Զեյն Օլեդին բեն-Համիդօլլահ Մուսթաֆա Ղազվինի

Զեյն Օլեդին բեն-Համիդօլլահ Մուսթաֆա Ղազվինի

menu_book Տեսնել նյութերը

Հեղինակի գրքերը (1)

Օնլայն

Պատմություն

Ընտիր պատմության շարունակությունը (Զեյլե Թարիխե Գուզիդե)

Սա պարսկական պատմագրության կարևոր աշխատություններից է, որը շարունակում է միջնադարյան իրանական պատմական երկասիրությունների ավանդույթը և ներկայացնում Իրանի ու հարակից պատմական տարածքների քաղաքական, հասարակական և մշակութային անցուդարձը։ Ստեղծագործությունը կապված է «Թարիխե Գուզիդե» («Ընտիր պատմություն») պատմագրական երկի շարունակության հետ և առանձնահատուկ նշանակություն ունի մոնղոլական պետության անկումից հետո Իրանի պատմական զարգացումների ուսումնասիրության համար։ Այն անդրադառնում է այն ժամանակաշրջանին, երբ Իլխանյան պետության թուլացումից և փլուզումից հետո նախկինում միասնական քաղաքական տարածքում ձևավորվեցին նոր իշխանություններ ու տեղական տոհմական միավորումներ, որոնք պայքարում էին տարածքային գերիշխանության, քաղաքական ազդեցության և իշխանության պահպանման համար։ Աշխատանքի պատմական առանցքում հատկապես կարևոր տեղ են զբաղեցնում Ջալայիրների և Չոբանյանների իշխանական տոհմերը, ինչպես նաև հետմոնղոլական ժամանակաշրջանի քաղաքական վերադասավորումները, որոնք էական ազդեցություն ունեցան Իրանի, Ադրբեջանի և հարակից շրջանների հետագա պատմության վրա։ Պատմական շարադրանքը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու միջնադարյան պետական կառավարման համակարգի, իշխանական հարաբերությունների, ռազմական և քաղաքական իրադարձությունների, տոհմական մրցակցության ու տարածաշրջանային ուժերի փոխազդեցության մասին։ Հեղինակային մոտեցման կարևոր առանձնահատկություններից է պատմական տեղեկությունների համադրումը անձնական դիտարկումների, ժամանակակիցների հաղորդումների և գիտական ու գրական միջավայրում շրջանառվող տեղեկությունների հետ, ինչի շնորհիվ աշխատությունը ձեռք է բերում ոչ միայն ժամանակագրական, այլև սկզբնաղբյուրային արժեք։ Այն արտացոլում է պարսկական պատմագրության այն ավանդույթը, որի շրջանակում պատմությունը դիտարկվում էր որպես քաղաքական իրադարձությունների, իշխանական տոհմերի գործունեության և հասարակական փոփոխությունների ամբողջական արձանագրություն։ Գործը կարևոր նյութ է պարունակում միջնադարյան Իրանի պատմական աշխարհագրության, վարչաքաղաքական կառուցվածքի, իշխանական կենտրոնների և տարածաշրջանային հարաբերությունների ուսումնասիրության համար՝ հատկապես Իրանի, Իրաքի և Ադրբեջանի պատմական տարածքների համատեքստում։ Գրական առումով այն բնորոշվում է պարսկական պատմագրությանը հատուկ փաստագրական շարադրանքով, ժամանակագրական հաջորդականությամբ և պատմական իրադարձությունների համակարգված ներկայացմամբ։ Նրա արժեքը պայմանավորված է նաև նրանով, որ լրացնում է ավելի վաղ պատմական երկերում ներկայացված տեղեկությունները՝ ընթերցողին հնարավորություն տալով շարունակական պատկերացում կազմելու մոնղոլական տիրապետության ավարտից հետո տարածաշրջանում տեղի ունեցած քաղաքական ու հասարակական վերափոխումների մասին։ Աշխատությունը նշանակալի սկզբնաղբյուր է Իրանի և Հարավային Կովկասի միջնադարյան պատմությամբ զբաղվող պատմաբանների, արևելագետների, պատմագրության ուսումնասիրողների և ձեռագրագիտական հետազոտողների համար։ Այն արժեքավոր է նաև այն ընթերցողների համար, ովքեր հետաքրքրված են պարսկական պատմական մտքի զարգացմամբ, միջնադարյան իշխանական համակարգերով և Մերձավոր Արևելքի քաղաքական պատմությամբ։ Ստեղծագործությունը հնարավորություն է տալիս ոչ միայն ծանոթանալու որոշակի ժամանակաշրջանի իրադարձություններին, այլև հասկանալու այն պատմական գործընթացները, որոնց արդյունքում ձևավորվեցին հետմոնղոլական դարաշրջանի նոր քաղաքական իրողությունները և տարածաշրջանի հետագա զարգացման նախադրյալները։

Թարմացվել է՝ 2026-11-17
Ընտիր պատմության շարունակությունը (Զեյլե Թարիխե Գուզիդե)

Անվճար

Համո Սահյան Համո Սահյան 1914 թ․ – 1993 թ․ Համո Սահյանը բնության և հայրենիքի մեծ երգիչն է։ Նրա պոեզիան առանձնանում է պարզությամբ, խորությամբ և ազգային ոգով։Համո Սահյանը հայ բնապատկերային և քնարական պոեզիայի ամենասիրված հեղինակներից է։ Նրա ստեղծագործություններում կենտրոնական տեղ ունեն բնությունը, գյուղը և մարդը։ Սահյանի լեզուն պարզ է, բայց խորապես զգացմունքային։ Նրա բանաստեղծությունները հաճախ արտահայտում են կյանքի գեղեցկությունն ու ցավը։ Նա մեծ ազդեցություն է ունեցել ժողովրդական մտածողության վրա։ Նրա գործերը լայնորեն տարածված են Հայաստանում։ Սահյանի պոեզիան համադրվում է պարզության և փիլիսոփայության հետ։ Նրա ստեղծագործությունները հաճախ ուսումնասիրվում են դպրոցներում։ Նա համարվում է 20-րդ դարի մեծ քնարերգուներից մեկը։ Նրա ժառանգությունը ազգային արժեք է։ menu_book2 Տեսնել ավելին Պերճ Պռոշյան Պերճ Պռոշյան 1837 թ․ – 1907 թ․ Պերճ Պռոշյանը հայ ռեալիստական արձակի կարևոր ներկայացուցիչներից է։ Նա իր ստեղծագործություններում պատկերել է գյուղական կյանքը և հասարակ մարդկանց առօրյան։ Նրա հերոսները սովորական մարդիկ են՝ իրենց խնդիրներով ու երազանքներով։ Պռոշյանը մեծ ուշադրություն է դարձրել սոցիալական հարցերին։ Նրա գրքերը արժեքավոր տեղեկություններ են տալիս 19-րդ դարի հայկական կյանքի մասին։ Նա կարևորել է կրթության և լուսավորության դերը։ Նրա լեզուն պարզ է և բնական։ Պռոշյանի ստեղծագործությունները աչքի են ընկնում իրատեսական նկարագրություններով։ Նա մեծ ազդեցություն է ունեցել հայ արձակի զարգացման վրա։ Նրա անունը շարունակում է հիշվել որպես ռեալիզմի կարևոր ներկայացուցիչ։ menu_book3 Տեսնել ավելին Ներսես Շնորհալի Ներսես Շնորհալի 1102 թ․ – 1173 թ․ Ներսես Շնորհալին եղել է հայ եկեղեցու կաթողիկոս, բանաստեղծ և աստվածաբան։ Նա հայտնի է իր հոգևոր երգերով, աղոթքներով և բանաստեղծություններով։ Նրա ստեղծագործություններում մեծ տեղ են զբաղեցնում բարությունը, սերը և մարդասիրությունը։ Շնորհալին ձգտել է միավորել մարդկանց և ամրապնդել քրիստոնեական արժեքները։ Նրա գրական լեզուն պարզ է, բայց միևնույն ժամանակ խորիմաստ։ Նա նաև գրել է բազմաթիվ եկեղեցական շարականներ։ Ներսես Շնորհալու ստեղծագործությունները մինչ օրս օգտագործվում են հայկական եկեղեցական կյանքում։ Նրա ազդեցությունը զգալի է հայ մշակույթի և կրթության զարգացման մեջ։ Նա համարվում է հայ միջնադարյան գրականության ամենակարևոր դեմքերից մեկը։ Նրա անունը շարունակում է մնալ ազգային հպարտության աղբյուր։ menu_book13 Տեսնել ավելին Նար-Դոս (Միքայել Հովհաննիսյան) Նար-Դոս (Միքայել Հովհաննիսյան) 1867 թ․ – 1933 թ․ Նար-Դոսը հայ հոգեբանական արձակի հիմնադիրներից է։ Նրա ստեղծագործություններում մեծ տեղ ունի մարդու ներաշխարհի վերլուծությունը և հոգեբանական հակասությունները։ Նա նկարագրել է քաղաքային կյանքը և հասարակության տարբեր խավերը։ Նրա վեպերն ու պատմվածքները աչքի են ընկնում իրատեսականությամբ։ Նար-Դոսի լեզուն պարզ է, բայց խորքային և դիտողական։ Նրա հերոսները հաճախ կանգնած են բարոյական ընտրությունների առաջ։ Նա մեծ ազդեցություն է ունեցել հայ արձակի զարգացման վրա։ Նրա ստեղծագործությունները մինչ օրս դասական են համարվում։ Նար-Դոսը համարվում է հայ հոգեբանական արձակի հիմնադիրներից մեկը։ Նրա ժառանգությունը շարունակում է ուսումնասիրվել։ menu_book14 Տեսնել ավելին Վահան Թեքեյան Վահան Թեքեյան 1878 թ․ – 1945 թ․ Վահան Թեքեյանը սփյուռքահայ գրականության ամենահայտնի բանաստեղծներից է։ Նրա ստեղծագործությունները հայտնի են իրենց խորը քնարականությամբ և հայրենասիրությամբ։ Թեքեյանը գրել է սիրո, հայրենիքի և մարդկային կյանքի մասին։ Նա նաև ակտիվ լրագրող և հասարակական գործիչ էր։ Նրա պոեզիան մեծ ճանաչում է ստացել հայկական սփյուռքում։ Թեքեյանի լեզուն նուրբ է և արտահայտիչ։ Նա կարևոր դեր է ունեցել արևմտահայ մշակույթի պահպանման գործում։ Նրա գործերը թարգմանվել են տարբեր լեզուներով։ Շատ գրականագետներ նրան անվանում են «Սփյուռքի բանաստեղծ իշխան»։ Նրա անունը շարունակում է մնալ հայ պոեզիայի կարևոր էջերից մեկը։ menu_book2 Տեսնել ավելին Հովհաննես Թումանյան Հովհաննես Թումանյան 1869 թ․ – 1923 թ․ Հովհաննես Թումանյանը հայ ժողովրդի ամենասիրված գրողներից և բանաստեղծներից է։ Նա ծնվել է Լոռու Դսեղ գյուղում և իր ստեղծագործություններում հաճախ պատկերել է ժողովրդական կյանքն ու ավանդույթները։ Թումանյանը գրել է հեքիաթներ, պոեմներ, պատմվածքներ և բանաստեղծություններ։ Նրա ամենահայտնի գործերից են «Գիքոր», «Անուշ», «Քաջ Նազար» և «Թմկաբերդի առումը»։ Նրա լեզուն պարզ է, բնական և հասկանալի բոլոր սերունդների համար։ Թումանյանի ստեղծագործությունները լի են հումորով, իմաստությամբ և մարդասիրությամբ։ Նա նաև ակտիվ հասարակական գործիչ էր և զբաղվել է բարեգործությամբ։ Նրա գործերը թարգմանվել են բազմաթիվ լեզուներով։ Թումանյանը հաճախ անվանվում է «Ամենայն հայոց բանաստեղծ»։ Նրա ժառանգությունը շարունակում է մնալ հայկական մշակույթի հիմնասյուներից մեկը։ menu_book11 Տեսնել ավելին