Технология

Աշխատությունը նվիրված է ջրաջրային էներգետիկ ռեակտորներով ատոմային էլեկտրակայանների երկրորդային կոնտուրում իրականացվող տեխնոլոգիական գործընթացների և աշխատանքային ռեժիմների հետազոտմանն ու օպտիմալացմանը։ Դիտարկվում են երկրորդային կոնտուրի հիմնական սարքավորումների և համակարգերի աշխատանքի առանձնահատկությունները, ջերմային էներգիայի փոխակերպման գործընթացները, գոլորշու առաջացումը, տեղափոխումը և օգտագործումը էլեկտրական էներգիայի արտադրության ընթացքում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում շոգեգեներատորների, տուրբինային սարքավորումների, կոնդենսացիոն և սնուցման ջրի համակարգերի փոխկապակցված աշխատանքին ու դրանց հիմնական տեխնիկական ցուցանիշներին։ Վերլուծվում են ջերմաստիճանի, ճնշման, գոլորշու և ջրի ծախսերի ու այլ աշխատանքային պարամետրերի փոփոխությունների ազդեցությունները կայանի արդյունավետության և սարքավորումների շահագործման պայմանների վրա։ Քննարկվում են տարբեր բեռնվածքային ռեժիմներում երկրորդային կոնտուրի աշխատանքի կարգավորման, էներգետիկ արդյունավետության բարձրացման, ջերմային կորուստների նվազեցման և սարքավորումների հուսալի շահագործման ապահովման հնարավորությունները։ Անդրադարձ է կատարվում տեխնոլոգիական գործընթացների հաշվարկային վերլուծությանը, աշխատանքային պարամետրերի վերահսկմանը և օպտիմալ ռեժիմների ընտրության մեթոդներին։ Կարևորվում է երկրորդային կոնտուրի առանձին բաղադրիչների փոխադարձ ազդեցության գնահատումը և ամբողջ համակարգի աշխատանքի համալիր օպտիմալացումը։ Հետազոտության արդյունքները կարող են կիրառվել շահագործման արդյունավետության բարձրացման, տեխնոլոգիական ռեժիմների կատարելագործման և էներգաբլոկների աշխատանքային ցուցանիշների բարելավման նպատակով։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել ատոմային և ջերմային էներգետիկայի մասնագետների, էներգետիկ ճարտարագետների, հետազոտողների, դասախոսների, ասպիրանտների և համապատասխան մասնագիտություններով սովորող ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է գյուղատնտեսական տեխնիկայի կիրառման հետևանքով հողի ֆիզիկական և կառուցվածքային հատկությունների վատթարացման կանխարգելմանն ուղղված տեխնիկական լուծումների մշակմանը։ Ուսումնասիրվում են հողի վրա մեքենաների և աշխատանքային մեխանիզմների ազդեցության հիմնական օրինաչափությունները, հողաշերտերի խտացման, կառուցվածքի խախտման և մշակման պայմանների փոփոխության պատճառները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այնպիսի բանվորական օրգանի կառուցվածքի և աշխատանքի սկզբունքի մշակմանը, որը հնարավորություն կտա նվազեցնել հողի վրա մեխանիկական ներգործությունը և պահպանել դրա ագրոտեխնիկական հատկությունները։ Վերլուծվում են աշխատանքային տարրերի երկրաչափական և կառուցվածքային պարամետրերը, հողի հետ դրանց փոխազդեցության առանձնահատկությունները, առաջացող դիմադրությունը և տեխնոլոգիական գործընթացի արդյունավետությունը։ Քննարկվում են մեքենայական մշակման հետևանքով առաջացող բացասական փոփոխությունների նվազեցման, հողի կառուցվածքի պահպանման և գյուղատնտեսական մեքենաների աշխատանքի կատարելագործման հնարավոր եղանակները։ Անդրադարձ է կատարվում մշակվող տեխնիկական լուծման տեսական հիմնավորմանը, կառուցվածքային պարամետրերի ընտրությանը և տարբեր աշխատանքային պայմաններում դրա արդյունավետության գնահատմանը։ Ուսումնասիրությունը կարևոր նշանակություն ունի հողային ռեսուրսների պահպանման, գյուղատնտեսական աշխատանքների որակի բարձրացման և հողի երկարաժամկետ արտադրողականության ապահովման տեսանկյունից։ Ներկայացված մոտեցումները կարող են կիրառվել հողամշակման մեքենաների և դրանց աշխատանքային օրգանների նախագծման ու կատարելագործման գործընթացում։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել գյուղատնտեսական ճարտարագիտության, հողագիտության և ագրոնոմիայի ոլորտների մասնագետների, հետազոտողների, ճարտարագետների և ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է էլեկտրաէներգետիկական համակարգերի հուսալիության, կայունության և կենսունակության ապահովման խնդիրների ուսումնասիրությանը։ Ներկայացվում են էներգահամակարգերի բնականոն աշխատանքի վրա ազդող հիմնական գործոնները, հնարավոր վթարային իրավիճակների առաջացման պատճառները և դրանց հետևանքների սահմանափակման մեթոդները։ Ուսումնասիրվում են էլեկտրաէներգիայի արտադրության, հաղորդման և բաշխման համակարգերում առաջացող խափանումները, էներգահամակարգի առանձին տարրերի անջատումների ազդեցությունը ընդհանուր աշխատանքի վրա, ինչպես նաև համակարգային վթարների կանխարգելման հնարավորությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում էլեկտրական ցանցերի աշխատանքի կայունության պահպանմանը, վթարային ռեժիմների ժամանակ համակարգի կառավարելիության ապահովմանը և էլեկտրամատակարարման ընդհատումների նվազեցմանը։ Քննարկվում են պաշտպանական և հակավթարային միջոցառումների մշակման սկզբունքները, պահուստային հնարավորությունների արդյունավետ օգտագործումը, համակարգի աշխատանքի վերահսկման և վերականգնման մեխանիզմները։ Դիտարկվում են նաև տեխնիկական և կազմակերպչական միջոցառումներ, որոնք հնարավորություն են տալիս բարձրացնել էներգահամակարգի դիմադրողականությունը տարբեր խափանումների նկատմամբ և հնարավորինս արագ վերականգնել էլեկտրամատակարարումը վթարային իրավիճակներից հետո։ Ներկայացված մոտեցումները կարող են կիրառվել էլեկտրաէներգետիկական համակարգերի նախագծման, շահագործման, անվտանգության գնահատման և զարգացման ծրագրերի մշակման ժամանակ։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել էներգետիկայի և էլեկտրատեխնիկայի ոլորտների մասնագետների, հետազոտողների, ճարտարագետների և համապատասխան մասնագիտություններով սովորող ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է ավտոմոբիլային ճանապարհների ծածկույթների համար նախատեսված բարելավված շահագործողական հատկություններով կոմպոզիտային բաղադրությունների մշակման և դրանց արդյունավետության գնահատման խնդիրներին։ Հետազոտության շրջանակում ուսումնասիրվում են ճանապարհային ծածկույթների կառուցվածքի և բաղադրության ազդեցությունը դրանց ամրության, մաշակայունության, ջերմաստիճանային փոփոխությունների նկատմամբ կայունության, ջրակայունության և երկարատև շահագործման հնարավորությունների վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում կապակցող նյութերի, հանքային լցանյութերի և տարբեր ձևափոխող հավելանյութերի փոխազդեցությանը՝ նպատակ ունենալով ստանալ այնպիսի նյութական համակարգեր, որոնք կարող են ավելի արդյունավետ դիմակայել տրանսպորտային ծանրաբեռնվածությանը և շրջակա միջավայրի անբարենպաստ ազդեցություններին։ Քննության են առնվում ճանապարհային ծածկույթների վնասման հիմնական գործոնները՝ կրկնվող մեխանիկական բեռնվածությունները, ջերմաստիճանային տատանումները, խոնավության ներթափանցումը, մակերևույթի մաշումը և կառուցվածքային հատկությունների աստիճանական փոփոխությունները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում կոմպոզիտային բաղադրության և պատրաստի նյութի ֆիզիկամեխանիկական բնութագրերի միջև կապերի բացահայտմանը, ինչը հնարավորություն է տալիս հիմնավորել բաղադրիչների ընտրությունը և գնահատել դրանց ազդեցությունը ծածկույթի ընդհանուր հատկությունների վրա։ Հետազոտության ընթացքում կարող են համեմատվել տարբեր կազմեր՝ որոշելու դրանց ամրության, առաձգականության, դեֆորմացիաների նկատմամբ դիմադրության, ջերմային կայունության և ծառայության տևողության տարբերությունները։ Ուսումնասիրվում է նաև նյութի կառուցվածքի փոփոխությունը շահագործողական ազդեցությունների պայմաններում և այն մեխանիզմները, որոնցով համապատասխան հավելանյութերը կարող են նպաստել ծածկույթի հատկությունների պահպանմանը։ Առանձին նշանակություն ունի մշակվող կոմպոզիտների տեխնոլոգիական կիրառելիության գնահատումը՝ հաշվի առնելով ճանապարհաշինական արտադրության պահանջները, նյութերի հասանելիությունը և պատրաստի ծածկույթի որակի կայունությունը։ Նման նյութերի կիրառումը կարող է նպաստել ճանապարհների վերանորոգումների հաճախականության նվազեցմանը, ծածկույթի ծառայության ժամկետի երկարացմանը և ճանապարհային ենթակառուցվածքների պահպանման արդյունավետության բարձրացմանը։ Աշխատությունն ունի գիտական և կիրառական նշանակություն ճանապարհաշինության ու նյութագիտության համար՝ նպաստելով ավելի դիմացկուն, հուսալի և տարբեր շահագործողական պայմաններին հարմարեցված ճանապարհային ծածկույթների ստեղծման սկզբունքների զարգացմանը։

Աշխատությունը նվիրված է ասինխրոն գեներատորով ինքնավար էլեկտրաէներգետիկական համակարգերի աշխատանքային ռեժիմների ուսումնասիրման և դրանց հաշվարկային ու վերլուծական գնահատման մեթոդների մշակմանը։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են կենտրոնացված էլեկտրական ցանցից անկախ գործող էներգահամակարգերի կառուցվածքային և ռեժիմային առանձնահատկությունները, որոնցում էլեկտրաէներգիայի աղբյուրի հիմնական տարրերից մեկը ասինխրոն գեներատորն է։ Ուսումնասիրվում են գեներատորի էլեկտրամագնիսական և էլեկտրամեխանիկական գործընթացները, լարման ու հաճախականության ձևավորման պայմանները, ակտիվ և ռեակտիվ հզորությունների հարաբերակցությունը, ինչպես նաև բեռնվածքի փոփոխության ազդեցությունը համակարգի կայուն աշխատանքի վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ասինխրոն գեներատորի գրգռման և ռեակտիվ հզորության փոխհատուցման խնդիրներին, քանի որ ինքնավար աշխատանքի պայմաններում անհրաժեշտ է ապահովել համապատասխան էլեկտրական պարամետրերի պահպանում առանց արտաքին էլեկտրական ցանցի անմիջական աջակցության։ Քննության են առնվում տարբեր բնույթի բեռնվածքների միացման և անջատման ժամանակ առաջացող անցումային գործընթացները, համակարգի կայունությունը և էլեկտրաէներգիայի որակի ցուցանիշների փոփոխությունները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում հաշվարկային մոդելների ձևավորմանը, որոնց միջոցով հնարավոր է նկարագրել գեներատորի, շարժիչային սկզբնական աղբյուրի, փոխհատուցող սարքերի և սպառողների փոխազդեցությունը տարբեր աշխատանքային պայմաններում։ Մշակվող հետազոտական մոտեցումները հնարավորություն են տալիս գնահատելու համակարգի վարքը ինչպես հաստատված, այնպես էլ անցումային ռեժիմներում, որոշելու հիմնական պարամետրերի թույլատրելի սահմանները և բացահայտելու աշխատանքի արդյունավետության վրա առավել մեծ ազդեցություն ունեցող գործոնները։ Դիտարկվում են նաև կարգավորման և կառավարման հնարավորությունները՝ ուղղված լարման ու հաճախականության կայունացմանը, էներգետիկական կորուստների նվազեցմանը և գեներատորի աշխատանքի արդյունավետության բարձրացմանը։ Մաթեմատիկական ու համակարգչային մոդելավորման կիրառումը հնարավորություն է տալիս համեմատել տարբեր ռեժիմներ և կանխատեսել համակարգի արձագանքը բեռնվածքի կամ արտադրության պայմանների փոփոխություններին։ Հետազոտության արդյունքները կարող են կիրառական նշանակություն ունենալ փոքր հզորության ինքնավար էլեկտրամատակարարման համակարգերի, հեռավոր բնակավայրերի և արդյունաբերական օբյեկտների տեղային էներգահամակարգերի, ինչպես նաև վերականգնվող էներգիայի աղբյուրների վրա հիմնված գեներացնող համակարգերի նախագծման և շահագործման համար։ Աշխատությունը նպաստում է ինքնավար էլեկտրաէներգետիկական համակարգերի հուսալիության, կայունության և էներգաարդյունավետության բարձրացման գիտատեխնիկական խնդիրների լուծմանը։

Աշխատությունը նվիրված է կասկադային կոդավորման համակարգերի կառուցվածքի, աշխատանքի սկզբունքների և արդյունավետության ուսումնասիրությանը՝ համակարգչային մոդելավորման մեթոդների կիրառմամբ։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են տվյալների հաղորդման և պահպանման ընթացքում առաջացող սխալների հայտնաբերման ու ուղղման խնդիրները, ինչպես նաև տեղեկատվության հուսալի փոխանցման ապահովման համար կիրառվող կոդավորման մեխանիզմները։ Կասկադային մոտեցման դեպքում մի քանի կոդավորման փուլերի համատեղ կիրառումը հնարավորություն է տալիս օգտագործել տարբեր կոդերի առավելությունները և բարձրացնել համակարգի սխալակայունությունը։ Ուսումնասիրվում են ներքին և արտաքին կոդերի փոխազդեցությունը, դրանց պարամետրերի ընտրությունը, կոդավորման ու ապակոդավորման գործընթացները և ընդհանուր համակարգի արդյունավետության վրա դրանց ազդեցությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հաղորդման կապուղում աղմուկի և տարբեր տեսակի խանգարումների պայմաններում համակարգի աշխատանքին՝ գնահատելով սխալների առաջացման և դրանց հաջող ուղղման հավանականությունները։ Համակարգչային մոդելավորման միջոցով հնարավոր է վերարտադրել հաղորդակցման տարբեր պայմաններ, փոփոխել կոդերի պարամետրերը և համեմատել ստացված արդյունքները՝ առանց իրական կապի համակարգի ամբողջական ֆիզիկական կառուցման անհրաժեշտության։ Վերլուծվում են սխալների հաճախականությունը, տվյալների փոխանցման հուսալիությունը, կոդային ավելցուկայնությունը, հաշվարկային բարդությունը և ապակոդավորման արդյունավետությունը։ Քննության են առնվում նաև տարբեր կոդային կառուցվածքների համակցման հնարավորությունները և դրանց ընտրության չափանիշները՝ հաշվի առնելով հաղորդակցման համակարգի տեխնիկական պահանջները։ Մոդելավորման արդյունքները հնարավորություն են տալիս բացահայտել համակարգի թույլ կողմերը, գնահատել տարբեր կառուցվածքային լուծումների արդյունավետությունը և ընտրել տվյալ պայմաններին համապատասխան պարամետրեր։ Կարևորվում է նաև հաղորդման արագության և սխալակայունության միջև հավասարակշռության ապահովումը, քանի որ լրացուցիչ պաշտպանիչ տվյալների օգտագործումը կարող է բարձրացնել հուսալիությունը, սակայն միաժամանակ մեծացնել փոխանցվող տեղեկատվության ծավալը և մշակման բարդությունը։ Հետազոտության արդյունքները կարող են կիրառվել թվային կապի, անլար հաղորդակցության, արբանյակային համակարգերի, տվյալների պահպանման և այլ տեղեկատվական համակարգերի նախագծման ու կատարելագործման ժամանակ, որտեղ տեղեկատվության ճշգրիտ և հուսալի փոխանցումը հիմնական տեխնիկական պահանջներից է։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում ջրամատակարարման և ջրահեռացման համակարգերի երկարաժամկետ, արդյունավետ և կայուն գործունեության ապահովման տնտեսական, տեխնիկական, բնապահպանական ու կառավարչական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում ջրային ենթակառուցվածքների հուսալի շահագործումը, բնակչությանը և տնտեսության տարբեր ոլորտներին մատուցվող ծառայությունների շարունակականության ապահովումը, ջրային ռեսուրսների արդյունավետ օգտագործումը և համակարգերի զարգացման համար անհրաժեշտ կազմակերպական ու ֆինանսական պայմանների ձևավորումն են։ Ջրամատակարարման և ջրահեռացման ոլորտները դիտարկվում են որպես փոխկապակցված ենթակառուցվածքային համակարգեր, որոնց արդյունավետ կառավարումը կարևոր է ինչպես բնակչության կենսապայմանների, այնպես էլ բնակավայրերի սոցիալ-տնտեսական և բնապահպանական կայունության համար։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել ջրամատակարարման ցանցերի տեխնիկական վիճակը, ջրի կորուստների առաջացման հիմնական պատճառները, ենթակառուցվածքների մաշվածության ազդեցությունը ծառայությունների որակի վրա և դրանց արդիականացման անհրաժեշտությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է հատկացվել ջրահեռացման ցանցերի և կեղտաջրերի կառավարման համակարգերի զարգացման խնդիրներին՝ ջրային ռեսուրսների և շրջակա միջավայրի պահպանության տեսանկյունից։ Կարևոր ուղղություն է համակարգերի ֆինանսական կայունության ուսումնասիրությունը՝ ծառայությունների ծախսերի, ներդրումային պահանջների, ենթակառուցվածքների վերականգնման և երկարաժամկետ ֆինանսավորման հնարավորությունների փոխկապակցվածության համատեքստում։ Հետազոտությունը կարող է ընդգրկել նաև կառավարման արդյունավետության, ծառայություններ մատուցող կազմակերպությունների պատասխանատվության, վերահսկողության և գործունեության գնահատման խնդիրները։ Կայուն զարգացման տեսանկյունից կարևոր նշանակություն ունեն ջրային ռեսուրսների խնայող օգտագործումը, էներգաարդյունավետության բարձրացումը, տեխնիկական կորուստների նվազեցումը և կլիմայական ու բնական պայմանների փոփոխությունների նկատմամբ համակարգերի դիմակայունության ուժեղացումը։ Առանձին ուշադրության կարող են արժանանալ քաղաքային և գյուղական բնակավայրերի միջև ենթակառուցվածքային պայմանների տարբերությունները և ծառայությունների հասանելիության հավասարակշռված ապահովումը։ Համակարգերի զարգացման ծրագրերի արդյունավետությունը կարող է գնահատվել տնտեսական, սոցիալական և բնապահպանական չափանիշների համադրությամբ՝ հաշվի առնելով ոչ միայն ընթացիկ պահանջները, այլև ապագա սերունդների համար ջրային ռեսուրսների պահպանման անհրաժեշտությունը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է ջրային տնտեսության, ենթակառուցվածքների կառավարման, բնապահպանական տնտեսագիտության և կայուն զարգացման մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով բացահայտել Հայաստանի ջրամատակարարման ու ջրահեռացման համակարգերի կայուն գործունեության հիմնական խոչընդոտները և զարգացման հնարավոր ուղղությունները։

Աշխատությունը նվիրված է ջրային համակարգերի արդյունավետ շահագործման, տեխնիկական սպասարկման և կառավարման հետ կապված առանցքային խնդիրների ուսումնասիրությանը՝ ջրային ռեսուրսների խնայողաբար օգտագործման և համակարգերի հուսալի գործունեության ապահովման տեսանկյունից։ Ուսումնասիրության շրջանակում ջրային համակարգերը դիտարկվում են որպես փոխկապակցված ինժեներական, տնտեսական և կառավարչական բաղադրիչների ամբողջություն, որի արդյունավետությունը կախված է ջրաղբյուրների, ջրամբարների, ջրանցքների, խողովակաշարերի, պոմպակայանների և այլ ենթակառուցվածքների համաձայնեցված աշխատանքից։ Կարող են քննության առնվել ջրի բաշխման և մատակարարման կազմակերպման, համակարգերում ջրային կորուստների նվազեցման, տեխնիկական վիճակի վերահսկման, վերանորոգման աշխատանքների պլանավորման և շահագործման ծախսերի օպտիմալացման հարցերը։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի ջրային ռեսուրսների պահանջարկի և հասանելի պաշարների միջև հավասարակշռության ապահովումը, հատկապես սեզոնային փոփոխությունների, երաշտային պայմանների կամ սպառման ծավալների տատանումների դեպքում։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից կարող է լինել համակարգերի տեխնիկական հուսալիության գնահատումը՝ հնարավոր անսարքությունների, ենթակառուցվածքների մաշվածության և ջրամատակարարման ընդհատումների ռիսկերի նվազեցման նպատակով։ Միաժամանակ կարող են ուսումնասիրվել ջրի հաշվառման, մոնիթորինգի և տեղեկատվական կառավարման մեխանիզմները, որոնք անհրաժեշտ են ջրային հոսքերի վերաբերյալ հավաստի տվյալների ստացման և հիմնավորված կառավարչական որոշումների ընդունման համար։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև կառավարման կազմակերպական կառուցվածքին, շահագործող մարմինների գործառույթների բաշխմանը, ֆինանսական կայունության խնդիրներին և ջրօգտագործողների հետ փոխհարաբերություններին։ Բնապահպանական տեսանկյունից կարևոր է ջրային ռեսուրսների օգտագործումը համադրել էկոհամակարգերի պահպանության և ջրային միջավայրի որակի պաշտպանության հետ՝ կանխելով ռեսուրսների գերշահագործումը և երկարաժամկետ բացասական հետևանքները։ Ժամանակակից կառավարման մոտեցումների շրջանակում նշանակություն կարող են ունենալ ավտոմատացված վերահսկման, տվյալների հավաքագրման և որոշումների աջակցման համակարգերը, որոնք նպաստում են շահագործման արդյունավետության և արձագանքման արագության բարձրացմանը։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը համադրում է ջրային տնտեսության, հիդրոտեխնիկական համակարգերի շահագործման, ռեսուրսների կառավարման և բնապահպանական պլանավորման մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով բացահայտել ջրային համակարգերի հուսալի, արդյունավետ և երկարաժամկետ կառավարման հիմնական խնդիրներն ու դրանց լուծման սկզբունքները։

Աշխատությունը նվիրված է գինեգործական արտադրության ընթացքում առաջացող հեղուկ մնացորդների, մասնավորապես կոնյակի արտադրության հետ կապված բարդայի, երկրորդային օգտագործման և դրա բաղադրության մեջ առկա արժեքավոր նյութերի վերականգնման հնարավորությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում արտադրական թափոնի վերամշակումն է՝ որպես հումքային ռեսուրսների առավել ամբողջական օգտագործման, թափոնների քանակի նվազեցման և արտադրության բնապահպանական ազդեցության սահմանափակման միջոց։ Գինեթթվային միացությունները հետաքրքրություն են ներկայացնում սննդի, քիմիական և հարակից արտադրական ոլորտների համար, ուստի դրանց վերականգնումը երկրորդային հումքից կարող է ունենալ ինչպես տնտեսական, այնպես էլ բնապահպանական նշանակություն։ Աշխատության շրջանակում ուսումնասիրվում են ելանյութի ընդհանուր ֆիզիկաքիմիական հատկությունները, դրա բաղադրության փոփոխականությունը և այն գործոնները, որոնք կարող են ազդել նպատակային բաղադրիչների առանձնացման արդյունավետության վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում տեխնոլոգիական գործընթացի ընդհանուր կազմակերպմանը, ստացվող նյութի որակի գնահատմանը և արտադրական մնացորդների համալիր օգտագործման հնարավորություններին։ Կարևոր խնդիր է այնպիսի վերամշակման մոտեցման ձևավորումը, որը հնարավորություն կտա նվազեցնել արժեքավոր բաղադրիչների կորուստները և միաժամանակ սահմանափակել շրջակա միջավայր արտանետվող օրգանական թափոնների ծավալը։ Հետազոտության տնտեսական բաղադրիչը կարող է ներառել երկրորդային հումքի օգտագործման նպատակահարմարության, նյութական ռեսուրսների խնայողության և արտադրության թափոնատարության նվազեցման գնահատումը։ Բնապահպանական տեսանկյունից աշխատանքը կապված է շրջանաձև տնտեսության սկզբունքների հետ, քանի որ արտադրական մնացորդը դիտարկվում է ոչ թե բացառապես որպես հեռացման ենթակա թափոն, այլ որպես օգտակար բաղադրիչների հնարավոր աղբյուր։ Ստացված արդյունքները կարող են նշանակություն ունենալ գինեգործական և հարակից վերամշակող ձեռնարկությունների ռեսուրսաարդյունավետության բարձրացման, երկրորդային նյութական հոսքերի կառավարման և թափոնների օգտահանման գիտական մոտեցումների զարգացման համար։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը համադրում է սննդարդյունաբերական թափոնների վերամշակման, կիրառական քիմիայի, ռեսուրսախնայող տեխնոլոգիաների և շրջակա միջավայրի պահպանության մոտեցումները՝ կենտրոնանալով արտադրական մնացորդներից օգտակար նյութերի վերականգնման գիտատեխնիկական նշանակության վրա։

Աշխատությունը նվիրված է n տիպի կադմիումի տելուրիդի հիմքով երկպատնեշային ֆոտոընդունիչ կառուցվածքների մշակման և դրանց ֆիզիկական ու ֆոտոէլեկտրական հատկությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում կիսահաղորդչային կառուցվածքներում երկու պոտենցիալային պատնեշների ձևավորման ազդեցությունն է լիցքակիրների տեղափոխման, լուսային ճառագայթման կլանման և էլեկտրական ազդանշանի առաջացման գործընթացների վրա։ Կադմիումի տելուրիդը դիտարկվում է որպես օպտոէլեկտրոնային կիրառությունների համար հետաքրքրություն ներկայացնող կիսահաղորդչային նյութ, որի էներգետիկ և օպտիկական հատկությունները հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրելու տարբեր տիպի լուսազգայուն կառուցվածքներ։ Հետազոտության շրջանակում կարող են քննության առնվել կառուցվածքի էներգետիկ գոտիական պատկերը, միջերեսներում առաջացող պոտենցիալային պատնեշների հատկությունները և դրանց ազդեցությունը էլեկտրոնների ու խոռոչների տեղափոխման վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է հատկացվել մթնային և լուսավորված պայմաններում դիտվող հոսանքալարման բնութագրերին, սպեկտրային լուսազգայունությանը, ֆոտոհոսքի ձևավորման առանձնահատկություններին և սարքի աշխատանքը բնութագրող այլ ֆոտոէլեկտրական ցուցանիշներին։ Երկու պատնեշների առկայությունը կարող է էական ազդեցություն ունենալ լիցքակիրների բաժանման և տեղափոխման մեխանիզմների վրա, ուստի դրանց փոխազդեցության ուսումնասիրությունը կարևոր է կառուցվածքի ընդհանուր ֆիզիկական վարքը հասկանալու համար։ Հետազոտության մեջ կարող են դիտարկվել նաև ջերմաստիճանի, կիրառված էլեկտրական դաշտի և ընկնող ճառագայթման հատկությունների ազդեցությունները ֆոտոընդունիչ արձագանքի վրա։ Փորձարարական տվյալների համադրումը կիսահաղորդիչների ֆիզիկայի տեսական պատկերացումների հետ հնարավորություն է տալիս պարզաբանելու գերակշռող հաղորդականության և ֆոտոգեներացված լիցքակիրների տեղափոխման մեխանիզմները։ Առանձին նշանակություն ունի կառուցվածքային պարամետրերի և լուսազգայունության միջև կապի ուսումնասիրությունը, ինչը կարող է նպաստել ֆոտոընդունիչների բնութագրերի նպատակային կատարելագործման գիտական հիմքերի ձևավորմանը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է կիսահաղորդիչների ֆիզիկայի, պինդ մարմնի էլեկտրոնիկայի, ֆոտոէլեկտրոնիկայի և նյութագիտության մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով բացահայտել կադմիումի տելուրիդի հիմքով երկպատնեշային կառուցվածքների ֆոտոէլեկտրական հատկությունները և դրանց կիրառական հնարավորությունները օպտոէլեկտրոնային սարքերում։

Աշխատությունը նվիրված է հեռաբժշկական ցանցերի հաղորդակցական միջոցների կառուցման և արդյունավետ օգտագործման մեթոդների ուսումնասիրմանն ու կատարելագործմանը։ Հետազոտության կենտրոնում այն տեղեկատվահաղորդակցական ենթակառուցվածքներն են, որոնց միջոցով հնարավոր է ապահովել բժշկական տվյալների, ախտորոշիչ պատկերների, կենսաբժշկական ազդանշանների, փաստաթղթերի և տեսաձայնային տեղեկատվության փոխանցումը տարածականորեն հեռացված բժշկական հաստատությունների ու մասնագետների միջև։ Հեռաբժշկական համակարգերում կապի միջոցների արդյունավետ կազմակերպումը դիտարկվում է որպես ծառայությունների հասանելիության, տվյալների ժամանակին փոխանցման և հեռավար մասնագիտական համագործակցության կարևոր տեխնիկական նախադրյալ։ Ուսումնասիրվում են ցանցային ճարտարապետության ընտրության, հաղորդակցական հանգույցների փոխգործակցության, տվյալների փոխանցման թողունակության, ուշացման, հուսալիության և կապի կայունության հետ կապված խնդիրները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում տարբեր բնույթի բժշկական տեղեկատվության փոխանցման պահանջներին, քանի որ տեքստային տվյալները, բժշկական պատկերները և իրական ժամանակում փոխանցվող տեսաձայնային հոսքերը կարող են էապես տարբերվել անհրաժեշտ կապուղու թողունակությամբ և սպասարկման որակի պահանջներով։ Հետազոտության կարևոր ուղղություն է ցանցային ռեսուրսների արդյունավետ բաշխումը և տվյալների հոսքերի կառավարումը՝ հաղորդակցական ենթակառուցվածքի հնարավորությունները հնարավորինս արդյունավետ օգտագործելու նպատակով։ Միաժամանակ դիտարկվում են համակարգի ընդլայնելիության և տարբեր սարքավորումների ու տեղեկատվական ենթահամակարգերի փոխգործունակության խնդիրները, որոնք կարևոր են բազմաբաղադրիչ հեռաբժշկական միջավայրերի ձևավորման համար։ Բժշկական տեղեկատվության առանձնահատուկ բնույթի պատճառով նշանակալի տեղ է զբաղեցնում նաև տվյալների գաղտնիության, ամբողջականության, հասանելիության և փոխանցման անվտանգության ապահովումը՝ համապատասխան պաշտպանական մեխանիզմների և հասանելիության վերահսկման սկզբունքների կիրառմամբ։ Հաղորդակցական միջոցների արդյունավետության գնահատումը կարող է հիմնվել ցանցի արտադրողականության, փոխանցման որակի, հուսալիության, ռեսուրսների օգտագործման և ծառայությունների հասանելիության ցուցանիշների համադրման վրա։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը միավորում է հեռահաղորդակցության, համակարգչային ցանցերի, բժշկական ինֆորմատիկայի և տեղեկատվական անվտանգության մոտեցումները՝ ուղղված հեռաբժշկական ծառայությունների համար կայուն, արդյունավետ և անվտանգ հաղորդակցական ենթակառուցվածքների ձևավորմանը։

Աշխատությունը նվիրված է հանքաքարի մանրացման համար կիրառվող աղացների էլեկտրաբանեցման համակարգերի աշխատանքային ռեժիմների ուսումնասիրությանը և դրանց տեխնիկատնտեսական ցուցանիշների բարելավման խնդիրներին։ Հետազոտության կենտրոնում էլեկտրական շարժաբերի, սնուցման համակարգի և մեխանիկական բեռնվածքի փոխազդեցությունն է հանքաքարի մանրացման տեխնոլոգիական գործընթացի տարբեր պայմաններում։ Աղացի աշխատանքը բնութագրվում է զգալի և փոփոխական մեխանիկական բեռնվածքներով, ինչի պատճառով էլեկտրաշարժիչի ու կառավարման համակարգի աշխատանքային ռեժիմների ճիշտ ընտրությունը կարևոր նշանակություն ունի սարքավորման հուսալիության, արտադրողականության և էներգաարդյունավետության համար։ Ուսումնասիրվում են գործարկման, հաստատված աշխատանքի, բեռնվածքի փոփոխության և անցումային գործընթացների ժամանակ էլեկտրական ու մեխանիկական հիմնական մեծությունների փոփոխությունները՝ հնարավորություն տալով գնահատել շարժաբերի համապատասխանությունը տեխնոլոգիական պահանջներին։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում էլեկտրաէներգիայի սպառման, շարժիչի բեռնվածության, հզորության գործակցի, պտտման արագության և տեխնոլոգիական ծանրաբեռնվածության միջև գոյություն ունեցող փոխկապակցվածությանը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է ոչ արդյունավետ աշխատանքային ռեժիմների բացահայտումը և կառավարման այնպիսի սկզբունքների հիմնավորումը, որոնք կարող են նպաստել ավելորդ էներգածախսի նվազեցմանը և սարքավորումների շահագործման կայունության բարձրացմանը։ Դիտարկվում են նաև էլեկտրական շարժաբերի պաշտպանության, վերահսկման և ավտոմատ կառավարման համակարգերի դերը, ինչպես նաև տեխնոլոգիական պարամետրերի փոփոխություններին շարժաբերի հարմարվողականության հնարավորությունները։ Աշխատանքային ռեժիմների վերլուծությունը կարող է իրականացվել հաշվարկային մոդելների, արտադրական չափումների և համակարգի բնութագրերի համեմատական գնահատման միջոցով՝ բացահայտելով էլեկտրական և մեխանիկական ենթահամակարգերի փոխադարձ ազդեցությունները։ Բարելավման ուղղությունները կապված են շարժաբերի ռացիոնալ կառավարման, սարքավորումների աշխատանքային ծանրաբեռնվածության համաձայնեցման, էներգետիկ կորուստների սահմանափակման և տեխնոլոգիական գործընթացի կայունացման հետ։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը համադրում է էլեկտրական շարժաբերի, հանքարդյունաբերական սարքավորումների, ավտոմատ կառավարման և էներգաարդյունավետության վերաբերյալ մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով բարձրացնել հանքաքարի մանրացման համակարգերի տեխնիկական հուսալիությունը, շահագործման արդյունավետությունը և էներգետիկ ցուցանիշները։

Աշխատությունը նվիրված է հաստացողուն գյուղատնտեսական մշակաբույսերի բերքահավաքի համար նախատեսված երկայնական ռոտորային կտրող ապարատի կառուցվածքային և տեխնոլոգիական կատարելագործման գիտական հիմունքների մշակմանը։ Հետազոտության կենտրոնում բերքահավաքի ընթացքում բույսերի ցողունների արդյունավետ կտրման, աշխատանքային օրգանների շարժման և մշակաբույսի ֆիզիկամեխանիկական հատկությունների փոխազդեցության օրինաչափությունների ուսումնասիրությունն է։ Քննության են առնվում կտրող մեխանիզմի կառուցվածքային առանձնահատկությունները, ռոտորային աշխատանքային օրգանների շարժման բնույթը և դրանց ազդեցությունը տեխնոլոգիական գործընթացի կայունության ու որակի վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում կտրման գործընթացում առաջացող ուժային և կինեմատիկական երևույթների վերլուծությանը, քանի որ աշխատանքային օրգանների երկրաչափական ու շարժման պարամետրերի ճիշտ ընտրությունը կարող է էականորեն ազդել բերքահավաքի արդյունավետության վրա։ Ուսումնասիրվում են մշակաբույսերի ցողունների չափային, ամրության և կառուցվածքային առանձնահատկությունները՝ դրանք դիտարկելով որպես մեքենայի նախագծման և աշխատանքային ռեժիմների հիմնավորման կարևոր ելակետային գործոններ։ Հետազոտության մեջ կարող են համադրվել տեսական հաշվարկները, մաթեմատիկական մոդելավորումը և փորձարարական փորձարկումները՝ տարբեր կառուցվածքային լուծումների արդյունավետությունը համեմատելու նպատակով։ Կարևորվում են կտրող ապարատի աշխատանքի հուսալիությունը, տեխնոլոգիական կորուստների նվազեցումը, մեքենայի արտադրողականությունը և էներգետիկ արդյունավետությունը։ Առանձին ուսումնասիրության առարկա կարող են լինել աշխատանքային օրգանների մաշվածությունը, բեռնվածքների բնույթը և բերքահավաքի տարբեր պայմաններում մեխանիզմի աշխատանքի կայունությունը։ Տեխնիկական կատարելագործումը դիտարկվում է ոչ միայն առանձին հանգույցների փոփոխության, այլև ամբողջ տեխնոլոգիական գործընթացի օպտիմալացման տեսանկյունից՝ հաշվի առնելով մեքենայի և բուսական զանգվածի փոխազդեցությունը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է գյուղատնտեսական մեքենաների տեսության, կիրառական մեխանիկայի և ագրոտեխնոլոգիայի մոտեցումները՝ նպաստելով հաստացողուն մշակաբույսերի բերքահավաքի համար նախատեսված կտրող սարքավորումների արդյունավետության, հուսալիության և տեխնոլոգիական որակի բարձրացման գիտական հիմքերի զարգացմանը։

Աշխատությունը նվիրված է փոքր բնակավայրերի և առանձին տեղակայված օբյեկտների խմելու ջրի մաքրման ու անվտանգ ջրամատակարարման կազմակերպման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են այն առանձնահատուկ պայմանները, որոնց պատճառով փոքր համայնքներում կենտրոնացված ջրամաքրման խոշոր համակարգերի կիրառումը կարող է լինել տեխնիկապես կամ տնտեսապես դժվար իրագործելի։ Քննության են առնվում ջրի աղբյուրների որակի փոփոխականությունը, բնական և մարդածին աղտոտման հնարավոր ազդեցությունները, ջրամատակարարման սահմանափակ ենթակառուցվածքները, փոքր ծավալներով սպառումը և համակարգերի շահագործման ու սպասարկման կազմակերպման խնդիրները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում խմելու ջրի որակի գնահատման հիմնական ֆիզիկական, քիմիական և մանրէաբանական ցուցանիշներին, որոնց վերահսկումը կարևոր է բնակչության առողջության և ջրամատակարարման անվտանգության ապահովման համար։ Ուսումնասիրվում են ջրամաքրման տեխնոլոգիաների ընտրության ընդհանուր սկզբունքները՝ հաշվի առնելով սկզբնական ջրի հատկությունները, պահանջվող մաքրման մակարդակը, բնակավայրի չափը, էներգետիկ և տնտեսական հնարավորությունները, ինչպես նաև համակարգի երկարաժամկետ շահագործման պայմանները։ Կարևորվում են փոքրածավալ և տեղային ջրամաքրման համակարգերը, որոնք կարող են կիրառվել հեռավոր բնակավայրերում, առանձին շենքերում կամ կենտրոնացված ջրամատակարարման ցանցից դուրս գտնվող օբյեկտներում։ Հետազոտության մեջ կարող են համեմատվել մեխանիկական, ֆիզիկաքիմիական, թաղանթային և ախտահանման տարբեր մոտեցումների կիրառելիության ընդհանուր առանձնահատկությունները՝ առանց որևէ տեխնոլոգիա բոլոր պայմանների համար համընդհանուր լուծում դիտարկելու։ Առանձին նշանակություն ունի համակարգերի հուսալիության, սպասարկման պարզության, էներգասպառման, տնտեսական արդյունավետության և առաջացող մնացորդների անվտանգ կառավարման գնահատումը։ Ուշադրություն է դարձվում նաև ջրի որակի շարունակական վերահսկման և տեխնիկական սպասարկման անհրաժեշտությանը, քանի որ նույնիսկ արդյունավետ մաքրման տեխնոլոգիան կարող է չապահովել կայուն արդյունք ոչ պատշաճ շահագործման պայմաններում։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը համադրում է ջրամատակարարման, ջրամաքրման, բնապահպանական ճարտարագիտության և հանրային առողջության մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով հիմնավորել փոքր բնակավայրերի և առանձին օբյեկտների համար անվտանգ, հուսալի և տնտեսապես իրագործելի խմելու ջրի մաքրման համակարգերի զարգացման սկզբունքները։

Աշխատությունը նվիրված է բազմաֆունկցիոնալ լուսահասցեավորվող բժշկակենսաբանական տվիչների մշակման, կառուցվածքային առանձնահատկությունների և ֆիզիկատեխնիկական բնութագրերի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում այնպիսի զգայուն համակարգերի ստեղծման սկզբունքներն են, որոնցում լուսային ազդեցությունը հնարավորություն է տալիս տարածականորեն ընտրել չափման որոշակի հատվածներ և գրանցել կենսաբանական կամ կենսաքիմիական միջավայրերում տեղի ունեցող փոփոխությունները։ Քննվում են կիսահաղորդչային և մեկուսիչ կառուցվածքների էլեկտրական ու ֆոտոէլեկտրական հատկությունները, զգայուն մակերևույթի և ուսումնասիրվող միջավայրի փոխազդեցությունը, ինչպես նաև լուսային գրգռման արդյունքում ձևավորվող չափելի ազդանշանների առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում տվիչների բազմաֆունկցիոնալությանը, այսինքն՝ մեկ համակարգի միջոցով տարբեր ֆիզիկաքիմիական կամ կենսաբանական ցուցանիշների նկատմամբ արձագանք ստանալու հնարավորությանը։ Ուսումնասիրվում են զգայունության, ընտրողականության, արձագանքման կայունության, տարածական լուծունակության և չափումների վերարտադրելիության հետ կապված հարցերը։ Լուսահասցեավորման սկզբունքը հնարավորություն է տալիս նվազեցնել առանձին ֆիզիկական էլեկտրոդների անհրաժեշտությունը և նույն զգայուն մակերևույթի տարբեր հատվածներից ստանալ տեղայնացված տեղեկատվություն, ինչը կարևոր է բազմապարամետրային վերլուծական համակարգերի համար։ Հետազոտության շրջանակում կարող են դիտարկվել նաև տվիչի կառուցվածքի նյութական և էլեկտրական հատկությունների ազդեցությունները ստացվող ազդանշանի վրա, ինչպես նաև չափման արդյունքների մշակման ու մեկնաբանման ընդհանուր մոտեցումները։ Կարևորվում է սարքերի հուսալիության և կենսաբանական միջավայրերում կիրառելիության գնահատումը՝ հաշվի առնելով, որ բժշկակենսաբանական չափումները պահանջում են կայուն և տեղեկատվական արձագանք։ Նման տվիչները հետաքրքրություն են ներկայացնում կենսաբժշկական հետազոտությունների, լաբորատոր ախտորոշման, կենսասենսորային տեխնոլոգիաների և բջջային կամ կենսաքիմիական գործընթացների դիտարկման համակարգերի զարգացման տեսանկյունից։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է կիսահաղորդչային ֆիզիկայի, սենսորային տեխնիկայի, օպտոէլեկտրոնիկայի և կենսաբժշկական ճարտարագիտության մոտեցումները՝ բազմապարամետրային չափումների համար նախատեսված լուսահասցեավորվող զգայուն համակարգերի գիտատեխնիկական հիմքերի զարգացման նպատակով։

Աշխատությունը նվիրված է լանթանի և երկաթի հիմքով բարդ օքսիդային նյութերի ստացման գիտատեխնոլոգիական սկզբունքների մշակմանը, դրանց կառուցվածքային առանձնահատկությունների և ֆիզիկաքիմիական հատկությունների ուսումնասիրմանը։ Հետազոտության կենտրոնում բազմաբաղադրիչ օքսիդային համակարգերի ձևավորման օրինաչափություններն են, սկզբնական բաղադրության և մշակման ընդհանուր պայմանների ազդեցությունը վերջնական նյութի ֆազային կազմի, բյուրեղային կառուցվածքի, միկրոկառուցվածքի և գործառական բնութագրերի վրա։ Քննվում են լանթան և երկաթ պարունակող օքսիդային միացությունների առաջացման առանձնահատկությունները և տարբեր կառուցվածքային վիճակների միջև հնարավոր փոխակերպումները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում նյութի բաղադրության, կառուցվածքի և հատկությունների միջև կապի բացահայտմանը, քանի որ բարդ օքսիդների էլեկտրական, մագնիսական, ջերմային և կատալիտիկ բնութագրերը զգալիորեն պայմանավորված են դրանց ֆազային մաքրությամբ, բյուրեղային ցանցի առանձնահատկություններով և կառուցվածքային արատներով։ Հետազոտության շրջանակում կարող են համադրվել նյութագիտական բնութագրման տարբեր մեթոդներով ստացված տվյալները՝ ձևավորված նյութերի ֆազային և կառուցվածքային վիճակի գնահատման նպատակով։ Կարևորվում է նաև մասնիկների և հատիկների կառուցվածքի, նյութի համասեռության ու մակերևութային առանձնահատկությունների ազդեցության ուսումնասիրությունը՝ հնարավոր կիրառական հատկությունների տեսանկյունից։ Տեխնոլոգիական մոտեցման մշակումը դիտարկվում է որպես վերահսկելի և վերարտադրելի հատկություններով նյութերի ստացման պայմանների գիտական հիմնավորման խնդիր՝ առանց սահմանափակվելու միայն առանձին բաղադրության ստացմամբ։ Ստացված արդյունքների վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս որոշելու, թե նյութի կառուցվածքային փոփոխություններն ինչպես են անդրադառնում դրա ֆունկցիոնալ վարքի վրա և ինչպիսի հատկությունների համակցություններ կարող են հետաքրքրություն ներկայացնել ժամանակակից նյութագիտության համար։ Լանթանի և երկաթի հիմքով բարդ օքսիդները կարող են ուսումնասիրվել էլեկտրոնային, մագնիսական, էներգետիկ և կատալիտիկ համակարգերում կիրառման հեռանկարների տեսանկյունից։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է անօրգանական քիմիայի, պինդ մարմնի քիմիայի և նյութագիտության մոտեցումները՝ նոր ֆունկցիոնալ օքսիդային նյութերի ձևավորման օրինաչափությունների բացահայտման և դրանց հատկությունների նպատակային կառավարման գիտական հիմքերի զարգացման նպատակով։

Աշխատությունը նվիրված է մեքենաշինական բիմետաղական դետալների պատրաստման ընթացքում ձևավորվող լարվածադեֆորմացիոն վիճակի ուսումնասիրությանը՝ հաշվի առնելով ինչպես հոծ, այնպես էլ փոշենման նյութերից կազմված տարրերի մեխանիկական և տեխնոլոգիական առանձնահատկությունները։ Հետազոտության կենտրոնում տարբեր ֆիզիկամեխանիկական հատկություններով մետաղական բաղադրիչների համատեղ աշխատանքի օրինաչափություններն են, որոնք էական նշանակություն ունեն պատրաստի դետալի ամրության, երկրաչափական ճշգրտության, շերտերի կապի հուսալիության և շահագործման ընթացքում կայուն վարքի ապահովման համար։ Քննվում են արտադրական գործընթացների տարբեր փուլերում նյութերում առաջացող լարումների և դեֆորմացիաների բաշխման առանձնահատկությունները, ինչպես նաև դրանց կախվածությունը դետալի երկրաչափությունից, նյութերի մեխանիկական հատկությունների տարբերությունից և շերտերի փոխազդեցությունից։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում հոծ և փոշենման նյութերի վարքի տարբերություններին, քանի որ փոշեմետալուրգիական բաղադրիչների դեպքում նյութի սկզբնական կառուցվածքը, խտացման աստիճանը և ձևավորման ընթացքում կառուցվածքային փոփոխությունները կարող են էականորեն ազդել ամբողջ համակարգի մեխանիկական արձագանքի վրա։ Ուսումնասիրվում են բաղադրիչների սահմանային շերտերում առաջացող լարվածությունները և դրանց ազդեցությունը բիմետաղական միացման ամբողջականության վրա։ Կարևորվում է նաև մնացորդային լարումների գնահատումը, որոնք կարող են պահպանվել տեխնոլոգիական գործընթացի ավարտից հետո և հետագայում անդրադառնալ դետալի չափային կայունության, ամրության ու ծառայության ժամկետի վրա։ Հետազոտության շրջանակում կարող են համադրվել շարունակական միջավայրի մեխանիկայի, պլաստիկության տեսության և փոշեմետալուրգիայի տեսական դրույթները՝ համապատասխան հաշվարկային մոդելների ձևավորման համար։ Թվային մոդելավորումը հնարավորություն է տալիս գնահատել լարվածությունների ու դեֆորմացիաների տարածական բաշխումը և ուսումնասիրել տարբեր կառուցվածքային ու տեխնոլոգիական գործոնների ազդեցությունը պատրաստվող դետալի վիճակի վրա։ Ստացված օրինաչափությունները կարող են հիմք ծառայել արտադրական գործընթացների կատարելագործման, նյութերի առավել արդյունավետ համադրման, հնարավոր կառուցվածքային թերությունների նվազեցման և արտադրանքի որակի բարձրացման համար։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է նյութերի դիմադրության, դեֆորմացվող պինդ մարմնի մեխանիկայի, մեքենաշինական տեխնոլոգիայի և փոշեմետալուրգիայի մոտեցումները՝ բիմետաղական մեքենամասերի ձևավորման գործընթացների գիտականորեն հիմնավորված վերլուծության և կատարելագործման նպատակով։

Աշխատությունը նվիրված է կիսահաղորդչային տարրային բազայի վրա կառուցվող բազմապրոցեսորային հաշվողական համակարգերի նախագծման սկզբունքների, ճարտարապետական լուծումների և գործառական բնութագրերի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում մի քանի փոխկապակցված պրոցեսորային հանգույցների համատեղ աշխատանքի կազմակերպումն է՝ հաշվողական գործողությունների զուգահեռ կատարման, համակարգի արտադրողականության բարձրացման և ռեսուրսների արդյունավետ օգտագործման նպատակով։ Քննվում են բազմապրոցեսորային կառուցվածքների կազմակերպման տարբեր մոտեցումներ, պրոցեսորների միջև տեղեկատվության փոխանակման մեխանիզմները, ընդհանուր և բաշխված հիշողության օգտագործման առանձնահատկությունները, ինչպես նաև հաշվողական առաջադրանքների բաժանման և համաժամացման խնդիրները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում կիսահաղորդչային ինտեգրալ տարրերի էլեկտրական և գործառական բնութագրերի ազդեցությանը համակարգի ընդհանուր արագագործության, հուսալիության և էներգասպառման վրա։ Ուսումնասիրվում են պրոցեսորային հանգույցների, հիշողության ենթահամակարգերի և մուտք/ելքի միջոցների միջև կապերի կառուցման սկզբունքները՝ հաշվի առնելով տվյալների փոխանցման արագությունը և հաղորդակցման ենթահամակարգերի հնարավոր սահմանափակումները։ Կարևորվում է զուգահեռ հաշվարկների արդյունավետության գնահատումը, քանի որ պրոցեսորների թվի ավելացումը ինքնին չի ապահովում արտադրողականության համարժեք աճ և պահանջում է ծրագրային ու ապարատային ռեսուրսների համաձայնեցված կազմակերպում։ Հետազոտության շրջանակում կարող են դիտարկվել նաև համակարգի մոդուլայնությունը, ընդլայնելիությունը և առանձին հանգույցների խափանումների նկատմամբ կայունությունը։ Համակարգի աշխատանքի ուսումնասիրությունը կարող է իրականացվել մաթեմատիկական մոդելավորման, տրամաբանական նախագծման և փորձարարական գնահատման միջոցով՝ համեմատելով տարբեր կառուցվածքային լուծումների արդյունավետությունը։ Առանձին նշանակություն ունի ապարատային և ծրագրային միջոցների փոխհամաձայնեցումը, քանի որ բազմապրոցեսորային համակարգերի հնարավորությունների լիարժեք օգտագործումը պայմանավորված է առաջադրանքների զուգահեռացման և հաշվարկային ռեսուրսների կառավարման համապատասխան մեխանիզմներով։ Աշխատանքի կիրառական նշանակությունը կապված է բարձր արտադրողականություն պահանջող հաշվողական, կառավարման և տեղեկատվական համակարգերի զարգացման հետ։ Ընդհանուր առմամբ հետազոտությունը համադրում է համակարգչային ճարտարապետության, միկրոէլեկտրոնիկայի, զուգահեռ հաշվարկների և թվային համակարգերի նախագծման մոտեցումները՝ բազմապրոցեսորային հաշվողական համակարգերի կառուցվածքային ու տեխնիկական արդյունավետության բարձրացման գիտական հիմքերի մշակման նպատակով։

Աշխատությունը նվիրված է մեխանիկական և շինարարական կառուցվածքների առանձին տարրերում առաջացող ոլորման տատանումների տեսական ու հաշվարկային ուսումնասիրությանը՝ դրանց դինամիկական վարքի, կայունության և ամրության գնահատման տեսանկյունից։ Հետազոտության կենտրոնում այն գործընթացներն են, որոնց ժամանակ ձողային, լիսեռային կամ այլ երկարավուն կառուցվածքային տարրերը փոփոխական ոլորող ազդեցությունների պայմաններում կատարում են պտտական տատանումներ իրենց երկայնական առանցքի շուրջ։ Քննվում են այդ շարժումները նկարագրող դիֆերենցիալ հավասարումները, սկզբնական և սահմանային պայմանները, ինչպես նաև նյութի ֆիզիկամեխանիկական հատկությունների և տարրի երկրաչափական պարամետրերի ազդեցությունը համակարգի դինամիկական բնութագրերի վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում սեփական հաճախականությունների և տատանման ձևերի որոշմանը, քանի որ դրանք կարևոր են արտաքին պարբերական ազդեցությունների հետ հնարավոր ռեզոնանսային վիճակները գնահատելու համար։ Ուսումնասիրվում է տարրի երկարության, լայնական հատվածքի, զանգվածի բաշխման, ոլորման կոշտության և ամրացման պայմանների փոփոխության ազդեցությունը տատանողական գործընթացների վրա։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում նաև հարկադրական տատանումների վերլուծությունը, երբ կառուցվածքի վրա գործում են ժամանակից կախված արտաքին ոլորող մոմենտներ։ Այդ դեպքում գնահատվում են տատանումների ամպլիտուդները, հաճախականային արձագանքը և համակարգի տարբեր հատվածներում առաջացող դինամիկական լարումները։ Դիտարկվում է մարման ազդեցությունը, որը պայմանավորում է տատանողական էներգիայի աստիճանական կորուստը և կարող է էականորեն փոփոխել կառուցվածքի արձագանքը արտաքին ազդեցություններին։ Ավելի բարդ համակարգերի դեպքում կարող են ուսումնասիրվել տարբեր տարրերի փոխկապակցված տատանումները, փոփոխական լայնական հատվածք ունեցող կառուցվածքները կամ նյութական անհամասեռության ազդեցությունը։ Վերլուծական մոտեցումների հետ մեկտեղ հաշվարկային մեթոդների կիրառումը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել այնպիսի համակարգեր, որոնց համար ճշգրիտ լուծումների ստացումը դժվար է։ Ստացված արդյունքները կարող են կիրառական նշանակություն ունենալ մեքենաշինական լիսեռների, փոխանցման համակարգերի, կրող կոնստրուկցիաների և այլ մեխանիկական համակարգերի դինամիկական հատկությունների գնահատման համար։ Ընդհանուր առմամբ հետազոտությունը համադրում է տատանումների տեսության, առաձգականության, կառուցվածքային մեխանիկայի և կիրառական մաթեմատիկայի մոտեցումները՝ ոլորման տատանումների առաջացման ու տարածման օրինաչափությունները բացահայտելու և կառուցվածքային տարրերի դինամիկական վարքը գնահատելու նպատակով։

Աշխատությունը նվիրված է շինարարական նյութերի համար նախատեսված նոր օրգանական կապակցանյութերի ստեղծման գիտական հիմքերի և դրանց կիրառմամբ կոմպոզիտային նյութերի հատկությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում օրգանական կապակցող համակարգերի կառուցվածքի, բաղադրիչների փոխազդեցության և դրանց հիման վրա ստացվող կոմպոզիտների ֆիզիկամեխանիկական ու շահագործական բնութագրերի միջև գոյություն ունեցող կապերն են։ Քննվում է կապակցանյութի դերը կոմպոզիտային համակարգի կառուցվածքի ձևավորման, լցանյութերի և այլ բաղադրիչների միավորման, նյութի ամրության, ամբողջականության և արտաքին ազդեցությունների նկատմամբ կայունության ապահովման գործում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում նոր կապակցող նյութերի հատկությունների նպատակային փոփոխման հնարավորություններին՝ շինարարական կոմպոզիտների ամրության, առաձգականության, ջրակայունության, ջերմային վարքագծի, կպչողականության և երկարատև շահագործման ցուցանիշների բարելավման տեսանկյունից։ Հետազոտության շրջանակում կարող են համեմատվել տարբեր կառուցվածք և բաղադրություն ունեցող կապակցող համակարգեր՝ գնահատելով դրանց համատեղելիությունը հանքային կամ այլ տեսակի լցանյութերի հետ և վերջնական կոմպոզիտի կառուցվածքի վրա ունեցած ազդեցությունը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում կառուցվածք–հատկություն փոխկապակցվածության ուսումնասիրությունը, որը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե նյութի միկրոկառուցվածքային առանձնահատկություններն ինչպես են արտահայտվում դրա մակրոսկոպիկ մեխանիկական և շահագործական բնութագրերում։ Դիտարկվում են նաև կոմպոզիտների ծերացման, խոնավության, ջերմաստիճանային փոփոխությունների և մեխանիկական բեռնվածությունների նկատմամբ կայունության ընդհանուր խնդիրները, որոնք կարևոր են շինարարական նյութերի երկարաժամկետ կիրառելիությունը գնահատելու համար։ Առանձին նշանակություն կարող է ունենալ նյութատարության, արտադրական արդյունավետության և շրջակա միջավայրի վրա ազդեցության գնահատումը՝ նոր նյութերի կիրառական հեռանկարները որոշելիս։ Նման հետազոտությունները հնարավորություն են տալիս ընդլայնելու հատուկ հատկություններով շինարարական կոմպոզիտների տեսականին և ձևավորելու նյութերի ընտրության գիտական սկզբունքներ՝ տարբեր կառուցվածքային ու պաշտպանական կիրառությունների համար։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է պոլիմերային նյութագիտության, շինարարական նյութերի տեխնոլոգիայի, կոմպոզիտների մեխանիկայի և ֆիզիկական քիմիայի մոտեցումները՝ կենտրոնանալով նոր կապակցող համակարգերի և դրանց հիմքով շինարարական կոմպոզիտների հատկությունների գիտական գնահատման վրա։

Աշխատությունը նվիրված է մետաղական էլեկտրոդների միջև տեղակայված ֆերոէլեկտրական նանոթաղանթների հիման վրա բազմաշերտ կառուցվածքների ձևավորման և դրանց ֆիզիկական ու էլեկտրական հատկությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում նանոմետրական հաստությամբ ֆերոէլեկտրական շերտերի կառուցվածքային առանձնահատկությունների, բևեռացման երևույթների և արտաքին էլեկտրական դաշտի նկատմամբ դրանց արձագանքի բացահայտումն է։ Քննվում է կառուցվածքի առանձին շերտերի և դրանց սահմանային մակերևույթների ազդեցությունը համակարգի ընդհանուր հատկությունների վրա, քանի որ չափերի փոքրացման պայմաններում միջերեսային երևույթները կարող են էական դեր ունենալ նյութի ֆունկցիոնալ վարքի ձևավորման մեջ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում ստատիկ բնութագրերին՝ էլեկտրական բևեռացման, դիէլեկտրական հատկությունների, լիցքային վիճակների և էլեկտրական դաշտի ազդեցությամբ դիտվող փոփոխությունների տեսանկյունից։ Դինամիկ հետազոտությունները վերաբերում են համակարգի ժամանակային արձագանքին, բևեռացման վերակողմնորոշման գործընթացներին, հաճախականային կախվածություններին և արտաքին ազդանշանի փոփոխությանը հետևելու կարողությանը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում նանոթաղանթի հաստության, էլեկտրոդների հատկությունների, միջերեսների վիճակի և կառուցվածքային անկատարությունների հնարավոր ազդեցության ուսումնասիրությունը։ Նման համակարգերում հատկապես նշանակալի է չափային էֆեկտների վերլուծությունը, քանի որ ֆերոէլեկտրական նյութի հատկությունները նանոմետրական մասշտաբներում կարող են տարբերվել ծավալային նյութերի համապատասխան բնութագրերից։ Հետազոտության շրջանակում կարող են համադրվել կառուցվածքային և էլեկտրական չափումների արդյունքները՝ նյութի միկրոկառուցվածքի և դիտվող ֆունկցիոնալ հատկությունների միջև կապերը պարզաբանելու նպատակով։ Ստատիկ և դինամիկ պարամետրերի համատեղ ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս գնահատելու նման կառուցվածքների կայունությունը, արձագանքման առանձնահատկությունները և ֆունկցիոնալ հնարավորությունները։ Դրանք գիտական հետաքրքրություն են ներկայացնում նանոէլեկտրոնիկայի և ֆունկցիոնալ նյութերի ֆիզիկայի համար, այդ թվում՝ այն համակարգերի ուսումնասիրության համատեքստում, որտեղ տեղեկատվական վիճակները կարող են կապված լինել ֆերոէլեկտրական բևեռացման հետ։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է պինդ մարմնի ֆիզիկայի, ֆերոէլեկտրականության, նանոտեխնոլոգիայի և էլեկտրոնային նյութագիտության մոտեցումները՝ նպաստելով բազմաշերտ նանոթաղանթային համակարգերի կառուցվածք–հատկություն փոխկապակցվածության և դրանց էլեկտրական վարքի առավել ամբողջական ըմբռնմանը։

Աշխատությունը նվիրված է ամրանային պողպատի և թեթև լիթոիդապեմզաբետոնի համատեղ աշխատանքի ուսումնասիրությանը՝ հատուկ ուշադրություն դարձնելով սուպերպլաստիֆիկացնող հավելանյութերի ազդեցությանը ամրան–բետոն շփման գոտու մեխանիկական հատկությունների վրա։ Հետազոտության առանցքում ամրանի և բետոնային միջավայրի միջև կապակցման ամրությունն է, որը երկաթբետոնե տարրերի կրողունակության, ճաքակայունության և դեֆորմացիոն աշխատանքի կարևոր պայմաններից է։ Քննվում են թեթև լցանյութի ֆիզիկամեխանիկական առանձնահատկությունները, բետոնի կառուցվածքի ձևավորումը և դրանց ազդեցությունը ամրանային ձողերի հետ կապակցման բնույթի վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում սուպերպլաստիֆիկացնող հավելանյութի կիրառմամբ բետոնային խառնուրդի շարժունակության, համասեռության և կառուցվածքային խտության փոփոխություններին, ինչպես նաև դրանց հնարավոր ազդեցությանը ամրանի շուրջ ձևավորվող կոնտակտային գոտու որակի վրա։ Ուսումնասիրվում են կապակցումն ապահովող հիմնական մեխանիզմները՝ բետոնի և պողպատի մակերևույթների կպչուն փոխազդեցությունը, շփումը և պարբերական պրոֆիլ ունեցող ամրանի դեպքում մեխանիկական փոխկապակցումը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում բետոնի ամրության, խտության, ամրանի տրամագծի և մակերևույթի բնույթի, ամրացման երկարության ու այլ կառուցվածքային գործոնների ազդեցության համեմատական գնահատումը։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են ամրանի տեղաշարժի և կապակցման լարումների միջև հարաբերությունները, ինչպես նաև բեռնավորման ընթացքում կոնտակտային գոտում զարգացող փոփոխությունները։ Առանձին նշանակություն ունի թեթև բետոնի առանձնահատկությունների համեմատումը սովորական ծանր բետոնի վարքագծի հետ, քանի որ ծակոտկեն լցանյութի կիրառումը կարող է փոփոխել ինչպես նյութի ընդհանուր մեխանիկական հատկությունները, այնպես էլ ամրան–բետոն փոխազդեցությունը։ Ստացված օրինաչափությունների ուսումնասիրությունը կարող է օգտագործվել թեթև երկաթբետոնե կառուցվածքների հաշվարկային մոտեցումների ճշգրտման, ամրանի խարսխման պայմանների գնահատման և կառուցվածքային լուծումների արդյունավետության բարձրացման համար։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է շինարարական նյութագիտության, երկաթբետոնե կառուցվածքների տեսության և շինարարական մեխանիկայի մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով գնահատել թեթև բետոնի և ամրանի հուսալի համատեղ աշխատանքը ժամանակակից քիմիական հավելանյութերի կիրառման պայմաններում։

Աշխատությունը նվիրված է ջրամբարների և ջրանցքների շահագործման գործընթացների կազմակերպման, տեխնիկական վիճակի պահպանման և ջրային ռեսուրսների օգտագործման արդյունավետության բարձրացման հիմնական խնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում հիդրոտեխնիկական համակարգերի աշխատանքի այնպիսի կազմակերպումն է, որը հնարավորություն է տալիս նվազեցնել ջրի կորուստները, բարելավել ջրաբաշխումը, բարձրացնել կառույցների հուսալիությունը և ապահովել ջրային պաշարների առավել նպատակային օգտագործումը։ Ջրամբարները դիտարկվում են որպես ջրային հոսքերի կարգավորման, պաշարների կուտակման և տարբեր սպառողների ջրամատակարարման կարևոր ինժեներական օբյեկտներ, իսկ ջրանցքները՝ որպես ջրի տեղափոխման ու բաշխման հիմնական ենթակառուցվածքներ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում ջրամբարների աշխատանքային ռեժիմների ընտրությանը՝ հաշվի առնելով ներհոսքի փոփոխականությունը, ջրի պահանջարկը, սեզոնային պայմանները և անհրաժեշտ պահուստների ձևավորումը։ Քննվում են ջրանցքներում ջրի տեղափոխման ընթացքում առաջացող ֆիլտրացիոն, գոլորշիացման և տեխնիկական կորուստները, ինչպես նաև դրանց նվազեցման կազմակերպական ու ինժեներական հնարավորությունները։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում ջրանցքների թողունակության, հիդրավլիկական ռեժիմների և ջրաբաշխման գործընթացների ուսումնասիրությունը, քանի որ համակարգի տարբեր հատվածների աշխատանքի անհամապատասխանությունը կարող է հանգեցնել ջրի ոչ արդյունավետ օգտագործման։ Դիտարկվում են նաև հիդրոտեխնիկական կառույցների տեխնիկական վիճակի վերահսկման, պարբերական սպասարկման և ժամանակին վերականգնման խնդիրները։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում նստվածքների կուտակման, հուների ձևափոխման և ջրատար կառույցների մաշվածության ազդեցությանը համակարգերի շահագործման արդյունավետության վրա։ Հետազոտության շրջանակում կարևորվում է ջրի հաշվառման և կառավարման տեղեկատվական ապահովումը, քանի որ հոսքերի վերաբերյալ ճշգրիտ տվյալները անհրաժեշտ են ջրաբաշխման հիմնավորված որոշումների ընդունման համար։ Քննվում են ավտոմատացված վերահսկման և կարգավորման համակարգերի կիրառման հնարավորությունները, որոնք կարող են նպաստել ջրային հոսքերի ավելի ճկուն կառավարմանը և արտակարգ իրավիճակներին արագ արձագանքելուն։ Աշխատությունը կարող է ընդգրկել նաև շահագործման տնտեսական կողմերը՝ տեխնիկական սպասարկման ծախսերի, ջրի կորուստների և ենթակառուցվածքների արդիականացման արդյունավետության համադրմամբ։ Ընդհանուր առմամբ հետազոտությունը միավորում է հիդրոտեխնիկայի, հիդրավլիկայի, ջրային տնտեսության և շահագործման կառավարման մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով բարձրացնել ջրամբարների ու ջրանցքների տեխնիկական հուսալիությունը, ջրաբաշխման ճշգրտությունը և ջրային ռեսուրսների օգտագործման ընդհանուր արդյունավետությունը։

Աշխատությունը նվիրված է ցածր էներգասպառմամբ ստատիկ օպերատիվ հիշողության սարքերի հիմնական տարրերի մշակման, սխեմատեխնիկական նախագծման և համակարգչային մոդելավորման խնդիրներին։ Հետազոտության առանցքում հիշողության բջիջների, ընթերցման և գրանցման հանգույցների, հասցեավորման ու կառավարման շղթաների այնպիսի կառուցվածքների ձևավորումն է, որոնք հնարավորություն են տալիս նվազեցնել էներգիայի սպառումը՝ պահպանելով տեղեկատվության հուսալի պահպանումը և համակարգի պահանջվող արագագործությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում ստատիկ հիշողության բջիջների աշխատանքի ֆիզիկական և սխեմատեխնիկական սկզբունքներին, տրանզիստորային կառուցվածքների փոխազդեցությանը և տարբեր աշխատանքային ռեժիմներում դրանց էլեկտրական բնութագրերի փոփոխությանը։ Քննվում են տեղեկատվության պահպանման, ընթերցման և գրանցման գործընթացները, ինչպես նաև դրանց ընթացքում առաջացող էներգետիկ կորուստների հիմնական աղբյուրները։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում ստատիկ և դինամիկ էներգասպառման հարաբերակցության ուսումնասիրությունը, քանի որ ինտեգրալ սխեմաների մասշտաբների փոքրացման պայմաններում արտահոսքի հոսանքները և այլ պարազիտային երևույթները կարող են էական ազդեցություն ունենալ հիշողության ընդհանուր էներգաարդյունավետության վրա։ Մոդելավորման միջոցով հնարավոր է գնահատել տարբեր սխեմատեխնիկական լուծումների աշխատանքը՝ համեմատելով դրանց արագագործությունը, կայունությունը, սպառվող հզորությունը և տեխնոլոգիական պարամետրերի փոփոխությունների նկատմամբ զգայունությունը։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում սնուցման լարման նվազեցման հնարավորություններին և դրա ազդեցությանը հիշողության բջջի կայունության ու տվյալների հուսալի պահպանման վրա։ Հետազոտվում են նաև ընթերցման և գրանցման գործողությունների ընթացքում առաջացող ժամանակային ուշացումները, ազդանշանների մակարդակները և հիշողության հանգույցների փոխազդեցությունը։ Կարևորվում է սխեմաների աշխատանքի գնահատումը տեխնոլոգիական շեղումների և աշխատանքային պայմանների փոփոխության դեպքում, քանի որ ժամանակակից միկրոէլեկտրոնային համակարգերում նախագծված տարրերի հուսալիությունը պետք է պահպանվի հնարավոր պարամետրային տատանումների պայմաններում։ Հետազոտության արդյունքները կարող են նշանակություն ունենալ շարժական, ներկառուցված և այլ էներգախնայող թվային համակարգերում կիրառվող հիշողության ենթահամակարգերի կատարելագործման համար։ Աշխատությունն ընդհանուր առմամբ միավորում է միկրոէլեկտրոնիկայի, թվային սխեմատեխնիկայի, կիսահաղորդչային սարքերի և ավտոմատացված նախագծման մոտեցումները՝ նպաստելով ինտեգրալ հիշողության տարրերի էներգասպառման նվազեցման, աշխատանքի կայունության բարձրացման և նախագծման արդյունավետ մեթոդների զարգացմանը։

Աշխատությունը նվիրված է կաթնաթթվային և պրոբիոտիկ միկրոօրգանիզմների դերի ուսումնասիրությանը յոգուրտի ստացման ընթացքում ընթացող կենսատեխնոլոգիական գործընթացներում և պատրաստի արտադրանքի որակական հատկությունների ձևավորման մեջ։ Հետազոտության առանցքում լակտոբացիլների և բիֆիդոբակտերիաների կենսաբանական ակտիվությունն է, դրանց փոխազդեցությունը կաթնային միջավայրի հետ և ազդեցությունը խմորման ընթացքի վրա։ Քննվում է միկրոօրգանիզմների մասնակցությունը կաթի բաղադրիչների կենսաքիմիական վերափոխումներին, միջավայրի թթվայնության փոփոխությանը և արտադրանքի բնորոշ կառուցվածքային ու զգայական հատկությունների ձևավորմանը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում տարբեր մանրէային մշակույթների համատեղ գործունեությանը, քանի որ դրանց կենսաբանական փոխազդեցությունները կարող են ազդել խմորման ինտենսիվության, պատրաստի արտադրանքի կառուցվածքի և պահպանման ընթացքում դրա կայունության վրա։ Ուսումնասիրվում են մանրէային մշակույթների կենսունակության վրա ազդող տեխնոլոգիական գործոնները և դրանց կապը վերջնական արտադրանքի ֆիզիկաքիմիական ու մանրէաբանական ցուցանիշների հետ։ Կարևոր տեղ է հատկացվում յոգուրտի թթվայնության, մածուցիկության, շիճուկի առանձնացման, կառուցվածքային համասեռության, համի և բույրի ձևավորման գործընթացների գնահատմանը։ Հետազոտվում է նաև, թե ինչպես կարող է պրոբիոտիկ միկրոօրգանիզմների առկայությունը փոխել ավանդական խմորման գործընթացի ընթացքը և նպաստել ֆունկցիոնալ հատկություններով կաթնամթերքի ստեղծմանը։ Առանձին ուշադրության է արժանանում պահպանման ընթացքում մանրէային մշակույթների կենսունակության և արտադրանքի որակի փոփոխությունների ուսումնասիրությունը, քանի որ տեխնոլոգիական արդյունավետությունը գնահատելիս կարևոր է ոչ միայն արտադրության սկզբնական փուլը, այլև պատրաստի արտադրանքի կայունությունը սահմանված պահպանման ժամանակահատվածում։ Քննվում են նաև հումքի որակի, մանրէային մշակույթների առանձնահատկությունների և տեխնոլոգիական պայմանների փոխկապակցվածությունները։ Մանրէաբանական և ֆիզիկաքիմիական ցուցանիշների համատեղ ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական գնահատել օգտագործվող մշակույթների ազդեցությունը արտադրանքի տեխնոլոգիական և սպառողական հատկությունների վրա։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի կաթնամթերքի կենսատեխնոլոգիայի զարգացման, պրոբիոտիկ կաթնամթերքի որակի գնահատման և արտադրական գործընթացների գիտական հիմնավորման համար՝ միավորելով սննդային մանրէաբանության, կենսատեխնոլոգիայի և կաթի վերամշակման տեխնոլոգիայի մոտեցումները։

Աշխատությունը նվիրված է կենսագազային համակարգերի ջերմային ռեժիմի ապահովման համար այլընտրանքային և վերականգնվող էներգիայի աղբյուրներ օգտագործող սարքավորումների մշակմանն ու դրանց հիմնական տեխնիկական և էներգետիկական պարամետրերի գիտական հիմնավորմանը։ Հետազոտության առանցքում կենսագազի առաջացման գործընթացի համար անհրաժեշտ ջերմաստիճանային պայմանների կայուն պահպանումն է՝ արտաքին էներգիայի սպառումը նվազեցնելու և ամբողջ համակարգի էներգաարդյունավետությունը բարձրացնելու նպատակով։ Քննվում են կենսագազային ռեակտորի ջերմային հաշվեկշռի ձևավորման հիմնական գործոնները՝ շրջակա միջավայրի ջերմաստիճանը, ռեակտորի կառուցվածքային առանձնահատկությունները, ջերմային կորուստները, մշակվող օրգանական զանգվածի ծավալը և տեխնոլոգիական գործընթացի ջերմային պահանջները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում արևային և այլ վերականգնվող ջերմային աղբյուրների ինտեգրման հնարավորություններին՝ որպես ավանդական էներգակիրների օգտագործումը մասնակիորեն փոխարինող միջոց։ Ուսումնասիրվում են ջերմության ստացման, կուտակման և կենսագազային համակարգին փոխանցման ընդհանուր տեխնիկական լուծումները, ինչպես նաև դրանց փոխկապակցված աշխատանքը փոփոխական արտաքին պայմաններում։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է ջերմափոխանակման սարքավորումների և համակարգի կառուցվածքային պարամետրերի ընտրության հիմնավորումը՝ հաշվի առնելով ջերմային արդյունավետությունը, էներգիայի կորուստները և շահագործման կայունությունը։ Քննվում է նաև ավտոմատ վերահսկման և կարգավորման միջոցների կիրառման նշանակությունը, որոնք կարող են ապահովել անհրաժեշտ ջերմաստիճանային միջակայքի պահպանումը՝ էներգիայի ավելորդ ծախսից խուսափելով։ Սարքավորումների արդյունավետության գնահատման ընթացքում կարևորվում են ջերմային հզորության, ջերմափոխանակման ինտենսիվության, էներգիայի կուտակման հնարավորությունների և համակարգի տարբեր բաղադրիչների փոխհամաձայնեցված աշխատանքի ցուցանիշները։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում կլիմայական և սեզոնային պայմանների ազդեցությանը, քանի որ վերականգնվող էներգիայի հասանելիությունը կարող է փոփոխվել տարվա ընթացքում, իսկ կենսագազային գործընթացը պահանջում է համեմատաբար կայուն ջերմային պայմաններ։ Այդ պատճառով դիտարկվում են էներգիայի կուտակման և համակցված էներգամատակարարման մոտեցումները, որոնք կարող են նպաստել համակարգի շարունակական աշխատանքին։ Հետազոտությունը կարող է ներառել հաշվարկային մոդելավորման և փորձարարական գնահատման համադրություն՝ մշակված սարքավորման տեխնիկական նպատակահարմարությունը և ընտրված պարամետրերի ազդեցությունը համակարգի ընդհանուր արդյունավետության վրա գնահատելու համար։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի վերականգնվող էներգետիկայի, գյուղատնտեսական ճարտարագիտության և կենսաէներգետիկայի համար՝ նպաստելով օրգանական թափոնների էներգետիկ օգտագործման համակարգերում էներգախնայող և բնապահպանական տեսանկյունից արդյունավետ տեխնիկական լուծումների զարգացմանը։

Աշխատությունը նվիրված է բարձր ջերմաստիճանային գերհաղորդական հատկություններով օժտված պոլիմեր–կերամիկական նանոկոմպոզիտների ստացման գիտական սկզբունքների և դրանց կառուցվածքային, էլեկտրական, մագնիսական, ջերմային ու մեխանիկական հատկությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում պոլիմերային մատրիցի և գերհաղորդիչ կերամիկական նանոմասնիկների համատեղմամբ այնպիսի բազմաբաղադրիչ նյութերի ձևավորումն է, որոնցում հնարավոր է համադրել կերամիկական գերհաղորդիչների ֆունկցիոնալ հատկությունները և պոլիմերներին բնորոշ տեխնոլոգիական առավելությունները։ Ուսումնասիրվում է բաղադրիչների կառուցվածքի, մասնիկների չափերի, դրանց տարածական բաշխման և միջֆազային փոխազդեցությունների ազդեցությունը վերջնական կոմպոզիտի հատկությունների վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում կերամիկական նանոմասնիկների համասեռ բաշխման խնդրին, քանի որ դրանց կուտակումները կամ ոչ բավարար փոխկապակցվածությունը կարող են էական ազդեցություն ունենալ նյութի էլեկտրահաղորդական և մեխանիկական բնութագրերի վրա։ Քննվում է նաև հաղորդիչ ուղիների ձևավորման երևույթը և գերհաղորդիչ մասնիկների կոնցենտրացիայի ազդեցությունը կոմպոզիտում շարունակական էլեկտրական կապերի առաջացման վրա։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է գերհաղորդիչ վիճակի հիմնական բնութագրերի գնահատումը, այդ թվում՝ նյութի էլեկտրական դիմադրության փոփոխությունը ջերմաստիճանից կախված, գերհաղորդիչ անցման առանձնահատկությունները և մագնիսական արձագանքը։ Կարևորվում է նանոկոմպոզիտի կառուցվածք–հատկություն փոխկապակցվածության բացահայտումը՝ պարզելու համար, թե պոլիմերային և կերամիկական փուլերի հարաբերակցությունն ինչպես է անդրադառնում նյութի ֆունկցիոնալ վարքագծի վրա։ Ուսումնասիրվում են նաև ջերմային կայունությունը, մեխանիկական ամրությունը, ճկունությունը և արտաքին ազդեցությունների նկատմամբ դիմադրողականությունը, քանի որ կոմպոզիտային մոտեցման կարևոր նպատակներից մեկը փխրուն կերամիկական նյութերի որոշ տեխնոլոգիական սահմանափակումների մեղմումն է։ Կառուցվածքային և ֆիզիկաքիմիական բնութագրման միջոցով հնարավոր է գնահատել փուլային կազմը, մակերևույթի և ներքին կառուցվածքի առանձնահատկությունները, ինչպես նաև տարբեր բաղադրիչների միջև ձևավորվող սահմանային շերտերը։ Առանձին նշանակություն ունի նանոմաշտաբային կառուցվածքի ազդեցության ուսումնասիրությունը, քանի որ մասնիկների չափերի նվազեցումը մեծացնում է միջֆազային մակերևույթի դերը և կարող է փոփոխել նյութի ընդհանուր ֆիզիկական հատկությունները։ Նման նյութերը գիտական հետաքրքրություն են ներկայացնում գերհաղորդականության, նանոտեխնոլոգիաների և ֆունկցիոնալ կոմպոզիտների զարգացման տեսանկյունից՝ հատկապես այն համակարգերի համար, որտեղ կարևոր է էլեկտրական և մագնիսական առանձնահատկությունների համադրումը մշակելիության ու կառուցվածքային ճկունության հետ։ Աշխատությունը նպաստում է գերհաղորդիչ նանոկոմպոզիտների ձևավորման օրինաչափությունների և դրանց հատկությունների նպատակային կառավարման վերաբերյալ պատկերացումների զարգացմանը։

Աշխատությունը նվիրված է տուֆ քարի արդյունահանման և մշակման ընթացքում առաջացող արտադրական թափոնների օգտագործմամբ բարձր լցանյութային պարունակությամբ շինարարական հարդարման կոմպոզիտային նյութերի ստեղծման և դրանց հատկությունների ուսումնասիրության խնդիրներին։ Հետազոտության առանցքում բնական քարային հումքի վերամշակման արդյունքում գոյացող մանրացված և փոշենման մնացորդների երկրորդային օգտագործման հնարավորությունն է՝ դրանք դիտարկելով ոչ թե միայն որպես հեռացման ենթակա թափոն, այլ որպես նոր շինանյութերի արտադրության համար պիտանի հանքային բաղադրիչ։ Ուսումնասիրվում են տուֆային թափոնների ֆիզիկական, հանքաբանական և տեխնոլոգիական առանձնահատկությունները, դրանց մասնիկային կազմը և կոմպոզիտային համակարգի կառուցվածքի ձևավորման վրա ունեցած ազդեցությունը։ Բարձր լցավորված կոմպոզիտների դեպքում կարևոր նշանակություն ունի հանքային բաղադրիչի և կապակցող համակարգի հարաբերակցությունը, քանի որ այն պայմանավորում է նյութի կառուցվածքային ամբողջականությունը, խտությունը, ամրությունը, ջրակլանումը և շահագործական այլ ցուցանիշները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում բաղադրիչների համատեղելիությանը, մասնիկների արդյունավետ դասավորվածությանը և կապակցող նյութի հետ դրանց փոխազդեցությանը՝ պատրաստի արտադրանքի անհրաժեշտ հատկությունների ձևավորման տեսանկյունից։ Քննվում են ստացված կոմպոզիտային նյութերի մեխանիկական և ֆիզիկաքիմիական բնութագրերը, խոնավության նկատմամբ վարքագիծը, մաշակայունությունը, ջերմաստիճանային ազդեցությունների նկատմամբ կայունությունը և արտաքին տեսքի պահպանման հնարավորությունները։ Հարդարման նյութերի համար կարևորվում են նաև մակերևույթի որակը, գունային և հյուսվածքային առանձնահատկությունները, քանի որ տուֆի բնական տեսքը կարող է հնարավորություն տալ ստանալու ճարտարապետական և դեկորատիվ նշանակություն ունեցող արտադրատեսակներ։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է կազմ–կառուցվածք–հատկություն փոխկապակցվածության բացահայտումը, որի միջոցով հնարավոր է գնահատել հանքային լցանյութի պարունակության և հատիկաչափական բնութագրերի ազդեցությունը վերջնական կոմպոզիտի տեխնիկական ցուցանիշների վրա։ Ուշադրություն է դարձվում նաև արտադրական թափոնների օգտագործման բնապահպանական և ռեսուրսախնայողական նշանակությանը։ Տուֆի մշակման մնացորդների վերամշակումը կարող է նպաստել բնական հումքի առավել ամբողջական օգտագործմանը, թափոնների կուտակման ծավալների նվազեցմանը և շրջանաձև տնտեսության սկզբունքների կիրառմանը շինանյութերի արտադրության ոլորտում։ Ստացված նյութերի կիրառելիությունը կարող է դիտարկվել շենքերի ներքին և արտաքին հարդարման, դեկորատիվ տարրերի և տարբեր երեսպատման արտադրատեսակների ստեղծման համատեքստում։ Աշխատությունը միավորում է շինարարական նյութագիտության, կոմպոզիտային նյութերի տեխնոլոգիայի և արտադրական թափոնների վերամշակման խնդիրները՝ նպաստելով տեղական հանքային ռեսուրսների արդյունավետ օգտագործման և նոր հարդարման նյութերի մշակման գիտատեխնիկական հիմքերի զարգացմանը։

Աշխատությունը նվիրված է թուջերի ջերմային մշակման կարևոր գործընթացներից մեկի՝ մխման տարբեր եղանակների ազդեցության ուսումնասիրությանը նյութի կառուցվածքային վիճակի և շահագործական հատկությունների ձևավորման վրա։ Հետազոտության առանցքում մետաղի տաքացման և հետագա հովացման պայմանների, կառուցվածքային փոխակերպումների ու վերջնական մեխանիկական հատկությունների միջև գոյություն ունեցող փոխկապակցվածությունն է։ Քննվում է, թե մշակման տարբեր ռեժիմների կիրառման դեպքում ինչպես կարող են փոփոխվել մետաղական հիմքի կառուցվածքը, ածխածնային բաղադրիչների վիճակը, ֆազային կազմը և կառուցվածքային տարրերի բաշխվածությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում հովացման արագության նշանակությանը, քանի որ այն էական ազդեցություն կարող է ունենալ կառուցվածքային փոխակերպումների ընթացքի և արդյունքում ձևավորվող միկրոկառուցվածքի վրա։ Տարբեր պայմաններում մշակված նմուշների համեմատական ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս գնահատելու կարծրության, ամրության, մաշակայունության, պլաստիկության և այլ մեխանիկական բնութագրերի փոփոխությունները։ Կարևորվում է նաև թուջերում գրաֆիտի ձևի, չափերի և բաշխման ու մետաղական հիմքի փոխհարաբերության ուսումնասիրությունը, քանի որ դրանց համակցությունն է զգալիորեն պայմանավորում նյութի ընդհանուր վարքը արտաքին բեռնվածքների ժամանակ։ Հետազոտության շրջանակում կարող են համադրվել մետաղագրական ուսումնասիրությունների, մեխանիկական փորձարկումների և կառուցվածքային վերլուծության արդյունքները՝ մշակման ռեժիմների ազդեցությունը համալիր գնահատելու նպատակով։ Առանձին ուղղություն է ներքին լարումների, հնարավոր կառուցվածքային անհամասեռությունների և մշակման ընթացքում առաջացող անցանկալի երևույթների ուսումնասիրությունը։ Մխման համապատասխան եղանակի ընտրությունը դիտարկվում է որպես նյութի պահանջվող հատկությունների ձևավորման կարևոր տեխնոլոգիական գործոն, որի արդյունավետությունը կախված է թուջի քիմիական կազմից, սկզբնական կառուցվածքից, արտադրանքի չափերից և նախատեսվող շահագործման պայմաններից։ Քննվում է նաև ջերմային մշակման տեխնոլոգիական պարամետրերի օպտիմալացման նշանակությունը՝ անհրաժեշտ կառուցվածք ստանալու և արտադրանքի հուսալիությունը բարձրացնելու տեսանկյունից։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս խորացնելու պատկերացումները թուջերում ջերմային ազդեցությամբ ընթացող կառուցվածքային փոփոխությունների վերաբերյալ և հիմնավորելու տարբեր նշանակության դետալների համար համապատասխան մշակման ռեժիմների ընտրության գիտական սկզբունքները։ Հետազոտության արդյունքները կարող են հետաքրքրություն ներկայացնել մեքենաշինության, մետալուրգիայի և նյութագիտության ոլորտների համար, որտեղ թուջե արտադրանքի մեխանիկական ու շահագործական հատկությունների կառավարումը կարևոր տեխնոլոգիական խնդիր է։

Աշխատությունը նվիրված է խառատային հաստոցների տեխնիկական վիճակի ախտորոշման մեթոդի մշակմանը՝ մշակված մակերևույթի անհարթությունների մեջ պարունակվող տեղեկատվական հատկանիշների վերլուծության հիման վրա։ Հետազոտության հիմնական գաղափարն այն է, որ դետալի մեխանիկական մշակման արդյունքում ձևավորվող մակերևույթի երկրաչափական և միկրոերկրաչափական առանձնահատկությունները կարող են տեղեկատվություն պարունակել ոչ միայն ընտրված կտրման ռեժիմների, գործիքի և մշակվող նյութի, այլև հաստոցի առանձին հանգույցների տեխնիկական վիճակի մասին։ Քննվում են մակերևույթի անհարթության պարամետրերի ձևավորման օրինաչափությունները և դրանց կապը խառատային մշակման ընթացքում առաջացող թրթռումների, առանցքակալային հանգույցների վիճակի, շարժական միացությունների ճշգրտության, իլիկի աշխատանքի, գործիքի ամրացման և հաստոցի կառուցվածքային համակարգի այլ բնութագրերի հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում այն տեղեկատվական հատկանիշների ընտրությանը, որոնք առավել զգայուն են տեխնիկական վիճակի փոփոխությունների նկատմամբ և կարող են կիրառվել հնարավոր անսարքությունների կամ կարգավորման խախտումների հայտնաբերման համար։ Մշակված մակերևույթի պրոֆիլի ուսումնասիրությունը կարող է ներառել անհարթությունների բարձրության, քայլի, պարբերականության և այլ բնութագրերի գնահատում, ինչպես նաև չափման արդյունքում ստացված ազդանշանների մաթեմատիկական ու վիճակագրական մշակում։ Կարևորվում է մակերևույթի վրա տեխնոլոգիական բնականոն գործընթացով պայմանավորված հետքերի և հաստոցի տեխնիկական վիճակի վատթարացման հետևանքով առաջացող փոփոխությունների տարբերակումը։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել տարբեր աշխատանքային ռեժիմներում ստացված մակերևույթները՝ բացահայտելու համար կտրման արագության, մատուցման, մշակման խորության և գործիքի վիճակի ազդեցությունը ախտորոշիչ հատկանիշների վրա։ Առանձին ուղղությամբ դիտարկվում է փորձարարական տվյալների հիման վրա տեխնիկական վիճակի գնահատման չափանիշների և ախտորոշիչ ալգորիթմների ձևավորումը։ Նման մոտեցումը հնարավորություն է տալիս հաստոցի վիճակի մասին տեղեկատվություն ստանալ անմիջապես արտադրական գործընթացի արդյունքից՝ մշակված դետալի մակերևույթից, ինչը կարող է լրացնել թրթռումների, աղմուկի, ջերմաստիճանի կամ այլ ֆիզիկական պարամետրերի վրա հիմնված ավանդական ախտորոշման մեթոդները։ Մեթոդի արդյունավետության գնահատման համար կարող է իրականացվել մակերևույթի չափված հատկանիշների և հաստոցի հայտնի տեխնիկական վիճակների համեմատություն՝ որոշելով ընտրված ցուցանիշների զգայունությունն ու ախտորոշիչ նշանակությունը։ Աշխատությունը կարող է նպաստել հաստոցների տեխնիկական սպասարկման արդյունավետության բարձրացմանը, անսարքությունների վաղ հայտնաբերմանը, արտադրանքի որակի կայունացմանը և սարքավորումների չնախատեսված կանգառների նվազեցմանը։ Այն կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել մեքենաշինության, մետաղների կտրմամբ մշակման, հաստոցաշինության, տեխնիկական ախտորոշման և արտադրական գործընթացների ավտոմատացման ոլորտներում աշխատող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է բազմաբաղադրիչ հումքային համակարգերի հիմքով ասբեստ չպարունակող, բարձր ջերմաստիճանների նկատմամբ կայուն կոմպոզիտային շփանյութերի ստեղծման և դրանց արտադրության տեխնոլոգիական գործընթացների մշակման խնդիրներին։ Հետազոտության շրջանակում ուսումնասիրվում է տարբեր բաղադրիչների համատեղ ազդեցությունը նյութի կառուցվածքի, մեխանիկական ամրության, շփման գործակցի, մաշակայունության և ջերմային կայունության վրա՝ նպատակ ունենալով ստանալ արգելակային համակարգերում կիրառման համար համապատասխան հատկություններով կոմպոզիտ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում կապակցող նյութերի, ամրացնող մանրաթելերի, հանքային և այլ լցանյութերի, շփման հատկությունները կարգավորող բաղադրիչների և տեխնոլոգիական հավելումների նպատակային ընտրությանը։ Կարևորվում է բաղադրության օպտիմալ հարաբերակցության որոշումը, քանի որ առանձին բաղադրիչների քանակական փոփոխությունները կարող են անմիջականորեն ազդել շփանյութի ջերմահաղորդականության, կարծրության, ամրության և շահագործման ընթացքում մաշման բնույթի վրա։ Ասբեստի բացառումը դիտարկվում է որպես նյութագիտական և տեխնոլոգիական կարևոր խնդիր, որը պահանջում է համապատասխան փոխարինող բաղադրիչների ընտրություն՝ առանց պատրաստի արտադրանքի անհրաժեշտ շահագործական հատկությունների վատթարացման։ Հետազոտվում են խառնուրդի պատրաստման, բաղադրիչների համասեռ բաշխման, ձևավորման, սեղմման և ջերմային մշակման տեխնոլոգիական փուլերը, ինչպես նաև դրանց պարամետրերի ազդեցությունը վերջնական կոմպոզիտի կառուցվածքի վրա։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում բարձր ջերմաստիճանային պայմաններում շփանյութի վարքին, քանի որ արգելակման ընթացքում առաջացող ջերմությունը կարող է փոփոխել նյութի մակերևութային շերտը և դրա շփական բնութագրերը։ Քննվում են շփման գործակցի կայունությունը տարբեր ջերմաստիճանային ու բեռնվածքային պայմաններում, մաշման ինտենսիվությունը և բազմակի ջերմային ազդեցություններից հետո նյութի հատկությունների պահպանման հնարավորությունը։ Կառուցվածքային և ֆիզիկամեխանիկական հետազոտությունների համադրումը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու բաղադրության, պատրաստման տեխնոլոգիայի և շահագործական ցուցանիշների միջև առկա կապերը։ Կարևորվում է նաև պատրաստի նյութի որակի վերահսկման չափանիշների սահմանումը և տարբեր բաղադրությունների համեմատական գնահատումը՝ առավել արդյունավետ տարբերակների ընտրության նպատակով։ Ստացված արդյունքները կարող են կիրառական նշանակություն ունենալ տրանսպորտային միջոցների և այլ տեխնիկական համակարգերի արգելակային հանգույցների համար ժամանակակից շփանյութերի արտադրության կատարելագործման, դրանց ջերմակայունության և ծառայության տևողության բարձրացման տեսանկյունից։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել նյութագիտության, կոմպոզիտային նյութերի տեխնոլոգիայի, տրիբոլոգիայի, մեքենաշինության և շփական նյութերի արտադրության ոլորտներում աշխատող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է յոդի և դեքստրինի հիմքով համալիր միացության ֆիզիկաքիմիական ու ֆարմակոկինետիկական հատկությունների ուսումնասիրությանը և օրգանիզմում յոդի անբավարարության գնահատման նպատակով դրա կիրառելիության գիտական հիմնավորմանը։ Հետազոտության շրջանակում ուշադրություն է հատկացվում համալիրի առաջացման առանձնահատկություններին, կառուցվածքային և ֆիզիկաքիմիական բնութագրերին, կայունությանը, լուծելիությանը և այն գործոններին, որոնք կարող են ազդել միացության հատկությունների ու կենսաբանական միջավայրում վարքի վրա։ Կարևորվում է յոդի և ածխաջրային բաղադրիչի փոխազդեցության բնույթի ուսումնասիրությունը, քանի որ համալիրի կառուցվածքը և կայունությունը կարող են պայմանավորել յոդի ազատման, ներծծման և օրգանիզմում հետագա բաշխման առանձնահատկությունները։ Ֆարմակոկինետիկական ուղղությամբ դիտարկվում են նյութի ներծծման, բաշխման, կենսափոխակերպման և արտազատման ընդհանուր օրինաչափությունները, ինչպես նաև ժամանակի ընթացքում համապատասխան ցուցանիշների փոփոխությունները։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում համալիրի ընդունումից հետո յոդի կենսամատչելիության և օրգանիզմում դրա շրջանառության գնահատմանը՝ նպատակ ունենալով պարզել, թե ուսումնասիրվող միացության հատկությունները որքանով են համապատասխանում ախտորոշիչ կիրառման պահանջներին։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է յոդային անբավարարության հայտնաբերման հնարավորության գնահատումը, որի համար կարող են համադրվել կենսաբանական նմուշներում յոդի պարունակությունը բնութագրող ցուցանիշները և օրգանիզմի կողմից համալիրի յուրացման ու արտազատման տվյալները։ Նման մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու, թե արդյոք նյութի նկատմամբ օրգանիզմի արձագանքը կարող է ծառայել յոդային ապահովվածության վիճակի գնահատման լրացուցիչ ցուցիչ։ Անդրադարձ է կատարվում նաև չափումների վերարտադրելիությանը, զգայունությանը և արդյունքների մեկնաբանման վրա ազդող ֆիզիոլոգիական գործոններին, քանի որ յոդի նյութափոխանակությունը կարող է պայմանավորված լինել սննդակարգով, նյութափոխանակային առանձնահատկություններով և օրգանիզմի ընդհանուր ֆունկցիոնալ վիճակով։ Ֆիզիկաքիմիական և կենսաբժշկական տվյալների համադրումը նպաստում է համալիրի հատկությունների և հնարավոր ախտորոշիչ նշանակության միջև կապի բացահայտմանը։ Աշխատանքի արդյունքները կարող են կարևոր լինել յոդային անբավարարության գնահատման նոր մոտեցումների գիտական մշակման, յոդ պարունակող միացությունների կենսաբանական վարքի ուսումնասիրման և համապատասխան լաբորատոր մեթոդների կատարելագործման տեսանկյունից։ Հետազոտությունը կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել դեղաբանության, դեղագործական քիմիայի, կենսաքիմիայի, էնդոկրինոլոգիայի և ֆարմակոկինետիկայի ոլորտներում աշխատող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է բյուրեղային կառուցվածք ունեցող նյութերի ֆիզիկամեխանիկական հատկությունների և լարվածադեֆորմացիոն վիճակի ուսումնասիրությանը՝ նպատակ ունենալով բացահայտել նյութի ներքին կառուցվածքի, արտաքին մեխանիկական ազդեցությունների և դրա ամրության ու դեֆորմացիոն վարքի միջև գոյություն ունեցող փոխկապակցվածությունները։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են բյուրեղային նյութերի կառուցվածքային առանձնահատկությունները, մեխանիկական բեռնվածության պայմաններում դրանցում առաջացող լարումները և դեֆորմացիաները, ինչպես նաև այդ գործընթացների ազդեցությունը նյութերի ֆիզիկական ու մեխանիկական բնութագրերի վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում բյուրեղային ցանցի կառուցվածքին, կառուցվածքային անհամասեռություններին և տարբեր արատների դերին, որոնք կարող են էական ազդեցություն ունենալ նյութի ամրության, առաձգականության, պլաստիկության, կարծրության և քայքայման նկատմամբ դիմադրության վրա։ Վերլուծվում են արտաքին ուժերի ազդեցությամբ նյութում լարումների բաշխման օրինաչափությունները և կառուցվածքային փոփոխությունները՝ հաշվի առնելով բեռնվածության բնույթը, նյութի հատկությունները և փորձարկման պայմանները։ Քննարկվում են առաձգական և պլաստիկ դեֆորմացիաների առաջացման մեխանիզմները, նյութի կառուցվածքային վիճակի փոփոխությունները և դրանց կապը մեխանիկական հատկությունների հետ։ Կարևորվում է լարվածադեֆորմացիոն վիճակի գնահատումը նյութերի աշխատունակության, ամրության և հնարավոր վնասվածքների կանխատեսման տեսանկյունից։ Հետազոտության ընթացքում կարող են համադրվել տեսական հաշվարկները, փորձարարական մեթոդները և նյութերի կառուցվածքային վերլուծության արդյունքները՝ հնարավորություն տալով ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել տարբեր պայմաններում դրանց վարքի մասին։ Ուսումնասիրվում է նաև կառուցվածքի և հատկությունների փոխադարձ կապը, որը կարևոր նշանակություն ունի անհրաժեշտ բնութագրերով նյութերի ընտրության, մշակման և կատարելագործման համար։ Նման ուսումնասիրությունները հնարավորություն են տալիս գնահատել նյութերի դիմադրողականությունը մեխանիկական ազդեցությունների նկատմամբ, բացահայտել կառուցվածքային փոփոխությունների առաջացման պատճառները և կանխատեսել դրանց հետագա վարքը շահագործման պայմաններում։ Աշխատանքի արդյունքները կարող են կիրառական նշանակություն ունենալ նյութագիտության, պինդ մարմնի ֆիզիկայի, մեքենաշինության և կառուցվածքային նյութերի հետազոտության ոլորտներում՝ նպաստելով բարձր ամրությամբ, հուսալիությամբ և կանխատեսելի մեխանիկական հատկություններով նյութերի մշակմանն ու արդյունավետ կիրառմանը։ Նյութը կարող է հետաքրքրել նյութագիտության, բյուրեղաֆիզիկայի, պինդ մարմնի մեխանիկայի, ամրության տեսության և ինժեներական նյութերի ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետներին ու հետազոտողներին։

Աշխատությունը նվիրված է գյուղատնտեսական մեքենաշինության արդիական խնդիրներից մեկին՝ շարահերկ մշակաբույսերի հողամշակման համար նախատեսված հողուրագի կառուցվածքային կատարելագործմանը, աշխատանքային պարամետրերի գիտական հիմնավորմանը և մեքենայի հուսալիության կանխատեսմանը։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են հողամշակման տեխնոլոգիական գործընթացի առանձնահատկությունները, աշխատանքային օրգանների և հողի փոխազդեցության պայմանները, ինչպես նաև այն կառուցվածքային ու շահագործական գործոնները, որոնք ազդում են ագրեգատի աշխատանքի որակի, արտադրողականության և երկարակեցության վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում հողուրագի կառուցվածքի մշակմանը՝ նպատակ ունենալով ապահովել հողի պահանջվող խորությամբ և որակով մշակում, նվազեցնել աշխատանքային դիմադրությունը, բարձրացնել տեխնոլոգիական գործընթացի կայունությունը և բարելավել մեքենայի շահագործական ցուցանիշները։ Վերլուծվում են հիմնական աշխատանքային հանգույցների երկրաչափական և կինեմատիկական պարամետրերը, դրանց փոխադարձ դասավորությունը և աշխատանքի տարբեր ռեժիմներում առաջացող բեռնվածությունները։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է կառուցվածքային տարրերի հուսալիության գնահատումը և հնարավոր խափանումների առաջացման օրինաչափությունների ուսումնասիրությունը, ինչը հնարավորություն է տալիս կանխատեսել տեխնիկական համակարգի աշխատունակության պահպանումը շահագործման որոշակի ժամանակահատվածում։ Քննարկվում են մեքենայի ամրության, մաշակայունության, ծառայության ժամկետի և տեխնիկական սպասարկման հետ կապված հարցերը՝ դրանք կապելով ընտրված կառուցվածքային պարամետրերի և իրական աշխատանքային պայմանների հետ։ Տեսական հաշվարկների, փորձարարական հետազոտությունների և ստացված տվյալների համադրման միջոցով հիմնավորվում են այնպիսի պարամետրեր, որոնք կարող են նպաստել մեքենայի աշխատանքի արդյունավետության և հուսալիության բարձրացմանը։ Անդրադարձ է կատարվում նաև հողի ֆիզիկամեխանիկական հատկությունների, շարժման արագության, մշակման խորության և աշխատանքային օրգանների վրա ազդող ուժերի փոխկապակցվածությանը։ Հուսալիության կանխատեսումը հնարավորություն է տալիս դեռևս նախագծման փուլում գնահատել կառուցվածքի հնարավոր թույլ կողմերը, կատարել համապատասխան փոփոխություններ և ընտրել տեխնիկական տեսանկյունից առավել հիմնավորված լուծումներ։ Հետազոտության արդյունքները կարող են կիրառական նշանակություն ունենալ գյուղատնտեսական հողամշակման մեքենաների նախագծման և կատարելագործման, դրանց շահագործական արդյունավետության բարձրացման, տեխնիկական խափանումների նվազեցման և սպասարկման գործընթացների կազմակերպման համար։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել գյուղատնտեսական մեքենաշինության, ագրոինժեներիայի, մեքենաների հուսալիության, հողամշակման տեխնոլոգիաների և գյուղատնտեսական տեխնիկայի նախագծման ոլորտների մասնագետներին ու հետազոտողներին։

Աշխատությունը նվիրված է ժամանակակից էլեկտրոնային և ինտեգրալ համակարգերի մուտք/ելք հանգույցների աշխատանքային ռեժիմների կայունության բարձրացմանը, դրանց էլեկտրական բնութագրերի բարելավմանը և արտաքին ու ներքին խանգարող գործոնների նկատմամբ դիմադրողականության ապահովման միջոցների մշակմանն ու հետազոտմանը։ Ուսումնասիրության կենտրոնում այն սխեմատեխնիկական և կառուցվածքային լուծումներն են, որոնք հնարավորություն են տալիս տարբեր աշխատանքային պայմաններում պահպանել ազդանշանների պահանջվող մակարդակները, նվազեցնել անցումային գործընթացների բացասական ազդեցությունը, սահմանափակել գերլարումների և հոսքային ծանրաբեռնվածությունների հետևանքները և բարձրացնել ամբողջ էլեկտրոնային համակարգի հուսալիությունը։ Մուտք/ելք հանգույցները ինտեգրալ սխեմայի և արտաքին միջավայրի միջև հիմնական կապող օղակներից են, ուստի դրանց աշխատանքի կայունությունը մեծապես պայմանավորում է տվյալների փոխանցման ճշգրտությունը, տարբեր սարքերի էլեկտրական համատեղելիությունը և համակարգի ընդհանուր աշխատունակությունը։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է հանգույցների էլեկտրական ռեժիմների ուսումնասիրության վրա։ Դրանց աշխատանքը կարող է բնութագրվել մուտքային և ելքային լարման մակարդակներով, հոսքային բեռնվածությամբ, ազդանշանի փոփոխման արագությամբ, բեռնային ունակությամբ, էներգասպառմամբ և անցումային գործընթացների տևողությամբ։ Այս պարամետրերից որևէ մեկի անբարենպաստ փոփոխությունը կարող է ազդել ազդանշանի ամբողջականության վրա և հանգեցնել տրամաբանական մակարդակների սխալ ճանաչման։ Հետևաբար կայունացման միջոցների մշակումը պահանջում է հանգույցի աշխատանքը դիտարկել տարբեր հնարավոր ռեժիմներում՝ հաշվի առնելով ինչպես անվանական, այնպես էլ սահմանային պայմանները։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում սնուցման լարման տատանումների ազդեցությանը։ Ինտեգրալ համակարգերում աշխատանքային լարումների նվազեցումը նպաստում է էներգասպառման սահմանափակմանը, սակայն միաժամանակ կարող է փոքրացնել տրամաբանական մակարդակների միջև թույլատրելի պաշարը և բարձրացնել սխեմայի զգայունությունը խանգարումների նկատմամբ։ Սնուցման ցանցում առաջացող կարճաժամկետ անկումները, բարձրացումները կամ աղմուկային բաղադրիչները կարող են փոխել հանգույցների աշխատանքային կետերը և ազդել ազդանշանների ձևավորման վրա։ Այդ պատճառով հետազոտվում են սնուցման կայունացման, տեղային զտման, համապատասխան պաշտպանական տարրերի և սխեմատեխնիկական փոխհատուցման մեխանիզմների կիրառման հնարավորությունները։ Կարևոր ուղղություն է տեխնոլոգիական պարամետրերի շեղումների ազդեցության գնահատումը։ Կիսահաղորդչային տարրերի իրական արտադրության ընթացքում տրանզիստորների և այլ բաղադրիչների բնութագրերը կարող են որոշակի սահմաններում տարբերվել նախագծային անվանական արժեքներից։ Այդ տարբերությունները կարող են պայմանավորված լինել տեխնոլոգիական գործընթացի բնական տատանումներով և հանգեցնել շեմային լարումների, հաղորդականության, մակաբույծ պարամետրերի ու արագագործության փոփոխությունների։ Մուտք/ելք հանգույցների կայուն նախագծումը պահանջում է, որ սխեման պահպանվի աշխատունակ ոչ միայն պարամետրերի անվանական արժեքների, այլև թույլատրելի շեղումների դեպքում։ Այդ նպատակով կարող են իրականացվել սահմանային ռեժիմների և վիճակագրական բնույթի մոդելավորումներ։ Առանձին նշանակություն ունի ջերմաստիճանի ազդեցության ուսումնասիրությունը։ Կիսահաղորդչային սարքերի էլեկտրական բնութագրերը կախված են ջերմաստիճանից, իսկ ինտեգրալ սխեմայի շահագործման ընթացքում այն կարող է փոփոխվել ինչպես արտաքին միջավայրի, այնպես էլ սեփական էներգասպառման հետևանքով։ Ջերմաստիճանի փոփոխությունները կարող են ազդել տրանզիստորների արագագործության, հոսքերի, շեմային պարամետրերի և արտահոսքային բաղադրիչների վրա։ Հետևաբար մուտք/ելք հանգույցների նախագծման ժամանակ կարևոր է գնահատել դրանց աշխատանքը նախատեսվող ջերմաստիճանային ամբողջ միջակայքում և մշակել լուծումներ, որոնց դեպքում հիմնական բնութագրերը մնում են թույլատրելի սահմաններում։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է բեռնվածության ազդեցության գնահատումը։ Ելքային հանգույցը կարող է աշխատել տարբեր տեսակի արտաքին բեռների հետ, և բեռի ունակային, դիմադրական կամ համակցված բնույթը կարող է էապես փոխել անցումային գործընթացները։ Մեծ ունակային բեռը կարող է երկարացնել ազդանշանի աճման և նվազման ժամանակը, իսկ մեծ հոսքային պահանջը՝ բարձրացնել ելքային տարրերի ծանրաբեռնվածությունը։ Հետևաբար անհրաժեշտ է ընտրել ելքային աստիճանի այնպիսի կառուցվածք և չափային հարաբերակցություններ, որոնք ապահովում են պահանջվող արագագործությունն ու հուսալիությունը՝ առանց անհարկի էներգասպառման։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում ազդանշանի ամբողջականությանը։ Բարձր արագությամբ թվային համակարգերում մուտք/ելք հաղորդուղիները այլևս չեն կարող միշտ դիտարկվել որպես իդեալական հաղորդիչներ։ Միջմիացումների մակաբույծ դիմադրությունները, ունակությունները և ինդուկտիվությունները կարող են առաջացնել ազդանշանի ձևի աղավաղումներ, արտացոլումներ, անցումային գերլարումներ և հարակից հաղորդագծերի միջև փոխազդեցություններ։ Նման երևույթները կարող են սահմանափակել տվյալների փոխանցման առավելագույն արագությունը և նվազեցնել սխեմայի աղմկակայունությունը։ Հետազոտության շրջանակում կարող են գնահատվել ելքային դիմադրության համաձայնեցման, ազդանշանի ճակատի կառավարման և հաղորդուղիների պարամետրերի օպտիմալացման միջոցները։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում աղմկակայունության ուսումնասիրությունը։ Մուտքային հանգույցները պետք է կարողանան ճիշտ տարբերակել տրամաբանական վիճակները նաև այն պայմաններում, երբ օգտակար ազդանշանին գումարվում են էլեկտրական խանգարումներ։ Աղմկային պաշարի մեծացումը կարող է իրականացվել համապատասխան շեմային մակարդակների ընտրության, հիստերեզիսային բնութագրերի, զտման կամ այլ սխեմատեխնիկական միջոցների միջոցով։ Միաժամանակ անհրաժեշտ է ապահովել, որ կայունության բարձրացումը չափազանց չնվազեցնի հանգույցի արագագործությունը։ Այսպիսով նախագծման խնդիրը հաճախ ունի բազմաչափ բնույթ, որտեղ անհրաժեշտ է միաժամանակ հավասարակշռել արագությունը, կայունությունը, մակերեսը և էներգասպառումը։ Առանձին ուղղություն է էլեկտրաստատիկ ազդեցություններից պաշտպանության ուսումնասիրությունը։ Մուտք/ելք հանգույցները արտաքին միջավայրի հետ անմիջական կապի պատճառով կարող են ավելի զգայուն լինել կարճատև բարձր լարման ազդեցությունների նկատմամբ։ Պաշտպանական կառուցվածքները պետք է սահմանափակեն վտանգավոր լարումները և հոսքերը՝ կանխելով հիմնական ֆունկցիոնալ տարրերի վնասումը։ Միաժամանակ պաշտպանական տարրերն ունեն սեփական մակաբույծ պարամետրերը, որոնք կարող են ազդել արագագործության և ազդանշանի որակի վրա։ Հետևաբար դրանց նախագծումը պահանջում է պաշտպանական ունակության և ֆունկցիոնալ բնութագրերի միջև հավասարակշռություն։ Հետազոտության մեջ կարևոր տեղ կարող է զբաղեցնել տարբեր լարման տիրույթներում աշխատող սխեմաների փոխկապակցման խնդիրը։ Ժամանակակից ինտեգրալ համակարգի տարբեր բլոկներ կարող են աշխատել տարբեր սնուցման լարումներով, ինչի հետևանքով մուտք/ելք հանգույցները պետք է ապահովեն տրամաբանական մակարդակների անվտանգ և հուսալի փոխակերպում։ Անհամապատասխան լարման մակարդակները կարող են առաջացնել ոչ միայն տրամաբանական սխալներ, այլև որոշ տարրերի էլեկտրական գերբեռնվածություն։ Այդ պատճառով մակարդակների փոխակերպման և պաշտպանական սխեմաների ուսումնասիրությունը կարևոր ուղղություն է աշխատանքային ռեժիմների կայունացման համար։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում էներգասպառմանը։ Մուտք/ելք հանգույցների էներգետիկ ծախսերը կարող են զգալի լինել հատկապես բարձր հաճախականությամբ և մեծ բեռնային ունակությամբ աշխատող համակարգերում։ Դինամիկ էներգասպառումը կապված է բեռների պարբերական լիցքավորման և լիցքաթափման հետ, իսկ ստատիկ բաղադրիչը՝ տարբեր արտահոսքային ու կայուն հոսքերի հետ։ Կայունացման միջոցների ներդրումը չպետք է հանգեցնի էներգասպառման անհամաչափ մեծացման, ուստի առաջարկվող սխեմատեխնիկական տարբերակները գնահատվում են նաև էներգաարդյունավետության տեսանկյունից։ Հետազոտության կարևոր խնդիրներից է արագագործության և հուսալիության միջև փոխզիջման ուսումնասիրությունը։ Ավելի արագ ազդանշանային անցումները կարող են բարձրացնել տվյալների փոխանցման արագությունը, սակայն միաժամանակ ուժեղացնել անցումային աղմուկները, սնուցման ցանցի տատանումները և հաղորդագծերի միջև փոխազդեցությունը։ Դանդաղեցված անցումները կարող են բարելավել որոշ կայունության ցուցանիշներ, բայց սահմանափակել համակարգի արտադրողականությունը։ Հետևաբար կարող են մշակվել կառավարվող ելքային աստիճաններ, որոնց բնութագրերը համապատասխանեցվում են տվյալ կիրառության պահանջներին։ Առանձին նշանակություն ունի սխեմատեխնիկական մոդելավորումը։ Նախագծման փուլում հնարավոր է ուսումնասիրել հանգույցների աշխատանքը տարբեր սնուցման լարումների, ջերմաստիճանների, տեխնոլոգիական շեղումների և բեռնվածությունների դեպքում՝ առանց ֆիզիկական նմուշի յուրաքանչյուր տարբերակը պատրաստելու անհրաժեշտության։ Ժամանակային վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս գնահատել ազդանշանների անցումային բնութագրերը, իսկ հաստատված ռեժիմների հաշվարկը՝ հանգույցների աշխատանքային կետերը և հոսքային բաշխումները։ Պարամետրային ուսումնասիրությունների միջոցով հնարավոր է որոշել, թե որ կառուցվածքային կամ էլեկտրական պարամետրերն են առավել մեծ ազդեցություն ունենում կայունության վրա։ Կարևորվում է նաև վիճակագրական մոդելավորման կիրառումը։ Տեխնոլոգիական արտադրության ընթացքում բաղադրիչների պարամետրերը ունեն որոշակի տարածում, ուստի միայն մի քանի սահմանային տարբերակների ստուգումը միշտ չէ, որ տալիս է սխեմայի իրական հուսալիության ամբողջական պատկերը։ Վիճակագրական փորձարկումները հնարավորություն են տալիս գնահատել նախագծի զգայունությունը պատահական շեղումների նկատմամբ և հայտնաբերել այն պարամետրերը, որոնք կարող են դառնալ արտադրական ելքի կամ աշխատանքի կայունության սահմանափակող գործոններ։ Այս տվյալների հիման վրա հնարավոր է կատարել սխեմայի կառուցվածքային կամ չափային օպտիմալացում։ Հետազոտության մեջ կարող են ուսումնասիրվել նաև մուտքային շեմերի կայունացման միջոցները։ Մուտքային ազդանշանի ճիշտ ճանաչումը կախված է այն մակարդակներից, որոնց դեպքում սխեման փոխում է տրամաբանական վիճակը։ Եթե այդ շեմերը չափազանց զգայուն են սնուցման, ջերմաստիճանի կամ տեխնոլոգիական շեղումների նկատմամբ, նվազում է ամբողջ հանգույցի աղմկակայունությունը։ Համապատասխան սխեմատեխնիկական լուծումների միջոցով հնարավոր է սահմանափակել շեմային մակարդակների փոփոխությունները և բարձրացնել տարբեր աշխատանքային պայմաններում տրամաբանական վիճակների ճանաչման հուսալիությունը։ Առանձին ուղղություն է ելքային հոսքային հնարավորությունների կայունացումը։ Ելքային աստիճանը պետք է կարողանա կառավարել նախատեսված բեռը՝ պահպանելով տրամաբանական մակարդակները և թույլատրելի ջերմային ռեժիմը։ Տրանզիստորների չափերի, կառավարման սխեմաների և պաշտպանական սահմանափակումների ընտրությունը հնարավորություն է տալիս ձևավորել անհրաժեշտ հոսքային ունակություն։ Միաժամանակ պետք է կանխել կարճատև կամ երկարատև գերբեռնվածությունների պատճառով տարրերի վնասումը, ինչի համար կարող են ուսումնասիրվել հոսքի սահմանափակման և պաշտպանական անջատման սկզբունքները։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում մակաբույծ պարամետրերի ազդեցության գնահատումը։ Ինտեգրալ սխեմայի ֆիզիկական նախագծումից հետո միջմիացումների և տարրերի իրական կառուցվածքը ստեղծում է լրացուցիչ դիմադրություններ ու ունակություններ, որոնք կարող են զգալիորեն փոխել նախնական սխեմատեխնիկական հաշվարկների արդյունքները։ Հետևաբար աշխատանքային ռեժիմների վերջնական գնահատումը նպատակահարմար է իրականացնել ֆիզիկական կառուցվածքից արդյունահանված պարամետրերի հաշվառմամբ։ Այս մոտեցումը հատկապես կարևոր է բարձր արագությամբ հանգույցների դեպքում, որտեղ նույնիսկ համեմատաբար փոքր մակաբույծ ազդեցությունները կարող են փոխել ազդանշանի ժամանակային բնութագրերը։ Հետազոտության մեթոդաբանական հիմքում կարող են համադրվել էլեկտրոնային սխեմաների տեսական վերլուծությունը, համակարգչային մոդելավորումը, պարամետրային և վիճակագրական հաշվարկները, ֆիզիկական նախագծման արդյունքների գնահատումը և փորձարարական չափումները։ Առաջարկվող կայունացման միջոցների արդյունավետությունը կարող է գնահատվել սկզբնական և կատարելագործված սխեմաների բնութագրերի համեմատությամբ՝ դիտարկելով աշխատանքային լարման տիրույթը, արագագործությունը, աղմկակայունությունը, էներգասպառումը, բեռնային ունակությունը և տեխնոլոգիական շեղումների նկատմամբ զգայունությունը։ Նման բազմագործոն գնահատումը հնարավորություն է տալիս ընտրել այն լուծումները, որոնք ապահովում են ոչ թե մեկ առանձին ցուցանիշի առավելագույն արժեքը, այլ համակարգի ընդհանուր աշխատանքի պահանջվող հավասարակշռությունը։ Աշխատության գիտագործնական նշանակությունը պայմանավորված է ինտեգրալ սխեմաների արտաքին ինտերֆեյսների հուսալիության բարձրացման անհրաժեշտությամբ։ Մուտք/ելք հանգույցի աշխատանքի խանգարումը կարող է սահմանափակել նույնիսկ ճիշտ նախագծված ներքին ֆունկցիոնալ բլոկների օգտագործումը, ուստի այդ հանգույցների կայունությունը կարևոր է ամբողջ համակարգի համար։ Մշակված մեթոդները և սխեմատեխնիկական միջոցները կարող են կիրառվել թվային ինտեգրալ սխեմաների, միկրոկառավարիչների, հիշողության սարքերի, հաղորդակցական ինտերֆեյսների և այլ էլեկտրոնային համակարգերի նախագծման ընթացքում։ Ընդհանուր առմամբ նյութը ներկայացնում է մուտք/ելք ինտերֆեյսների աշխատանքային ռեժիմների կայունության ապահովման համալիր ուսումնասիրություն՝ միավորելով սխեմատեխնիկական նախագծման, ազդանշանի ամբողջականության, սնուցման կայունության, տեխնոլոգիական շեղումների, ջերմաստիճանային ազդեցությունների, պաշտպանական համակարգերի, էներգասպառման և հուսալիության խնդիրները։ Այն կարող է օգտակար լինել միկրոէլեկտրոնիկայի, ինտեգրալ սխեմաների նախագծման, կիսահաղորդչային էլեկտրոնիկայի, թվային համակարգերի և էլեկտրոնային սարքերի հուսալիության ոլորտներում աշխատող հետազոտողների, նախագծող ինժեներների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է խաղողի վերամշակումից առաջացող մամլվածքի արդյունավետ օգտագործման և դրա հիման վրա սննդային նշանակություն ունեցող հավելումների ստացման տեխնոլոգիական մոտեցումների մշակմանը։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է գինեգործական արտադրության երկրորդային հումքի բաղադրության ուսումնասիրության, արժեքավոր կենսաբանական և սննդային բաղադրիչների պահպանման, առանձնացման ու վերամշակման պայմանների ընտրության վրա։ Խաղողի մամլվածքը դիտարկվում է ոչ միայն որպես արտադրական մնացորդ, այլև որպես վերամշակման համար արժեքավոր հումք, որը կարող է պարունակել խաղողի կեղևի, կորիզների և պտղամսի մնացորդներ, ինչպես նաև սննդային մանրաթելեր, պոլիֆենոլային միացություններ, բնական գունանյութեր, հանքային բաղադրիչներ և այլ նյութեր։ Այսպիսի հումքի նպատակային վերամշակումը հնարավորություն է տալիս միաժամանակ լուծել սննդարդյունաբերության համար նոր բաղադրիչների ստացման և արտադրական մնացորդների առավել ամբողջական օգտագործման խնդիրները։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է հումքի ֆիզիկաքիմիական հատկությունների գնահատումը։ Քննության են առնվում խոնավությունը, չոր նյութերի պարունակությունը, թթվայնությունը, սննդային մանրաթելերի և կենսաբանորեն ակտիվ բաղադրիչների քանակական ցուցանիշները, ինչպես նաև դրանց փոփոխությունները պահպանման և տեխնոլոգիական մշակման ընթացքում։ Հումքի սկզբնական բնութագրումը կարևոր է հետագա գործընթացների ընտրության համար, քանի որ խաղողի տեսակը, մշակման պայմանները, բերքի հասունության աստիճանը և գինեգործական տեխնոլոգիան կարող են ազդել մամլվածքի բաղադրության ու հատկությունների վրա։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում հումքի նախնական մշակմանը։ Թարմ մամլվածքում խոնավության բարձր պարունակությունը կարող է սահմանափակել դրա պահպանման հնարավորությունը, ուստի տեխնոլոգիական գործընթացում կարևոր տեղ է զբաղեցնում համապատասխան կայունացման եղանակի ընտրությունը։ Դիտարկվում են չորացման, մանրացման, տեսակավորման և պահպանման պայմանները՝ նպատակ ունենալով հնարավորինս պահպանել արժեքավոր բաղադրիչները և ստանալ հետագա մշակման համար կայուն հումք։ Չորացման գործընթացի ուսումնասիրության ժամանակ կարևորվում է ջերմաստիճանի և տևողության ազդեցությունը պատրաստի նյութի որակի վրա, քանի որ չափազանց ինտենսիվ ջերմային ազդեցությունը կարող է փոփոխել որոշ զգայուն բնական միացությունների հատկությունները։ Մանրացման գործընթացը ևս դիտարկվում է որպես կարևոր տեխնոլոգիական փուլ, քանի որ մասնիկների չափը կարող է ազդել ինչպես ստացված փոշենման արտադրանքի կառուցվածքի, այնպես էլ հետագա արդյունահանման գործընթացների արդյունավետության վրա։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել խաղողի կեղևի և կորիզների առանձին կամ համակցված վերամշակման հնարավորությունները։ Դրանց բաղադրության տարբերությունները հնարավորություն են տալիս ստանալ տարբեր հատկություններով արտադրանքներ։ Կեղևային հատվածը կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել բնական պոլիֆենոլների, գունանյութերի և սննդային մանրաթելերի տեսանկյունից, իսկ կորիզները՝ որոշ կենսաբանական ակտիվ բաղադրիչների և յուղային նյութերի պարունակության շնորհիվ։ Այդ բաղադրիչների նպատակային օգտագործումը կարող է ընդլայնել ստացվող հավելումների տեսականին և դրանց հնարավոր կիրառությունները սննդամթերքի արտադրության մեջ։ Առանձին տեղ է հատկացվում կենսաբանորեն ակտիվ միացությունների առանձնացման տեխնոլոգիական եղանակների ուսումնասիրությանը։ Ընտրվում և գնահատվում են այնպիսի պայմաններ, որոնք հնարավորություն են տալիս հումքից հնարավորինս արդյունավետորեն ստանալ անհրաժեշտ բաղադրիչները՝ պահպանելով դրանց օգտակար հատկությունները։ Քննության կարող են առնվել արդյունահանման միջավայրի բնույթը, գործընթացի տևողությունը, ջերմաստիճանը, հումքի և արդյունահանող միջավայրի հարաբերակցությունը և այլ տեխնոլոգիական գործոններ։ Տարբեր պայմանների համեմատությունը հնարավորություն է տալիս որոշել առավել արդյունավետ ռեժիմները և ձևավորել տեխնոլոգիական գործընթացի հիմնավորված հաջորդականություն։ Կարևոր ուղղություն է ստացված նյութերի հակաօքսիդանտային հատկությունների գնահատումը, քանի որ խաղողի վերամշակման երկրորդային հումքում պարունակվող պոլիֆենոլային միացությունները կարող են պայմանավորել դրանց ֆունկցիոնալ նշանակությունը։ Միաժամանակ կարևորվում է ոչ միայն առանձին ակտիվ նյութերի քանակական պարունակությունը, այլև պատրաստի արտադրանքի ընդհանուր ֆիզիկաքիմիական, տեխնոլոգիական և զգայական բնութագրերը։ Սննդային հավելման մշակման ժամանակ անհրաժեշտ է հաշվի առնել դրա համատեղելիությունը տարբեր սննդային համակարգերի հետ, լուծելիությունը կամ ցրվելու հատկությունը, համի և հոտի առանձնահատկությունները, գույնը և պահպանման ընթացքում կայունությունը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում սննդային մանրաթելերով հարուստ արտադրանքի ստացման հնարավորությանը։ Մամլվածքի համապատասխան վերամշակումից ստացված փոշին կամ խտանյութը կարող է դիտարկվել որպես տարբեր սննդամթերքների բաղադրությունը հարստացնելու հնարավոր հումք։ Նման մոտեցման դեպքում անհրաժեշտ է ուսումնասիրել հավելման ազդեցությունը վերջնական արտադրանքի կառուցվածքի, խոնավության պահպանման, համային հատկությունների և այլ տեխնոլոգիական ցուցանիշների վրա։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է պատրաստի հավելումների որակի և անվտանգության գնահատումը։ Ուսումնասիրվում են ֆիզիկաքիմիական, մանրէաբանական և անհրաժեշտ այլ ցուցանիշները, որոնք հնարավորություն են տալիս գնահատել արտադրանքի համապատասխանությունը սննդային օգտագործման պահանջներին։ Հումքի ծագման և վերամշակման առանձնահատկություններից ելնելով՝ կարևորվում է նաև հնարավոր անցանկալի նյութերի վերահսկումը և արտադրության բոլոր փուլերում հիգիենիկ պայմանների ապահովումը։ Առանձին նշանակություն է տրվում պահպանման կայունությանը։ Դիտարկվում է, թե ժամանակի ընթացքում ինչպես են փոփոխվում խոնավությունը, գույնը, հոտը, կենսաբանորեն ակտիվ բաղադրիչների պարունակությունը և այլ որակական ցուցանիշները։ Այս տվյալների հիման վրա հնարավոր է հիմնավորել պահպանման համապատասխան պայմանները և գնահատել արտադրանքի պիտանելիության ժամանակահատվածը։ Քննության են առնվում ստացված հավելումների կիրառման հնարավորությունները տարբեր սննդատեսակներում։ Դրանք կարող են հետաքրքրություն ներկայացնել հացաբուլկեղենի, հրուշակեղենի, ըմպելիքների և այլ սննդային արտադրատեսակների բաղադրության հարստացման համար՝ պայմանով, որ ապահովվում են համապատասխան տեխնոլոգիական, զգայական և անվտանգության ցուցանիշներ։ Յուրաքանչյուր կիրառության դեպքում անհրաժեշտ է որոշել հավելման այնպիսի քանակություն, որը թույլ կտա բարելավել կամ լրացնել սննդային բաղադրությունը՝ առանց պատրաստի արտադրանքի ընդունելի որակական հատկությունները խաթարելու։ Հետազոտության մեջ կարևոր տեղ կարող է զբաղեցնել մշակված տեխնոլոգիայի տնտեսական գնահատումը։ Գինեգործական երկրորդային հումքի օգտագործումը հնարավորություն է տալիս լրացուցիչ արժեք ստեղծել արդեն գոյություն ունեցող արտադրական հոսքից և նվազեցնել չօգտագործվող մնացորդների քանակը։ Տեխնոլոգիական արդյունավետության գնահատման ժամանակ կարևորվում են հումքի հասանելիությունը, չորացման և մշակման էներգածախսերը, արտադրանքի ելքը, սարքավորումների պահանջները և պատրաստի հավելման հնարավոր կիրառական արժեքը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում բնապահպանական նշանակությանը։ Գինեգործական արտադրության մնացորդների վերամշակումը համապատասխանում է ռեսուրսների առավել ամբողջական օգտագործման և շրջանաձև տնտեսության սկզբունքներին, քանի որ նախկինում սահմանափակ օգտագործվող նյութը վերածվում է նոր արտադրանքի համար հումքի։ Այս մոտեցումը կարող է նպաստել ինչպես թափոնների քանակի նվազեցմանը, այնպես էլ խաղողագործության և գինեգործության արտադրական շղթայում լրացուցիչ արժեքի ձևավորմանը։ Աշխատության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է խաղողի վերամշակման երկրորդային հումքի բաղադրության, դրա արժեքավոր բաղադրիչների պահպանման և տեխնոլոգիական փոխակերպման օրինաչափությունների համալիր ուսումնասիրությամբ, իսկ կիրառական նշանակությունը՝ տեղական հումքային ռեսուրսների հիման վրա սննդարդյունաբերության համար նոր հավելումների արտադրության տեխնոլոգիական սխեմաների մշակման հնարավորությամբ։ Ստացված արդյունքները կարող են նպաստել գինեգործական արտադրության ռեսուրսային արդյունավետության բարձրացմանը, սննդային նոր բաղադրիչների տեսականու ընդլայնմանը և երկրորդային հումքի առավել ամբողջական օգտագործմանը։ Նյութը կարող է օգտակար լինել սննդի տեխնոլոգիայի, գինեգործության, սննդային կենսաքիմիայի, սննդային հավելումների արտադրության, ագրոպարենային վերամշակման և շրջանաձև տնտեսության ոլորտների հետազոտողների, տեխնոլոգների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է ծանրաբեռնվածության պայմաններում աշխատող պարուրակային միացումների կրողունակության բարձրացման տեսական և տեխնոլոգիական հիմքերի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում այն խնդիրներն են, որոնք առաջանում են մեքենաների, մեխանիզմների և տարբեր ինժեներական համակարգերի շահագործման ընթացքում, երբ պարուրակային միացումները ենթարկվում են մեծ ստատիկ, դինամիկ, ցիկլային կամ համակցված բեռնվածությունների։ Աշխատության շրջանակում ուսումնասիրվում են պարուրակային միացումների ուժային աշխատանքի առանձնահատկությունները, լարումների բաշխումը, բեռնվածության փոխանցման մեխանիզմները և այն գործոնները, որոնք սահմանափակում են դրանց ամրությունն ու հուսալիությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում պարուրակի երկրաչափական պարամետրերին, քայլի մեծությանը, պրոֆիլի ձևին, միացման երկարությանը, նյութերի մեխանիկական հատկություններին և կոնստրուկտիվ լուծումներին, որոնք կարող են ազդել միացման կրողունակության վրա։ Կարևոր ուղղություն է նաև այն երևույթների ուսումնասիրությունը, որոնք կարող են հանգեցնել պարուրակային միացումների վնասմանը՝ ներառյալ տեղային լարումների կենտրոնացումը, պարուրակի աշխատանքային մակերևույթների մաշվածությունը, պլաստիկ դեֆորմացիան, հոգնածային քայքայումը և նախնական ձգման ուժի փոփոխությունը շահագործման ընթացքում։ Աշխատությունը կարող է ներառել պարուրակային միացումների ամրության տեսական հաշվարկներ և դրանց արդյունավետության փորձարարական գնահատում՝ տարբեր բեռնվածության պայմաններում։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է նաև տեխնոլոգիական գործընթացների ուսումնասիրությունը, որոնց միջոցով հնարավոր է բարձրացնել միացումների շահագործման հուսալիությունը։ Դրանք կարող են ներառել պարուրակի պատրաստման և մշակման եղանակների կատարելագործում, մակերևույթների որակի բարելավում, նյութերի և ջերմամշակման ռեժիմների ընտրություն, ինչպես նաև հավաքման տեխնոլոգիայի և նախնական ձգման պայմանների օպտիմալացում։ Հատուկ նշանակություն ունի կոնստրուկտիվ և տեխնոլոգիական գործոնների համատեղ դիտարկումը, քանի որ բարձր կրողունակության ապահովումը կախված է ոչ միայն միացման երկրաչափությունից, այլև դրա արտադրության ճշգրտությունից, նյութի հատկություններից և հավաքման պայմաններից։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև տարբեր տեսակի պարուրակային միացումների համեմատական գնահատմանը և դրանց կիրառման նպատակահարմարությանը ծանր շահագործման պայմաններում։ Ստացված արդյունքները կարող են օգտագործվել մեքենաշինության, սարքաշինության, տրանսպորտային տեխնիկայի, էներգետիկայի և այլ ոլորտներում, որտեղ անհրաժեշտ է ապահովել բարձր ամրություն, երկարատև աշխատանքային ռեսուրս և միացումների հուսալիություն։ Ուսումնասիրությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում մեքենաշինական կոնստրուկտորների, ինժեներ-տեխնոլոգների, նյութագետների, մեխանիկական համակարգերի հետազոտողների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը միավորում է պարուրակային միացումների ամրության տեսական վերլուծությունը և դրանց արտադրության ու շահագործման տեխնոլոգիական խնդիրները՝ նպատակ ունենալով մշակել այնպիսի մոտեցումներ, որոնք հնարավորություն կտան բարձրացնել ծանրաբեռնված միացումների կրողունակությունը, ամրությունը, հուսալիությունը և ծառայության ժամկետը։

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է ինֆրացածր հաճախականության կարգավորվող թիրիստորային փոխակերպիչների մշակման, հաշվարկման և կառավարման սկզբունքների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է մշակել այնպիսի ուժային էլեկտրոնային համակարգեր, որոնք հնարավորություն կտան ստանալ և կարգավորել շատ ցածր հաճախականությամբ էլեկտրական ազդանշաններ կամ հոսանքներ՝ ապահովելով աշխատանքի անհրաժեշտ կայունությունն ու կառավարվող պարամետրերը։ Աշխատության մեջ ուսումնասիրվում են թիրիստորային փոխակերպիչների աշխատանքի ֆիզիկական սկզբունքները, ուժային սխեմաների կառուցվածքը, թիրիստորների կառավարման եղանակները և փոխակերպման գործընթացների առանձնահատկությունները ցածր ու ինֆրացածր հաճախականությունների տիրույթում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ելքային ազդանշանի հաճախականության և այլ էլեկտրական պարամետրերի կարգավորմանը, կառավարման համակարգի կառուցվածքին և փոխակերպիչի աշխատանքի կայունության ապահովմանը։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են փոխակերպիչների հաշվարկային մոդելները, ուժային տարրերի ընտրության սկզբունքները, բեռնվածության փոփոխության ազդեցությունը և անցումային գործընթացների առանձնահատկությունները։ Կարևոր խնդիր է նաև կառավարման համակարգի կատարելագործումը, որի միջոցով հնարավոր է ապահովել ելքային պարամետրերի ավելի ճշգրիտ կարգավորում և սարքի աշխատանքի հուսալիություն տարբեր շահագործման ռեժիմներում։ Աշխատության մեջ կարող են ուսումնասիրվել թիրիստորների միացման և անջատման գործընթացները, կառավարման իմպուլսների ձևավորումը, ցանցի և բեռնվածության հետ փոխազդեցությունը, ինչպես նաև էլեկտրական կորուստների և անցանկալի տատանումների նվազեցման հնարավորությունները։ Մշակվող լուծումները կարող են կիրառվել այն տեխնիկական համակարգերում, որտեղ անհրաժեշտ է ինֆրացածր հաճախականությամբ էլեկտրական էներգիայի կամ ազդանշանների վերահսկվող ձևավորում և փոխակերպում։ Հետազոտության արդյունքները կարող են նպաստել ուժային էլեկտրոնային սարքավորումների կառուցվածքի կատարելագործմանը, փոխակերպիչների կառավարման ճշգրտության բարձրացմանը և դրանց աշխատանքի արդյունավետության ու հուսալիության ապահովմանը։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել էլեկտրատեխնիկների, ուժային էլեկտրոնիկայի մասնագետների, ավտոմատ կառավարման համակարգերի նախագծող ինժեներների, հետազոտողների և համապատասխան տեխնիկական մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է օբյեկտների հեռավերլուծության համար նախատեսված դյուրակիր ֆոտոսպեկտրաչափի մշակման, կառուցվածքային լուծումների և չափագիտական հնարավորությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է լուսային ճառագայթման սպեկտրային բնութագրերի հեռահար չափման համար ստեղծել շարժական և գործնական կիրառության համար հարմար սարք, որը հնարավորություն կտա ուսումնասիրվող օբյեկտների հատկությունների մասին տեղեկատվություն ստանալ առանց դրանց անմիջական շփման կամ նմուշառման։ Աշխատության մեջ դիտարկվում են ֆոտոսպեկտրաչափական չափումների տեսական հիմքերը, օպտիկական համակարգի կառուցման սկզբունքները, ճառագայթման ընդունման և գրանցման մեթոդները, ինչպես նաև սարքի հիմնական հանգույցների փոխկապակցվածությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում դյուրակիր սարքի նախագծման առանձնահատկություններին՝ չափերի, էներգասպառման, շարժունակության, չափումների արագության և աշխատանքի հուսալիության համադրմանը։ Ուսումնասիրվում են հեռավորությունից կատարվող սպեկտրային չափումների ժամանակ առաջացող ազդանշանային և արտաքին միջավայրի ազդեցությունները, չափումների ճշգրտության ապահովման, ազդանշանի մշակման և ստացված տվյալների մեկնաբանման խնդիրները։ Աշխատության շրջանակում ներկայացվում են սարքի նախագծման և փորձնական գնահատման մոտեցումները, դրա օպտիկական և էլեկտրոնային բաղադրիչների ընտրության սկզբունքները, ինչպես նաև չափման արդյունքների մշակման հնարավոր եղանակները։ Հետազոտությունը կարևոր է այն կիրառությունների համար, որտեղ անհրաժեշտ է արագ և ոչ կոնտակտային եղանակով որոշել կամ գնահատել օբյեկտների ֆիզիկական և քիմիական բնութագրերը։ Դյուրակիր ֆոտոսպեկտրաչափական համակարգերի կիրառման հնարավոր ոլորտները կարող են ներառել շրջակա միջավայրի մշտադիտարկումը, գյուղատնտեսությունը, արդյունաբերական վերահսկողությունը, նյութերի հետազոտությունը և հեռահար ախտորոշման տարբեր խնդիրներ։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել օպտիկայի, էլեկտրոնիկայի, չափագիտության, սպեկտրաչափության, սարքաշինության և տեղեկատվական չափիչ համակարգերի ոլորտների մասնագետներին, հետազոտողներին, ինժեներներին, ասպիրանտներին և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին։

Այս աշխատությունը նվիրված է պրոցեսորային ինտեգրալ սխեմաների էներգասպառման նվազեցման միջոցների մշակմանը և հետազոտմանը՝ ժամանակակից միկրոէլեկտրոնիկայի և ցածր էներգասպառմամբ հաշվողական համակարգերի նախագծման համատեքստում։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է ուսումնասիրել պրոցեսորային սխեմաներում էներգիայի սպառման ձևավորման մեխանիզմները, բացահայտել դրա վրա ազդող հիմնական գործոնները և մշակել այնպիսի նախագծային լուծումներ, որոնք հնարավորություն կտան նվազեցնել էներգիայի ծախսը՝ պահպանելով համակարգի պահանջվող արտադրողականությունն ու հուսալիությունը։ Աշխատության շրջանակում ուսումնասիրվում են ինտեգրալ սխեմաների դինամիկ և ստատիկ էներգասպառման բաղադրիչները, դրանց կախվածությունը աշխատանքի հաճախականությունից, մատակարարման լարումից, տրանզիստորների քանակից, բեռնվածությունից և տեխնոլոգիական պարամետրերից։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում էներգաարդյունավետ նախագծման այն մեթոդներին, որոնք կիրառելի են պրոցեսորային հանգույցների և դրանց առանձին ֆունկցիոնալ բլոկների մակարդակներում։ Կարող են ուսումնասիրվել ժամացույցային ազդանշանի անջատման, չօգտագործվող բլոկների ժամանակավոր անջատման, լարման և հաճախականության կառավարման, տվյալների փոխանցումների օպտիմալացման և տրամաբանական կառուցվածքի կատարելագործման մեթոդները։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է էներգասպառման նվազեցման և հաշվարկային արագագործության միջև փոխզիջման ուսումնասիրությունը, քանի որ չափազանց մեծ էներգախնայողությունը կարող է անդրադառնալ պրոցեսորի արտադրողականության և արձագանքման ժամանակի վրա։ Հետազոտության ընթացքում կարող են կիրառվել մոդելավորման և սիմուլյացիայի մեթոդներ՝ տարբեր ճարտարապետական և տեխնոլոգիական լուծումների էներգետիկ բնութագրերը համեմատելու համար։ Ուսումնասիրվում են նաև պրոցեսորային սխեմաների առանձին բաղադրիչների՝ թվաբանական-տրամաբանական միավորների, գրանցիչների, հիշողության հանգույցների, կառավարման բլոկների և տվյալների հաղորդակցման ուղիների էներգասպառման առանձնահատկությունները։ Կարևորվում է նախագծման վաղ փուլերում էներգետիկ ցուցանիշների գնահատումը, քանի որ այդ փուլում հնարավոր է ավելի արդյունավետ կերպով հայտնաբերել էներգիայի ավելորդ ծախսի աղբյուրները և կատարել համապատասխան կառուցվածքային փոփոխություններ։ Աշխատությունը կարող է ներառել մշակված լուծումների փորձարարական կամ մոդելային հետազոտություն, դրանց արդյունավետության քանակական գնահատում և ստացված արդյունքների համեմատություն այլ մոտեցումների հետ։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում այնպիսի մեթոդների մշակմանը, որոնք թույլ են տալիս նվազեցնել էներգասպառումը ոչ միայն առանձին տրամաբանական տարրերի, այլև ամբողջ պրոցեսորային համակարգի մակարդակում։ Հետազոտության արդյունքները կարող են նպաստել ցածր էներգասպառմամբ պրոցեսորների և ներկառուցված հաշվողական համակարգերի նախագծման կատարելագործմանը, հատկապես շարժական, ինքնավար և սահմանափակ էներգետիկ ռեսուրսներով սարքերի համար։ Նյութը կարող է օգտակար լինել միկրոէլեկտրոնիկայի և էլեկտրոնիկայի մասնագետների, ինտեգրալ սխեմաների նախագծողների, համակարգչային ճարտարապետների, ինժեներների, հետազոտողների, դասախոսների, ասպիրանտների և համապատասխան մասնագիտություններով սովորող ուսանողների համար։

Աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի բարձր պատվարների անվտանգության ինժեներական ապահովման հետ կապված մի շարք կարևոր խնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է վերլուծել բարձր հիդրոտեխնիկական կառույցների շահագործման անվտանգության վրա ազդող գործոնները, գնահատել դրանց տեխնիկական վիճակի վերահսկման և հուսալիության ապահովման մոտեցումները, ինչպես նաև առաջարկել ինժեներական լուծումներ, որոնք կարող են նվազեցնել վթարային իրավիճակների և կառուցվածքային վնասումների առաջացման ռիսկերը։ Հայաստանի պայմաններում բարձր պատվարների անվտանգ շահագործումը առանձնահատուկ նշանակություն ունի, քանի որ դրանք կապված են ջրային ռեսուրսների կառավարման, ոռոգման, էներգետիկայի և բնակավայրերի անվտանգության հետ։ Ուսումնասիրության կարևոր բաղադրիչ է պատվարների վրա գործող բեռնվածությունների և ազդեցությունների գնահատումը։ Դրանց թվում կարող են լինել ջրի հիդրոստատիկ ճնշումը, ջրի մակարդակի տատանումները, ջրաթափանցման գործընթացները, ջերմաստիճանային ազդեցությունները, սեյսմիկ բեռնվածությունները և այլ բնական կամ տեխնածին գործոններ։ Բարձր պատվարների դեպքում այդ ազդեցությունների համակցված բնույթը կարող է էապես փոխել կառուցվածքի լարվածադեֆորմացիոն վիճակը, ուստի անվտանգության գնահատումը պահանջում է բազմագործոնային մոտեցում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Հայաստանի սեյսմիկ պայմաններին։ Երկրի տարածքի զգալի հատվածը բնութագրվում է սեյսմիկ ակտիվությամբ, ինչի պատճառով հիդրոտեխնիկական խոշոր կառույցների նախագծման և շահագործման ժամանակ երկրաշարժային ազդեցությունների հաշվառումը կարևոր նշանակություն ունի։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են գնահատվել պատվարների արձագանքը տարբեր ինտենսիվության սեյսմիկ ազդեցություններին, հնարավոր դեֆորմացիաները և այն սահմանային վիճակները, որոնց դեպքում կարող է առաջանալ կառույցի կամ դրա առանձին տարրերի վնասման վտանգ։ Կարևոր խնդիր է նաև ջրաթափանցման և ֆիլտրացիոն գործընթացների ուսումնասիրությունը։ Պատվարի մարմնով, հիմքով կամ հարակից ապարներով ջրի ներթափանցումը կարող է առաջացնել ներքին ճնշումների փոփոխություն, նյութի լվացում, էրոզիա և այլ անցանկալի երևույթներ։ Այդ պատճառով ֆիլտրացիոն ռեժիմի վերահսկումը պատվարների անվտանգության ապահովման առանցքային ուղղություններից է։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ ֆիլտրացիոն հոսքերի մոնիթորինգի, դրենաժային համակարգերի աշխատանքի և ջրի ճնշումների չափման խնդիրներին։ Պատվարի տեխնիկական վիճակի գնահատման կարևոր գործիք է մշտադիտարկման համակարգը։ Տարբեր չափիչ սարքերի միջոցով հնարավոր է հետևել կառույցի նստվածքներին, տեղաշարժերին, թեքություններին, ճաքերի առաջացմանը, ջրի ճնշմանը, ֆիլտրացիային և այլ ցուցանիշներին։ Այդ տվյալների պարբերական հավաքագրումը և վերլուծությունը հնարավորություն են տալիս հայտնաբերել վտանգավոր միտումները դեռևս դրանց կրիտիկական դրսևորումից առաջ։ Հետազոտությունը կարող է քննարկել նաև դիտարկումների արդյունքների մշակման և դրանց հիման վրա կառույցի վիճակի ախտորոշման մեթոդները։ Անվտանգության ինժեներական ապահովման կարևոր ուղղություն է պատվարների հուսալիության և ռիսկի գնահատումը։ Կառույցի անվտանգությունը կախված է ոչ միայն դրա նախագծային ամրությունից, այլև նյութերի հատկությունների փոփոխությունից, շահագործման պայմաններից, բնական ազդեցություններից և տեխնիկական սպասարկման որակից։ Հավանականային մոտեցումների կիրառումը հնարավորություն է տալիս հաշվի առնել այդ գործոնների անորոշությունը և գնահատել տարբեր վնասման կամ վթարային սցենարների հավանականությունը։ Հայաստանի բարձր պատվարների ուսումնասիրության ժամանակ կարևոր է հաշվի առնել նաև կառուցվածքների շահագործման երկարատևությունը։ Տարիների ընթացքում կարող են փոխվել նյութերի ֆիզիկամեխանիկական հատկությունները, առաջանալ տեղային վնասումներ, մաշվածություն կամ նախագծային և փաստացի պայմանների միջև տարբերություններ։ Հետևաբար անվտանգության գնահատումը պետք է հիմնված լինի ոչ միայն նախնական նախագծային հաշվարկների, այլև կառույցի իրական վիճակի պարբերական հետազոտության վրա։ Աշխատանքը կարող է ներառել պատվարների տեխնիկական վիճակի գնահատման համար կիրառվող ինժեներական մեթոդների, հաշվարկային մոդելների և փորձարարական դիտարկումների համադրություն։ Թվային մոդելավորումը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել ջրային, երկրաբանական և կառուցվածքային գործոնների փոխազդեցությունը և կանխատեսել կառույցի վարքագիծը տարբեր շահագործման պայմաններում։ Այդպիսի մոդելների համադրումը իրական մոնիթորինգային տվյալների հետ կարող է բարձրացնել անվտանգության կանխատեսումների հուսալիությունը։ Առանձին նշանակություն ունի արտակարգ իրավիճակների կանխարգելման և կառավարման խնդիրը։ Բարձր պատվարների վնասումը կարող է ունենալ մեծածավալ հետևանքներ՝ պայմանավորված ստորին հոսանքներում գտնվող բնակավայրերի, ենթակառուցվածքների և գյուղատնտեսական տարածքների հնարավոր հեղեղմամբ։ Այդ պատճառով անվտանգության համակարգը պետք է ներառի ոչ միայն կառույցի տեխնիկական վիճակի վերահսկում, այլև հնարավոր վթարային սցենարների կանխատեսում, վաղ նախազգուշացման մեխանիզմներ և արտակարգ իրավիճակների արձագանքման կազմակերպական միջոցառումներ։ Ուսումնասիրության արդյունքները կարող են կիրառվել Հայաստանի բարձր պատվարների տեխնիկական վիճակի գնահատման, մոնիթորինգի համակարգերի կատարելագործման, անվտանգության չափանիշների մշակման և կառույցների շահագործման ռիսկերի նվազեցման համար։ Դրանք կարող են նպաստել նաև վերականգնման, ուժեղացման կամ տեխնիկական սպասարկման առաջնահերթությունների որոշմանը։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը միավորում է հիդրոտեխնիկայի, շինարարական մեխանիկայի, սեյսմակայուն շինարարության, երկրատեխնիկայի, հուսալիության տեսության և տեխնիկական ախտորոշման մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով ապահովել բարձր պատվարների անվտանգ և երկարաժամկետ շահագործումը։ Թեման ունի կարևոր գիտագործնական նշանակություն, քանի որ պատվարների անվտանգության բարձր մակարդակի պահպանումը կարևոր է ինչպես ջրային և էներգետիկ ռեսուրսների արդյունավետ օգտագործման, այնպես էլ բնակչության և ենթակառուցվածքների պաշտպանության համար։

Աշխատանքը նվիրված է թեթև երկաթբետոնե կոնստրուկցիաների լարվածային վիճակի ուսումնասիրման մեթոդների և միջոցների մշակմանը՝ ինչպես ստացիոնար, այնպես էլ պատահական բնույթի ազդեցությունների պայմաններում, ինչպես նաև դրանց շահագործման ռիսկի գնահատմանը։ Հետազոտության հիմնական նպատակը կոնստրուկցիաների իրական աշխատանքային վիճակի առավել ճշգրիտ որոշումն է, արտաքին ազդեցությունների նկատմամբ դրանց արձագանքի ուսումնասիրությունը և այնպիսի հաշվարկային ու փորձարարական մոտեցումների ձևավորումը, որոնք հնարավորություն կտան գնահատել կառուցվածքների ամրությունը, կայունությունը, շահագործման հուսալիությունն ու անվտանգության մակարդակը։ Ուսումնասիրության կարևորությունը պայմանավորված է նրանով, որ շինարարական կոնստրուկցիաների վրա ազդող բեռնվածությունները միշտ չէ, որ ունեն հաստատուն և կանխատեսելի բնույթ։ Որոշ ազդեցություններ կարող են լինել ժամանակի ընթացքում կայուն կամ գրեթե հաստատուն, մինչդեռ մյուսները՝ պատահական, փոփոխական և վիճակագրական բնույթ ունեցող։ Այդ պատճառով միայն ստատիկ հաշվարկների կիրառումը միշտ չէ, որ բավարար է կառուցվածքի իրական շահագործման պայմանները լիարժեք գնահատելու համար։ Աշխատանքում ուսումնասիրվում է թեթև երկաթբետոնի և դրա հիմքով պատրաստված կոնստրուկցիաների լարվածադեֆորմացիոն վիճակը։ Դիտարկվում են արտաքին բեռնվածքների ազդեցությամբ առաջացող ներքին ուժերը, լարումները և դեֆորմացիաները, ինչպես նաև նյութի և կառուցվածքային տարրերի ոչ գծային վարքագծի հնարավոր դրսևորումները։ Կարևոր նշանակություն ունի երկաթբետոնե տարրի համատեղ աշխատանքի ուսումնասիրությունը, երբ բետոնն ու ամրանն արձագանքում են արտաքին ազդեցությանը փոխկապակցված կերպով։ Հետազոտությունը կարող է ներառել լարվածային վիճակի որոշման մաթեմատիկական մոդելներ և հաշվարկային մեթոդներ, որոնց միջոցով հնարավոր է գնահատել կոնստրուկցիայի աշխատանքը տարբեր բեռնավորման սցենարների դեպքում։ Միաժամանակ կարող են մշակվել փորձարարական միջոցներ և չափման համակարգեր, որոնք թույլ են տալիս իրական կամ մոդելային նմուշների վրա գրանցել դեֆորմացիաները, տեղաշարժերը, լարումները և այլ պարամետրեր։ Փորձարարական ու տեսական տվյալների համադրումը հնարավորություն է տալիս ստուգել հաշվարկային մոդելների համապատասխանությունը իրական վարքագծին և անհրաժեշտության դեպքում կատարել դրանց ճշգրտում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում պատահական ազդեցությունների ուսումնասիրմանը։ Շինարարական օբյեկտների շահագործման ընթացքում հնարավոր են քամու, տրանսպորտային, տեխնոլոգիական, սեյսմիկ և այլ փոփոխական ազդեցություններ, որոնց բնութագրերը կարող են ներկայացվել պատահական մեծությունների կամ պատահական գործընթացների միջոցով։ Նման պայմաններում կառուցվածքի լարվածային վիճակի գնահատումը պահանջում է ոչ միայն մեկ հաշվարկային արժեքի որոշում, այլև հնարավոր վիճակների և դրանց հավանականությունների ուսումնասիրություն։ Աշխատանքը կարող է կիրառել հավանականային և վիճակագրական մեթոդներ՝ պատահական բեռնվածքների պարամետրերի նկարագրման, դրանց ազդեցության գնահատման և կառուցվածքի արձագանքի հավանականային բնութագրերի որոշման համար։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչն է շահագործման ռիսկի գնահատումը։ Ռիսկը կարող է դիտարկվել որպես անբարենպաստ իրադարձության առաջացման հավանականության և դրա հնարավոր հետևանքների համակցված գնահատական։ Կոնստրուկցիայի դեպքում դա կարող է ներառել կրողունակության կորստի, չափազանց մեծ դեֆորմացիաների, ճաքերի զարգացման, տեղային վնասման կամ այլ անցանկալի վիճակների առաջացման հավանականությունը։ Նման մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ավանդական «անվտանգ/անվտանգ չէ» գնահատականից անցնել ավելի ամբողջական հավանականային վերլուծության։ Աշխատանքում կարող են մշակվել ռիսկի գնահատման չափանիշներ և ալգորիթմներ, որոնք հաշվի են առնում նյութի հատկությունների, երկրաչափական չափերի, բեռնվածքների և շահագործման պայմանների անորոշությունները։ Այդպիսի մոտեցումը հատկապես կարևոր է այն դեպքերում, երբ ելակետային պարամետրերը չեն կարող ճշգրիտ որոշվել կամ ժամանակի ընթացքում փոփոխվում են։ Հետազոտությունը կարող է ներառել նաև չափիչ և ախտորոշիչ միջոցների մշակման խնդիրներ։ Կառուցվածքի տեխնիկական վիճակի մասին ժամանակին տեղեկատվություն ստանալու համար անհրաժեշտ է վերահսկել այնպիսի ցուցանիշներ, որոնք կարող են վկայել վնասման կամ կրողունակության փոփոխության մասին։ Չափումների ավտոմատացումը և տվյալների թվային մշակումը կարող են հնարավորություն տալ հետևելու կառուցվածքի վիճակի փոփոխությանը շահագործման ամբողջ ընթացքում։ Այս մոտեցումը կապվում է կառուցվածքային առողջության մոնիթորինգի և կանխարգելիչ տեխնիկական սպասարկման ժամանակակից սկզբունքների հետ։ Աշխատանքի արդյունքները կարող են նպաստել թեթև երկաթբետոնե կոնստրուկցիաների նախագծման, հաշվարկի և տեխնիկական վիճակի գնահատման մեթոդների կատարելագործմանը։ Ռիսկի վրա հիմնված մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ավելի հիմնավորված որոշումներ ընդունել կոնստրուկցիայի շահագործման շարունակման, վերանորոգման, ուժեղացման կամ փոխարինման անհրաժեշտության վերաբերյալ։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը միավորում է շինարարական մեխանիկայի, երկաթբետոնե կոնստրուկցիաների հաշվարկի, փորձարարական ախտորոշման, հավանականային վերլուծության և հուսալիության տեսության մոտեցումները։ Դրա նպատակն է ապահովել կառուցվածքների լարվածային վիճակի ավելի ամբողջական գնահատում՝ հաշվի առնելով ինչպես կանխատեսելի, այնպես էլ պատահական ազդեցությունները, և այդ հիմքով որոշել դրանց անվտանգ ու ռացիոնալ շահագործման հնարավորությունները։ Թեման ունի կարևոր գիտագործնական նշանակություն, քանի որ կառուցվածքների ռիսկի քանակական գնահատումը կարող է բարձրացնել շինարարական օբյեկտների անվտանգության մակարդակը, նվազեցնել անսպասելի խափանումների հավանականությունը և նպաստել տեխնիկական ռեսուրսների ավելի արդյունավետ կառավարմանը։

Այս աշխատանքը նվիրված է էներգիայի վերականգնվող աղբյուրների կիրառմամբ շենքերի կառուցվածքային և ջեռուցման ու հովացման համակարգերի նախագծային օպտիմալ պարամետրերի որոշման մեթոդի մշակմանը։ Ուսումնասիրության հիմնական նպատակն է գտնել այնպիսի նախագծային լուծումներ, որոնց դեպքում շենքի կառուցվածքային առանձնահատկությունները և դրա ջերմային ապահովման համակարգերը փոխկապակցված կերպով ընտրվում են՝ նվազեցնելով էներգիայի սպառումը և միաժամանակ պահպանելով անհրաժեշտ ջերմային հարմարավետությունն ու համակարգի տեխնիկական արդյունավետությունը։ Աշխատության հիմքում շենքը դիտարկվում է որպես միասնական էներգետիկ համակարգ, որտեղ արտաքին պատերի, ծածկերի, պատուհանների և այլ կառուցվածքային տարրերի ջերմատեխնիկական հատկությունները անմիջականորեն ազդում են ջեռուցման և հովացման պահանջարկի վրա։ Այդ պատճառով նախագծային օպտիմալացման խնդիրը չի սահմանափակվում միայն ջեռուցման կամ հովացման սարքավորումների ընտրությամբ, այլ ներառում է շենքի ամբողջական էներգետիկ վարքի գնահատումը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում վերականգնվող էներգիայի աղբյուրների կիրառմանը, որոնք կարող են օգտագործվել շենքի ջերմային և էլեկտրական պահանջարկի մի մասը կամ ամբողջը բավարարելու համար։ Դրանց շարքում կարող են դիտարկվել արևային էներգիայի օգտագործումը, ջերմային պոմպերը, երկրաջերմային կամ այլ վերականգնվող աղբյուրների վրա հիմնված համակարգերը։ Աշխատության կարևոր խնդիրներից է որոշել, թե տվյալ շենքի պայմաններում ինչպիսի հզորությամբ, կառուցվածքով և աշխատանքի ռեժիմով պետք է նախագծվեն ջեռուցման ու հովացման համակարգերը, որպեսզի վերականգնվող աղբյուրների օգտագործումն առավել արդյունավետ լինի։ Հաշվարկներում անհրաժեշտ է հաշվի առնել շենքի ջերմային կորուստները, արտաքին կլիմայական պայմանները, ներքին ջերմային բեռները, շենքի կողմնորոշումը, լուսավորության և արևային ճառագայթման ազդեցությունը, ջերմամեկուսացման մակարդակը, օդափոխության հետ կապված կորուստները և շահագործման ռեժիմները։ Մեթոդի մշակումը կարող է ներառել տարբեր նախագծային տարբերակների մաթեմատիկական մոդելավորում և դրանց համեմատական օպտիմալացում՝ էներգիայի սպառման, տնտեսական ծախսերի, համակարգի հզորության և շրջակա միջավայրի վրա ազդեցության տեսանկյուններից։ Կարևոր է նաև սեզոնային աշխատանքի գնահատումը, քանի որ ջեռուցման և հովացման պահանջարկները տարվա ընթացքում էապես տարբերվում են, իսկ վերականգնվող աղբյուրներից ստացվող էներգիայի քանակը նույնպես փոփոխական է։ Աշխատության մեջ մշակվող մեթոդը կարող է նպաստել նախագծային որոշումների ընդունման գործընթացի կատարելագործմանը՝ հնարավորություն տալով նախապես գնահատել տարբեր կառուցվածքային և ինժեներական լուծումների արդյունավետությունը և ընտրել առավել նպատակահարմար համադրությունը։ Նման մոտեցումը կարևոր է հատկապես էներգաարդյունավետ և ցածր էներգասպառմամբ շենքերի նախագծման համար, որտեղ շենքի ճարտարապետական և կառուցվածքային լուծումները պետք է սերտորեն կապված լինեն էներգետիկ համակարգերի աշխատանքի հետ։ Ուսումնասիրությունը կարող է օգտակար լինել ճարտարապետներին, շինարարական ինժեներներին, էներգետիկ համակարգերի նախագծողներին, ջերմատեխնիկներին, էներգետիկ աուդիտորներին և վերականգնվող էներգիայի ոլորտի մասնագետներին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը նպատակ ունի ստեղծել նախագծային հաշվարկների և օպտիմալացման մեթոդաբանություն, որը հնարավորություն կտա վերականգնվող էներգիայի աղբյուրների կիրառման պայմաններում միաժամանակ ընտրել շենքի կառուցվածքային և ջեռուցման ու հովացման համակարգերի արդյունավետ պարամետրերը՝ նվազեցնելով էներգետիկ ծախսերը և բարձրացնելով շենքի ընդհանուր էներգաարդյունավետությունը։

Ուսումնասիրությունը նվիրված է ճարպաթթուների ազդեցության բացահայտմանը Lactobacillus ցեղի բակտերիաների բջջաթաղանթների ֆիզիկաքիմիական հատկությունների և մածնի պատրաստման կենսատեխնոլոգիական գործընթացի վրա։ Աշխատանքի հիմքում կաթնաթթվային բակտերիաների բջջաթաղանթի կառուցվածքի և հատկությունների փոփոխությունների ուսումնասիրությունն է՝ տարբեր ճարպաթթուների ազդեցության պայմաններում, ինչպես նաև այդ փոփոխությունների հնարավոր կապի գնահատումը բակտերիաների կենսագործունեության և խմորման գործընթացի արդյունավետության հետ։ Հետազոտության ընթացքում կարող են ուսումնասիրվել բջջաթաղանթի կառուցվածքային կազմակերպվածությունը, թափանցելիությունը, հեղուկությունը, մակերևութային հատկությունները և այլ ֆիզիկաքիմիական ցուցանիշներ, որոնք կարևոր նշանակություն ունեն մանրէային բջիջների կենսունակության, նյութափոխանակության և արտաքին միջավայրին հարմարվելու համար։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ճարպաթթուների և բակտերիալ թաղանթի բաղադրիչների փոխազդեցությանը, ինչպես նաև այն հանգամանքին, թե ինչպես կարող են տարբեր ճարպաթթուներ փոփոխել բջջաթաղանթի ֆունկցիոնալ վիճակը և, հետևաբար, ազդել մանրէների աճի ու կաթնաթթվային խմորման ընթացքի վրա։ Ուսումնասիրության մյուս կարևոր ուղղությունը մածնի պատրաստման կենսատեխնոլոգիական գործընթացն է, որտեղ Lactobacillus բակտերիաների ակտիվությունն անմիջականորեն կապված է կաթի բաղադրիչների փոխակերպման, թթվայնության ձևավորման, կաթի սպիտակուցների կառուցվածքային փոփոխությունների և վերջնական արտադրանքի հատկությունների հետ։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկել միկրոօրգանիզմների բջջային մակարդակում տեղի ունեցող փոփոխությունները և դրանց ազդեցությունը տեխնոլոգիական գործընթացի ցուցանիշների վրա՝ ներառյալ խմորման արագությունը, թթվայնության զարգացումը, արտադրանքի կառուցվածքը, խտությունը և հնարավոր այլ որակական հատկանիշներ։ Աշխատանքի արդյունքները կարող են նպաստել կաթնաթթվային մանրէների կենսաբանական հատկությունների ավելի խոր ըմբռնմանը և դրանց կիրառման արդյունավետության բարձրացմանը սննդի կենսատեխնոլոգիայում։ Ստացված գիտական տվյալները կարող են կիրառական նշանակություն ունենալ մածնի և այլ ֆերմենտացված կաթնամթերքի արտադրության տեխնոլոգիական գործընթացների կատարելագործման, մանրէային կուլտուրաների ընտրության և արտադրանքի որակի ու կայունության բարելավման համար։ Նյութը կարող է հետաքրքրել մանրէաբանության, կենսաքիմիայի, սննդի կենսատեխնոլոգիայի, կաթնամթերքի տեխնոլոգիայի և մոլեկուլային կենսաբանության ոլորտների մասնագետներին, հետազոտողներին և ուսանողներին՝ որպես բակտերիալ բջջաթաղանթների հատկությունների և դրանց տեխնոլոգիական նշանակության փոխկապակցված ուսումնասիրության օրինակ։

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է ինֆրակարմիր տիրույթում աշխատող միկրոկոնտրոլերով կառավարվող ռադիոմետրիկ համակարգի մշակմանը և հետազոտմանը։ Աշխատանքի հիմնական նպատակն է նախագծել չափիչ համակարգ, որը կարող է ինֆրակարմիր ճառագայթումը հայտնաբերել, չափել և մշակել ստացված ազդանշանը՝ օգտագործելով միկրոկոնտրոլերային կառավարման և թվային մշակման հնարավորությունները։ Հետազոտության շրջանակում ուսումնասիրվում են ինֆրակարմիր ճառագայթման ֆիզիկական առանձնահատկությունները, ռադիոմետրիկ չափումների սկզբունքները, ճառագայթման ընդունիչների և էլեկտրոնային հանգույցների աշխատանքի մեխանիզմները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում համակարգի կառուցվածքային սխեմայի մշակմանը, սենսորների և ընդունիչների ընտրությանը, ազդանշանի ուժեղացման ու նախնական մշակման հանգույցներին, անալոգաթվային փոխակերպմանը և միկրոկոնտրոլերի միջոցով ստացված տվյալների մշակմանը։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել նաև չափման ճշտության վրա ազդող գործոնները, այդ թվում՝ շրջակա միջավայրի ջերմաստիճանը, ֆոնային ճառագայթումը, էլեկտրոնային աղմուկը, ընդունիչի զգայունությունը և համակարգի տրամաչափման առանձնահատկությունները։ Կարևոր խնդիր է չափիչ համակարգի ծրագրային ապահովման մշակումը, որը պետք է ապահովի տվյալների հավաքագրումը, մշակումը, ցուցադրումը և անհրաժեշտության դեպքում կառավարման ազդանշանների ձևավորումը։ Հետազոտության ընթացքում գնահատվում են համակարգի հիմնական տեխնիկական բնութագրերը, աշխատանքի կայունությունը, չափման դինամիկ տիրույթը, զգայունությունը և հնարավոր սխալանքները։ Միկրոկոնտրոլերի կիրառումը հնարավորություն է տալիս համակարգը դարձնել ավելի ճկուն, ավտոմատացված և հարմարեցվող՝ միաժամանակ նվազեցնելով առանձին կառավարման հանգույցների քանակը։ Մշակված մոտեցումը կարող է կիրառվել ջերմային ճառագայթման չափման, տեխնիկական ախտորոշման, գիտական փորձարարական սարքավորումների, արդյունաբերական վերահսկողության և ինֆրակարմիր ճառագայթման այլ չափիչ խնդիրների լուծման համար։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը համադրում է ռադիոմետրիկ չափումների, ինֆրակարմիր տեխնոլոգիաների, էլեկտրոնիկայի և ներկառուցված համակարգերի սկզբունքները՝ նպատակ ունենալով ստեղծել չափման արդյունավետ, ավտոմատացված և տեխնիկապես հուսալի համակարգ։