Շիրինյան, Լևոն Ղազարի

Շիրինյան, Լևոն Ղազարի

Levon Shirinyan

menu_book Wikipedia: Հայերեն

1953 թ․ menu_book Տեսնել նյութերը
Լևոն Շիրինյանը (ծնվ. 1953) հայ քաղաքագետ և հասարակական գործիչ է, քաղաքական գիտությունների դոկտոր։ 1976 թվականին ավարտել է Երևանի պետական համալսարանի փիլիսոփայության ֆակուլտետը, երկար տարիներ դասավանդել է Երևանի պոլիտեխնիկական ինստիտուտում, իսկ 2007 թվականից աշխատել է Խ. Աբովյանի անվան հայկական պետական մանկավարժական համալսարանում՝ գլխավորելով քաղաքագիտության և իրավունքի պատմության ամբիոնը։ Զբաղվում է աշխարհաքաղաքականության, տարածաշրջանային անվտանգության և էթնիկ հակամարտությունների հարցերով, հեղինակել է մենագրություններ Հայաստանի աշխարհառազմավարության և նոր աշխարհակարգի մասին։ ELIB-ում ներկայացված են նրա թեկնածուական և դոկտորական ատենախոսությունները՝ սոցիալական կանխատեսման մեջ էքստրապոլյացիայի մեթոդի և արդի Հայաստանի երկրառազմավարության գերակայությունների մասին։

Հեղինակի գրքերը (2)

Օնլայն

Քաղաքագիտություն

Ժամանակակից երկրաքաղաքական (գեոպոլիտիկական) տեսությունները և արդի Հայաստանի երկրառազմավարության (գեոստրատեգիայի) գերակայությունները

Աշխատությունը նվիրված է ժամանակակից երկրաքաղաքական տեսությունների և դրանց կիրառելիության ուսումնասիրությանը Հայաստանի Հանրապետության գեոստրատեգիական դիրքավորման համատեքստում։ Գրքում ներկայացվում են դասական և արդի գեոպոլիտիկական դպրոցների հիմնական մոտեցումները՝ ուժի բալանսի, տարածաշրջանային համակարգերի, հաղորդակցային միջանցքների և անվտանգության դիլեմաների տեսությունները։ Հեղինակը վերլուծում է, թե ինչպես են գլոբալ և տարածաշրջանային գործընթացները՝ մեծ տերությունների մրցակցությունը, էներգետիկ և տրանսպորտային ուղիների վերահսկումը, ինչպես նաև հարևան պետությունների ռազմավարությունները, ազդում Հայաստանի արտաքին քաղաքական և անվտանգային միջավայրի վրա։ Աշխատության մեջ առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Հայաստանի գեոստրատեգիական գերակայություններին՝ անվտանգության ապահովում, տարածաշրջանային ինտեգրում, տնտեսական կապերի դիվերսիֆիկացում և հաղորդակցային ենթակառուցվածքների զարգացում։ Ներկայացվում են նաև ռիսկերի գնահատման մոտեցումներ և ռազմավարական որոշումների ընդունման մոդելներ՝ ուղղված պետության դիմակայունության բարձրացմանը։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է քաղաքագետների, միջազգային հարաբերությունների մասնագետների, պետական կառավարման ոլորտի աշխատակիցների և ռազմավարական պլանավորման փորձագետների համար՝ նպաստելով Հայաստանի արտաքին և անվտանգային քաղաքականության ավելի համակարգված և տեսականորեն հիմնավորված ընկալմանը։

Թարմացվել է՝ 2026-09-15
Ժամանակակից երկրաքաղաքական (գեոպոլիտիկական) տեսությունները և արդի Հայաստանի երկրառազմավարության (գեոստրատեգիայի) գերակայությունները

Անվճար

Օնլայն

Փիլիսոփայություն

Метод экстраполяции и его роль в социальном предвидении

Աշխատությունը նվիրված է էքստրապոլյացիայի մեթոդի տեսական և մեթոդաբանական հիմքերի ուսումնասիրությանը՝ հասարակական գործընթացների կանխատեսման և սոցիալական զարգացման հնարավոր միտումների բացահայտման համատեքստում։ Քննարկվում են սոցիալական կանխատեսման էությունը, դրա ճանաչողական նշանակությունը, գիտական կանխատեսման հիմնական սկզբունքները և հասարակական երևույթների զարգացման օրինաչափությունների ուսումնասիրման մեթոդները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում անցյալի և ներկայի տվյալների հիման վրա ապագա փոփոխությունների հնարավոր ուղղությունների որոշմանը, սոցիալական գործընթացների շարունակականության ու փոփոխականության փոխհարաբերություններին, ինչպես նաև պատմական միտումների ընդհանրացման հնարավորություններին։ Ուսումնասիրվում են էքստրապոլյացիայի կիրառման տրամաբանական, փիլիսոփայական և մեթոդաբանական նախադրյալները, քանակական ու որակական ցուցանիշների նշանակությունը և կանխատեսումների հիմնավորվածության գնահատման խնդիրները։ Անդրադարձ է կատարվում հասարակական զարգացման տնտեսական, ժողովրդագրական, քաղաքական և մշակութային գործընթացների կանխատեսման առանձնահատկություններին, դրանց փոխկապակցվածությանը և սոցիալական համակարգերի բարդ կառուցվածքի ազդեցությանը կանխատեսումների ճշգրտության վրա։ Կարևորվում են մեթոդի կիրառման սահմանները, հասարակական փոփոխությունների ոչ գծային բնույթը, անսպասելի իրադարձությունների ազդեցությունը և անցյալում արձանագրված օրինաչափությունները ապագայի վրա մեխանիկորեն տարածելու վտանգները։ Դիտարկվում են նաև էքստրապոլյացիայի փոխհարաբերությունները գիտական կանխատեսման այլ մեթոդների՝ մոդելավորման, համեմատական վերլուծության, փորձագիտական գնահատման և սցենարային մոտեցումների հետ։ Հետազոտությունը նպաստում է սոցիալական կանխատեսման գիտական հիմքերի հստակեցմանը, հասարակական գործընթացների զարգացման հնարավոր տարբերակների գնահատմանը և կառավարման որոշումների մեթոդաբանական հիմնավորմանը։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել փիլիսոփաների, սոցիոլոգների, քաղաքագետների, տնտեսագետների, սոցիալական հետազոտությունների մասնագետների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Թարմացվել է՝ 2026-10-15
Метод экстраполяции и его роль в социальном предвидении

Անվճար

Միսաք Մեծարենց Միսաք Մեծարենց 1886 թ․ – 1908 թ․ Միսաք Մեծարենցը արևմտահայ քնարական պոեզիայի ամենապայծառ ներկայացուցիչներից է։ Չնայած կարճ կյանքին, նա ստեղծել է բարձրարժեք գրական ժառանգություն։Միսաք Մեծարենցը արևմտահայ քնարերգության ամենապայծառ անուններից է։ Նրա ստեղծագործություններում կենտրոնական տեղ ունեն բնությունը, սերը և կյանքի գեղեցկությունը։ Չնայած կարճ կյանքին՝ նա հասցրել է ստեղծել բարձրարժեք պոեզիա։ Նրա լեզուն երաժշտական է և նուրբ։ Մեծարենցը մեծ ազդեցություն է ունեցել հայ ռոմանտիկ պոեզիայի վրա։ Նրա բանաստեղծությունները լի են լույսով և զգացմունքայնությամբ։ Նա համարվում է արևմտահայ պոեզիայի ամենաքնարական ձայներից մեկը։ Նրա գործերը մինչ օրս սիրով ընթերցվում են։ Նրա ժառանգությունը փոքր ծավալով, բայց մեծ արժեք ունի։ Նա հայ գրականության բացառիկ տաղանդներից է։ menu_book2 Տեսնել ավելին Եղիշե Չարենց Եղիշե Չարենց 1897 թ․ – 1937 թ․ Եղիշե Չարենցը հայ նորագույն գրականության ամենաազդեցիկ հեղինակներից է։ Նա բանաստեղծ, արձակագիր և թարգմանիչ էր, որը նորարարական մոտեցումներ բերեց հայ պոեզիա։ Նրա ստեղծագործություններում միահյուսված են հայրենասիրությունը, հեղափոխական գաղափարները և մարդու ներքին պայքարը։ «Ես իմ անուշ Հայաստանի» բանաստեղծությունը դարձել է ազգային խորհրդանիշ։ Չարենցի լեզուն համարձակ է, հարուստ և ժամանակակից։ Նա մեծ ազդեցություն է ունեցել 20-րդ դարի հայ գրականության զարգացման վրա։ Չնայած քաղաքական հալածանքներին, նրա ստեղծագործությունները պահպանեցին իրենց արժեքը։ Նրա գործերը թարգմանվել են բազմաթիվ լեզուներով։ Չարենցը համարվում է հայ մշակույթի խորհրդանշական դեմքերից մեկը։ Նրա գրական ժառանգությունը շարունակում է ոգեշնչել նոր սերունդներին։ menu_book10 Տեսնել ավելին Ակսել Բակունց Ակսել Բակունց 1899 թ․ – 1937 թ․ Ակսել Բակունցը հայ արձակի ամենաբարձր մակարդակի վարպետներից է։ Նրա ստեղծագործություններում կենտրոնական տեղ ունի գյուղական կյանքի, մարդու և բնության ներդաշնակության պատկերումը։ Բակունցը առանձնանում է նուրբ հոգեբանական դիտարկումներով և լեզվական ճշգրտությամբ։ Նրա հայտնի գործերից են «Ալպիական մանուշակ», «Մթնաձոր» և այլ պատմվածքներ։ Նա համարվում է հայ կարճ արձակի անգերազանցելի հեղինակներից մեկը։ Բակունցի ստեղծագործությունները լի են մարդկային խորությամբ և լուռ տխրությամբ։ Նրա հերոսները հաճախ պայքարում են սոցիալական դժվարությունների հետ։ Չնայած կարճ կյանքին՝ նա թողել է մեծ գրական ժառանգություն։ Նրա գործերը մեծ ազդեցություն են ունեցել հայ արձակի զարգացման վրա։ Նա զոհվել է ստալինյան բռնաճնշումների ժամանակ։ menu_book5 Տեսնել ավելին Սիամանթո (Ատոմ Յարճանյան) Սիամանթո (Ատոմ Յարճանյան) 1878 թ․ – 1915 թ․ Սիամանթոն արևմտահայ գրականության ամենահզոր բանաստեղծներից է։ Նրա ստեղծագործությունները նվիրված են ազգային պայքարին, ազատությանը և մարդկային արժանապատվությանը։ Նա մեծ ցավով նկարագրել է հայ ժողովրդի ողբերգական ճակատագիրը։ Սիամանթոյի լեզուն ուժեղ է, կրակոտ և հուզական։ Նրա պոեզիան հաճախ արտահայտում է բողոք և արդարության պահանջ։ Հայոց ցեղասպանության տարիներին նա զոհվել է օսմանյան իշխանությունների կողմից։ Նրա գործերը դարձել են ազգային հիշողության կարևոր մաս։ Սիամանթոն մեծ ազդեցություն է ունեցել հետագա հայ բանաստեղծների վրա։ Նրա ստեղծագործությունները շարունակում են արդիական մնալ։ Նա համարվում է ազատատենչ պոեզիայի խորհրդանիշներից մեկը։ menu_book2 Տեսնել ավելին Մխիթար Գոշ Մխիթար Գոշ 1130 թ․ – 1213 թ․ Մխիթար Գոշ միջնադարյան հայ մեծ մտածող, իրավագետ, առակագիր, մանկավարժ և հասարակական գործիչ էր, որը ապրել է XII–XIII դարերում։ Նա հայտնի է որպես հայ իրավագիտության ամենանշանավոր ներկայացուցիչներից մեկը։ Նրա ամենահայտնի աշխատությունը «Դատաստանագիրքն» է, որը համարվում է հայկական իրավունքի կարևորագույն հուշարձաններից և երկար ժամանակ ծառայել է որպես օրենքների ժողովածու։ Մխիթար Գոշը գրել է նաև բազմաթիվ առակներ, որոնց միջոցով քարոզել է բարություն, արդարություն, իմաստություն և ազնվություն։ Նա մեծ դեր է ունեցել կրթության և մշակույթի զարգացման գործում, հիմնել է դպրոցներ և նպաստել գիտելիքների տարածմանը։ Գոշի ստեղծագործությունները կարևոր նշանակություն ունեն հայ գրականության, իրավունքի և մանկավարժության պատմության մեջ։ Նրա անունը մինչ օրս համարվում է իմաստության, արդարադատության և ազգային մշակույթի խորհրդանիշ։ menu_book7 Տեսնել ավելին Գուրգեն Մահարի Գուրգեն Մահարի 1903 թ․ – 1969 թ․ Գուրգեն Մահարին հայ արձակի և հուշագրության կարևոր ներկայացուցիչներից է։ Նրա ստեղծագործությունները հաճախ հիմնված են սեփական կյանքի փորձի վրա։ Նա նկարագրել է խորհրդային ժամանակների դժվարությունները և բանտային կյանքը։ Նրա հայտնի գործերից է «Ծաղկած փշալարեր» վեպը։ Մահարու լեզուն պարզ է, բայց խորքային և զգացմունքային։ Նրա ստեղծագործություններում կարևոր տեղ ունի մարդու ազատության գաղափարը։ Նա նաև անդրադարձել է պատմական և սոցիալական թեմաներին։ Մահարու գործերը արժեքավոր վկայություն են ժամանակաշրջանի մասին։ Նա մեծ ազդեցություն է ունեցել հայ ժամանակակից արձակի վրա։ Նրա ժառանգությունը շարունակում է ուսումնասիրվել այսօր։ menu_book4 Տեսնել ավելին