Սարգսյան, Հայկ Դավթի

Քաղաքագիտություն

Աշխատությունը նվիրված է «փափուկ ուժի» ազդեցության մեխանիզմների ուսումնասիրությանը Հարավային Կովկասում ընթացող տարածաշրջանային քաղաքական գործընթացների համատեքստում։ Հետազոտության կենտրոնում այն հարցն է, թե ինչպես կարող են պետությունները և այլ ազդեցիկ դերակատարներ ոչ ռազմական և ոչ ուղղակի հարկադրական միջոցների միջոցով ձևավորել քաղաքական միջավայր, տարածել իրենց արժեքները, գաղափարները և օրակարգերը, ինչպես նաև ազդել հասարակությունների և քաղաքական որոշումների վրա։ Աշխատության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել դիվանագիտության, մշակույթի, կրթության, տեղեկատվական քաղաքականության, միջազգային հաղորդակցության, տնտեսական համագործակցության, հանրային դիվանագիտության և մեդիայի միջոցով ազդեցության տարածման տարբեր եղանակները։ Հարավային Կովկասի առանձնահատկությունների դիտարկումը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես են պատմական հիշողությունը, էթնիկ և մշակութային կապերը, տարածաշրջանային հակամարտությունները, աշխարհաքաղաքական մրցակցությունը և արտաքին դերակատարների շահերը փոխկապակցվում ազդեցության ոչ ռազմական գործիքների հետ։ Կարևոր նշանակություն ունի նաև տեղեկատվական և հաղորդակցական միջավայրի ուսումնասիրությունը, քանի որ ժամանակակից միջազգային հարաբերություններում հանրային կարծիքի ձևավորումը, տեղեկատվության տարածումը և երկրի միջազգային հեղինակության կառուցումը կարող են էական ազդեցություն ունենալ քաղաքական գործընթացների վրա։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկել «փափուկ ուժը» ոչ միայն որպես արտաքին քաղաքականության առանձին գործիք, այլև որպես բազմաշերտ ազդեցության համակարգ, որտեղ պետական քաղաքականությանը զուգահեռ կարող են ներգրավված լինել հասարակական կազմակերպությունները, լրատվամիջոցները, կրթական և մշակութային հաստատությունները, սփյուռքային կառույցները և այլ ոչ պետական դերակատարներ։ Ուսումնասիրությունը կարող է օգտակար լինել Հարավային Կովկասի քաղաքականությամբ, միջազգային հարաբերություններով, աշխարհաքաղաքականությամբ և հանրային դիվանագիտությամբ զբաղվող հետազոտողների, քաղաքագետների, ուսանողների և վերլուծաբանների համար։ Այն նաև նպաստում է տարածաշրջանային քաղաքականության ավելի լայն ընկալմանը՝ ցույց տալով, որ ազդեցության համար մրցակցությունը կարող է իրականացվել ոչ միայն ռազմական կամ տնտեսական ռեսուրսների, այլև գաղափարների, արժեքների, մշակույթի, տեղեկատվության և միջազգային հեղինակության միջոցով։