Готовые материалы

Աշխատությունը նվիրված է ջերմային և ատոմային էլեկտրակայանների էներգետիկ սարքավորումների արդյունավետության բարձրացման և դրանց շահագործման բնապահպանական հուսալիության ապահովման հիմնահարցերին։ Ուսումնասիրության կենտրոնում էներգետիկ համակարգերի աշխատանքի տեխնիկական, շահագործման և բնապահպանական ասպեկտների համադրումն է՝ նպատակ ունենալով բարձրացնել էներգիայի արտադրության արդյունավետությունը, նվազեցնել ռեսուրսների կորուստները և սահմանափակել շրջակա միջավայրի վրա բացասական ազդեցությունը։ Աշխատությունը դիտարկում է ջերմային և ատոմային էլեկտրակայաններում կիրառվող հիմնական էներգետիկ սարքավորումների աշխատանքի առանձնահատկությունները, դրանց տեխնիկական վիճակի ազդեցությունը կայանի ընդհանուր արդյունավետության վրա և շահագործման ընթացքում առաջացող խնդիրների կանխարգելման հնարավորությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում սարքավորումների հուսալիությանը, մաշվածության նվազեցմանը, տեխնիկական սպասարկման և ախտորոշման արդյունավետ կազմակերպմանը, ինչպես նաև վթարային և անցանկալի աշխատանքային ռեժիմների կանխարգելմանը։ Էներգետիկ սարքավորումների արդյունավետության բարձրացումը դիտարկվում է նաև վառելիքի և էներգետիկ ռեսուրսների ավելի խնայող օգտագործման տեսանկյունից, քանի որ սարքավորումների աշխատանքի կատարելագործումը կարող է նպաստել արտադրական ծախսերի նվազեցմանը և էներգիայի արտադրության արդյունավետության աճին։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է բնապահպանական հուսալիության խնդիրը։ Ջերմային էլեկտրակայանների դեպքում այն կապված է վառելիքի այրման արդյունքում առաջացող արտանետումների, թափոնների և ջերմային ազդեցությունների նվազեցման հետ, իսկ ատոմային էլեկտրակայանների դեպքում՝ ճառագայթային անվտանգության, ռադիոակտիվ նյութերի վերահսկման, տեխնոլոգիական գործընթացների անվտանգության և շրջակա միջավայրի հնարավոր ազդեցությունների սահմանափակման հետ։ Հետազոտությունը կարևորում է էներգետիկ սարքավորումների տեխնիկական հուսալիության և բնապահպանական անվտանգության փոխկապակցվածությունը՝ ցույց տալով, որ կայանի արդյունավետ շահագործումը պետք է հիմնված լինի ոչ միայն արտադրողականության բարձրացման, այլև անվտանգության ու շրջակա միջավայրի պահպանության պահանջների պահպանման վրա։ Աշխատության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել էներգետիկ սարքավորումների աշխատանքի օպտիմալացման մեթոդները, տեխնիկական վիճակի գնահատման և կանխատեսման եղանակները, էներգետիկ կորուստների նվազեցման հնարավորությունները և սարքավորումների շահագործման ռեժիմների կատարելագործման ուղիները։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը համադրում է էներգետիկայի, տեխնիկական անվտանգության և բնապահպանական պաշտպանության խնդիրները՝ նպատակ ունենալով ձևավորել էներգետիկ սարքավորումների ավելի արդյունավետ, հուսալի և էկոլոգիապես անվտանգ շահագործման գիտատեխնիկական մոտեցումներ։ Այն կարող է օգտակար լինել էներգետիկայի մասնագետների, ինժեներների, տեխնիկական անվտանգության և բնապահպանական ոլորտների հետազոտողների, ինչպես նաև ջերմային և ատոմային էներգետիկայի տեխնոլոգիաներով հետաքրքրվող ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում առանձին կառավարելի վարակիչ հիվանդությունների համաճարակաբանական հսկողության և իմունականխարգելման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմնական ուղղությունը այն վարակների տարածման օրինաչափությունների, հիվանդացության մակարդակի և դինամիկայի, կանխարգելման մեխանիզմների ու բնակչության պատվաստումներով ընդգրկվածության գնահատումն է, որոնք հնարավոր է արդյունավետորեն կանխարգելել կամ վերահսկել պատվաստումների և համաճարակաբանական միջոցառումների միջոցով։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարևոր տեղ է զբաղեցնում համաճարակաբանական հսկողության համակարգը՝ վարակիչ հիվանդությունների դեպքերի հայտնաբերման, գրանցման, ախտորոշման, տարածման մշտադիտարկման, հիվանդացության ցուցանիշների վերլուծության և հնարավոր բռնկումների ռիսկերի գնահատման գործընթացներով։ Աշխատությունը դիտարկում է նաև հիվանդությունների տարածման վրա ազդող գործոնները, դրանց ժամանակային և տարածքային առանձնահատկությունները, բնակչության տարբեր խմբերի շրջանում հիվանդացության փոփոխությունները և կանխարգելիչ միջոցառումների արդյունավետությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում իմունականխարգելմանը՝ որպես կառավարելի վարակների դեմ պայքարի կարևորագույն միջոցի։ Քննարկվում են պատվաստումների կազմակերպման սկզբունքները, բնակչության տարբեր տարիքային և ռիսկային խմբերի ընդգրկվածությունը, պատվաստումների ժամանակին իրականացման նշանակությունը, պատվաստումային գործընթացի կազմակերպական խնդիրները և պատվաստումների միջոցով վարակների տարածման սահմանափակման հնարավորությունները։ Ուսումնասիրության կարևոր բաղադրիչ կարող է լինել նաև պատվաստումներից հետո ձևավորվող իմունային պաշտպանության գնահատումը և դրա կապը բնակչության շրջանում հիվանդացության մակարդակի հետ։ Աշխատությունը համաճարակաբանական հսկողությունն ու իմունականխարգելումը դիտարկում է որպես փոխկապակցված գործընթացներ, որոնց արդյունավետ համադրումը հնարավորություն է տալիս ժամանակին հայտնաբերել վարակների տարածման փոփոխությունները, գնահատել բնակչության պաշտպանվածության մակարդակը, բացահայտել առավել խոցելի խմբերը և անհրաժեշտության դեպքում իրականացնել լրացուցիչ կանխարգելիչ միջոցառումներ։ Հայաստանի պայմաններում այս հարցերը հատկապես կարևոր են հանրային առողջության պահպանման, վարակիչ հիվանդությունների բռնկումների կանխարգելման և պատվաստումներով վերահսկելի հիվանդությունների տարածման նվազեցման տեսանկյունից։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել համաճարակաբանների, վարակաբանների, հանրային առողջապահության մասնագետների, բժշկական ոլորտի հետազոտողների, ուսանողների և իմունականխարգելման կազմակերպման ու իրականացման գործընթացով հետաքրքրվող մասնագետների համար։ Ընդհանուր առմամբ, հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս ամբողջական պատկերացում կազմելու Հայաստանում կառավարելի վարակների համաճարակաբանական իրավիճակի, դրանց նկատմամբ իրականացվող հսկողության համակարգի և իմունականխարգելման դերի մասին՝ ընդգծելով կանխարգելիչ միջոցառումների շարունակականության և արդյունավետ կազմակերպման կարևորությունը։

Աշխատությունը նվիրված է աֆրիկյան խոզերի ժանտախտի դեպքում լեյկոցիտներում առաջացող ախտաբանական փոփոխությունների մոլեկուլային և բջջային մակարդակների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմնական ուղղությունը հիվանդության զարգացման ընթացքում իմունային համակարգի կարևոր բաղադրիչ հանդիսացող սպիտակ արյան բջիջների կառուցվածքային և ֆունկցիոնալ փոփոխությունների բացահայտումն է՝ համադրելով բջջաբանության, մոլեկուլային կենսաբանության և ախտաբանական գործընթացների ուսումնասիրության մեթոդները։ Աշխատության շրջանակում ուշադրություն է դարձվում այն գործընթացներին, որոնց միջոցով հարուցիչը կարող է փոխազդել լեյկոցիտների հետ, ազդել դրանց կենսագործունեության վրա և առաջացնել բջջային մակարդակի խանգարումներ։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է հատկապես այն պատճառով, որ հիվանդության ծանր ընթացքը մեծապես կապված է իմունային համակարգի խանգարումների և բորբոքային գործընթացների հետ, իսկ լեյկոցիտների փոփոխությունների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի լավ հասկանալու հիվանդության պաթոգենեզը։ Հեղինակը դիտարկում է լեյկոցիտների տարբեր խմբերում տեղի ունեցող փոփոխությունները՝ անդրադառնալով դրանց կառուցվածքին, կենսունակությանը, ֆունկցիոնալ վիճակին և բջջային փոխազդեցություններին։ Մոլեկուլային մակարդակում ուսումնասիրությունը կարող է ներառել բջջային ազդանշանային գործընթացների, գենային արտահայտության, իմունային պատասխանների և հիվանդության հարուցիչի ու հյուրընկալող բջջի փոխազդեցության հետ կապված մեխանիզմների վերլուծություն։ Բջջային փոփոխությունների համադրումը մոլեկուլային տվյալների հետ հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու հիվանդության ընթացքում իմունային համակարգի աշխատանքի խանգարման մասին։ Աշխատությունը նաև կարևոր է ախտորոշման և հիվանդության ընթացքի գնահատման տեսանկյունից, քանի որ լեյկոցիտների փոփոխությունների բնույթի ուսումնասիրությունը կարող է նպաստել ախտաբանական գործընթացների վաղ բացահայտմանն ու դրանց մեխանիզմների ավելի խոր ընկալմանը։ Միաժամանակ հետազոտությունը գիտական հիմք է ստեղծում հիվանդության դեմ պայքարի, կանխարգելման և հնարավոր թերապևտիկ կամ իմունաբանական մոտեցումների հետագա մշակման համար։ Ընդհանուր առմամբ, գիրքը համադրում է անասնաբուժական վիրուսաբանության, իմունաբանության, բջջաբանության և մոլեկուլային կենսաբանության մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով բացահայտել աֆրիկյան խոզերի ժանտախտի պայմաններում լեյկոցիտների ախտաբանական փոփոխությունների խորքային մեխանիզմները և դրանց նշանակությունը հիվանդության զարգացման ու կենդանու օրգանիզմի պաշտպանական պատասխանների ձևավորման գործում։

Գիրքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության տնտեսությունում ձեռնարկատիրության զարգացման և հարկային քաղաքականության փոխգործակցության հիմնահարցերի ուսումնասիրությանը՝ դիտարկելով դրանց փոխադարձ ազդեցությունը տնտեսական գործունեության, բիզնես միջավայրի և պետական ֆինանսական քաղաքականության համատեքստում։ Աշխատության հիմքում այն գաղափարն է, որ հարկային համակարգը ոչ միայն պետական բյուջեի եկամուտների ձևավորման գործիք է, այլև կարևոր տնտեսական լծակ, որը կարող է ազդել ձեռնարկատիրական ակտիվության, ներդրումների, արտադրության ընդլայնման, զբաղվածության և տնտեսական աճի վրա։ Ուսումնասիրության ընթացքում ուշադրություն է դարձվում Հայաստանի տնտեսության առանձնահատկություններին և այն խնդիրներին, որոնք առաջանում են պետական հարկային կարգավորման ու մասնավոր ձեռնարկատիրական շահերի փոխհարաբերության ընթացքում։ Քննարկվում են հարկային բեռի, հարկման արդյունավետության, հարկային վարչարարության, հարկային խթանների և արտոնությունների, ինչպես նաև ձեռնարկությունների գործունեության վրա հարկային քաղաքականության ազդեցության հարցերը։ Աշխատությունը փորձում է բացահայտել այն հավասարակշռությունը, որի դեպքում պետությունը կարող է ապահովել բավարար հարկային եկամուտներ՝ միաժամանակ չստեղծելով այնպիսի հարկային պայմաններ, որոնք կարող են սահմանափակել ձեռնարկատիրական նախաձեռնությունը կամ նվազեցնել տնտեսական ակտիվությունը։ Առանձին նշանակություն է տրվում հարկային քաղաքականության՝ որպես ձեռնարկատիրության խթանման կամ սահմանափակման գործոնի ուսումնասիրությանը։ Այս համատեքստում դիտարկվում են փոքր և միջին ձեռնարկությունների, ներդրումային գործունեության, արտադրական ու ծառայությունների ոլորտների և տնտեսական տարբեր սուբյեկտների նկատմամբ կիրառվող հարկային մոտեցումների ազդեցությունները։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում նաև հարկային վարչարարության կատարելագործման խնդիրը, քանի որ հարկային պարտավորությունների հաշվարկման և կատարման պարզությունը, թափանցիկությունը և կանխատեսելիությունը կարող են էականորեն ազդել բիզնեսի գործունեության պայմանների վրա։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ նաև ստվերային տնտեսության կրճատման, հարկային կարգապահության բարձրացման և հարկատու-պետություն հարաբերությունների բարելավման մեխանիզմներին՝ դիտարկելով դրանք որպես արդյունավետ հարկային համակարգի ձևավորման կարևոր նախապայմաններ։ Աշխատության կարևորությունն այն է, որ ձեռնարկատիրությունն ու հարկային քաղաքականությունը ներկայացվում են ոչ թե որպես միմյանցից անկախ տնտեսական երևույթներ, այլ որպես փոխկապակցված գործընթացներ, որոնց ճիշտ համադրումը կարող է նպաստել տնտեսական աճին և պետական ֆինանսների կայունությանը։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել տնտեսագետների, ֆինանսների և հարկային համակարգի մասնագետների, ձեռնարկատերերի, պետական կառավարման ոլորտի ներկայացուցիչների, ուսանողների և տնտեսական քաղաքականության ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողների համար։

Գիրքը նվիրված է Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության եվրոպական կոնվենցիայի՝ Հայաստանի Հանրապետության ազգային իրավական համակարգում ունեցած դերին, նշանակությանը և կիրառության առանձնահատկություններին։ Աշխատությունը ներկայացնում է թեմայի սահմանադրաիրավական ուսումնասիրություն՝ դիտարկելով միջազգային իրավական չափանիշների և ներպետական իրավակարգավորման փոխհարաբերությունը Հայաստանի պայմաններում։ Հետազոտության կենտրոնում մարդու հիմնարար իրավունքների և ազատությունների պաշտպանության այն համակարգն է, որը ձևավորվում է ներպետական սահմանադրական նորմերի, միջազգային պարտավորությունների և եվրոպական իրավական չափանիշների փոխազդեցության արդյունքում։ Հեղինակը ուսումնասիրում է Կոնվենցիայի տեղը Հայաստանի իրավական համակարգում, դրա նորմերի ներպետական կիրառելիության հարցերը և այն իրավական մեխանիզմները, որոնց միջոցով միջազգային չափանիշները կարող են ազդել ազգային օրենսդրության ու իրավակիրառ պրակտիկայի վրա։ Կարևոր ուշադրություն է դարձվում նաև Սահմանադրության և միջազգային պայմանագրերի փոխհարաբերությանը, մարդու իրավունքների պաշտպանության սահմանադրական երաշխիքներին և իրավական նորմերի մեկնաբանման գործընթացին։ Աշխատության մեջ առանձնահատուկ նշանակություն ունի Եվրոպական դատարանի նախադեպային իրավունքի ուսումնասիրությունը, քանի որ դատարանի ձևավորած իրավական դիրքորոշումները կարևոր նշանակություն ունեն Կոնվենցիայի դրույթների բովանդակության բացահայտման և մարդու իրավունքների պաշտպանության եվրոպական չափանիշների զարգացման համար։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես են Կոնվենցիայի պահանջները ներգործում Հայաստանի իրավական համակարգի զարգացման վրա և ինչ նշանակություն ունեն դատական ու պետական մարմինների գործունեության համար։ Աշխատությունը նաև անդրադառնում է ազգային օրենսդրության կատարելագործման, մարդու իրավունքների արդյունավետ պաշտպանության, դատական պաշտպանության մեխանիզմների և իրավական համակարգի եվրոպական չափանիշներին համապատասխանեցման խնդիրներին։ Թեման հատկապես կարևոր է Հայաստանի Հանրապետության՝ եվրոպական մարդու իրավունքների պաշտպանության համակարգին ինտեգրվելու համատեքստում, քանի որ Կոնվենցիայի սկզբունքների կիրառումը կապված է ոչ միայն միջազգային պարտավորությունների կատարման, այլև ներպետական իրավական մշակույթի և իրավակիրառ պրակտիկայի զարգացման հետ։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել իրավաբանների, սահմանադրագետների, դատավորների, փաստաբանների, իրավագիտության ուսանողների, հետազոտողների և մարդու իրավունքների պաշտպանության ոլորտով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը բացահայտում է միջազգային և ազգային իրավունքի փոխկապակցվածությունը և ցույց է տալիս մարդու իրավունքների պաշտպանության եվրոպական չափանիշների նշանակությունը Հայաստանի սահմանադրական-իրավական համակարգի ձևավորման և զարգացման գործընթացում։

Գիրքը նվիրված է 1917-1923 թվականներին Արցախահայության ազգային-քաղաքական և ազատագրական պայքարի պատմությանը՝ ներկայացնելով այդ ժամանակաշրջանում տարածաշրջանում տեղի ունեցած բարդ ու հակասական քաղաքական, ռազմական և հասարակական գործընթացները։ Ուսումնասիրության առանցքում Արցախում հայ բնակչության ինքնապաշտպանության, անվտանգության ապահովման, քաղաքական իրավունքների պահպանման և սեփական բնակավայրերում ազգային գոյության շարունակականության համար մղվող պայքարն է։ Աշխատությունը պատմական գործընթացները դիտարկում է Ռուսական կայսրության փլուզումից և 1917 թվականի հեղափոխական իրադարձություններից հետո ստեղծված իրավիճակի համատեքստում, երբ նախկին վարչաքաղաքական համակարգի թուլացումը Հարավային Կովկասում առաջ բերեց իշխանության, սահմանների և տարածքային պատկանելության բազմաթիվ խնդիրներ։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում Արցախում հայկական տեղական իշխանության ու ինքնակազմակերպման ձևերին, բնակչության ինքնապաշտպանության կազմակերպմանը, ազգային կառույցների գործունեությանը և տարածաշրջանի քաղաքական ապագայի շուրջ ընթացող պայքարին։ Ուսումնասիրության մեջ կարևոր տեղ է զբաղեցնում նաև Արցախում և հարակից տարածքներում տեղի ունեցած ռազմական բախումների, զինված դիմադրության և բնակչության անվտանգության ապահովման խնդիրների վերլուծությունը։ Հեղինակը գործընթացները կապում է ոչ միայն տեղական զարգացումների, այլև Հայաստանի և Ադրբեջանի հարաբերությունների, Հարավային Կովկասում ձևավորված նոր քաղաքական իրադրության, տարածաշրջանում գործող տարբեր ուժերի և արտաքին քաղաքական ազդեցությունների հետ։ 1918-1920 թվականների իրադարձությունների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես էին պետականության և իշխանության համար պայքարը, ազգային ինքնորոշման ձգտումները և տարածքային վեճերը փոխկապակցվում միմյանց հետ։ Աշխատության կարևոր հատվածներից է նաև 1920-1921 թվականների իրադարձությունների և խորհրդային իշխանության հաստատման գործընթացների դիտարկումը, որի արդյունքում Արցախյան հարցը ստացավ նոր քաղաքական և վարչական ձևակերպումներ։ Մինչև 1923 թվականն ընդգրկող ժամանակագրական շրջանակը հնարավորություն է տալիս հետևելու այն գործընթացներին, որոնք հանգեցրին տարածաշրջանի վարչաքաղաքական կարգավիճակի փոփոխությանը և հետագա տասնամյակների համար կարևոր հետևանքներ ունեցան։ Գիրքը արժեքավոր է Արցախահայության պատմական փորձի, ազգային ինքնակազմակերպման, ինքնապաշտպանության և քաղաքական պայքարի ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Այն կարող է հետաքրքրել Հայոց պատմությամբ, Արցախի պատմությամբ, ազգային-ազատագրական շարժումներով, Հարավային Կովկասի քաղաքական պատմությամբ և XX դարի սկզբի հայ-ադրբեջանական հարաբերություններով զբաղվող հետազոտողներին ու ընթերցողներին:

Ուսումնասիրությունը վերաբերում է գերքաշ կամ ճարպակալմամբ երեխաների օրգանիզմում մարզումների և դետրենինգի՝ այսինքն՝ մարզական ակտիվության դադարեցման կամ նվազեցման, փոխազդեցությանը և դրանց ազդեցությանը առողջության հետ կապված մի շարք կարևոր ցուցանիշների վրա։ Աշխատանքի հիմնական նպատակն է գնահատել, թե կանոնավոր ֆիզիկական մարզումները և դրանց հետագա դադարեցումը ինչպես են անդրադառնում բորբոքային և հակաբորբոքային կենսամարկերների մակարդակներին, ֆիզիոլոգիական ցուցանիշներին և երեխաների ֆիզիկական պատրաստվածությանը։ Ուսումնասիրության հիմքում այն մոտեցումն է, որ մանկական ճարպակալումը կարող է ուղեկցվել օրգանիզմում ցածր աստիճանի քրոնիկ բորբոքային գործընթացներով և նյութափոխանակային ու սրտանոթային համակարգերի աշխատանքի փոփոխություններով, ինչի պայմաններում ֆիզիկական ակտիվությունը դիտարկվում է որպես առողջական վիճակի բարելավման կարևոր գործոն։ Աշխատությունը փորձում է պարզել ոչ միայն մարզումների դրական ազդեցությունը, այլև այն, թե ինչ է տեղի ունենում այդ ազդեցությունների հետ, երբ ֆիզիկական ակտիվությունը դադարեցվում է։ Այդ նպատակով ուշադրություն է դարձվում բորբոքային գործընթացների հետ կապված կենսաբանական ցուցանիշներին և դրանց հակազդող հակաբորբոքային մարկերներին՝ հնարավորություն տալով գնահատելու մարզումների ազդեցությունը օրգանիզմի բորբոքային հավասարակշռության վրա։ Միաժամանակ դիտարկվում են ֆիզիոլոգիական ցուցանիշները, որոնք կարող են բնութագրել երեխաների ընդհանուր ֆունկցիոնալ վիճակը, ինչպես նաև ֆիզիկական պատրաստվածության մակարդակը, այդ թվում՝ ֆիզիկական ծանրաբեռնվածությանը դիմակայելու և շարժողական կարողությունների հետ կապված փոփոխությունները։ Աշխատանքի կարևոր առանձնահատկությունն այն է, որ այն ուշադրություն է դարձնում ժամանակային դինամիկային՝ համեմատելով մարզումների ընթացքում և դետրենինգի ժամանակահատվածում արձանագրվող փոփոխությունները։ Այս մոտեցումը թույլ է տալիս հասկանալ, թե ֆիզիկական վարժությունների օգտակար ազդեցությունները որքանով են պահպանվում ակտիվ մարզումների դադարից հետո և արդյոք դրանց մի մասը կարող է նվազել կամ հետընթաց ապրել։ Ուսումնասիրությունը կարող է հետաքրքրել սպորտային բժշկության, մանկաբուժության, ֆիզիոլոգիայի, ֆիզիկական դաստիարակության և մանկական ճարպակալման կանխարգելման ու կառավարման ոլորտներով զբաղվող մասնագետներին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը կարևորում է կանոնավոր և շարունակական ֆիզիկական ակտիվության դերը երեխաների առողջության պահպանման գործում և ընդգծում է այն հանգամանքը, որ ֆիզիկական պատրաստվածության ու օրգանիզմի բորբոքային վիճակի բարելավման համար նշանակություն կարող է ունենալ ոչ միայն մարզումների առկայությունը, այլև դրանց շարունակականությունը։

Գիրքը նվիրված է Հայոց ցեղասպանությունից և Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիների բռնություններից փրկված հայ փախստականների պատմությանը Անդրկովկասում 1914-1922 թվականներին։ Ուսումնասիրության առանցքում գտնվում են հայ փախստականների տեղաշարժերը, նրանց թվաքանակի փոփոխությունները, բնակության վայրերը, սոցիալ-տնտեսական և կենցաղային պայմանները, ինչպես նաև Անդրկովկասում նրանց տեղավորման և գոյատևման հետ կապված խնդիրները։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու այն հսկայական մարդկային տեղաշարժերի մասին, որոնք տեղի ունեցան պատերազմի, զանգվածային բռնությունների, տեղահանությունների և ցեղասպանության հետևանքով, երբ հազարավոր հայեր ստիպված էին լքել իրենց բնակավայրերը և ապաստան փնտրել Անդրկովկասի տարբեր շրջաններում։ Հեղինակը ուշադրություն է դարձնում փախստականների շարժի ուղղություններին և փուլերին՝ փորձելով վերականգնել նրանց տեղաշարժերի ընդհանուր պատկերը և պարզել, թե ինչպես էին քաղաքական ու ռազմական իրադարձությունները ազդում բնակչության վերաբաշխման վրա։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում նաև փախստականների թվակազմի հարցը, որի ուսումնասիրությունը թույլ է տալիս գնահատել տեղի ունեցած ժողովրդագրական փոփոխությունների մասշտաբները և տարբեր ժամանակներում փախստականների թվի աճի կամ նվազման պատճառները։ Աշխատության մյուս կարևոր ուղղությունը նրանց կացության ուսումնասիրությունն է․ անդրադարձ է կատարվում բնակարանային պայմաններին, սննդի և հագուստի ապահովմանը, առողջապահական խնդիրներին, աշխատանքի հնարավորություններին, որբերի և անապաստան մարդկանց վիճակին, ինչպես նաև տեղական իշխանությունների, հասարակական կազմակերպությունների և բարեգործական կառույցների կողմից ցուցաբերված օգնությանը։ Ուսումնասիրությունը նաև ցույց է տալիս, որ փախստականների հիմնախնդիրը միայն մարդասիրական խնդիր չէր, այլ ուներ լուրջ քաղաքական, տնտեսական և ժողովրդագրական նշանակություն՝ կապված Անդրկովկասի տարածաշրջանի ընդհանուր անկայունության, պետական իշխանությունների փոփոխությունների և հետպատերազմյան իրադրության հետ։ 1914-1922 թվականների ժամանակահատվածի ընդգրկումը հնարավորություն է տալիս հետևելու գործընթացի զարգացմանը պատերազմի սկզբից մինչև հետպատերազմյան տարիները՝ ներառյալ Հայաստանի Առաջին Հանրապետության ձևավորման և տարածաշրջանում տեղի ունեցած քաղաքական փոփոխությունների շրջանը։ Գիրքը կարևոր սկզբնաղբյուրային և գիտական նշանակություն ունի Հայոց ցեղասպանությունից փրկվածների, փախստականության պատմության, հայ ժողովրդի ժողովրդագրական տեղաշարժերի և XX դարի սկզբի Անդրկովկասի սոցիալ-քաղաքական իրականության ուսումնասիրության համար։ Այն հատկապես արժեքավոր է նրանով, որ մարդկային ողբերգությունը դիտարկում է նաև փաստական և ժողովրդագրական տեսանկյունից՝ ներկայացնելով փախստականների շարժի, թվաքանակի և կացության վերաբերյալ տվյալներ ու դրանց հիման վրա վերականգնելով պատմական ժամանակաշրջանի կարևորագույն գործընթացներից մեկը։

Հրատարակությունը մշակութային և արվեստագիտական թեմատիկայի վերաբերյալ մատենագիտական տեղեկատու է, որը ներկայացնում է ՀՍՍՀ մշակույթի և արվեստի ոլորտին առնչվող նոր գրականության վերաբերյալ համակարգված տեղեկատվություն։ Այն նախատեսված է ընթերցողին, հետազոտողին, գրադարանավարին, մշակույթի և արվեստի մասնագետին արագ կողմնորոշելու համար՝ տվյալ ժամանակահատվածում լույս տեսած կամ շրջանառության մեջ մտած համապատասխան գրականության շրջանակում։ Նյութը կարող է ընդգրկել մշակույթի պատմությանը, արվեստի տարբեր ճյուղերին, գրականությանը, թատրոնին, երաժշտությանը, կերպարվեստին, ճարտարապետությանը, ժողովրդական ստեղծագործությանը և մշակութային կյանքին վերաբերող հրատարակությունների մատենագիտական նկարագրություններ։ Որպես ընթացիկ տեղեկատու՝ այն կարևոր է հատկապես նոր հրատարակությունների մասին պարբերաբար տեղեկություն ստանալու տեսանկյունից՝ հնարավորություն տալով հետևելու թեմատիկ գրականության համալրմանը և անհրաժեշտ աղբյուրների հայտնաբերմանը։ Հրատարակությունը արժեքավոր է նաև որպես իր ժամանակաշրջանի մշակութային ու գիտական տեղեկատվական միջավայրի արտացոլում, քանի որ մատենագիտական գրառումների միջոցով պատկերացում է տալիս, թե որ ուղղություններով էին կատարվում ուսումնասիրություններ, ինչպիսի աշխատանքներ էին հրատարակվում և ինչ թեմաներ էին ներկայացվում մշակույթի ու արվեստի ոլորտում։ Այն կարող է ծառայել որպես սկզբնական որոնողական աղբյուր գիտական ուսումնասիրությունների, կուրսային և ավարտական աշխատանքների, գրականության ցանկերի կազմման, գրադարանային-տեղեկատու աշխատանքի և մշակութաբանական հետազոտությունների համար։ Ընդհանուր առմամբ, հրատարակությունը ոչ թե առանձին մշակութային կամ արվեստագիտական թեմայի վերլուծություն է, այլ տեղեկատվական-մատենագիտական գործիք, որի հիմնական նպատակն է մեկտեղել և հասանելի դարձնել ՀՍՍՀ մշակույթի և արվեստի վերաբերյալ նոր գրականության մասին տվյալները՝ նպաստելով համապատասխան աղբյուրների արագ հայտնաբերմանը, ուսումնասիրությանը և հետագա օգտագործմանը։

Գիրքը նվիրված է Օսմանյան կայսրության սուլթան Աբդուլ Համիդ II-ի քաղաքական կերպարի ձևավորման, մեկնաբանության և փոփոխության ուսումնասիրությանը թուրքական պատմագրության մեջ՝ XX դարի երկրորդ քառորդից մինչև XXI դարի սկիզբը։ Աշխատության կենտրոնում գտնվում է այն հարցը, թե տարբեր ժամանակաշրջանների թուրք պատմաբանները, հետազոտողները և պատմագիտական ուղղությունները ինչպես են գնահատել նրա իշխանությունը, քաղաքական գործունեությունը, կառավարման մեթոդները և Օսմանյան կայսրության վերջին տասնամյակների պատմության մեջ ունեցած դերը։ Հեղինակը դիտարկում է սուլթանի կերպարի պատմագիտական ընկալման փոփոխությունները՝ այն կապելով Թուրքիայի քաղաքական, գաղափարական և հասարակական զարգացումների հետ։ Ուսումնասիրության մեջ անդրադարձ է կատարվում նրա կենտրոնացման քաղաքականությանը, պետական կառավարման առանձնահատկություններին, արտաքին և ներքին քաղաքականությանը, իսլամական գաղափարախոսության օգտագործմանը, կայսրության տարածքային ամբողջականության պահպանման ձգտումներին, ինչպես նաև եվրոպական տերությունների հետ հարաբերություններին։ Առանձին նշանակություն ունի այն հանգամանքը, որ Աբդուլ Համիդ II-ի կերպարը թուրքական պատմագրության մեջ միանշանակ չի ներկայացվում․ տարբեր հեղինակների մոտ նա կարող է հանդես գալ որպես ուժեղ և հեռատես պետական գործիչ, կայսրության պահպանման համար պայքարող քաղաքական առաջնորդ, կամ, հակառակը, որպես ավտորիտար կառավարիչ, որի իշխանությունը բնութագրվում էր քաղաքական վերահսկողության և սահմանափակումների ուժեղացմամբ։ Գիրքը ցույց է տալիս, որ պատմագիտական գնահատականները հաճախ պայմանավորված են ոչ միայն ուսումնասիրվող ժամանակաշրջանի փաստերով, այլև հենց պատմագրական միջավայրի քաղաքական ու գաղափարական առանձնահատկություններով։ Այս տեսանկյունից աշխատանքը կարևոր է ոչ միայն Աբդուլ Համիդ II-ի գործունեությունը հասկանալու, այլև թուրքական պատմագրության զարգացման տրամաբանությունը բացահայտելու համար։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հետևելու, թե ինչպես են ժամանակի ընթացքում փոխվել Օսմանյան կայսրության վերջին շրջանի, սուլթանական իշխանության, պետականության, իսլամական քաղաքականության և թուրքական ազգային ինքնության վերաբերյալ պատմագիտական մոտեցումները։ Հատկապես արժեքավոր է այն, որ աշխատանքը պատմական անձի գնահատականը դիտարկում է պատմագրական համատեքստում՝ ուշադրություն դարձնելով տարբեր հեղինակների տեսակետների տարբերություններին, դրանց ձևավորման պատճառներին և քաղաքական-գաղափարական նախադրյալներին։ Արդյունքում գիրքը ներկայացնում է ոչ միայն մեկ քաղաքական գործչի պատմագիտական կերպարի ուսումնասիրություն, այլև թուրքական պատմական գիտության մեջ Օսմանյան անցյալի վերաիմաստավորման գործընթացի վերլուծություն՝ ընդգծելով, թե ինչպես կարող է նույն պատմական գործիչը տարբեր ժամանակներում ստանալ էապես տարբեր մեկնաբանություններ։

Գիրքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում քաղաքական զարգացման գործընթացների և ժամանակակից զանգվածային լրատվության միջոցների փոխկապակցվածության ուսումնասիրությանը։ Այն դիտարկում է, թե ինչպես են քաղաքական համակարգի ձևավորումը, ժողովրդավարական ինստիտուտների զարգացումը, հասարակական-քաղաքական փոփոխությունները և տեղեկատվական միջավայրը փոխազդում միմյանց վրա։ Աշխատության շրջանակում ԶԼՄ-ները ներկայացվում են ոչ միայն որպես տեղեկատվություն տարածող կառույցներ, այլև որպես հասարակական կարծիքի ձևավորման, քաղաքական օրակարգի կառուցման, իշխանության և հասարակության միջև հաղորդակցության ու հանրային վերահսկողության կարևոր գործոն։ Հեղինակը անդրադառնում է Հայաստանի քաղաքական գործընթացների առանձնահատկություններին՝ դիտարկելով անցումային և զարգացող քաղաքական համակարգի պայմաններում լրատվամիջոցների դերը, դրանց ազդեցությունը քաղաքացիների քաղաքական դիրքորոշումների ու մասնակցության վրա, ինչպես նաև քաղաքական հաղորդակցության ձևավորման մեխանիզմները։ Ուշադրություն է դարձվում ավանդական և ժամանակակից մեդիայի գործառույթներին, տեղեկատվության տարածման արագությանն ու հասանելիությանը, քաղաքական իրադարձությունների լուսաբանման առանձնահատկություններին և լրատվամիջոցների միջոցով տարբեր քաղաքական ուժերի ու հասարակական խմբերի դիրքավորման խնդիրներին։ Գիրքը կարևոր է նաև նրանով, որ հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես կարող է մեդիա միջավայրը նպաստել ժողովրդավարական մշակույթի ամրապնդմանը, քաղաքական մասնակցության ընդլայնմանը և հանրային երկխոսության զարգացմանը, բայց միաժամանակ ինչպիսի խնդիրներ կարող են առաջանալ տեղեկատվության կողմնակալ ներկայացման, քաղաքական ազդեցության, մեդիայի սեփականության, տեղեկատվական մանիպուլյացիաների և հանրային կարծիքի ուղղորդման պայմաններում։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել քաղաքագիտությամբ, լրագրությամբ, հաղորդակցության տեսությամբ, հասարակական կառավարման և ժամանակակից քաղաքական գործընթացների ուսումնասիրությամբ զբաղվող ընթերցողներին, քանի որ միավորում է քաղաքական զարգացման և մեդիայի փոխազդեցության վերաբերյալ տեսական ու կիրառական դիտարկումները՝ կենտրոնանալով Հայաստանի Հանրապետության հասարակական-քաղաքական իրականության վրա։

Այս աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում փոքր և միջին ձեռնարկատիրության զարգացման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը գյուղատնտեսական հումքի վերամշակման ոլորտում՝ որպես հետազոտության կոնկրետ օրինակ դիտարկելով կաթվերամշակող կազմակերպությունների գործունեությունը։ Հետազոտության նպատակն է բացահայտել փոքր և միջին ձեռնարկությունների զարգացմանը խոչընդոտող հիմնական գործոնները, գնահատել դրանց տնտեսական գործունեության արդյունավետությունը և մշակել ոլորտի զարգացմանն ուղղված հնարավոր մոտեցումներ։ Աշխատանքում ուսումնասիրվում են գյուղատնտեսական հումքի արտադրության և վերամշակման փոխկապակցվածությունը, կաթի մատակարարման առանձնահատկությունները, հումքի որակի և ծավալների փոփոխականությունը, սեզոնայնությունը և այդ գործոնների ազդեցությունը վերամշակող ձեռնարկությունների արտադրական գործունեության վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում փոքր և միջին կազմակերպությունների ֆինանսական հնարավորություններին, վարկային ռեսուրսների հասանելիությանը, ներդրումային սահմանափակումներին, արտադրական տեխնոլոգիաների արդիականացմանը և ժամանակակից սարքավորումների ներդրման անհրաժեշտությանը։ Ուսումնասիրվում են նաև արտադրության ինքնարժեքի նվազեցման, արտադրանքի որակի բարձրացման, սննդամթերքի անվտանգության պահանջների պահպանման և ներքին ու արտաքին շուկաներում մրցունակության ապահովման խնդիրները։ Կարևոր ուղղություն է գյուղատնտեսական արտադրողների և կաթվերամշակող կազմակերպությունների միջև կայուն համագործակցության ձևավորումը, որը կարող է նպաստել հումքի մատակարարման կանխատեսելիությանն ու որակի վերահսկմանը։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև պետական տնտեսական քաղաքականության և աջակցության գործիքների ազդեցությանը՝ ներառյալ ֆինանսավորման ծրագրերը, հարկային և ներդրումային խթանները, տեխնիկական վերազինման հնարավորությունները և խորհրդատվական ծառայությունները։ Կաթվերամշակող կազմակերպությունների գործունեության վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել ոլորտի գործնական խնդիրները, գնահատել դրանց ազդեցությունը ձեռնարկությունների արտադրական և ֆինանսական ցուցանիշների վրա և առանձնացնել զարգացման առավել արդյունավետ ուղղությունները։ Հետազոտության շրջանակում կարող են առաջարկվել արտադրության տեխնիկական վերազինման, կառավարման համակարգերի կատարելագործման, հումքի մատակարարման շղթայի բարելավման, արտադրանքի տեսականու ընդլայնման, շուկայավարման արդյունավետության բարձրացման և նոր իրացման շուկաների յուրացման միջոցառումներ։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը հիմնավորում է փոքր և միջին ձեռնարկատիրության զարգացման նշանակությունը գյուղատնտեսական հումքի վերամշակման ոլորտում՝ ընդգծելով դրա դերը տեղական արտադրության խթանման, գյուղատնտեսության և արդյունաբերության միջև կապերի ամրապնդման, զբաղվածության ավելացման և գյուղական համայնքների տնտեսական զարգացման գործում։

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է 1988–1994 թվականներին Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտության զարգացման դինամիկայի ուսումնասիրությանը՝ դրա քաղաքական, ռազմական և հասարակական գործընթացների փոխկապակցվածության վերլուծությամբ։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են հակամարտության ձևավորման նախադրյալները, սկզբնական քաղաքական զարգացումները, ազգային շարժման ակտիվացումը, միջհամայնքային հարաբերությունների սրումը և հետագա ռազմական առճակատման վերածվելու գործընթացը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում 1988 թվականից սկսված քաղաքական գործընթացներին, Խորհրդային Միության փլուզման պայմաններում տարածաշրջանում իշխանության և անվտանգության համակարգերի փոփոխությանը, ինչպես նաև Հայաստանի, Ադրբեջանի և Լեռնային Ղարաբաղի միջև հարաբերությունների աստիճանական սրմանը։ Աշխատանքում վերլուծվում են ռազմական գործողությունների հիմնական փուլերը, ռազմաքաղաքական իրավիճակի փոփոխությունները, տարածքային վերահսկողության դինամիկան և հակամարտության մեջ ներգրավված կողմերի ռազմավարական նպատակները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում նաև միջազգային միջնորդության ձևավորմանը և հակամարտության կարգավորման ուղղությամբ իրականացված առաջին դիվանագիտական նախաձեռնություններին։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես են քաղաքական պահանջները, անվտանգության խնդիրները, ռազմական զարգացումները և տարածաշրջանային աշխարհաքաղաքական գործոնները փոխազդել միմյանց հետ՝ ձևավորելով հակամարտության ընթացքը։ Ուսումնասիրվում են նաև բնակչության տեղաշարժերը, հումանիտար հետևանքները և պատերազմի ազդեցությունը տարածաշրջանի սոցիալ-տնտեսական ու քաղաքական իրավիճակի վրա։ 1994 թվականին ռազմական գործողությունների դադարեցմանն ու հրադադարի հաստատմանը նախորդած գործընթացների վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս գնահատելու հակամարտության այդ փուլի հիմնական արդյունքները և հետագա բանակցային գործընթացի ձևավորման նախադրյալները։ Աշխատանքը կարևոր է հակամարտությունների զարգացման մեխանիզմների, հետխորհրդային տարածաշրջանի քաղաքական վերափոխումների և Հարավային Կովկասի անվտանգության խնդիրների ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Ընդհանուր առմամբ, հետազոտությունը 1988–1994 թվականների իրադարձությունները դիտարկում է որպես փոխկապակցված քաղաքական և ռազմական գործընթացների ամբողջություն՝ նպատակ ունենալով բացահայտել հակամարտության սրման հիմնական պատճառները, զարգացման փուլերը, ներգրավված դերակատարների գործողությունները և 1994 թվականի հրադադարով ձևավորված նոր իրավիճակի նախադրյալները։

Այս տեղեկատու բնույթի հրատարակությունը ներկայացնում է Լեռնային Ղարաբաղի վերաբերյալ ընդհանուր բնութագրական և վերլուծական տեղեկատվություն՝ անդրադառնալով տարածաշրջանի աշխարհագրական դիրքին, պատմական զարգացմանը, բնակչությանը, քաղաքական իրավիճակին և սոցիալ-տնտեսական առանձնահատկություններին։ Նյութը կարող է ընթերցողին ծանոթացնել տարածաշրջանի պատմական ձևավորմանը, տարբեր ժամանակաշրջաններում տեղի ունեցած քաղաքական փոփոխություններին և այն գործընթացներին, որոնք հանգեցրել են երկարատև հակամարտության ձևավորմանը։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում բնակչության կազմին, բնակավայրերին, վարչական կառուցվածքին և տարածաշրջանի սոցիալ-տնտեսական պայմաններին։ Հրատարակությունը կարող է ներկայացնել նաև հակամարտության հիմնական փուլերը, ներգրավված կողմերի դիրքորոշումները, ռազմական և քաղաքական զարգացումները, ինչպես նաև միջազգային կառույցների ու տարբեր պետությունների արձագանքը։ Կարևորվում են տարածաշրջանի պատմամշակութային ժառանգության, կրոնական և մշակութային հուշարձանների, ինչպես նաև տեղական բնակչության կյանքի հետ կապված հարցերը։ Նյութը կարող է օգտակար լինել տարածաշրջանի վերաբերյալ ընդհանուր պատկերացում կազմելու, պատմական և քաղաքական գործընթացները համատեքստում դիտարկելու և հակամարտության բազմաշերտ բնույթը հասկանալու համար։ Տեղեկատվության համադրումը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել ոչ միայն տարածաշրջանի պատմական անցյալը, այլև դրա քաղաքական նշանակությունը և տարածաշրջանային հարաբերությունների վրա ունեցած ազդեցությունը։ Ընդհանուր առմամբ, հրատարակությունը Լեռնային Ղարաբաղը ներկայացնում է որպես պատմական, աշխարհագրական և քաղաքական առանձնահատկություններով տարածաշրջան՝ ընդգրկելով դրա վերաբերյալ հիմնական տեղեկությունները և ձևավորելով ամբողջական պատկեր տարածաշրջանի զարգացման, բնակչության և հակամարտության հետ կապված գործընթացների մասին։