ իր ուսումնասիրության առարկայով, հասկացությունների համակարգով, տեսական մոտեցումներով և մեթոդաբանական գործիքակազմով։ Այն կարող է հետաքրքրել հոգեբաններին, երաժշտագետներին, մանկավարժներին, երաժշտական կրթության մասնագետներին, արվեստի հոգեբանությամբ զբաղվող հետազոտողներին, ինչպես նաև երաժշտության ընկալման և մարդու հոգեկան գործունեության փոխհարաբերությամբ հետաքրքրվող ուսանողներին ու ասպիրանտներին։ Աշխատությունը հատկապես արժեքավոր է երաժշտության հոգեբանության գիտական զարգացման տրամաբանությունը հասկանալու և ոլորտի հետագա տեսական ու փորձարարական ուսումնասիրությունների համար անհրաժեշտ մեթոդաբանական հիմքերը պատկերացնելու տեսանկյունից։

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է հեշտոցի միկրոբիոտայի խանգարումների համաճարակաբանական առանձնահատկությունների և տեղային ազդեցության դեղամիջոցներով դրանց բուժման հնարավորությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմքում ընկած է կանանց սեռական ուղիների բնական միկրոֆլորայի հավասարակշռության նշանակությունը և այդ հավասարակշռության խախտման դեպքում առաջացող կլինիկական ու մանրէաբանական փոփոխությունների գնահատումը։ Աշխատության շրջանակում ուսումնասիրվում է հեշտոցային դիսբիոտիկ վիճակների տարածվածությունը, դրանց առաջացմանը նպաստող հնարավոր գործոնները, տարբեր տարիքային կամ կլինիկական խմբերում հանդիպման առանձնահատկությունները և հիվանդության դրսևորումների բազմազանությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հեշտոցային միկրոֆլորայի կազմի փոփոխություններին, օգտակար և պայմանական ախտածին միկրոօրգանիզմների հարաբերակցության խախտմանը և այդ փոփոխությունների հնարավոր կապին կլինիկական ախտանիշների հետ։ Համաճարակաբանական տվյալների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի հստակ պատկերացում կազմել խնդրի տարածվածության, ռիսկի գործոնների և հիվանդության զարգացման օրինաչափությունների մասին։ Աշխատանքի մյուս կարևոր ուղղությունը տեղային ազդեցության դեղամիջոցների կիրառմամբ բուժման արդյունավետության գնահատումն է։ Տեղային թերապիան դիտարկվում է որպես այնպիսի մոտեցում, որի դեպքում դեղաբանական ազդեցությունը ուղղվում է անմիջապես ախտահարված հատվածին՝ նպատակ ունենալով վերականգնել միկրոբիոլոգիական հավասարակշռությունը, նվազեցնել ախտաբանական միկրոօրգանիզմների ակտիվությունը և վերացնել հիվանդությանը բնորոշ կլինիկական դրսևորումները։ Հետազոտության շրջանակում կարող են գնահատվել բուժումից առաջ և հետո միկրոֆլորայի կազմի փոփոխությունները, կլինիկական ախտանիշների դինամիկան, բուժման արդյունավետությունը և հնարավոր անցանկալի երևույթները։ Կարևոր նշանակություն ունի նաև բուժման արդյունքների համադրումը հիվանդության սկզբնական մանրէաբանական պատկերի և կլինիկական ծանրության հետ, ինչը թույլ է տալիս ավելի հիմնավորված գնահատել տարբեր բուժական մոտեցումների կիրառելիությունը։ Աշխատանքը համադրում է գինեկոլոգիայի, կլինիկական մանրէաբանության, համաճարակաբանության և դեղաբուժության խնդիրները՝ ուսումնասիրելով ինչպես խնդրի տարածվածությունն ու պատճառաբանական գործոնները, այնպես էլ դրա բուժման գործնական կողմերը։ Նման հետազոտությունների արդյունքները կարող են նպաստել հեշտոցային միկրոֆլորայի խանգարումների ժամանակին հայտնաբերմանը, ախտորոշման կատարելագործմանը և բուժման առավել նպատակային մեթոդների ընտրությանը։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել գինեկոլոգներին, մանկաբարձ-գինեկոլոգներին, մանրէաբաններին, համաճարակաբաններին, կլինիկական դեղագետներին և կանանց առողջության ոլորտում աշխատող այլ մասնագետներին, ինչպես նաև բժշկական բուհերի ուսանողներին, ասպիրանտներին և հետազոտողներին։ Թեման կարևոր է նաև կանխարգելիչ բժշկության տեսանկյունից, քանի որ միկրոբիոտայի խանգարումների տարածվածության և դրանց առաջացման պայմանների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի լավ հասկանալ ռիսկի խմբերը և մշակել հիվանդության վաղ հայտնաբերմանն ու կրկնությունների նվազեցմանն ուղղված մոտեցումներ։

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է Երևանի հրապարակների ձևավորման, զարգացման և քաղաքային միջավայրում դրանց դերի ուսումնասիրությանը՝ ճարտարապետական, քաղաքաշինական և գեղարվեստական տեսանկյուններից։ Հետազոտության կենտրոնում Երևանի հրապարակների տարածական կազմակերպման, հատակագծային կառուցվածքի, ծավալատարածական հարաբերությունների, ֆունկցիոնալ նշանակության և քաղաքի ընդհանուր կերպարի ձևավորման մեջ դրանց ունեցած դերի հետ կապված հիմնախնդիրներն են։ Հրապարակը դիտարկվում է ոչ միայն որպես բաց քաղաքային տարածք, այլև որպես հասարակական կյանքի կարևոր կենտրոն, որտեղ փոխկապակցվում են տրանսպորտային, հետիոտնային, վարչական, մշակութային, առևտրային և հանգստի գործառույթները։ Աշխատության շրջանակում ուսումնասիրվում են Երևանի տարբեր հրապարակների ձևավորման պատմական փուլերը, դրանց կառուցվածքային փոփոխությունները և քաղաքի զարգացման տարբեր ժամանակաշրջաններում առաջացած նոր պահանջները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հրապարակների և դրանց շրջապատող շենքերի փոխհարաբերությանը, ճարտարապետական միջավայրի ամբողջականությանը, շենքերի բարձրությունների և ծավալների հարաբերակցությանը, տեսողական առանցքներին, տարածության մասշտաբայնությանը և քաղաքային համայնապատկերի ձևավորմանը։ Կարևոր խնդիր է նաև հրապարակների ֆունկցիոնալ կազմակերպումը՝ հաշվի առնելով մարդկանց շարժը, տրանսպորտային հոսքերը, հետիոտների անվտանգությունը, կանաչապատումը, հանգստի գոտիները և հանրային միջոցառումների անցկացման հնարավորությունները։ Երևանի քաղաքային միջավայրի առանձնահատկությունները պայմանավորված են նաև տեղանքի ռելիեֆով, բնական լանդշաֆտով, կլիմայական պայմաններով, պատմական կառուցապատմամբ և քաղաքի ճարտարապետական ժառանգությամբ, ուստի հրապարակների ձևավորման հարցերը պահանջում են այդ գործոնների համակցված ուսումնասիրություն։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև պատմական և ժամանակակից կառուցապատման միջև հավասարակշռության պահպանմանը, հրապարակների վերակառուցման և բարեկարգման ժամանակ պատմամշակութային արժեքների պաշտպանության անհրաժեշտությանը, ինչպես նաև նոր քաղաքաշինական միջամտությունների ազդեցությանը արդեն ձևավորված քաղաքային տարածքների վրա։ Առանձին կարևորություն ունի հրապարակների գեղարվեստական կերպարի ձևավորումը, որը ներառում է ճարտարապետական դետալները, ծածկույթները, կանաչապատումը, ջրային տարրերը, լուսավորությունը, փոքր ճարտարապետական ձևերը և հանրային արվեստի օբյեկտները։ Այս բոլոր բաղադրիչների ճիշտ համադրությունը կարող է նպաստել հրապարակների ինքնատիպության, հարմարավետության և հասարակական գրավչության բարձրացմանը։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև ժամանակակից քաղաքաշինության տեսանկյունից, քանի որ հասարակական բաց տարածքների որակը մեծապես ազդում է քաղաքի բնակելիության, քաղաքային կյանքի ակտիվության և բնակիչների առօրյա միջավայրի հարմարավետության վրա։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել ճարտարապետներին, քաղաքաշինարարներին, լանդշաֆտային ճարտարապետներին, դիզայներներին, արվեստաբաններին, պատմաբաններին, հուշարձանների պահպանության մասնագետներին և քաղաքային միջավայրի զարգացման հարցերով զբաղվող հետազոտողներին։ Այն արժեքավոր է հատկապես Երևանի քաղաքաշինական պատմության և ժամանակակից զարգացման համատեքստում, քանի որ հնարավորություն է տալիս դիտարկել քաղաքի հրապարակները որպես փոխկապակցված ճարտարապետական և հասարակական տարածքներ ու բացահայտել դրանց պահպանման, վերակազմակերպման և հետագա զարգացման հիմնական խնդիրները։

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է կարտոֆիլի առողջ տնկանյութի ստացման, բազմացման և արտադրության կենսատեխնոլոգիական ու ագրոտեխնիկական հիմքերի ուսումնասիրությանը՝ Հայաստանի տարբեր բնակլիմայական պայմանների հաշվառմամբ։ Աշխատանքի հիմնական նպատակն է ներկայացնել կարտոֆիլի բարձրորակ և ֆիտոսանիտարապես առողջ տնկանյութի արտադրության այն մեթոդներն ու տեխնոլոգիական մոտեցումները, որոնք կարող են նպաստել բերքատվության բարձրացմանը, սորտային հատկանիշների պահպանմանը և կարտոֆիլի արտադրության արդյունավետության ավելացմանը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից մեկը բույսերի կենսատեխնոլոգիական բազմացումն է, որը հնարավորություն է տալիս ստանալ հիվանդություններից հնարավորինս զերծ, գենետիկորեն կայուն և միատարր տնկանյութ։ Այս համատեքստում առանձնահատուկ նշանակություն ունի կարտոֆիլի միկրոբազմացումը՝ in vitro պայմաններում առողջ սկզբնական նյութի ստացման և հետագա բազմացման նպատակով։ Աշխատանքում ուշադրություն է դարձվում նաև միկրոկլոնալ բազմացման, բույսերի կտրոնավորման, մինի-պալարների և այլ բարձրակարգ տնկանյութի ստացման տեխնոլոգիական փուլերին, ինչպես նաև դրանց արտադրական պայմաններում կիրառման հնարավորություններին։ Միաժամանակ ուսումնասիրության կարևոր բաղադրիչ է առողջ տնկանյութի հետագա ագրոտեխնիկան, քանի որ կենսատեխնոլոգիական եղանակով ստացված բարձրորակ նյութի առավելությունները լիարժեք դրսևորվում են միայն համապատասխան հողային, կլիմայական և մշակության պայմանների ապահովման դեպքում։ Հայաստանի բնակլիմայական բազմազանությունը՝ բարձրությունների, ջերմաստիճանային ռեժիմների, տեղումների, խոնավության և հողային պայմանների տարբերություններով, պահանջում է կարտոֆիլի մշակության տեխնոլոգիայի տեղայնացում և յուրաքանչյուր գոտու առանձնահատկություններին համապատասխան ագրոտեխնիկական միջոցառումների ընտրություն։ Աշխատանքը կարող է ընդգրկել տնկման ժամկետների, տնկանյութի չափերի և որակի, բույսերի սնուցման, ոռոգման, հողի մշակության, միջշարային խնամքի, հիվանդությունների և վնասատուների դեմ պայքարի, ինչպես նաև բերքահավաքի և պահպանության հետ կապված հարցեր։ Առանձին նշանակություն ունի այն խնդիրը, թե տարբեր բնակլիմայական գոտիներում ինչ պայմաններ են առավել նպաստավոր առողջ տնկանյութի արագ բազմացման և բարձր բերքատվության ապահովման համար։ Հետազոտության արդյունքները կարող են օգտագործվել կարտոֆիլի սերմնաբուծության և արտադրության համակարգերի կատարելագործման, առողջ տնկանյութի տեղական արտադրության ընդլայնման և ներմուծվող տնկանյութից կախվածության նվազեցման նպատակով։ Աշխատությունը միավորում է բույսերի կենսատեխնոլոգիայի, բուսաբուծության, ագրոնոմիայի, բույսերի պաշտպանության և գյուղատնտեսական արտադրության կազմակերպման խնդիրները՝ ներկայացնելով կարտոֆիլի առողջ տնկանյութի ստացման ամբողջական շղթան՝ լաբորատոր փուլից մինչև դաշտային արտադրություն։ Այն կարող է հետաքրքրել գյուղատնտեսության մասնագետներին, բույսերի կենսատեխնոլոգներով զբաղվող հետազոտողներին, ագրոնոմներին, սերմնաբույծներին, ֆերմերներին, գյուղատնտեսական խորհրդատուներին, ասպիրանտներին և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին։ Հայաստանի պայմանների վրա կենտրոնացված ուսումնասիրությունը հատկապես արժեքավոր է երկրի տարբեր գյուղատնտեսական գոտիներում կարտոֆիլի արտադրության տեխնոլոգիաների գիտականորեն հիմնավորված ընտրության և բարձրորակ, առողջ ու արդյունավետ տնկանյութի արտադրության զարգացման տեսանկյունից։

Այս մասնագիտական խորհրդատվական աշխատանքը նվիրված է հանրապետության մասսայական գրադարանների ցանցի կենտրոնացման և միասնական կազմակերպական համակարգի ձևավորման հետ կապված հիմնական հարցերի քննարկմանը։ Աշխատության կենտրոնում գրադարանային ցանցի կառավարման արդյունավետության բարձրացման, տարբեր գրադարանների միջև աշխատանքի համակարգման, նյութական և տեղեկատվական ռեսուրսների առավել նպատակային օգտագործման ու բնակչությանը մատուցվող գրադարանային ծառայությունների բարելավման խնդիրներն են։ Ուսումնասիրության շրջանակում դիտարկվում է այն հարցը, թե ինչպես կարելի է առանձին գործող մասսայական գրադարանները ներառել ավելի համակարգված կառավարման կառուցվածքում՝ պահպանելով դրանց անմիջական կապը տեղական համայնքների և ընթերցողների հետ։ Կենտրոնացման գաղափարը ներկայացվում է ոչ միայն վարչական ենթակայության փոփոխության, այլև գրադարանների աշխատանքի միասնական կազմակերպման, մեթոդական ղեկավարության, ֆոնդերի համալրման, գրականության բաշխման, հաշվառման, սպասարկման և մասնագիտական փորձի փոխանակման տեսանկյունից։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ կենտրոնացված գրադարանային համակարգի ձևավորման կազմակերպական սկզբունքներին, դրա առավելություններին ու հնարավոր դժվարություններին, ինչպես նաև տարբեր ստորաբաժանումների միջև գործառույթների ճիշտ բաշխման անհրաժեշտությանը։ Կարևոր տեղ կարող է զբաղեցնել գրադարանային ֆոնդերի արդյունավետ օգտագործման խնդիրը, քանի որ կենտրոնացված համակարգը հնարավորություն է տալիս ավելի նպատակային իրականացնել գրականության համալրումը, կրկնօրինակների բաշխումը, ֆոնդերի փոխանակումը և ընթերցողների պահանջներին համապատասխան գրականության հասանելիության ապահովումը։ Միաժամանակ ուշադրություն է դարձվում մեթոդական աշխատանքին, որի միջոցով հնարավոր է միասնական չափանիշներ սահմանել գրադարանային սպասարկման, հաշվետվության, վիճակագրության, միջոցառումների կազմակերպման և ընթերցողների հետ աշխատանքի ոլորտներում։ Խորհրդատվական բնույթը ենթադրում է նաև գործնական ուղղվածություն՝ գրադարանային ցանցի կենտրոնացման հետ կապված խնդիրների վերլուծություն և դրանց լուծման հնարավոր կազմակերպական մոտեցումների ներկայացում։ Նման ուսումնասիրությունը կարևոր է հատկապես այն ժամանակաշրջանի համար, երբ գրադարանային համակարգի զարգացումը պահանջում էր ոչ միայն առանձին հաստատությունների աշխատանքի բարելավում, այլև ամբողջ ցանցի գործունեության առավել ռացիոնալ և փոխկապակցված կազմակերպում։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել գրադարանագետներին, գրադարանային համակարգերի ղեկավարներին, մշակույթի ոլորտի կազմակերպիչներին, մեթոդիստներին և գրադարանային գործի պատմությամբ ու զարգացման սկզբունքներով զբաղվող հետազոտողներին։ Այն արժեքավոր է նաև որպես գրադարանային կառավարման և կենտրոնացված գրադարանային ցանցերի ձևավորման պատմական փորձը ներկայացնող մասնագիտական նյութ, որը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել գրադարանային ծառայությունների կազմակերպման, կառավարման կառուցվածքների և բնակչության գրադարանային սպասարկման կատարելագործման մոտեցումները։

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է երեխաների մոտ շնչառական օրգանների ոչ սպեցիֆիկ հիվանդությունների այն դեպքերի համալիր ուսումնասիրությանը, երբ հիվանդության կլինիկական ընթացքը ուղեկցվում է աղիքային համախտանիշով։ Հետազոտության հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացած է նման հիվանդությունների ժամանակ առաջացող իմունաբանական և բակտերիոլոգիական փոփոխությունների բացահայտման, դրանց կլինիկական նշանակության գնահատման և շնչառական ու աղիքային համակարգերի ախտաբանական գործընթացների փոխկապակցվածության ուսումնասիրման վրա։ Աշխատանքի թեման հատկապես կարևոր է մանկաբուժության տեսանկյունից, քանի որ երեխաների օրգանիզմում իմունային համակարգի առանձնահատկությունները և միկրոֆլորայի հարաբերական անկայունությունը կարող են էական դեր ունենալ վարակային և բորբոքային հիվանդությունների ընթացքի ու դրսևորումների մեջ։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են գնահատվել հիվանդ երեխաների իմունային համակարգի տարբեր ցուցանիշներ, դրանց փոփոխությունները հիվանդության տարբեր փուլերում, ինչպես նաև աղիքային միկրոֆլորայի կազմն ու հնարավոր շեղումները։ Բակտերիոլոգիական հետազոտությունների միջոցով ուշադրություն է դարձվում աղիքային միկրոօրգանիզմների հարաբերակցությանը, հնարավոր դիսբիոտիկ փոփոխություններին և դրանց կապին հիվանդության կլինիկական դրսևորումների հետ։ Միաժամանակ իմունաբանական ցուցանիշների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս գնահատելու օրգանիզմի պաշտպանական համակարգի արձագանքը և պարզելու, թե արդյոք իմունային փոփոխությունները կարող են կապված լինել հիվանդության ծանրության, տևողության կամ ընթացքի առանձնահատկությունների հետ։ Շնչառական և աղիքային համակարգերի միաժամանակյա ախտահարման ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև այն պատճառով, որ աղիքային միկրոբիոտան և իմունային համակարգը սերտորեն փոխկապակցված են, իսկ աղիքային մանրէային հավասարակշռության փոփոխությունները կարող են ուղեկցվել իմունային պատասխանի փոփոխություններով։ Այս պատճառով աշխատանքը դիտարկում է ոչ միայն առանձին լաբորատոր ցուցանիշներ, այլև դրանց հնարավոր փոխհարաբերությունները կլինիկական պատկերի հետ։ Հետազոտության արդյունքները կարող են նպաստել նման համակցված վիճակների ախտորոշման և կլինիկական գնահատման մոտեցումների կատարելագործմանը՝ օգնելով ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել հիվանդության ընթացքի մասին։ Հատուկ նշանակություն կարող է ունենալ նաև այն երեխաների տարբերակումը, որոնց մոտ շնչառական հիվանդության հետ միաժամանակ առկա են առավել արտահայտված աղիքային դրսևորումներ և միկրոբիոլոգիական շեղումներ։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել մանկաբույժներին, մանկական վարակաբաններին, կլինիկական իմունոլոգներին, մանրէաբաններին և լաբորատոր ախտորոշման մասնագետներին, ինչպես նաև բժշկական բուհերի ուսանողներին, ասպիրանտներին և հետազոտողներին, որոնք ուսումնասիրում են մանկական շնչառական հիվանդությունների, աղիքային միկրոֆլորայի և իմունային համակարգի փոխազդեցության խնդիրները։ Մատենագիտական տվյալների համաձայն՝ աշխատանքը Է. Յու. Սիմոնյանի հեղինակած բժշկական գիտությունների թեկնածուի աստիճանի համար նախատեսված ատենախոսական աշխատանք է, որը ներկայացվել է Մ. Հերացու անվան Երևանի պետական բժշկական համալսարանում 2008 թվականին, ունի 25 էջ, ներառում է աղյուսակներ և նկարներ, իսկ գրականության ցանկը կազմված է 9 աղբյուրից։

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է ջրային լուծույթներից ֆենոլի սորբցիայի գործընթացի ուսումնասիրությանը և սորբցված նյութի հետագա փոխակերպումների բացահայտմանը։ Ուսումնասիրության հիմքում ընկած է ֆենոլի՝ որպես ջրային միջավայրերի աղտոտիչի, վարքագծի և այն սորբենտների միջոցով հեռացնելու հնարավորությունների հետազոտությունը։ Ֆենոլային միացությունները կարող են առաջանալ տարբեր արդյունաբերական գործընթացների ընթացքում և հայտնվել բնական ու տեխնածին ջրային համակարգերում, ինչի պատճառով դրանց հեռացման արդյունավետ մեթոդների մշակումը կարևոր խնդիր է շրջակա միջավայրի պահպանության և ջրի մաքրման տեխնոլոգիաների համար։ Աշխատանքում ուշադրություն է դարձվում այն գործընթացներին, որոնց ընթացքում ֆենոլի մոլեկուլները ջրային փուլից անցնում և կուտակվում են պինդ սորբենտի մակերեսին կամ կառուցվածքում։ Ուսումնասիրվում են սորբցիայի վրա ազդող հիմնական գործոնները, այդ թվում՝ սորբենտի բնույթը և մակերեսային հատկությունները, ֆենոլի սկզբնական խտությունը, լուծույթի կազմը, ջերմաստիճանը, շփման տևողությունը և միջավայրի այլ ֆիզիկաքիմիական պայմանները։ Սորբցիայի հավասարակշռության և կինետիկ օրինաչափությունների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս գնահատելու գործընթացի արդյունավետությունը, նկարագրելու ֆենոլի և սորբենտի փոխազդեցության բնույթը և պարզելու, թե ինչ պայմաններում է հնարավոր առավել արդյունավետ հեռացնել աղտոտիչը ջրային միջավայրից։ Աշխատանքի առանձնահատուկ կողմը սորբցված ֆենոլի հետագա փոխակերպումների ուսումնասիրությունն է, ինչը թեման դուրս է բերում պարզապես սորբցիայի գործընթացի նկարագրության շրջանակից։ Այս ուղղությունը թույլ է տալիս դիտարկել, թե սորբենտի վրա կուտակվելուց հետո ինչպիսի քիմիական փոփոխությունների կարող է ենթարկվել ֆենոլը, ինչ միջանկյալ կամ վերջնական արտադրանքներ կարող են առաջանալ, և ինչպես կարող են այդ փոփոխությունները ազդել սորբցիոն համակարգի ընդհանուր արդյունավետության վրա։ Այդպիսի ուսումնասիրությունները կարևոր են նաև այն պատճառով, որ աղտոտիչի հեռացումը միշտ չէ, որ նշանակում է դրա լիարժեք ոչնչացում․ անհրաժեշտ է հասկանալ նաև առաջացող փոխակերպման արտադրանքների հատկությունները և հնարավոր բնապահպանական նշանակությունը։ Աշխատանքը համադրում է ֆիզիկական քիմիայի, մակերևութային երևույթների, օրգանական քիմիայի և շրջակա միջավայրի քիմիայի խնդիրները՝ ձևավորելով ֆենոլի վարքագծի վերաբերյալ համալիր պատկերացում։ Ստացված արդյունքները կարող են նշանակություն ունենալ ջրային լուծույթներից օրգանական աղտոտիչների հեռացման տեխնոլոգիաների մշակման, սորբենտների ընտրության և դրանց կիրառման օպտիմալ պայմանների որոշման համար։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել քիմիկոսներին, բնապահպանական տեխնոլոգիաների մասնագետներին, ջրի մաքրման ոլորտի հետազոտողներին, ֆիզիկական և կոլոիդային քիմիա ուսումնասիրողներին, ինչպես նաև համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին և ասպիրանտներին։

Այս աշխատությունը նվիրված է հայկական զանգակատների ճարտարապետական առանձնահատկությունների, ձևավորման սկզբունքների, կառուցվածքային լուծումների և պատմական զարգացման ուսումնասիրությանը։ Այն ներկայացնում է հայկական եկեղեցական համալիրների կարևոր բաղադրիչներից մեկի՝ զանգակատան տեղն ու նշանակությունը հայկական ճարտարապետության ընդհանուր համակարգում՝ ուշադրություն դարձնելով դրանց հորինվածքային, գեղարվեստական և շինարարական առանձնահատկություններին։ Ուսումնասիրության շրջանակում դիտարկվում են զանգակատների ծավալատարածական կառուցվածքը, հատակագծային լուծումները, հարկայնությունը, սյուների և կամարների համակարգը, ծածկերի ձևերը, արտաքին հարդարանքը և դեկորատիվ տարրերը։ Առանձին կարևորություն է տրվում այն հանգամանքին, որ հայկական զանգակատները տարբեր ժամանակաշրջաններում ստացել են բազմազան ճարտարապետական լուծումներ՝ պայմանավորված ինչպես ժամանակի գեղարվեստական նախասիրություններով, այնպես էլ տեղական շինարարական ավանդույթներով, բնական միջավայրով և եկեղեցական համալիրի ընդհանուր հորինվածքով։ Աշխատանքը հնարավորություն է տալիս հետևելու այս կառույցների ձևավորման և զարգացման ընթացքին՝ վաղ շրջանի լուծումներից մինչև ավելի ուշ միջնադարյան և նորագույն ժամանակաշրջանների օրինակներ։ Զանգակատների ուսումնասիրության միջոցով բացահայտվում են հայկական ճարտարապետությանը բնորոշ մի շարք սկզբունքներ՝ համաչափության զգացողությունը, կառուցվածքային տրամաբանության և գեղարվեստական արտահայտչականության համադրումը, քարե շինության հնարավորությունների ստեղծագործական օգտագործումը և մանրամասների նկատմամբ առանձնահատուկ ուշադրությունը։ Կարևոր տեղ կարող է զբաղեցնել նաև զանգակատների կապը եկեղեցու, գավթի և այլ օժանդակ կառույցների հետ, քանի որ դրանք հաճախ ոչ թե առանձին կանգնած շինություններ են, այլ ամբողջական վանական կամ եկեղեցական համալիրի հորինվածքային համակարգի մաս։ Ուսումնասիրությունը արժեքավոր է նաև հայկական մշակութային ժառանգության պահպանության տեսանկյունից, քանի որ բազմաթիվ պատմական զանգակատներ իրենց ճարտարապետական առանձնահատկություններով կարևոր վկայություններ են տարբեր դարաշրջանների շինարարական մշակույթի մասին։ Նյութը կարող է հետաքրքրել ճարտարապետներին, արվեստաբաններին, պատմաբաններին, մշակութաբաններին, հուշարձանագետներին, վերականգնող մասնագետներին, ինչպես նաև հայկական միջնադարյան ճարտարապետությամբ հետաքրքրվող ուսանողներին և ընթերցողներին։ Աշխատությունը հատկապես արժեքավոր է նրանց համար, ովքեր ցանկանում են ուսումնասիրել հայկական եկեղեցական ճարտարապետության ձևաբանական զարգացումը, առանձին կառույցների փոխհարաբերությունը և հայկական ճարտարապետական ժառանգության մեջ զանգակատների ունեցած գեղարվեստական ու պատմամշակութային նշանակությունը։

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է գանգուղեղային վնասվածքների դեպքում նյարդային հյուսվածքի պաշտպանությանը լազերային ազդեցության միջոցով և ուսումնասիրում է այդ մոտեցման հնարավորությունները վնասված ուղեղում երկրորդային ախտաբանական գործընթացների սահմանափակման ու նյարդաբանական ֆունկցիաների պահպանման տեսանկյունից։ Աշխատանքի հիմքում ընկած է այն գաղափարը, որ գանգուղեղային տրավման ոչ միայն անմիջական մեխանիկական վնաս է առաջացնում ուղեղի հյուսվածքներում, այլև կարող է հետագայում ուղեկցվել մի շարք երկրորդային փոփոխություններով՝ ուղեղային այտուցով, միկրոշրջանառության խանգարումներով, հիպօքսիկ երևույթներով, բջջային նյութափոխանակության փոփոխություններով և նեյրոնների վնասմամբ։ Այս պայմաններում լազերային նեյրոպաշտպանությունը դիտարկվում է որպես հնարավոր բուժական ուղղություն, որի նպատակն է ազդել վնասված հյուսվածքի վերականգնման և կենսագործունեության համար կարևոր գործընթացների վրա։ Աշխատության շրջանակում առանձնահատուկ նշանակություն կարող են ունենալ լազերային ճառագայթման կենսաբանական ազդեցության ուսումնասիրությունը, դրա ազդեցությունը նյարդային բջիջների և ուղեղային հյուսվածքի ֆունկցիոնալ վիճակի վրա, ինչպես նաև բուժական ազդեցության օպտիմալ պայմանների ընտրությունը։ Կարևոր հարցերից են ճառագայթման ինտենսիվությունը, ալիքի երկարությունը, ազդեցության տևողությունը, կիրառման եղանակը և բուժման ժամանակային փուլը, քանի որ այդ գործոնները կարող են էապես պայմանավորել ստացվող կենսաբանական արդյունքը։ Ուսումնասիրությունը կարող է ներառել նաև գանգուղեղային վնասվածքից հետո կենդանի օրգանիզմում տեղի ունեցող նյարդաբանական և հյուսվածաբանական փոփոխությունների գնահատում՝ լազերային միջամտության արդյունավետությունը համեմատելու և դրա հնարավոր նեյրոպաշտպան ազդեցության մեխանիզմները բացահայտելու նպատակով։ Թեման գտնվում է նյարդաբանության, նեյրովիրաբուժության, վնասվածքաբանության, վերականգնողական բժշկության և բժշկական ֆիզիկայի հատման կետում, քանի որ միավորում է ուղեղի տրավմատիկ վնասման ախտաֆիզիոլոգիայի և լազերային կենսաբժշկական տեխնոլոգիաների ուսումնասիրությունը։ Գիտական աշխատանքի արժեքը պայմանավորված է նաև նրանով, որ գանգուղեղային վնասվածքների բուժման ժամանակ կարևոր խնդիր է ոչ միայն առաջնային վնասվածքի հետևանքների վերացումը, այլև ուղեղային հյուսվածքի հետագա վնասման կանխարգելումը և հնարավոր ֆունկցիոնալ վերականգնման համար բարենպաստ պայմանների ստեղծումը։ Այս համատեքստում լազերային ազդեցությունը ներկայացվում է որպես ուսումնասիրվող նեյրոպաշտպան մոտեցում, որը կարող է հետաքրքրել ինչպես փորձարարական բժշկության, այնպես էլ կլինիկական նյարդաբանության և նեյրովիրաբուժության մասնագետներին։ Աշխատանքը հատկապես օգտակար կարող է լինել ուղեղի տրավմատիկ վնասվածքների ախտաֆիզիոլոգիան, նյարդային հյուսվածքի պաշտպանման մեխանիզմները, լազերային թերապիայի կենսաբանական հիմքերը և ժամանակակից նեյրոռեաբիլիտացիոն մոտեցումները ուսումնասիրող մասնագետների, գիտաշխատողների, ասպիրանտների և բժշկական բուհերի բարձր կուրսերի ուսանողների համար։

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է անալիտիկ քիմիայի այն ուղղությանը, որտեղ օրգանական ներկանյութերն օգտագործվում են որպես զգայուն և ընտրողական ռեագենտներ՝ ազնիվ մետաղների և հազվագյուտ տարրերի հայտնաբերման, նույնականացման և քանակական որոշման համար։ Աշխատանքը հատկապես արժեքավոր է այն տեսանկյունից, որ ուսումնասիրության կենտրոնում գտնվում են այն քիմիական փոխազդեցությունները, որոնց արդյունքում մետաղական իոնները օրգանական ներկանյութերի հետ առաջացնում են բնորոշ գունավորված միացություններ, համալիրներ կամ դժվարալույծ միացություններ, ինչը հնարավորություն է տալիս վերլուծական նպատակներով օգտագործել գույնի փոփոխությունը, լույսի կլանումը կամ այլ չափելի ազդանշաններ։ Նման մոտեցումները կարևոր նշանակություն ունեն ոսկու, արծաթի, պլատինի խմբի մետաղների և տարբեր հազվագյուտ տարրերի վերլուծության ժամանակ, հատկապես այն դեպքերում, երբ անհրաժեշտ է բարձր զգայունություն և որոշակի ընտրողականություն։ Աշխատանքի թեմատիկ շրջանակը կապված է օրգանական ներկանյութերի քիմիական հատկությունների, դրանց և մետաղների միջև առաջացող փոխազդեցությունների, ռեակցիաների պայմանների և ստացված համակարգերի վերլուծական կիրառելիության ուսումնասիրության հետ։ Այդպիսի մեթոդների արդյունավետությունը մեծապես կախված է միջավայրի թթվայնությունից, ռեագենտի և որոշվող տարրի հարաբերակցությունից, կողմնակի իոնների առկայությունից, համալիրների կայունությունից և լուծույթի ֆիզիկաքիմիական պայմաններից, ուստի աշխատության թեման միավորում է ինչպես օրգանական, այնպես էլ անալիտիկ և անօրգանական քիմիայի խնդիրներ։ Գիտական այս ուղղության համար բնորոշ են նաև էքստրակցիոն-ֆոտոմետրիկ և սպեկտրոֆոտոմետրիկ մոտեցումները, որոնց միջոցով հնարավոր է նույնիսկ փոքր քանակությամբ տարրերի որոշում՝ հիմնվելով առաջացած գունավորված համակարգերի ինտենսիվության վրա։ Օրգանական հիմնական ներկանյութերը հատկապես հետաքրքրություն են ներկայացնում այն պատճառով, որ դրանցից շատերը կարող են փոխազդել տարբեր անիոնային կամ մետաղային ձևերի հետ և առաջացնել դժվարալույծ կամ օրգանական լուծիչներով արդյունահանվող միացություններ։ Այս հատկությունը լայն հնարավորություններ է ստեղծում բարդ կազմ ունեցող նմուշների վերլուծության համար, որտեղ անհրաժեշտ է առանձնացնել կամ տարբերակել որոշվող տարրը բազմաթիվ ուղեկցող բաղադրիչների ներկայությամբ։ Նման ռեագենտների կիրառման օրինակներ կան նաև ռենիումի անալիտիկ քիմիայում, որտեղ օրգանական հիմնական ներկանյութերի միջոցով մշակվել են էքստրակցիոն-ֆոտոմետրիկ որոշման եղանակներ, իսկ որոշ դեպքերում ուսումնասիրվել է նաև դրանց կիրառումը ամպերոմետրիկ տիտրման ժամանակ։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել քիմիկոս-վերլուծաբաններին, հետազոտողներին, ասպիրանտներին և բարձր կուրսերի ուսանողներին, որոնք ուսումնասիրում են մետաղների քիմիան, հազվագյուտ տարրերի անալիզը, օրգանական ռեագենտների կիրառությունը և ֆոտոմետրիկ կամ սպեկտրոֆոտոմետրիկ մեթոդները։ Մատենագիտական տվյալների համաձայն՝ աշխատությունը հրատարակվել է 1998 թվականին Հայաստանում՝ Հայաստանի Գիտությունների ազգային ակադեմիայի Օրգանական քիմիայի ինստիտուտի շրջանակում, ունի 60 էջ և ներառում է 38 աղբյուրից բաղկացած գրականության ցանկ, ինչը ցույց է տալիս, որ այն կառուցված է որպես մասնագիտական, հետազոտական բնույթի աշխատանք, այլ ոչ թե ընդհանուր ընթերցողի համար նախատեսված հանրամատչելի գիրք։

Աշխատությունը նվիրված է Սևանա լճի ֆիտոպլանկտոնային համակեցության փոփոխությունների ուսումնասիրությանը՝ լճի ջրի մակարդակի բարձրացման պայմաններում։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է բացահայտել ջրի մակարդակի փոփոխության ազդեցությունը ֆիտոպլանկտոնի տեսակային կազմի, քանակական ցուցանիշների, տարածական բաշխման և կենսազանգվածի վրա, ինչպես նաև գնահատել այդ փոփոխությունների նշանակությունը լճի էկոլոգիական վիճակի համար։ Հետազոտության շրջանակում ուսումնասիրվում են ֆիտոպլանկտոնային օրգանիզմների հիմնական խմբերը, դրանց տեսակային բազմազանությունը և հարաբերական առատությունը՝ լճի տարբեր հատվածներում և տարբեր ժամանակաշրջաններում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ջրի մակարդակի բարձրացման հետևանքով լճի հիդրոլոգիական, ֆիզիկաքիմիական և լուսային պայմանների հնարավոր փոփոխություններին և դրանց ազդեցությանը առաջնային արտադրության գործընթացների վրա։ Աշխատության մեջ կարող են ուսումնասիրվել ջրի ջերմաստիճանի, թափանցիկության, հանքայնության, սննդանյութերի պարունակության, թթվածնային ռեժիմի և այլ էկոլոգիական գործոնների փոփոխությունները՝ դրանց կապը ֆիտոպլանկտոնի կառուցվածքի հետ բացահայտելու նպատակով։ Կարևոր տեղ է հատկացվում ջրի մակարդակի բարձրացման պայմաններում ֆիտոպլանկտոնային համակեցության սեզոնային դինամիկային, տեսակների միջև փոխհարաբերություններին և որոշ խմբերի կամ տեսակների գերակայության փոփոխություններին։ Հետազոտությունը կարող է ներառել նաև տարբեր տարիների կամ տարբեր ջրաբանական պայմանների տվյալների համեմատական վերլուծություն՝ բացահայտելու համար երկարաժամկետ էկոլոգիական միտումները։

Աշխատությունը նվիրված է կամրջային ազոտի ատոմ պարունակող կոնդենսացված մեթիլպիրիմիդինների հիման վրա ստիրիլ ածանցյալների սինթեզի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է ուսումնասիրել ելանյութերի կառուցվածքային առանձնահատկությունների և սինթեզի պայմանների ազդեցությունը ստիրիլ ածանցյալների ստացման, ելքի և կառուցվածքի վրա։ Աշխատության շրջանակում դիտարկվում են կոնդենսացված պիրիմիդինային համակարգերի քիմիական հատկությունները, դրանց ռեակցիոնունակությունը և ածանցյալների ստացման հնարավոր ուղիները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում մեթիլպիրիմիդինների ակտիվացմանը և դրանց մասնակցությամբ ածխածին-ածխածին կապի ձևավորման ռեակցիաներին, որոնց արդյունքում հնարավոր է ստանալ ստիրիլային կառուցվածք ունեցող միացություններ։ Հետազոտության ընթացքում կարող են ուսումնասիրվել ռեակցիայի տարբեր պայմաններ՝ լուծիչի, ջերմաստիճանի, կատալիտիկ համակարգի, ռեագենտների հարաբերակցության և ռեակցիայի տևողության ազդեցությունը։ Կարևոր տեղ է հատկացվում ստացված միացությունների կառուցվածքի նույնականացմանը և ֆիզիկաքիմիական հատկությունների որոշմանը՝ կիրառելով համապատասխան սպեկտրոսկոպիական և անալիտիկ մեթոդներ։ Կոնդենսացված հետերոցիկլային համակարգերում ստիրիլային խմբի ներմուծումը կարող է հանգեցնել նոր կառուցվածքային և էլեկտրոնային հատկություններով միացությունների առաջացման, ինչը կարևոր է դրանց հնարավոր հետագա կիրառությունների տեսանկյունից։

Աշխատությունը նվիրված է ընտրովի բեղմնավորման կենսաբանության և փոշոտման մեխանիզմների փոխկապակցվածության ուսումնասիրությանը Lycopersicon Mill. ցեղի ներկայացուցիչների՝ Solanaceae ընտանիքի բույսերի օրինակով։ Հետազոտության շրջանակում ուսումնասիրվում են բույսերի սեռական վերարտադրության գործընթացները, փոշեհատիկների տեղափոխման և ծլման առանձնահատկությունները, փոշոտումից հետո տեղի ունեցող գործընթացները և բեղմնավորման հաջողության վրա ազդող կենսաբանական գործոնները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ընտրովի բեղմնավորման երևույթին, որի դեպքում տարբեր արական գամետների կամ փոշեհատիկների միջև կարող են գոյություն ունենալ մրցակցային առավելություններ՝ պայմանավորված դրանց կենսունակությամբ, ծլման արագությամբ, ծաղկափոշու խողովակի աճով և իգական վերարտադրողական համակարգի հետ փոխազդեցությամբ։ Աշխատության մեջ կարող են ուսումնասիրվել փոշոտման տարբեր եղանակների ազդեցությունը բեղմնավորման արդյունքի վրա, ինչպես նաև փոշեհատիկի և սերմնարանի հյուսվածքների փոխհարաբերությունները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում գենետիկական և ֆիզիոլոգիական գործոններին, որոնք կարող են պայմանավորել որոշակի փոշեհատիկների նախընտրելի մասնակցությունը բեղմնավորման գործընթացին։ Հետազոտությունը կարող է ներառել տարբեր խաչասերումների և փոշոտման պայմանների համեմատական ուսումնասիրություն՝ պարզելու համար ընտրովի բեղմնավորման դրսևորումները և դրանց կապը բույսի գենոտիպի ու ֆիզիոլոգիական վիճակի հետ։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է նաև այն մեխանիզմների բացահայտումը, որոնց միջոցով բույսի վերարտադրողական համակարգը կարող է տարբերակել և ընտրել տարբեր ծագում կամ հատկություններ ունեցող փոշեհատիկներ։ Ստացված տվյալները կարող են նպաստել բույսերի վերարտադրողական կենսաբանության, խաչասերման գենետիկայի և փոշոտման կենսաբանական մեխանիզմների ավելի խոր ըմբռնմանը։ Հետազոտության արդյունքները կարող են ունենալ նաև կիրառական նշանակություն սելեկցիայի և սերմնաբուծության համար, քանի որ փոշոտման և բեղմնավորման օրինաչափությունների բացահայտումը կարող է օգնել նպատակային խաչասերումների արդյունավետության բարձրացմանը և ցանկալի հատկանիշներով սերունդ ստանալուն։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել բուսաբաններին, գենետիկներին, բույսերի ֆիզիոլոգիայի և սելեկցիայի մասնագետներին, կենսաբաններին, սերմնաբուծության հետազոտողներին և համապատասխան ոլորտների ուսանողներին։