Գրականություն

Աշխատությունը նվիրված է ամերիկահայ անգլիագիր բանաստեղծների ստեղծագործական ժառանգության ուսումնասիրությանը՝ ավանդույթի և նորարարության փոխհարաբերության տեսանկյունից։ Դիտարկվում են հայկական մշակութային և գրական ավանդույթների դրսևորումները անգլերենով ստեղծված պոեզիայում, ինչպես նաև ամերիկյան գրական միջավայրի ազդեցությունը բանաստեղծական մտածողության, թեմատիկայի և արտահայտչաձևերի զարգացման վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ազգային ինքնության, պատմական հիշողության, հայրենիքի, տեղահանության, սփյուռքյան փորձառության, սերունդների միջև մշակութային կապի և նոր հասարակության մեջ ինքնության վերաիմաստավորման թեմաներին։ Վերլուծվում է, թե ինչպես են հեղինակները հայկական պատմամշակութային ժառանգության տարրերը համադրում ժամանակակից բանաստեղծական ձևերի, անգլերեն լեզվամտածողության և ամերիկյան գրական ավանդույթների հետ։ Քննարկվում են պատկերային համակարգի, խորհրդանիշների, լեզվի, ոճի, բանաստեղծական կառուցվածքի և ժանրային առանձնահատկությունների փոփոխությունները տարբեր հեղինակների ստեղծագործություններում։ Անդրադարձ է կատարվում նաև երկմշակութային միջավայրում ձևավորված գրական ինքնությանը և այն հարցին, թե ինչպես է ազգային մշակութային հիշողությունը պահպանվում ու միաժամանակ նոր մեկնաբանություններ ստանում այլալեզու ստեղծագործության պայմաններում։ Կարևորվում է ավանդական թեմաների ու պատկերների ստեղծագործական վերափոխումը, նոր գեղարվեստական միջոցների կիրառումը և անհատական բանաստեղծական աշխարհների ձևավորումը։ Համեմատական ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել տարբեր սերունդների հեղինակների միջև առկա շարունակականությունն ու տարբերությունները և գնահատել ամերիկահայ անգլիագիր պոեզիայի տեղը ինչպես սփյուռքահայ, այնպես էլ ամերիկյան գրականության համատեքստում։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել գրականագետների, սփյուռքագետների, հայագետների, համեմատական գրականագիտության մասնագետների, հետազոտողների և ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է հայ ժամանակակից արձակի նշանավոր ներկայացուցիչներից մեկի ստեղծագործական աշխարհի, գեղարվեստական մտածողության և արձակագրական առանձնահատկությունների համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Գրողի արձակը ձևավորվել է XX դարի երկրորդ կեսի հայ գրական գործընթացների համատեքստում և ընդգրկում է պատմվածքի, վիպակի ու վեպի ժանրերը՝ առանձնանալով հոգեբանական խորությամբ, ազգային կյանքի պատկերներով և անհատի ներաշխարհի նկատմամբ հետևողական հետաքրքրությամբ։ Հետազոտության կենտրոնում կարող են լինել կերպարակերտման սկզբունքները, պատմողական կառուցվածքը, ժամանակի և տարածության գեղարվեստական ընկալումը, հեղինակային խոսքի առանձնահատկությունները և ստեղծագործություններում արտահայտվող բարոյահոգեբանական խնդիրները։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում մարդ-հասարակություն, անհատ-պատմություն և մարդ-հայրենիք հարաբերությունների քննությունը, որոնց միջոցով բացահայտվում են հերոսների արժեքային կողմնորոշումները, հիշողությունը, ինքնության գիտակցումը և սեփական միջավայրի նկատմամբ վերաբերմունքը։ Գրականագիտական գնահատականներում հատկապես ընդգծվում են նրա արձակի հոգեբանական ուղղվածությունը, ազգային նկարագրով կերպարները, պատմության ու ներկայի փոխկապակցումը և պատմվածքի ու վիպակի ժանրային հնարավորությունների ընդլայնումը։ Ուշադրության արժանի է նաև բնապատկերի և առարկայական միջավայրի գործառույթը, որոնք հաճախ հանդես են գալիս ոչ միայն որպես գործողությունների արտաքին միջավայր, այլև մասնակցում են հերոսների հոգեվիճակի և ստեղծագործության գաղափարական ենթաշերտերի բացահայտմանը։ Գրողի լեզուն և ոճը կարելի է ուսումնասիրել պատկերավորության, փոխաբերական համակարգի, խոսքի ներքին ռիթմի, երկխոսությունների և հոգեբանական մանրամասների կիրառության տեսանկյունից։ Նրա ստեղծագործական ժառանգության մեջ հիշատակվում են «Որոնումներ», «Ամենատաք երկիրը», «Որդան կարմիր», «Ծիրանի ծառերի տակ» և այլ արձակ գործեր, որոնք ներկայացնում են նրա գրական զարգացման տարբեր փուլերը։ Հետազոտության շրջանակում կարևոր է նաև հիշողության թեման, անցյալի ու ներկայի հարաբերակցությունը և անհատի ճակատագրի միջոցով ավելի լայն պատմական ու հասարակական իրողությունների գեղարվեստական իմաստավորումը։ Այս ամենը հնարավորություն է տալիս հեղինակի ստեղծագործությունը դիտարկել ոչ միայն առանձին թեմաների և կերպարների համակարգի շրջանակում, այլև XX դարի երկրորդ կեսի ու հետագա շրջանի հայ արձակի զարգացման ընդհանուր ընթացքի մեջ։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը համադրում է գրականագիտական, տեքստաբանական և ոճաբանական մոտեցումները՝ բացահայտելով արձակագրի գեղարվեստական համակարգի թեմատիկ, կառուցվածքային, լեզվական և հոգեբանական առանձնահատկությունները։

Աշխատությունը նվիրված է Ավետիք Իսահակյանի գրական ժառանգության մեջ հայ ժողովրդի ազգային-ազատագրական գաղափարների, պատմական ճակատագրի և հայրենիքի ազատության թեմաների գեղարվեստական արտահայտության ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում գրողի պոեզիայում, արձակում և հրապարակախոսական ժառանգության մեջ ազգային ինքնության, հայրենասիրության, պատմական հիշողության, ազատության ձգտման և ժողովրդի ապագայի վերաբերյալ գաղափարների դրսևորումներն են։ Քննության են առնվում այն ստեղծագործական մոտիվներն ու պատկերները, որոնց միջոցով ներկայացվում են հայրենի հողի նկատմամբ կապվածությունը, ազգային արժանապատվության գիտակցումը, օտարության և հայրենազրկման զգացողությունը, ինչպես նաև ժողովրդի պատմական փորձության գեղարվեստական ընկալումը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում անհատական ապրումների և ազգային խնդիրների փոխկապակցվածությանը, քանի որ գրողի ստեղծագործություններում անձնական ցավը, կարոտը և ազատության ձգտումը հաճախ ձեռք են բերում ավելի լայն հասարակական ու ազգային իմաստ։ Ուսումնասիրությունը կարող է ընդգրկել տարբեր ժամանակաշրջաններում ստեղծված գործերի համեմատական քննություն՝ բացահայտելով ազգային թեմատիկայի զարգացման ընթացքը և պատմական իրադարձությունների ազդեցությունը հեղինակի աշխարհայացքի վրա։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում խորհրդանիշների, պատմական հիշողության, հայրենի բնաշխարհի պատկերների և ժողովրդական մշակույթից եկող տարրերի վերլուծությունը, որոնց միջոցով ձևավորվում է հայրենիքի գեղարվեստական կերպարը։ Քննվում են նաև ազգային ազատության և համամարդկային ազատության գաղափարների հարաբերակցությունը, անհատի բարոյական պատասխանատվության խնդիրը և պատմական արդարության որոնումը։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս գնահատելու, թե ինչպես են հասարակական ու պատմական խնդիրները վերափոխվում գրական նյութի՝ պահպանելով գեղարվեստական ինքնուրույնությունն ու քնարական խորությունը։ Միաժամանակ գրողի ստեղծագործական ժառանգությունը դիտարկվում է XIX դարի վերջի և XX դարի հայ գրական ու պատմամշակութային գործընթացների համատեքստում՝ բացահայտելով ազգային թեմատիկայի տեղը նրա աշխարհայացքային համակարգում։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը նպաստում է Իսահակյանի ստեղծագործության ազգային-պատմական շերտերի խորքային մեկնաբանությանը և հայ գրականության մեջ ազատության ու հայրենիքի գաղափարների գեղարվեստական զարգացման առանձնահատկությունների բացահայտմանը։

Աշխատությունը նվիրված է արգենտինացի գրող Խուլիո Կորտասարի արձակում պատմվածքի ժանրի զարգացման առանձնահատկությունների, կառուցվածքային փոփոխությունների և գեղարվեստական նորարարությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում գրողի ստեղծագործական տարբեր փուլերում կարճ արձակի ձևափոխման ընթացքն է՝ վաղ շրջանի համեմատաբար ավանդական պատմողական կառուցվածքներից մինչև իրականության և երևակայականի սահմանները խախտող բարդ ու փորձարարական ձևերը։ Քննության են առնվում սյուժեի կազմակերպման, ժամանակի և տարածության կառուցման, պատմողի դիրքի, կերպարների համակարգի, կոմպոզիցիայի և լեզվաոճական միջոցների փոփոխությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում առօրյա իրականության մեջ անսպասելի, խորհրդավոր կամ ֆանտաստիկ տարրերի ներթափանցման եղանակներին, որոնց միջոցով սովորական իրավիճակը աստիճանաբար ձեռք է բերում բազմիմաստ և անորոշ բնույթ։ Ուսումնասիրվում է նաև բաց ավարտի նշանակությունը, երբ հեղինակը խուսափում է իրադարձությունների միանշանակ բացատրությունից և ընթերցողին ներգրավում է ստեղծագործության իմաստային կառուցման գործընթացում։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում պատմողական հեռանկարի փոփոխականությունը, ժամանակային հաջորդականության խախտումը և տարբեր իրականությունների զուգահեռ ներկայացումը, որոնք պատմվածքի ավանդական կառուցվածքին հաղորդում են նոր հնարավորություններ։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև գրողի ստեղծագործություններում խաղի սկզբունքին, ինտերտեքստային կապերին, խորհրդանշական պատկերներին և լեզվական փորձարարությանը՝ բացահայտելով դրանց դերը ժանրային նորացման գործընթացում։ Պատմվածքների համեմատական քննությունը հնարավորություն է տալիս հետևելու հեղինակի գեղարվեստական մտածողության զարգացմանը և պարզելու, թե ինչպես են նրա ստեղծագործական որոնումները փոխում կարճ արձակի ձևային ու բովանդակային սահմանները։ Կորտասարի ժանրային փորձարարությունները դիտարկվում են նաև լատինաամերիկյան և համաշխարհային գրականության զարգացման համատեքստում՝ ընդգծելով նրա ներդրումը XX դարի պատմվածքի նոր գեղագիտության ձևավորման մեջ։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը պատմվածքը ներկայացնում է ոչ թե որպես անփոփոխ գրական ձև, այլ որպես շարունակաբար վերափոխվող ժանր, որի միջոցով գրողը փորձարկում է պատմողական նոր ռազմավարություններ և վերաիմաստավորում իրականության, երևակայության, ժամանակի ու ընթերցողի փոխհարաբերությունները։

Հրատարակությունը ընթացիկ մատենագիտական բնույթի մասնագիտական տեղեկատու է, որի հիմնական նպատակն է համակարգված ձևով ներկայացնել ՀԽՍՀ մշակույթի և արվեստի տարբեր բնագավառներին վերաբերող նոր հրատարակությունների ու հրապարակումների վերաբերյալ տեղեկատվությունը։ Այն նախատեսված է գրադարանների, գիտական և մշակութային հաստատությունների աշխատակիցների, արվեստաբանների, մշակութաբանների, հետազոտողների, դասախոսների, ուսանողների և համապատասխան թեմաներով գրականություն որոնող ընթերցողների համար։ Մատենագիտական նյութը կարող է ընդգրկել գրքեր, գրքույկներ, ժողովածուներ, պարբերական մամուլում հրապարակված հոդվածներ և այլ տպագիր նյութեր՝ դասակարգված ըստ մշակույթի և արվեստի առանձին ոլորտների։ Թեմատիկ բաժիններում կարող են ներկայացվել կերպարվեստին, երաժշտությանը, թատրոնին, կինոյին, ճարտարապետությանը, ժողովրդական ստեղծագործությանը, մշակութային հաստատությունների գործունեությանը, հուշարձանների պահպանությանը և մշակութային կյանքի այլ ուղղություններին վերաբերող աղբյուրներ։ Մատենագիտական գրառումները հնարավորություն են տալիս նույնականացնելու համապատասխան հրատարակությունները և ստանալու դրանց որոնման համար անհրաժեշտ հիմնական տվյալները՝ հեղինակ, անվանում, հրատարակության աղբյուր, թվական և այլ նկարագրական տեղեկություններ։ Նյութերի պարբերական հավաքագրումն ու համակարգումը տեղեկատուին տալիս են նաև փաստագրական նշանակություն, քանի որ տարբեր թողարկումների հաջորդականությունը հնարավորություն է տալիս հետևելու տվյալ ժամանակաշրջանում մշակույթի և արվեստի վերաբերյալ հրատարակչական ակտիվությանը, հետազոտական հետաքրքրությունների փոփոխություններին և առանձին թեմաների զարգացման ընթացքին։ Այն կարևոր գործիք է թեմատիկ մատենագիտական որոնման համար՝ օգնելով արագ կողմնորոշվել տվյալ ժամանակահատվածի նոր գրականության մեջ և ընտրել անհրաժեշտ աղբյուրները հետագա ուսումնասիրության համար։ Միաժամանակ նման հրատարակությունները նպաստում են գրադարանային հավաքածուների համալրմանը, տեղեկատու-մատենագիտական սպասարկմանը և մասնագիտական տեղեկատվության տարածմանը։ Պատմական տեսանկյունից տեղեկատուն արժեքավոր է նաև խորհրդային Հայաստանի մշակութային կյանքի ուսումնասիրության համար, քանի որ մատենագիտական տվյալների միջոցով արտացոլում է ժամանակաշրջանի հրատարակչական և գիտական գործունեության թեմատիկ պատկերը։ Տարբեր տարիների համար կազմված թողարկումների համադրումը կարող է հիմք հանդիսանալ մշակույթի առանձին ոլորտների վերաբերյալ գրականության քանակական և բովանդակային զարգացման ուսումնասիրության համար։ Ընդհանուր առմամբ հրատարակությունը համատեղում է տեղեկատվական, որոնողական, հաշվառման և փաստագրական գործառույթները՝ ապահովելով մշակույթի ու արվեստի վերաբերյալ ընթացիկ գրականության համակարգված ներկայացումն ու մասնագիտական օգտագործումը։

Հրատարակությունը տեղեկատվական և մատենագիտական բնույթի պարբերական տեղեկատու է, որի նպատակն է համակարգված ներկայացնել տվյալ ժամանակաշրջանում Հայաստանի մշակույթի և արվեստի տարբեր բնագավառների վերաբերյալ նոր լույս տեսած գրականությունը։ Այն նախատեսված է գրադարանների, մշակութային հաստատությունների, գիտական և կրթական կազմակերպությունների աշխատակիցների, արվեստաբանների, մշակութաբանների, դասախոսների, ուսանողների և համապատասխան թեմաներով հետաքրքրվող ընթերցողների համար՝ նրանց տրամադրելով մասնագիտական գրականության ընթացիկ հոսքի վերաբերյալ կազմակերպված տեղեկատվություն։ Նյութերի շրջանակում կարող են ընդգրկվել գրքեր, գիտական ուսումնասիրություններ, ժողովածուներ, հոդվածներ, պարբերական մամուլի հրապարակումներ, տեղեկատու նյութեր և այլ տպագիր աղբյուրներ, որոնք վերաբերում են մշակութային կյանքի տարբեր ոլորտներին։ Մատենագիտական գրառումները կարող են դասակարգվել թեմատիկ սկզբունքով՝ հնարավորություն տալով առանձին բաժիններում գտնել թատրոնի, երաժշտության, կերպարվեստի, ճարտարապետության, կինոյի, ժողովրդական արվեստի, մշակութային հաստատությունների գործունեության, գրադարանային գործի և հարակից բնագավառների վերաբերյալ նյութեր։ Յուրաքանչյուր գրառման հիմնական գործառույթը համապատասխան հրատարակության նույնականացման և հետագա որոնման համար անհրաժեշտ մատենագիտական տվյալների տրամադրումն է։ Ընթացիկ բնույթը կարևոր նշանակություն ունի, քանի որ տեղեկատուն հնարավորություն է տալիս պարբերաբար հետևել նոր հրատարակություններին և ժամանակին ներառել դրանք գիտական, կրթական կամ մասնագիտական աշխատանքի մեջ։ Միաժամանակ տարբեր տարիների թողարկումների ամբողջությունը կարող է ծառայել որպես հետադարձ ուսումնասիրության արժեքավոր աղբյուր՝ ցույց տալով, թե որոշակի ժամանակաշրջանում մշակույթի և արվեստի որ թեմաներն են առավել ակտիվորեն ուսումնասիրվել և ներկայացվել հրատարակչական դաշտում։ Նյութերի համակարգված դասավորությունը հեշտացնում է թեմատիկ որոնումը, գրականության ցանկերի կազմումը և մասնագիտական տեղեկատվության ընտրությունը։ Հրատարակությունը կարող է արտացոլել նաև խորհրդային շրջանի մշակութային և գիտական կյանքի առանձնահատկությունները, հաստատությունների գործունեությունը, արվեստի տարբեր ճյուղերի զարգացումը և դրանց վերաբերյալ ձևավորված մասնագիտական գրականությունը։ Այս տեսանկյունից այն ունի ոչ միայն գործնական մատենագիտական, այլև պատմամշակութային և աղբյուրագիտական արժեք։ Տարբեր թողարկումների ուսումնասիրությամբ հնարավոր է հետևել մասնագիտական հետաքրքրությունների փոփոխությանը, մշակութային հաստատությունների գործունեության լուսաբանմանը և արվեստագիտական գրականության զարգացման միտումներին։ Այն կարող է օգտակար լինել նաև հետազոտողներին՝ համապատասխան ժամանակաշրջանի մշակութային պատմության աղբյուրների որոնման և թեմատիկ մատենագիտությունների կազմման համար։

Հրատարակությունը ներկայացնում է մշակույթի և արվեստի ոլորտներին վերաբերող նոր գրականության մատենագիտական ցանկ՝ համակարգված տեղեկատվություն տրամադրելով տարբեր թեմաներով լույս տեսած գրքերի, հոդվածների, ժողովածուների և այլ հրատարակությունների մասին։ Նյութն ընդգրկում է արվեստագիտության, գրականության, թատրոնի, երաժշտության, կերպարվեստի, ճարտարապետության, մշակութային ժառանգության և հարակից բնագավառների աղբյուրներ՝ նպաստելով մասնագիտական տեղեկատվության որոնման և գիտահետազոտական աշխատանքների կազմակերպմանը։ Մատենագիտական ցանկը ծառայում է որպես գործնական տեղեկատու՝ հեշտացնելով անհրաժեշտ գրականության հայտնաբերումը, թեմատիկ ուսումնասիրությունների իրականացումը և գրադարանային-տեղեկատվական սպասարկումը։ Հրատարակությունը կարող է օգտակար լինել գրադարանավարներին, մատենագետներին, արվեստաբաններին, մշակութաբաններին, ուսանողներին, հետազոտողներին և մշակույթի ու արվեստի ոլորտով հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Ժողովածուն ընդգրկում է հայ ժողովրդի բանավոր ստեղծագործական ժառանգության կարևորագույն դրսևորումներից մեկը՝ ժողովրդական հեքիաթները, որոնց միջոցով արտահայտվել են ժողովրդի աշխարհընկալումը, կենսափորձը, բարոյական պատկերացումները, երազանքներն ու հասարակական իդեալները։ Հեքիաթային պատումներում իրական կյանքի պատկերները միահյուսվում են երևակայական ու հրաշապատում տարրերին՝ ստեղծելով մի աշխարհ, որտեղ սովորական մարդիկ, թագավորներ, աղքատներ, արհեստավորներ, կենդանիներ և գերբնական էակներ հայտնվում են անսովոր փորձությունների ու իրադարձությունների մեջ։ Հեքիաթների սյուժեներում հաճախ կարևորվում են բարու և չարի հակադրությունը, արդարության վերականգնումը, խելքի ու հնարամտության հաղթանակը, ազնվությունը, աշխատասիրությունը, հավատարմությունն ու ընկերասիրությունը։ Ժողովրդական պատմողներին բնորոշ կենդանի խոսքը, կրկնությունները, երկխոսությունները, պատկերավոր համեմատություններն ու ավանդական դարձվածքները հաղորդում են պատումներին յուրահատուկ ռիթմ և արտահայտչականություն։ Հեքիաթները արժեքավոր են ոչ միայն որպես գեղարվեստական ընթերցանության նյութ, այլև որպես պատմական ու ազգագրական տեղեկությունների աղբյուր, քանի որ դրանցում պահպանվել են տարբեր ժամանակաշրջանների կենցաղի, ընտանեկան հարաբերությունների, սովորույթների, աշխատանքի ձևերի, հասարակական պատկերացումների և ժողովրդական մտածողության հետքերը։ Ժողովածուն կարևոր նշանակություն ունի հայ բանահյուսության պահպանման, ուսումնասիրության և հաջորդ սերունդներին փոխանցման համար՝ ընձեռելով հնարավորություն բացահայտելու հայկական հեքիաթային ավանդույթի թեմատիկ բազմազանությունը, պատումային առանձնահատկություններն ու մշակութային ինքնատիպությունը։

Ժողովածուն ներկայացնում է հայ ժողովրդական հեքիաթային ժառանգության բազմազանությունը՝ ընթերցողին հաղորդակից դարձնելով ժողովրդի ստեղծագործական երևակայությանը, աշխարհընկալմանը, կենսափորձին և բարոյական պատկերացումներին։ Հեքիաթները ժողովրդական բանավոր մշակույթի կարևոր մասն են, որոնց միջոցով սերունդների ընթացքում պահպանվել ու փոխանցվել են կյանքի մասին պատկերացումները, հասարակական հարաբերությունների ըմբռնումը, ավանդույթները, հավատալիքներն ու արժեքները։ Ժողովածուի նյութերը հնարավորություն են տալիս ծանոթանալու հայկական հեքիաթների բնորոշ թեմատիկ և գեղարվեստական առանձնահատկություններին՝ հրաշապատում ու արկածային սյուժեներին, կենդանական աշխարհի կերպարներին, կենցաղային իրավիճակներին, մարդկային հարաբերություններին և սոցիալական հակասություններին։ Հեքիաթների հերոսների փորձություններն ու արարքները հաճախ բացահայտում են բարու և չարի, արդարության և անարդարության, խելքի ու խորամանկության, աշխատասիրության ու ծուլության հակադրությունները։ Դրանցում արտահայտվում են նաև ժողովրդի հումորի զգացումը, կենսուրախությունը, դժվարությունները հաղթահարելու կամքը և ավելի արդար ու ներդաշնակ կյանքի ձգտումը։ Բանավոր խոսքին բնորոշ պատկերավոր լեզուն, կրկնությունները, չափազանցությունները, երկխոսություններն ու կայուն արտահայտությունները ձևավորում են պատմողական յուրահատուկ ոճ և ընդգծում հեքիաթների կենդանի հնչողությունը։ Ժողովածուն արժեքավոր նյութ է հայ բանահյուսության ուսումնասիրության, ժողովրդական մտածողության, լեզվական առանձնահատկությունների և մշակութային ավանդույթների ճանաչման համար։ Այն կարևոր է ինչպես մասնագետների ու հետազոտողների, այնպես էլ հայ ժողովրդական ստեղծագործությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար՝ նպաստելով բանավոր ժառանգության պահպանմանն ու հետագա սերունդներին փոխանցմանը։

Ժողովածուի երկրորդ հատորը շարունակում է հայ ժողովրդական հեքիաթների բազմազան ժառանգության ներկայացումը՝ պահպանելով բանավոր ստեղծագործության այն առանձնահատկությունները, որոնց միջոցով դարերի ընթացքում փոխանցվել են ժողովրդի կենսափորձը, պատկերացումները, հավատալիքներն ու բարոյական արժեքները։ Հեքիաթային պատմություններում արտացոլվում են մարդկային հարաբերությունները, ընտանեկան և հասարակական կյանքը, աշխատանքի ու կենցաղի ավանդական ձևերը, ինչպես նաև մարդու՝ դժվարությունների, անարդարության և կյանքի փորձությունների դեմ պայքարը։ Սյուժեների կենտրոնում կարող են հայտնվել խելացի ու հնարամիտ հերոսներ, հասարակ մարդիկ, իշխանավորներ, աղքատներ, կենդանիներ և հրաշապատում կերպարներ, որոնց արարքների միջոցով բացահայտվում են ազնվության, բարության, քաջության, խոհեմության և արդարության գաղափարները։ Ժողովրդական հեքիաթներին բնորոշ ֆանտաստիկ դեպքերն ու չափազանցությունները հաճախ միահյուսվում են իրական կյանքի ճանաչելի պատկերներին՝ ստեղծելով զվարճալի, ուսուցողական և երբեմն քննադատական պատմություններ։ Դրանց լեզուն պահպանում է ժողովրդական խոսքի անմիջականությունը, պատկերավորությունը, դարձվածքային հարստությունն ու պատմողական կենդանի ոճը։ Կրկնությունները, սրամիտ երկխոսությունները և անսպասելի հանգուցալուծումները նպաստում են պատմությունների գեղարվեստական ազդեցությանը։ Հատորը կարևոր նյութ է հայ բանահյուսության ժանրային առանձնահատկությունների, ազգային մտածողության, ավանդական աշխարհայացքի և մշակութային հիշողության ուսումնասիրության համար։ Այն նաև հնարավորություն է տալիս ճանաչելու այն արժեքներն ու կենսական պատկերացումները, որոնք ժողովրդական ստեղծագործության միջոցով փոխանցվել են սերնդեսերունդ։

Ժողովածուի այս հատորը շարունակում է հայ ժողովրդի բանավոր ստեղծագործության հավաքման, պահպանման և գիտական ուսումնասիրության կարևոր ավանդույթը՝ ընթերցողին ներկայացնելով ժողովրդական հեքիաթների հարուստ աշխարհը։ Հեքիաթներում պահպանվել են տարբեր սերունդների կենսափորձը, աշխարհընկալումը, բարոյական պատկերացումները, հասարակական հարաբերությունների մասին դատողություններն ու ժողովրդական իմաստությունը։ Սյուժեների միջոցով բացահայտվում են մարդկային բնավորության տարբեր կողմերը, բարու և չարի, արդարության և անարդարության, խելքի և խորամանկության, ազնվության և խաբեության հակադրությունները։ Ժողովրդական հերոսների փորձությունները, դժվարությունների հաղթահարման եղանակներն ու անսպասելի լուծումները հաճախ արտահայտում են ժողովրդի հավատը մարդկային հնարամտության, համառության և արդարության հաղթանակի նկատմամբ։ Հեքիաթային աշխարհում իրական կյանքի պատկերները միահյուսվում են երևակայական ու հրաշապատում տարրերին, առասպելական կերպարներին և գերբնական իրադարձություններին՝ ստեղծելով բազմաշերտ գեղարվեստական միջավայր։ Հատուկ արժեք ունեն բանավոր խոսքին բնորոշ դարձվածքները, կրկնությունները, չափազանցությունները, սրամիտ երկխոսություններն ու պատմողական հնարքները, որոնք պահպանում են հեքիաթասացության կենդանի ոճը։ Նյութը կարևոր աղբյուր է հայ ժողովրդական մտածողության, ավանդական կենցաղի, տեղական մշակութային առանձնահատկությունների և բանահյուսական ժանրերի ուսումնասիրության համար։ Հատորը արժեքավոր է ինչպես գրականագետների ու բանահյուսների, այնպես էլ հայ մշակույթով և ազգային ավանդույթներով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Ժողովածուն ներկայացնում է հայ ժողովրդի բանավոր ստեղծագործական ժառանգության կարևորագույն շերտերից մեկը՝ սերնդեսերունդ փոխանցված ժողովրդական հեքիաթները։ Դրանցում արտացոլված են ժողովրդի աշխարհընկալումը, կենսափորձը, բարոյական պատկերացումները, կենցաղը, սովորույթներն ու հասարակական հարաբերությունները։ Հեքիաթների բազմազան սյուժեների միջոցով բացահայտվում են բարու և չարի, արդարության և անարդարության, ազնվության և խաբեության, խելքի և հիմարության, աշխատասիրության և ծուլության հակադրությունները։ Գործողությունների կենտրոնում հաճախ հայտնվում են սովորական մարդիկ, հնարամիտ հերոսներ, թագավորներ, աղքատներ, արհեստավորներ, կենդանիներ և առասպելական կերպարներ, որոնց փորձություններն ու արարքները փոխանցում են ժողովրդական իմաստություն և կյանքի մասին խրատական պատկերացումներ։ Հեքիաթներին բնորոշ են սրամիտ երկխոսությունները, չափազանցությունները, կրկնվող արտահայտությունները, խորհրդանշական կերպարներն ու անսպասելի հանգուցալուծումները։ Դրանց լեզուն պահպանում է ժողովրդական խոսքի կենդանությունն ու պատկերավորությունը՝ միաժամանակ արտացոլելով հայերենի տարբեր խոսվածքների և բանավոր պատմելու ավանդույթի առանձնահատկությունները։ Ժողովածուն կարևոր նշանակություն ունի հայ բանահյուսության գիտական ուսումնասիրության, ժողովրդական մտածողության, պատմական հիշողության և ազգային մշակութային ինքնության ճանաչման համար։ Այն արժեքավոր ընթերցանության նյութ է ինչպես բանահյուսությամբ ու գրականությամբ հետաքրքրվողների, այնպես էլ հայ ժողովրդի ավանդական կենցաղն ու հոգևոր աշխարհը ուսումնասիրողների համար։

Ժողովածուի տասնվեցերորդ հատորը շարունակում է հայ ժողովրդական հեքիաթային ժառանգության հավաքման, պահպանման և գիտական ներկայացման ավանդույթը։ Հեքիաթները ժողովրդական ստեղծագործության յուրահատուկ ձև են, որոնցում արտացոլվում են ժողովրդի պատմական հիշողությունը, կենսափորձը, կենցաղը, բարոյական արժեքներն ու աշխարհընկալումը։ Դրանց պատումներում առօրյա կյանքի պատկերները հաճախ միահյուսվում են հրաշապատում դեպքերի, երևակայական կերպարների և խորհրդանշական իրադարձությունների հետ՝ ստեղծելով հարուստ ու բազմաշերտ գեղարվեստական աշխարհ։ Հերոսների փորձությունները, դժվարությունների հաղթահարումը և նպատակին հասնելու ձգտումը բացահայտում են ժողովրդական պատկերացումները արդարության, ազնվության, խելամտության, աշխատասիրության ու քաջության մասին։ Հեքիաթներին բնորոշ են կենդանի ժողովրդական լեզուն, պատկերավոր արտահայտությունները, կրկնությունները, սրամիտ երկխոսությունները, հումորն ու սյուժետային բազմազանությունը։ Դրանք կարևոր տեղեկություններ են պահպանում նաև ավանդական կենցաղի, ընտանեկան հարաբերությունների, սովորույթների, հավատալիքների և հասարակական կյանքի վերաբերյալ։ Հատորի գիտական ու մշակութային նշանակությունը կապված է բանավոր ավանդույթի պահպանման և հայկական հեքիաթային մտածողության առանձնահատկությունների ուսումնասիրության հետ։ Այն արժեքավոր նյութ է բանահյուսագետների, ազգագրագետների, գրականագետների, ինչպես նաև ազգային մշակութային ժառանգությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Ժողովածուի այս հատորը հայ ժողովրդի բանավոր ստեղծագործական ժառանգության պահպանման և ուսումնասիրության կարևոր մասն է։ Այն ընդգրկում է ժողովրդական հեքիաթներ, որոնց միջոցով արտահայտվում են ժողովրդի աշխարհընկալումը, բարոյական պատկերացումները, կենսափորձը, կենցաղային սովորույթներն ու գեղարվեստական մտածողությունը։ Հեքիաթներում իրականությունն ու երևակայությունը միահյուսվում են՝ ստեղծելով յուրահատուկ աշխարհ, որտեղ հերոսները հաղթահարում են փորձություններ, բախվում դժվարությունների, որոնում արդարություն և ձգտում հասնել իրենց նպատակներին։ Ժողովրդական պատումներին բնորոշ են սյուժետային բազմազանությունը, պատկերավոր լեզուն, կրկնությունները, չափազանցությունները, խորհրդանշական կերպարներն ու հումորը։ Դրանց միջոցով փոխանցվում են սերունդների կուտակած իմաստությունը, բարու և չարի, ազնվության ու խաբեության, խիզախության ու վախի մասին պատկերացումները։ Հեքիաթները նաև արժեքավոր նյութ են ժողովրդական հավատալիքների, հասարակական հարաբերությունների, ընտանեկան կյանքի և պատմական հիշողության ուսումնասիրության համար։ Ժողովածուի հատորային կառուցվածքը հնարավորություն է տալիս դիտարկել հայկական հեքիաթային ավանդույթի հարստությունն ու բազմազանությունը՝ պահպանելով տարբեր պատումների լեզվական և գեղարվեստական առանձնահատկությունները։ Այն նշանակալի աղբյուր է բանահյուսագետների, ազգագրագետների, գրականագետների և ազգային մշակույթով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Ժողովածուն ներկայացնում է Նոր Նախիջևանի հայ համայնքի ժողովրդական բանավոր ժառանգության կարևոր նմուշներ՝ ընդգրկելով առածներ, ասացվածքներ և զրույցներ։ Այս նյութերը ձևավորվել և փոխանցվել են սերնդեսերունդ՝ արտացոլելով համայնքի կենսափորձը, աշխարհայացքը, բարոյական պատկերացումները, կենցաղը և հասարակական հարաբերությունները։ Առածներն ու ասացվածքները ժողովրդական իմաստության խտացված արտահայտություններ են, որոնց միջոցով փոխանցվում են կյանքի վերաբերյալ դիտարկումներ, խրատներ և գնահատականներ։ Դրանք կարող են անդրադառնալ ընտանիքին, աշխատանքին, ընկերությանը, ազնվությանը, մարդկային բնավորությանը, փոխօգնությանը և առօրյա կյանքի տարբեր իրավիճակներին։ Զրույցները լրացնում են այս պատկերը՝ պահպանելով համայնքում տարածված պատմությունները, հիշողությունները, հումորը և ավանդական պատկերացումները։ Ժողովածուի առանձնահատուկ արժեքը պայմանավորված է նրա տեղային բնույթով․ այն հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու Նոր Նախիջևանի հայերի լեզվական առանձնահատկությունները, խոսքի դարձվածքները, ժողովրդական մտածողությունն ու մշակութային ինքնությունը։ Հավաքված բանահյուսական նյութերը կարևոր աղբյուր են հայ ժողովրդական բանահյուսության, ազգագրության և սփյուռքահայ համայնքների պատմամշակութային ժառանգության ուսումնասիրության համար։ Դրանք նպաստում են նաև բանավոր ավանդույթների պահպանմանն ու հետագա սերունդներին փոխանցմանը:

Ստեղծագործությունը պատկանում է գեղարվեստական գրականության այն շրջանակին, որտեղ առաջնային նշանակություն ունեն անձնական ապրումների, ներաշխարհի և մարդկային զգացմունքների արտահայտությունը։ «Մրմունջ» հասկացությունը գրականության մեջ հաճախ կապվում է մեղմ, անկեղծ ու մտերմիկ խոսքի, ներքին հույզերի, մտորումների և երբեմն նաև թախծի կամ կարոտի հետ։ Վերնագիրը թույլ է տալիս այն դիտարկել որպես հեղինակի ստեղծագործական առաջին փորձերի կամ վաղ շրջանի գրական արտահայտությունների ժողովածու, որտեղ կարող են արտացոլվել անհատական ապրումներ, կյանքի նկատմամբ վերաբերմունք և հոգևոր որոնումներ։ Նման երկերը կարևոր են ոչ միայն իրենց գեղարվեստական արժեքով, այլև այն պատճառով, որ բացահայտում են ժամանակի գրական ճաշակը, քնարական խոսքի ձևերը և անհատական զգացողությունների արտահայտման եղանակները։ Դրանք ընթերցողին հնարավորություն են տալիս հաղորդակից դառնալու հեղինակի ներաշխարհին, խորհելու մարդկային հարաբերությունների, կյանքի անցողիկության, հույսի, հիշողության և զգացմունքների մասին։ Աշխատանքը հետաքրքրություն է ներկայացնում 19-րդ դարի հայ գրականության ուսումնասիրության համար՝ որպես ժամանակաշրջանի գեղարվեստական մտածողության, քնարական արտահայտչամիջոցների և հայալեզու գրական միջավայրի զարգացմանը վերաբերող նյութ։

Ժողովածուն հայ ժողովրդական բանահյուսության բազմաշերտ ժառանգության հերթական հատորն է, որն արտացոլում է ժողովրդի ստեղծագործական երևակայությունը, կենսափորձը, բարոյական պատկերացումներն ու աշխարհընկալումը։ Հեքիաթները բանավոր ավանդույթի միջոցով պահպանված պատմություններ են, որոնցում միահյուսվում են իրական կյանքի դրվագները, ժողովրդական իմաստությունը, երևակայական իրադարձություններն ու խորհրդանշական կերպարները։ Դրանց սյուժեներում հաճախ հանդիպում են բարու և չարի պայքարը, արդարության վերականգնումը, դժվարությունների հաղթահարումը, խելքի ու հնարամտության դերը, մարդկային հարաբերությունների բարդությունները և հասարակական կյանքի տարբեր կողմերը։ Հեքիաթային պատումները առանձնանում են պատկերավոր լեզվով, կենդանի երկխոսություններով, կրկնվող արտահայտություններով, ավանդական սյուժետային կառուցվածքներով և կերպարների բնորոշ համակարգով։ Դրանք կարևոր տեղեկություններ են պարունակում ժողովրդի կենցաղի, սովորույթների, արժեքների, հավատալիքների ու մշակութային հիշողության մասին։ Հեքիաթների միջոցով հնարավոր է ուսումնասիրել նաև բանավոր ստեղծագործության փոխանցման, փոփոխության և պահպանման առանձնահատկությունները։ Ժողովածուն արժեքավոր նյութ է հայ բանահյուսության հետազոտման, ժողովրդական գրականության գեղարվեստական առանձնահատկությունների բացահայտման և ազգային մշակութային ժառանգության պահպանման համար։ Այն կարող է հետաքրքրել բանագետներին, ազգագրագետներին, գրականագետներին, ուսանողներին և ժողովրդական ստեղծագործությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Բազմահատոր հրատարակության այս հատորը ներկայացնում է հայ ժողովրդի բանավոր ստեղծագործության կարևորագույն տեսակներից մեկի՝ ժողովրդական հեքիաթների հարուստ ժառանգությունը։ Հեքիաթները սերունդների ընթացքում փոխանցված պատմություններ են, որոնցում արտացոլվում են ժողովրդի աշխարհընկալումը, բարոյական պատկերացումները, կենսափորձը, հասարակական հարաբերություններն ու գեղարվեստական մտածողությունը։ Դրանց միջոցով ընթերցողը ծանոթանում է ավանդական կենցաղին, ընտանեկան և համայնքային հարաբերություններին, աշխատանքի ու բարության արժեքներին, մարդկային բնավորության տարբեր դրսևորումներին և կյանքի դժվարությունները հաղթահարելու ժողովրդական պատկերացումներին։ Հայկական հեքիաթային ավանդույթում միահյուսվում են հրաշապատում, իրապատում, կենդանական և կենցաղային պատմությունների տարրեր, ինչպես նաև սրամտության, հնարամտության, արդարության և բարու հաղթանակի գաղափարներ։ Հեքիաթների կերպարները, սյուժեները, կրկնվող մոտիվներն ու խորհրդանշական պատկերները հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրելու հայկական բանահյուսության գեղարվեստական առանձնահատկությունները և դրա կապերը ժողովրդի պատմական հիշողության ու մշակութային միջավայրի հետ։ Այսպիսի ժողովածուները կարևոր դեր ունեն բանավոր ավանդույթի պահպանման, գրառված պատումների գիտական շրջանառության և հետագա սերունդներին փոխանցման գործում։ Հատորը արժեքավոր է բանագետների, գրականագետների, մանկավարժների, ուսանողների և հայկական ժողովրդական ստեղծագործությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Վարդուտ գավառի ժողովրդական խոսքի, լեզվական առանձնահատկությունների և բանավոր մշակութային ժառանգության ներկայացմանն ու ուսումնասիրությանը։ Այն կարևոր նյութ է պարունակում տվյալ տարածքի բնակիչների լեզվական միջավայրի, խոսակցական արտահայտությունների, բառապաշարի և ժողովրդական մտածողության առանձնահատկությունները ճանաչելու համար։ Տեղական բառ ու բանի գրառումն ու պահպանումը հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրելու լեզվի կենդանի գործածությունը, բարբառային ձևերը, դարձվածքները և առօրյա հաղորդակցության մեջ պահպանված լեզվական ավանդույթները։ Ժողովրդական խոսքը դիտարկվում է նաև որպես համայնքի պատմական հիշողության, կենսակերպի, սովորույթների և աշխարհընկալման արտահայտություն, քանի որ լեզվական միավորների ու բանավոր պատումների միջոցով փոխանցվում են սերունդների կուտակած փորձն ու մշակութային արժեքները։ Նման նյութերի հավաքագրումն ու համակարգումը կարևոր նշանակություն ունեն բարբառագիտական և ազգագրական հետազոտությունների համար՝ նպաստելով տեղական լեզվական ժառանգության պահպանմանը։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել հայոց լեզվի, բարբառագիտության, բանահյուսության և ազգագրության մասնագետներին, ինչպես նաև Վարդուտի պատմամշակութային միջավայրով և ժողովրդական խոսքի առանձնահատկություններով հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Ժողովածուն նախատեսված է պատանի ընթերցողների բարոյական և հոգևոր դաստիարակության համար։ Այն ներառում է պատմողական բնույթի ստեղծագործություններ, որոնց հիմնական նպատակն է գեղարվեստական պատմությունների միջոցով զարգացնել երեխաների և պատանիների բարոյական պատկերացումները, ձևավորել դրական արժեքային կողմնորոշումներ և խթանել մարդկային արժանիքների գիտակցումը։ Նմանատիպ գրականության մեջ պատմությունները ծառայում են ոչ միայն ընթերցանության հաճույքին, այլև դաստիարակչական նպատակների իրականացմանը՝ ընթերցողին ներկայացնելով մարդկային փոխհարաբերությունների, վարքագծի և ընտրության տարբեր իրավիճակներ։ Ժողովածուի վերնագիրը շեշտադրում է հատկապես սրտի կրթության և բնավորության ձևավորման գաղափարը՝ կարևորելով բարությունը, ազնվությունը, ճշմարտախոսությունը, աշխատասիրությունը, հարգանքը և պատասխանատվությունը։ Երկրորդ հատորը շարունակությունն է նույն դաստիարակչական ուղղվածությամբ գրական շարքի և ներկայացնում է պատանեկան ընթերցանության համար նախատեսված նյութերի հերթական բաժինը։ Հրատարակությունը կարևոր է 19-րդ դարի հայ մանկապատանեկան գրականության, բարոյախոսական արձակի և կրթական մտածողության ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Այն արտացոլում է երեխաների ընթերցանության միջոցով բարոյական արժեքներ փոխանցելու և հայերեն դաստիարակչական գրականություն զարգացնելու ձգտումը։

«Գազամիա» վերնագրով հրատարակությունը 19-րդ դարի հայ տպագիր ժառանգության նմուշներից է։ Վերնագրի բովանդակային նշանակությունը և ստեղծագործության ժանրային պատկանելությունը միայն մատենագիտական տվյալների հիման վրա հստակեցնել հնարավոր չէ, ուստի այն պահպանվում է իր սկզբնական անվանմամբ՝ առանց ենթադրական մեկնաբանությունների։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում Կոստանդնուպոլսի հայ տպագրական միջավայրի և հայերեն գրքի հրատարակման պատմության ուսումնասիրության համար։ 19-րդ դարում Կոստանդնուպոլիսը հայ գրքի ստեղծման, տպագրության և տարածման կարևոր կենտրոններից էր, որտեղ հրատարակչական գործունեությունը նպաստում էր գրական ու մշակութային կյանքի աշխուժացմանը և ընթերցողական շրջանակների ընդլայնմանը։ Այսպիսի գրքերը վկայում են հայերեն տպագիր նյութերի բազմազանության, հրատարակչական նախաձեռնությունների շարունակականության և գրավոր մշակույթի պահպանման մասին։ Հրատարակությունը կարող է ծառայել որպես մատենագիտական աղբյուր՝ ժամանակաշրջանի հայ տպագրական արտադրանքի, գրքի տարածման և Կոստանդնուպոլսի հայ համայնքի մշակութային կյանքի ուսումնասիրության համար։ Այն նաև կարևոր է 19-րդ դարի հայ գրքի պատմության մեջ տարբեր վերնագրերով և ձևաչափերով պահպանված հրատարակությունների ամբողջական պատկերը ներկայացնելու տեսանկյունից։

«Գազամիա» վերնագրով հրատարակությունը ներկայացնում է 19-րդ դարի հայ տպագիր գրքի մի նմուշ։ Վերնագրի իմաստն ու ստեղծագործության բովանդակային ուղղվածությունը միայն մատենագիտական տվյալներով հստակ որոշել հնարավոր չէ, ուստի այն նպատակահարմար է պահպանել որպես ինքնուրույն վերնագիր՝ առանց չհաստատված մեկնաբանության։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում Կոստանդնուպոլսի հայ տպագրական միջավայրի ուսումնասիրության տեսանկյունից, որտեղ 19-րդ դարում ձևավորվել և զարգացել էին գրքի հրատարակման, տարածման ու ընթերցողական մշակույթի բազմազան ավանդույթներ։ Այդ ժամանակաշրջանի հայերեն տպագիր արտադրանքը կարևոր դեր է ունեցել լեզվական, կրթական և մշակութային կյանքի աշխուժացման, գրավոր խոսքի տարածման և համայնքային ինքնության պահպանման գործում։ Գիրքը կարող է դիտարկվել որպես հայ տպագիր ժառանգության մատենագիտական միավոր, որն արժեք ունի ժամանակաշրջանի հրատարակչական գործունեության, տպագրական մշակույթի և հայ ընթերցողական միջավայրի ուսումնասիրության համար։ Վերնագրի ճշգրիտ բովանդակային մեկնաբանության համար անհրաժեշտ է լրացուցիչ տեղեկություն՝ գրքի բնագրից, տիտղոսաթերթից կամ ներքին բաժիններից, որպեսզի հնարավոր լինի առավել որոշակի ներկայացնել դրա ժանրային և թեմատիկ առանձնահատկությունները։

Ժողովածուն նվիրված է հայկական էպոսի ուսումնասիրությանը՝ այն դիտարկելով համաշխարհային էպիկական ժառանգության լայն համատեքստում։ Հրատարակության հիմնական թեման է հայկական էպիկական ավանդույթի առանձնահատկությունների բացահայտումը, դրա պատմական ձևավորման, գեղարվեստական կառուցվածքի, գաղափարական բովանդակության և այլ ժողովուրդների էպիկական ստեղծագործությունների հետ ունեցած ընդհանրությունների ու տարբերությունների ուսումնասիրությունը։ Էպոսը ներկայացվում է որպես ժողովրդի պատմական հիշողության, աշխարհընկալման, արժեքային համակարգի և ազգային ինքնության արտահայտման կարևոր ձև, որի մեջ պահպանվել են հասարակական կյանքի, հերոսական իդեալների, բարոյական պատկերացումների ու ավանդական սովորույթների հետքերը։ Համեմատական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս հայկական էպիկական ժառանգությունը համադրելու տարբեր ժողովուրդների հերոսապատումների հետ՝ բացահայտելով սյուժետային, կերպարային, կառուցվածքային և գաղափարական զուգահեռները, ինչպես նաև ազգային ինքնատիպության դրսևորումները։ Կարևորվում են բանավոր փոխանցման առանձնահատկությունները, էպիկական պատումների պատմական շերտերը, բանահյուսական մոտիվների զարգացումն ու դրանց մշակութային նշանակությունը։ Ժողովածուն նպաստում է հայկական էպոսի գիտական ճանաչմանը և համաշխարհային բանավոր ու գրական ժառանգության մեջ նրա տեղի ուսումնասիրությանը։ Այն արժեքավոր նյութ է բանագետների, գրականագետների, պատմաբանների, հայագետների, էպոսագիտությամբ և համեմատական մշակութաբանությամբ հետաքրքրվող մասնագետների ու ուսանողների համար։

Ժողովածուն նվիրված է մանկական զվարճախոսություններին՝ կարճ, սրամիտ և զվարճալի խոսքային ստեղծագործություններին, որոնք կարևոր տեղ ունեն ժողովրդական բանահյուսության և մանկական մշակույթի մեջ։ Զվարճախոսությունները հիմնվում են անսպասելի պատասխանների, բառախաղերի, զավեշտալի իրավիճակների, սրամիտ դիտարկումների և առօրյա կյանքի հումորային մեկնաբանությունների վրա։ Դրանք ոչ միայն զվարճացնում են երեխաներին, այլև նպաստում են խոսքի ճկունության, լեզվական զգացողության, երևակայության և ստեղծագործ մտածողության զարգացմանը։ Նման բանավոր ստեղծագործությունները հաճախ փոխանցվում են սերնդեսերունդ՝ պահպանելով տվյալ լեզվական համայնքի խոսքային սովորույթները, հումորի առանձնահատկությունները և աշխարհընկալման որոշ դրսևորումներ։ Դրանց ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկելու, թե ինչպես են երեխաները յուրացնում լեզվի արտահայտչական հնարավորությունները, սովորում հասկանալ երկիմաստությունները և օգտագործել բառերը նոր ու անսպասելի իմաստային կապերով։ Մանկական զվարճախոսությունները կարող են կիրառվել նաև կրթական միջավայրում՝ խոսքի զարգացման, ընթերցանության նկատմամբ հետաքրքրության խթանման և խմբային հաղորդակցության համար։ Դրանք նպաստում են երեխաների միջև շփմանը, համատեղ ուրախության ձևավորմանը և բանավոր պատմելու հմտությունների զարգացմանը։ Ժողովածուն հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ բանահյուսությամբ, մանկական խոսքային ժանրերով և ժողովրդական հումորի առանձնահատկություններով զբաղվող ընթերցողների ու հետազոտողների համար։ Այն նաև կարևոր նյութ է մշակութային հիշողության պահպանման տեսանկյունից, քանի որ կարճ ու դյուրահիշվող խոսքային ստեղծագործությունները ներկայացնում են ժողովրդական լեզվի կենսունակությունը և բանավոր ավանդույթի շարունակականությունը։

Հրատարակությունը նվիրված է միջնադարյան հայ բանաստեղծ Գրիգորիս Աղթամարցու կյանքին, գրական ժառանգությանը և հատկապես նրա ստեղծած տաղերին։ Աղթամարցին հայ միջնադարյան տաղերգության ներկայացուցիչներից է, որի ստեղծագործությունները կարևոր տեղ են զբաղեցնում հոգևոր և աշխարհիկ բանաստեղծական ավանդույթների ուսումնասիրության մեջ։ Տաղը հայ գրականության մեջ առանձնահատուկ քնարական ժանր է, որը հաճախ կապվում է երգեցողության, երաժշտական կատարման և պատկերավոր բանաստեղծական խոսքի հետ։ Գրիգորիս Աղթամարցու գրական ժառանգության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս անդրադառնալու միջնադարյան հայ բանաստեղծության լեզվին, պատկերային համակարգին, տաղաչափական առանձնահատկություններին և ժամանակաշրջանի հոգևոր ու մշակութային աշխարհընկալմանը։ Նրա տաղերը կարող են արտացոլել կրոնական ապրումներ, բարոյական խորհրդածություններ, մարդկային զգացմունքներ և գեղագիտական պատկերացումներ՝ ներկայացնելով միջնադարյան գրականության բազմաշերտ բնույթը։ Նման ուսումնասիրությունն արժեքավոր է նաև հայ բանաստեղծական ժանրերի զարգացման ընթացքը, ձեռագրային ու գրական ավանդույթի շարունակականությունը և միջնադարյան ստեղծագործությունների հետագա ընկալումը հասկանալու համար։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել հայ գրականության պատմությամբ, միջնադարյան պոեզիայով, հայագիտությամբ և հին գրական ժառանգության ուսումնասիրությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների ու հետազոտողների համար։

Ստեղծագործությունը վերնագրով առնչվում է որսորդական թեմային և բնության միջավայրում տեղի ունեցող իրադարձությունների գեղարվեստական ներկայացմանը։ Որսի թեման հայ գրականության մեջ կարող է ծառայել ոչ միայն արկածային պատմության հիմք, այլև մարդու և բնության փոխհարաբերությունների, բնության պայմաններում մարդու վարքի, հնարամտության, համարձակության ու փորձառության բացահայտման միջոց։ Լալուարի հիշատակումը վերնագրում կարող է մատնանշել որոշակի տեղանք կամ աշխարհագրական միջավայր, որի հետ կապված են պատմության իրադարձությունները։ Նման ստեղծագործություններում բնապատկերները, կենդանական աշխարհը և որսորդական գործողությունները կարող են նպաստել պատմության մթնոլորտի ձևավորմանը և կերպարների բնավորության բացահայտմանը։ Վերնագրի հիման վրա հնարավոր չէ հաստատապես որոշել ստեղծագործության սյուժեն կամ գաղափարական ուղղվածությունը, սակայն այն հետաքրքրություն է ներկայացնում բնության և որսորդության թեմաների գեղարվեստական մշակման տեսանկյունից։ Հրատարակությունը կարևոր է նաև հայերեն տպագիր գրականության պատմության ուսումնասիրության համար՝ որպես քսաներորդ դարասկզբի հայ ընթերցողական միջավայրում շրջանառվող գրական նյութի օրինակ։ Այն կարող է օգտակար լինել հայ գրականության պատմությամբ, հին հրատարակություններով, բնության թեմայով արձակով և ժամանակաշրջանի ընթերցանության մշակույթով հետաքրքրվող ընթերցողներին ու հետազոտողներին։

Աշխատությունը նվիրված է ամերիկահայության բանավոր ավանդույթի ձևավորմանը, պահպանմանը և փոփոխություններին պատմական ժամանակի ընթացքում։ Բանավոր ավանդույթը կարևոր դեր ունի համայնքի պատմական հիշողության, մշակութային ինքնության, լեզվական ժառանգության և սերունդների միջև կապի պահպանման գործում։ Այն ներառում է ժողովրդական պատմություններ, զրույցներ, հիշողություններ, ավանդազրույցներ, հեքիաթներ, երգեր, ասացվածքներ և այլ բանավոր ստեղծագործություններ, որոնց միջոցով փոխանցվում են համայնքի փորձառությունը, արժեքները, սովորույթներն ու աշխարհընկալումը։ Ամերիկահայության միջավայրում բանավոր ավանդույթի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկելու, թե ինչպես են պատմական իրադարձությունները, գաղթը, նոր հասարակական միջավայրին հարմարվելը և սերունդների փոխհարաբերություններն ազդել ավանդական պատմությունների բովանդակության ու փոխանցման եղանակների վրա։ Ժամանակի ընթացքում բանավոր ժառանգությունը կարող է պահպանել հայրենիքի, ընտանեկան պատմության և համայնքային կյանքի մասին հիշողությունները՝ միաժամանակ ներառելով նոր միջավայրի ազդեցությամբ ձևավորված թեմաներ ու արտահայտման ձևեր։ Այսպիսի ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև բանահյուսական նյութերի հավաքագրման, գրանցման, դասակարգման և գիտական վերլուծության տեսանկյունից, քանի որ բանավոր աղբյուրները հնարավորություն են տալիս բացահայտելու սփյուռքահայ համայնքի մշակութային շարունակականությունն ու ինքնության վերափոխման գործընթացները։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել բանահյուսագետներին, ազգագրագետներին, սփյուռքագետներին, մշակութաբաններին, բանավոր պատմության հետազոտողներին, ինչպես նաև ամերիկահայության պատմությամբ և հայկական մշակութային ժառանգությամբ հետաքրքրվող ուսանողներին ու ընթերցողներին։

«Թաթառ Անձրևածին» վերնագրով հրատարակությունը հայ գրավոր ժառանգության նմուշներից է։ Վերնագրի «անձրևածին» բաղադրիչը լեզվական առումով կապվում է անձրևի և ծննդյան կամ առաջացման գաղափարների հետ, սակայն միայն վերնագրի հիման վրա հնարավոր չէ հաստատել ստեղծագործության սյուժեն, ժանրը կամ գաղափարական ուղղվածությունը։ Անձրևը հայ բանավոր և գրավոր մշակույթում հաճախ հանդես է գալիս որպես բնության կենսատու ուժի, պտղաբերության, նորացման և կյանքի շարունակականության խորհրդանիշ։ Այն կարող է նաև կապվել գյուղատնտեսական կյանքի, եղանակային երևույթների և բնության նկատմամբ մարդու վերաբերմունքի հետ։ «Թաթառ» բառի իմաստն ու դրա կապը վերնագրի մյուս բաղադրիչի հետ պահանջում են բովանդակային լրացուցիչ հաստատում, ուստի այն մեկնաբանելիս անհրաժեշտ է խուսափել չհիմնավորված ենթադրություններից։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում 19-րդ դարի հայ գրքի պատմության և հայկական տպագրության աշխարհագրության ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Կալկաթայի հայկական համայնքը կարևոր դեր է ունեցել հայ կրթական, մշակութային և տպագրական կյանքի զարգացման գործում, իսկ այնտեղ լույս տեսած գրքերը վկայում են հայկական գրավոր ժառանգության տարածման աշխարհագրական լայնության մասին։ Այս փոքրածավալ հրատարակությունը կարող է ներառվել պատմական մատենագիտական հավաքածուներում և ծառայել որպես նյութ՝ ուսումնասիրելու հայերեն գրքերի թեմատիկ բազմազանությունը, տպագրական գործունեությունը և հայ համայնքների մշակութային կապերը։ Այն կարող է հետաքրքրել հայ գրականության ու բանահյուսության, պատմական բառապաշարի և հնդկահայ տպագրության պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին։

Գր. Ա. Գրիգորյանի աշխատությունը նվիրված է հայ ժողովրդական վիպերգերի և պատմական երգային բանահյուսության միջնադարյան շերտերի ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով ժողովրդական ստեղծագործության դերը պատմական հիշողության պահպանման, ազգային ինքնագիտակցության ձևավորման և անցյալի իրադարձությունների սերնդեսերունդ փոխանցման գործում։ Ժողովրդական վիպերգերն ու պատմական երգերը բանավոր մշակույթի կարևոր տեսակներ են, որոնցում պատմական անձանց, պատերազմների, հասարակական բախումների, հերոսական արարքների և ժողովրդի ճակատագրի մասին պատկերացումները վերածվում են գեղարվեստական պատումի։ Դրանք միավորում են պատմական հիշողությունն ու բանաստեղծական արտահայտչամիջոցները՝ փաստական իրադարձությունները ներկայացնելով ոչ միայն որպես անցյալի դեպքեր, այլև որպես համայնքի արժեքների, ձգտումների և հավաքական զգացմունքների արտահայտություն։ Միջնադարյան հայ երգային բանահյուսության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկելու, թե ինչպես են պատմական իրադարձություններն ու հասարակական փորձառությունը վերամշակվել ժողովրդական գիտակցության մեջ, ինչ կերպ են պահպանվել հերոսության, հայրենիքի պաշտպանության, հավատարմության, կորստի և ազատության գաղափարները, ինչպես նաև ինչպես են դրանք արտացոլվել երգային պատումներում։ Այս ստեղծագործություններն առանձնանում են բանավոր փոխանցման պայմաններում ձևավորված լեզվական ու գեղարվեստական հատկանիշներով՝ կրկնություններով, ռիթմիկ կառուցվածքներով, պատկերավոր համեմատություններով, հուզական դիմումներով և պատմողական հնարքներով։ Դրանց բովանդակությունը հաճախ արտահայտում է ոչ միայն առանձին հերոսների կամ դեպքերի գնահատականը, այլև ժողովրդի բարոյական պատկերացումները, սոցիալական հարաբերությունները և պատմական փորձի նկատմամբ վերաբերմունքը։ Հեղինակի ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է ժողովրդական երգերի՝ որպես պատմամշակութային սկզբնաղբյուրների դիտարկումը։ Դրանք կարող են լրացնել գրավոր պատմագրության տվյալները՝ ներկայացնելով այն զգացմունքային և հասարակական միջավայրը, որի մեջ ընկալվել ու պահպանվել են անցյալի իրադարձությունները։ Միաժամանակ բանահյուսական նյութը պահանջում է պատմական փաստերի և գեղարվեստական վերամշակման տարբերակում, ինչն էլ այս բնագավառի գիտական ուսումնասիրությանը հաղորդում է առանձնահատուկ նշանակություն։ Աշխատությունը կարևոր է հայ ժողովրդական բանահյուսության ժանրային համակարգի, միջնադարյան մշակույթի և ազգային պատմական հիշողության հետազոտման համար։ Այն կարող է օգտակար լինել բանագետներին, պատմաբաններին, գրականագետներին, երաժշտագետներին, ազգագրագետներին և հայ միջնադարյան մշակութային ժառանգությամբ հետաքրքրվող ուսանողներին ու ընթերցողներին։

Աշխատությունը նվիրված է արևմտահայ գրականության մեջ գրական դիմանկարի ժանրի ձևավորման, զարգացման և գեղարվեստական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ հայ գրականության պատմության և գրականագիտական մտքի զարգացման համատեքստում։ Քննարկվում են գրական դիմանկարի ժանրային բնույթը, դրա պատմական նախադրյալները, կենսագրական, հուշագրական և քննադատական գրականության հետ ունեցած փոխառնչությունները, ինչպես նաև անհատի կերպարի գեղարվեստական ներկայացման սկզբունքները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում արևմտահայ գրողների, մտավորականների և մշակութային գործիչների կերպարների ստեղծման եղանակներին, նրանց անհատականության, աշխարհայացքի, ստեղծագործական գործունեության և հասարակական դերակատարության բացահայտման գեղարվեստական միջոցներին։ Ուսումնասիրվում են հեղինակային գնահատականի, հոգեբանական վերլուծության, նկարագրական մանրամասների, հուշերի և փաստագրական նյութերի կիրառման առանձնահատկությունները գրական դիմանկարի կառուցվածքում։ Դիտարկվում են XIX դարի և XX դարի սկզբի արևմտահայ գրական միջավայրի պատմամշակութային պայմանները, գրական մամուլի նշանակությունը, ազգային ինքնագիտակցության զարգացման գործընթացները և դրանց ազդեցությունը գրական դիմանկարների բովանդակության ու գաղափարական ուղղվածության վրա։ Կարևորվում են գրական դիմանկարի միջոցով ստեղծագործողի անհատականության ներկայացումը, նրա գրական ժառանգության գնահատումը և տվյալ ժամանակաշրջանի մշակութային ու հասարակական միջավայրի վերարտադրությունը։ Անդրադարձ է կատարվում դիմանկարի գեղարվեստական լեզվին, ոճական առանձնահատկություններին, պատկերավորության միջոցներին, հեղինակային վերաբերմունքի արտահայտման ձևերին և փաստի ու գեղարվեստական ընդհանրացման փոխհարաբերությանը։ Հետազոտության շրջանակում կարող են համադրվել արևմտահայ տարբեր հեղինակների գրական դիմանկարները՝ բացահայտելու ժանրի զարգացման օրինաչափությունները, անհատական ստեղծագործական մոտեցումները և գրական ավանդույթների շարունակականությունը։ Առանձնացվում են գրական դիմանկարի դերը ազգային մշակութային հիշողության պահպանման, գրական հեղինակությունների արժևորման և արևմտահայ մտավորական կյանքի պատմության փաստագրման գործում։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի արևմտահայ գրականության պատմության, գրական ժանրերի տեսության, գրական քննադատության և հայ մշակութային ժառանգության ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել գրականագետների, հայագետների, բանասերների, մշակութաբանների, պատմաբանների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է X–XVIII դարերի հայ միջնադարյան բանաստեղծական մշակույթի ժանրային համակարգի և չափածո խոսքի կառուցվածքային առանձնահատկությունների համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է տաղերգության ձևավորման ու զարգացման պատմական ընթացքի, տարբեր բանաստեղծական ժանրերի բնորոշ հատկանիշների, դրանց թեմատիկ բովանդակության և տաղաչափական կառուցվածքի վրա։ Քննության են առնվում միջնադարյան հայ քնարերգության հոգևոր և աշխարհիկ ուղղությունները՝ բացահայտելով դրանց փոխհարաբերությունները, զարգացման փուլերը և գեղարվեստական արտահայտչամիջոցների փոփոխությունները տարբեր դարաշրջաններում։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում տաղի՝ որպես միջնադարյան հայ պոեզիայի կարևոր ժանրային ձևերից մեկի կառուցվածքին, թեմատիկ բազմազանությանը և գեղարվեստական առանձնահատկություններին։ Ուսումնասիրվում են հոգևոր, ծիսական, խրատական, սիրային, բնության, հայրենասիրական և այլ թեմատիկ ուղղվածություն ունեցող բանաստեղծական ստեղծագործությունների առանձնահատկությունները՝ դրանք դիտարկելով ժամանակաշրջանի գրական, կրոնական և մշակութային միջավայրի համատեքստում։ Կարևորվում է միջնադարյան բանաստեղծական ժանրերի փոխազդեցությունը և այն հանգամանքը, որ առանձին ստեղծագործություններում տարբեր ժանրերի հատկանիշները կարող են միահյուսվել՝ ձևավորելով բարդ և բազմաշերտ գեղարվեստական կառուցվածք։ Տաղաչափության ուսումնասիրության շրջանակում քննության են առնվում բանաստեղծական տողի կառուցման սկզբունքները, վանկերի քանակը, շեշտադրությունը, տողերի և տների հարաբերակցությունը, հանգավորման ձևերը, ռիթմական կազմակերպումը և կրկնությունների դերը։ Առանձին նշանակություն է տրվում չափական ձևերի պատմական զարգացմանը՝ բացահայտելով տարբեր ժամանակաշրջաններում դրանց պահպանման, փոփոխման և նոր ձևերով հարստացման օրինաչափությունները։ Ուսումնասիրվում է նաև չափածո խոսքի և երաժշտական կատարման փոխհարաբերությունը, քանի որ միջնադարյան բազմաթիվ բանաստեղծական ստեղծագործություններ կապված էին երգային ավանդույթի հետ և նախատեսված էին ոչ միայն ընթերցման, այլև երաժշտական կատարման համար։ Այդ կապը հնարավորություն է տալիս տաղաչափական կառուցվածքը դիտարկել ռիթմի, մեղեդայնության և բանաստեղծական խոսքի միասնական համակարգում։ Հատուկ ուշադրություն է հատկացվում նշանավոր միջնադարյան հեղինակների ստեղծագործական ժառանգությանը՝ նրանց պոեզիայի միջոցով ցույց տալով ժանրային և տաղաչափական ձևերի զարգացման տարբեր փուլերը։ Գրական նյութի համեմատական ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել հեղինակային անհատականության, գրական ավանդույթի և ժամանակաշրջանի գեղագիտական պատկերացումների փոխազդեցությունը։ Անդրադարձ է կատարվում նաև ժողովրդական բանահյուսության և գրավոր բանաստեղծական մշակույթի կապերին, որոնք կարող էին արտահայտվել լեզվական ձևերի, պատկերային համակարգի, ռիթմի և բանաստեղծական կառուցվածքի մեջ։ Լեզվական տեսանկյունից կարևորվում են գրաբարի, միջին հայերենի և հետագա լեզվական ձևերի ազդեցությունները տաղերգության զարգացման վրա՝ ցույց տալով, թե լեզվի պատմական փոփոխություններն ինչպես են անդրադարձել բանաստեղծական խոսքի կառուցվածքի և արտահայտչական հնարավորությունների վրա։ Երկար ժամանակահատված ընդգրկող նյութի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հետևել հայ չափածո գրականության ժանրային և կառուցվածքային շարունակականությանը, ինչպես նաև բացահայտել նորարարական միտումները, որոնք աստիճանաբար նախապատրաստել են հետագա շրջանի բանաստեղծական մշակույթի զարգացումը։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի հայ գրականության պատմության, պոետիկայի և տաղաչափության տեսության ուսումնասիրության համար և կարող է օգտակար լինել միջնադարագետների, գրականագետների, բանասերների, երաժշտագետների, հայոց լեզվի ու գրականության մասնագետների, դասախոսների և ուսանողների համար։