Катализируемая основанием внутримолекуля циклизация четвертичных аммониевых солей, содержащих π² группы наряду с π⁴ фрагментами различного типа

Literature

Աշխատությունը նվիրված է XIX դարի 80-90-ական թվականների հայ հուշագրական գրականության զարգացման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով այն պատմամշակութային միջավայրը, որտեղ ձևավորվել և զարգացել է հիշողության վրա հիմնված գրավոր խոսքը։ Վերլուծվում են հուշագրական տեքստերի թեմատիկ ուղղությունները, անձնական և հասարակական կյանքի փոխհարաբերությունները, պատմական իրադարձությունների նկարագրության ձևերը, ինչպես նաև հեղինակային դիրքորոշման առանձնահատկությունները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում հիշողության և փաստագրության փոխազդեցությանը, գեղարվեստականացման աստիճանին և ժամանակի հասարակական-քաղաքական կյանքի ազդեցությանը հուշագրական ժանրի ձևավորման վրա։ Աշխատությունը նաև դիտարկում է այս շրջանի հուշագրական գրականության տեղը հայ գրականության ընդհանուր զարգացման գործընթացում՝ ընդգծելով դրա դերը ազգային պատմական գիտակցության ձևավորման, մշակութային ինքնության պահպանման և հասարակական մտքի զարգացման մեջ։

Linguistics

Տրոհության նշանների ուղեցույցը ներկայացնում է հայոց լեզվի կետադրական նշանների կիրառման հիմնական կանոնները, որոնք օգնում են գրավոր խոսքը դարձնել հստակ, հասկանալի և տրամաբանորեն կառուցված։ Տրոհության նշաններն են այն հատուկ նշանները, որոնք օգտագործվում են նախադասության մեջ մտքերը բաժանելու, իմաստային հարաբերությունները ցույց տալու և խոսքի հնչերանգը փոխանցելու համար։ Հայերենում առավել հաճախ կիրառվում են կետը, ստորակետը, կետ-ստորակետը, երկու կետը, գծիկը, փակագծերը, հարցական և բացականչական նշանները։ Կետը դրվում է ավարտված նախադասության վերջում և ցույց է տալիս մտքի ավարտը։ Ստորակետը օգտագործվում է համազոր անդամները բաժանելու, բարդ նախադասության մասերը տարանջատելու և թվարկում կատարելու դեպքում։ Կետ-ստորակետը կիրառվում է այն իրավիճակներում, երբ նախադասության մասերն ավելի ինքնուրույն են, քան ստորակետով բաժանվողները, բայց դեռ կապված են իմաստով։ Երկու կետը օգտագործվում է բացատրություն, թվարկում կամ մեջբերում ներկայացնելուց առաջ։ Գծիկը կարող է ցույց տալ խոսքի ընդհատում, բացատրական հավելում կամ հակադրություն։ Փակագծերը օգտագործվում են լրացուցիչ, երկրորդական տեղեկություն տալու համար, որը չի փոխում հիմնական մտքի իմաստը։ Հարցական նշանը դրվում է հարցական նախադասությունների վերջում և արտահայտում է հարցում կամ անորոշություն, իսկ բացականչական նշանը ցույց է տալիս զգացմունքային արտահայտություն, զարմանք, ուրախություն կամ հրաման։ Տրոհության նշանների ճիշտ կիրառումը շատ կարևոր է, քանի որ դրանք ապահովում են տեքստի ընթերցելիությունը և կանխում են իմաստային սխալները։ Սխալ կետադրությունը կարող է փոխել նախադասության իմաստը կամ դժվարացնել դրա ընկալումը, այդ պատճառով անհրաժեշտ է լավ տիրապետել կանոններին և կիրառել դրանք գրավոր խոսքում։ Այսպիսով, տրոհության նշանները հայերեն գրավոր խոսքի անբաժանելի մասն են, որոնք ապահովում են լեզվի հստակությունը, արտահայտչականությունը և ճիշտ հաղորդակցությունը։

Sociology

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում հեռակրթության համակարգի ձևավորման, ներդրման և զարգացման գործընթացների համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Այն անդրադառնում է ժամանակակից կրթական միջավայրում հեռակրթության դերին, դրա կիրառման անհրաժեշտությանը և այն հիմնախնդիրներին, որոնք առաջանում են ավանդական կրթությունից թվային և հեռավար ուսուցման ձևաչափերի անցման ընթացքում։ Գրքում դիտարկվում են հեռակրթության տեսական և գործնական հիմքերը, դրա կազմակերպման առանձնահատկությունները, տեխնոլոգիական ենթակառուցվածքների նշանակությունը, ուսուցման մեթոդների վերափոխումը և կրթական գործընթացի մասնակիցների՝ դասախոսների, ուսուցիչների, սովորողների և կրթական հաստատությունների նոր դերերն ու պատասխանատվությունները։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում ՀՀ կրթական համակարգում հեռակրթության ներդրման պայմաններին, առկա հնարավորություններին և սահմանափակումներին։ Ուսումնասիրության շրջանակում քննարկվում են տեխնիկական հագեցվածության, համացանցային հասանելիության, թվային կրթական ռեսուրսների ապահովման, մասնագիտական կարողությունների զարգացման և կրթության որակի պահպանման հետ կապված հարցերը։ Ներկայացվում են նաև հեռավար ուսուցման արդյունավետության վրա ազդող մանկավարժական և կազմակերպչական գործոնները, ինչպես նաև սովորողների ինքնուրույն աշխատանքի, մոտիվացիայի, գնահատման և հետադարձ կապի ապահովման խնդիրները։ Աշխատությունը կարևոր է նաև այն տեսանկյունից, որ հեռակրթությունը դիտարկվում է ոչ միայն որպես կրթության կազմակերպման այլընտրանքային եղանակ, այլև որպես կրթական համակարգի արդիականացման, մատչելիության ընդլայնման և նոր տեխնոլոգիաների արդյունավետ կիրառման միջոց։ Գրքում քննարկվող զարգացումները հնարավորություն են տալիս պատկերացում կազմելու ՀՀ-ում հեռակրթության ձևավորման ընթացքի, դրա զարգացման հիմնական ուղղությունների և հետագա կատարելագործման անհրաժեշտ քայլերի մասին։ Միաժամանակ շեշտադրվում է կրթական քաղաքականության, համապատասխան օրենսդրական և կազմակերպական մեխանիզմների, տեխնոլոգիական լուծումների և մանկավարժական նորարարությունների փոխկապակցվածությունը։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել կրթության ոլորտի մասնագետների, մանկավարժների, դասախոսների, ուսանողների, կրթական կառավարման ներկայացուցիչների և այն ընթերցողների համար, ովքեր հետաքրքրված են Հայաստանում թվային կրթության, հեռավար ուսուցման և կրթական համակարգի տեխնոլոգիական վերափոխման հիմնախնդիրներով։

Law

Աշխատությունը նվիրված է իրավական պետության գաղափարի պատմական ձևավորման, տեսական բովանդակության և զարգացման հիմնական փուլերի ուսումնասիրությանը՝ տարբեր ժամանակաշրջանների քաղաքական-իրավական ուսմունքների համատեքստում։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է այն գաղափարների և սկզբունքների վրա, որոնց աստիճանական զարգացումը հանգեցրել է պետական իշխանությունը իրավունքով սահմանափակելու, մարդու ազատություններն ու իրավունքները պաշտպանելու և իշխանության իրականացումը իրավական նորմերին ենթարկելու ժամանակակից պատկերացումների ձևավորմանը։ Քննության են առնվում պետության, իրավունքի, արդարության, ազատության և իշխանության փոխհարաբերությունների վերաբերյալ վաղ փիլիսոփայական մոտեցումները՝ բացահայտելով դրանց նշանակությունը հետագա իրավաքաղաքական հայեցակարգերի զարգացման համար։ Պատմական զարգացման ընթացքում առանձնացվում են այն գաղափարական նախադրյալները, որոնց հիման վրա աստիճանաբար ձևավորվել են օրենքի գերակայության, պետական իշխանության սահմանափակման, քաղաքացիների իրավական հավասարության և իշխանության պատասխանատվության սկզբունքները։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում բնական իրավունքի տեսություններին, որոնց շրջանակում մարդու որոշ իրավունքներ և ազատություններ դիտարկվել են որպես պետական իշխանությունից անկախ և նրան նախորդող արժեքներ։ Ուսումնասիրվում է հասարակական դաշինքի գաղափարի ազդեցությունը պետության իրավական բնույթի ընկալման վրա՝ իշխանության օրինականության հիմքում հասարակության համաձայնությունը և անհատի իրավունքների պաշտպանությունը դիտարկելու տեսանկյունից։ Կարևորվում է իշխանությունների բաժանման սկզբունքի ձևավորումը և դրա նշանակությունը պետական իշխանության կենտրոնացման սահմանափակման, տարբեր իշխանական մարմինների միջև փոխադարձ հավասարակշռության և վերահսկողության ապահովման համար։ Դիտարկվում են նաև սահմանադրականության գաղափարների զարգացումը, սահմանադրության՝ որպես բարձրագույն իրավական ուժ ունեցող ակտի նշանակությունը և պետական մարմինների գործունեությունը իրավական սահմաններում կազմակերպելու անհրաժեշտությունը։ Առանձին քննության առարկա է իրավունքի գերակայության գաղափարը, որի համաձայն պետական իշխանությունը ոչ միայն ստեղծում և կիրառում է իրավական նորմեր, այլև ինքն է ենթարկվում իրավական սահմանափակումների։ Այս սկզբունքը կապվում է իրավական որոշակիության, օրենքի առջև հավասարության, կամայական իշխանության սահմանափակման և անձի իրավունքների արդյունավետ պաշտպանության հետ։ Ուսումնասիրվում է նաև իրավական պետության և ժողովրդավարության փոխհարաբերությունը՝ ներկայացուցչական կառավարման, քաղաքական մասնակցության, հանրային իշխանության հաշվետվողականության և քաղաքացիական հասարակության զարգացման համատեքստում։ Կարևորվում է անկախ դատական իշխանության դերը, քանի որ իրավական նորմերի իրական գերակայությունը ենթադրում է մարդու իրավունքների պաշտպանության և պետական մարմինների գործողությունների իրավաչափության վերահսկման գործուն մեխանիզմների առկայություն։ Իրավական ուսմունքների պատմական համեմատությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել, թե ինչպես են տարբեր փիլիսոփայական և իրավաբանական դպրոցներ մեկնաբանել պետության ու իրավունքի հարաբերակցությունը և ինչպիսի տարբեր լուծումներ են առաջարկել իշխանության սահմանների վերաբերյալ։ Քննության են առնվում դասական բնական իրավական, իրավական պոզիտիվիստական, ազատական, սահմանադրական և այլ տեսական ուղղությունների մոտեցումները՝ դրանց ընդհանրությունների և սկզբունքային տարբերությունների բացահայտմամբ։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում այն հանգամանքին, որ իրավական պետությունը չի սահմանափակվում միայն օրենքների և պետական ինստիտուտների ձևական գոյությամբ։ Դրա բովանդակային կողմը ենթադրում է մարդու արժանապատվության, հիմնական իրավունքների, իրավական հավասարության և արդար դատաքննության երաշխավորում, ինչպես նաև պետական իշխանության կանխատեսելի ու իրավաչափ իրականացում։ Դիտարկվում է իրավական պետության հայեցակարգի զարգացումը նոր և նորագույն ժամանակներում, երբ այն աստիճանաբար կապվում է սահմանադրական ժողովրդավարության, մարդու իրավունքների միջազգային պաշտպանության և սոցիալական պետության վերաբերյալ պատկերացումների հետ։ Կարևորվում է նաև իրավական մշակույթի և իրավագիտակցության նշանակությունը, քանի որ իրավական պետության սկզբունքների արդյունավետ իրականացումը կախված է ոչ միայն օրենսդրական կարգավորումներից, այլև պետական հաստատությունների գործունեության որակից, հասարակության իրավական արժեքներից և իրավունքի նկատմամբ վստահությունից։ Պատմատեսական վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս ցույց տալ, որ ժամանակակից իրավական պետության գաղափարը ձևավորվել է երկարատև մտավոր զարգացման արդյունքում և ներառում է տարբեր դարաշրջաններում մշակված մի շարք սկզբունքների համադրություն։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի նաև ժամանակակից պետական և իրավական համակարգերի գնահատման տեսանկյունից, քանի որ պատմականորեն ձևավորված չափանիշները հնարավորություն են տալիս վերլուծել սահմանադրական կարգի, իշխանությունների բաժանման, դատական անկախության, մարդու իրավունքների պաշտպանության և պետական պատասխանատվության իրականացման աստիճանը։ Հետազոտության տեսական նշանակությունը պայմանավորված է իրավական պետության գաղափարի ծագման և զարգացման վերաբերյալ համակարգված պատկերացում ձևավորելու, տարբեր իրավափիլիսոփայական մոտեցումների միջև կապերը բացահայտելու և ժամանակակից իրավական համակարգերում դրանց ազդեցությունը գնահատելու հնարավորությամբ։ Նյութը կարող է օգտակար լինել պետության և իրավունքի տեսության, իրավական ու քաղաքական ուսմունքների պատմության, սահմանադրական իրավունքի, իրավափիլիսոփայության և քաղաքագիտության ոլորտների մասնագետների, իրավաբանների, հետազոտողների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Economics

Այս գիտատնտեսագիտական ուսումնասիրությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում համատեղ ձեռնարկությունների ինովացիոն գործընթացների ձևավորման, զարգացման և արդյունավետության բարձրացման հիմնախնդիրների վերլուծությանը։ Աշխատության մեջ ներկայացվում են ինովացիոն տնտեսության տեսական հիմքերը և համատեղ ձեռնարկությունների դերը տեխնոլոգիական առաջընթացի, ներդրումների ներգրավման և արտադրական մրցունակության բարձրացման գործում։ Հեղինակը ուսումնասիրում է օտարերկրյա և տեղական գործընկերների համագործակցության մոդելները, տեխնոլոգիաների փոխանցման մեխանիզմները, գիտահետազոտական և փորձարարական-կոնստրուկտորական աշխատանքների (R&D) կազմակերպման առանձնահատկությունները և դրանց ազդեցությունը նորարարական արտադրանքի ստեղծման վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ինովացիոն միջավայրի ձևավորմանը, պետական աջակցության գործիքներին, հարկային և ներդրումային քաղաքականության ազդեցությանը, ինչպես նաև ձեռնարկությունների թվայնացման և տեխնոլոգիական արդիականացման գործընթացներին։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են նաև այն խնդիրները, որոնք խոչընդոտում են ինովացիոն զարգացմանը՝ ներառյալ ֆինանսավորման սահմանափակումները, տեխնոլոգիական ռիսկերը և կառավարման ինստիտուցիոնալ բացերը։ Հեղինակը առաջարկում է համատեղ ձեռնարկությունների ինովացիոն գործունեության կատարելագործման ուղիներ՝ ուղղված գիտելիքահեն տնտեսության ձևավորմանը և միջազգային մրցունակության բարձրացմանը։ Աշխատությունը նախատեսված է տնտեսագետների, ինովացիոն կառավարման մասնագետների, հետազոտողների և ուսանողների համար։

Law

Աշխատությունը նվիրված է պետությունների տիպաբանության ուսումնասիրությանը՝ դիտարկելով դրա պատմատեսական և մեթոդաբանական հիմքերը։ Հեղինակը պետության տարբեր ձևերի և տեսակների դասակարգումը ներկայացնում է որպես պետության էությունը, պատմական զարգացումը, հասարակական կառուցվածքը և քաղաքական կազմակերպման առանձնահատկությունները հասկանալու կարևոր գիտական գործիք։ Ուսումնասիրության շրջանակում ուշադրություն է դարձվում պետությունների դասակարգման հիմնական չափանիշներին, դրանց ձևավորման ու փոփոխության պատմական պայմաններին, ինչպես նաև տարբեր գիտական մոտեցումների և տեսական հայեցակարգերի համեմատությանը։ Առանձին նշանակություն ունի մեթոդաբանական խնդիրը, քանի որ պետությունների տիպաբանությունը պահանջում է համադրել պատմական, սոցիալ-քաղաքական, իրավական և հասարակագիտական գործոնները՝ խուսափելով պետությունների զարգացման գործընթացը միայն մեկ չափանիշով բացատրելուց։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես են տարբեր ժամանակաշրջաններում ձևավորվել պետության տեսակների վերաբերյալ պատկերացումները, ինչ սկզբունքներով են առանձնացվել պետությունների տարբեր տիպեր և ինչպիսի սահմանափակումներ ու հնարավորություններ ունի յուրաքանչյուր դասակարգման մոտեցում։ Քննարկվող թեման կարևոր է պետության պատմական էվոլյուցիան ուսումնասիրելու տեսանկյունից, քանի որ տարբեր քաղաքական համակարգերի համեմատությունը թույլ է տալիս բացահայտել դրանց ընդհանուր օրինաչափություններն ու առանձնահատկությունները։ Միաժամանակ աշխատությունը կարող է օգտակար լինել ժամանակակից պետության բնույթի, պետական կառավարման ձևերի, քաղաքական ինստիտուտների և հասարակության ու պետության փոխհարաբերությունների տեսական ընկալման համար։ Նյութը հատկապես արժեքավոր է քաղաքագիտության, պետության և իրավունքի տեսության, պատմական հասարակագիտության և իրավաքաղաքական մտքի ուսումնասիրությամբ հետաքրքրվողների համար՝ որպես պետությունների բազմազանությունը համակարգելու և դրանց զարգացման գործընթացը գիտականորեն մեկնաբանելու տեսական-մեթոդաբանական ուսումնասիրություն։