Հայոց Լեզվի Տրոհության նշանների ուղեցույց:

Lեզվաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է XVI–XVII դարերի ռուսական վարքագրական գրականության լեզվի ուսումնասիրությանը՝ ավանդական լեզվական ու ոճական համակարգի պահպանման և նոր արտահայտչամիջոցների ձևավորման փոխհարաբերության տեսանկյունից։ Հետազոտության նյութ են ծառայում Միխայիլ Կլոպսկու վարքի Տուչկովյան խմբագրությունը, Յուլիանիա Լազարևսկայայի, Եպիֆանիոսի և ավագերեց Ավվակումի վարքերը, որոնց համադրական քննությունը հնարավորություն է տալիս հետևել ռուսական վարքագրության լեզվի զարգացման միտումներին և բացահայտել տարբեր ժամանակաշրջանների ու հեղինակային ոճերի առանձնահատկությունները։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է այն բանի վրա, թե ինչպես են միջնադարյան գրական ավանդույթին բնորոշ լեզվական կաղապարները, եկեղեցական-գրքային բառապաշարը, կայուն արտահայտությունները և պատումային կառուցվածքները փոխազդում կենդանի խոսքի, կենցաղային բառապաշարի և անհատական հեղինակային արտահայտչաձևերի հետ։ Վարքագրական ժանրը դիտարկվում է որպես կանոնական սկզբունքներով ձևավորված գրական համակարգ, որի հիմնական նպատակներից էր սրբի կյանքի, բարեպաշտության, հոգևոր փորձառության և բարոյական կերպարի ներկայացումը։ Այդ պատճառով տեքստերում ավանդաբար կիրառվում էին որոշակի թեմատիկ կառուցվածքներ, բնորոշ խոսքային բանաձևեր և բարձր գրքային ոճին համապատասխան լեզվական միջոցներ։ Միաժամանակ XVI–XVII դարերի ստեղծագործություններում նկատվող փոփոխությունները վկայում են ժանրի աստիճանական վերափոխման և իրական կյանքի, անձնական փորձի ու անհատական խոսքի առավել ակտիվ ներթափանցման մասին։ Քննության են առնվում բառապաշարային, ձևաբանական և շարահյուսական առանձնահատկությունները, եկեղեցասլավոնական ու արևելասլավոնական լեզվական տարրերի հարաբերակցությունը, ինչպես նաև խոսակցական և ժողովրդական արտահայտությունների գործածությունը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում պատմողի կերպարին և հեղինակային խոսքի անհատականացմանը։ Տարբեր տեքստերի համեմատությունը ցույց է տալիս, թե ինչպես կարող է ավանդական անանձնական կամ կանոնական պատումը աստիճանաբար ձեռք բերել ավելի ընդգծված հեղինակային բնույթ, հուզականություն և ինքնակենսագրական երանգներ։ Այս տեսանկյունից հատկապես նշանակալի է XVII դարի գրական մշակույթում առաջին դեմքով պատմելու, անձնական ապրումների ներկայացման և կենդանի խոսքին մոտ լեզվական կառուցվածքների տարածումը։ Ուսումնասիրվում են նաև ուղիղ խոսքի, երկխոսությունների, կրկնությունների, դիմումների, հուզական արտահայտությունների, գնահատողական բառապաշարի և պատկերավոր միջոցների գործառույթները։ Դրանք հնարավորություն են տալիս բացահայտել, թե ինչպես է վարքագրական պատումը դուրս գալիս խիստ կանոնական սահմաններից և ձեռք բերում գեղարվեստական ու ոճական նոր հատկանիշներ։ Կարևորվում է կենցաղային իրականության նկարագրությունների ընդլայնումը, քանի որ առօրյա կյանքի մանրամասների ներմուծումը տեքստերին հաղորդում է պատմական և սոցիալական լրացուցիչ բովանդակություն։ Ավանդույթի և նորույթի հարաբերակցությունը դիտարկվում է ոչ թե որպես հին ձևերի պարզ փոխարինում նորերով, այլ որպես շարունակական փոխազդեցություն, որի ընթացքում ժանրային կանոնը պահպանվում է՝ միաժամանակ հարմարվելով լեզվի, գրականության և հասարակական գիտակցության փոփոխություններին։ Առանձին ստեղծագործությունների լեզվական համեմատությունը հնարավորություն է տալիս որոշել տարբեր հեղինակների և խմբագրությունների մոտ ավանդական տարրերի պահպանման աստիճանը, ինչպես նաև բացահայտել նոր լեզվաոճական միտումների տարածման առանձնահատկությունները։ Հետազոտությունը կարևոր է նաև ռուս գրական լեզվի պատմության տեսանկյունից, քանի որ ուսումնասիրվող նյութը ներկայացնում է այն ժամանակաշրջանը, երբ գրքային և կենդանի խոսքային լեզվական տարրերի փոխազդեցությունն առավել նկատելի էր դառնում և նախադրյալներ էր ստեղծում հետագա գրական լեզվի զարգացման համար։ Լեզվական նյութի քննությունը միաժամանակ հնարավորություն է տալիս ավելի խորությամբ հասկանալ միջնադարյան ռուսական գրականության ժանրային համակարգի փոփոխությունները, հեղինակային ինքնագիտակցության զարգացումը և ավանդական հոգևոր գրականությունից դեպի առավել անհատականացված պատում անցնելու գործընթացը։ Նյութը կարող է օգտակար լինել ռուսաց լեզվի պատմության, պատմական ոճագիտության, հին ռուսական գրականության, տեքստաբանության, վարքագրության և միջնադարյան գրական մշակույթի ուսումնասիրությամբ զբաղվող բանասերների, հետազոտողների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Պատմություն

Հրատարակությունը ներկայացնում է Բաքվում գործող Սուրբ Գրիգոր Լուսավորչի անունը կրող Հայ մարդասիրական ընկերության որոշակի տարվա համար կազմված նախահաշվային նախագիծը։ Այն արժեքավոր փաստաթղթային աղբյուր է հայկական բարեգործական և հասարակական կազմակերպությունների գործունեության, ինչպես նաև Ռուսական կայսրության ժամանակաշրջանի Բաքվի հայ համայնքի սոցիալական ու տնտեսական կյանքի ուսումնասիրության համար։ Նյութի հիմնական բովանդակությունը կապված է ընկերության նախատեսվող եկամուտների և ծախսերի, ֆինանսական միջոցների ձևավորման և դրանց նպատակային օգտագործման հետ։ Նախահաշվի միջոցով հնարավոր է պատկերացում կազմել այն ուղղությունների մասին, որոնց համար կազմակերպությունը նախատեսում էր հատկացնել իր միջոցները՝ հաշվի առնելով համայնքի սոցիալական, կրթական, բարեգործական և այլ կարիքները։ Փաստաթուղթը կարևոր է նաև կազմակերպության գործունեության մասշտաբը, ֆինանսական հնարավորությունները և առաջնահերթությունները հասկանալու տեսանկյունից, քանի որ բյուջետային նախատեսումները կարող են արտացոլել տվյալ ժամանակաշրջանում համայնքի առջև ծառացած խնդիրներն ու դրանց լուծման համար ընտրված մեխանիզմները։ Հրատարակությունը կարող է տեղեկություններ տրամադրել նաև բարեգործական կառույցների կառավարման, ֆինանսական հաշվետվողականության և հասարակական նախաձեռնությունների կազմակերպման վերաբերյալ։ Այն հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել, թե ինչպես էին հայկական համայնքային կազմակերպությունները ներգրավվում սոցիալական աջակցության և հանրային կյանքի կազմակերպման գործընթացներում և ինչ դեր էին ստանձնում համայնքի կարիքների բավարարման գործում։ Փաստաթուղթը հատկապես արժեքավոր է որպես սկզբնաղբյուր՝ Բաքվի հայ համայնքի պատմությունը, հայկական բարեգործական ընկերությունների գործունեությունը, համայնքային ինքնակազմակերպումը և տարածաշրջանի սոցիալ-տնտեսական կյանքը հետազոտելիս։ Այն կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, հայագետներին, սոցիալական պատմության և բարեգործության պատմության մասնագետներին, արխիվագետներին, ինչպես նաև հայկական համայնքների անցյալով զբաղվող հետազոտողներին։

Մաթեմատիկա

Լոկալիզացիայի սկզբունքը մաթեմատիկական անալիզում կարևոր գաղափար է, որը վերաբերում է ֆունկցիայի կամ հավասարման վարքագծի ուսումնասիրությանը փոքր, «տեղային» միջակայքում՝ առանց ամբողջ տիրույթի մանրամասն դիտարկման։ Այս սկզբունքի էությունը այն է, որ բարդ խնդիրները հաճախ կարելի է ուսումնասիրել փոքր հատվածներում, որտեղ ֆունկցիայի վարքագիծը ավելի պարզ է և վերահսկելի։ Լոկալիզացիայի սկզբունքը լայն կիրառություն ունի սահմանների, անընդհատության, դիֆերենցելիության և ինտեգրելիության ուսումնասիրության մեջ։ Օրինակ՝ եթե ֆունկցիան անընդհատ է որոշ կետում կամ դրա փոքր շրջակայքում, ապա այդ հատկությունը կարելի է ուսումնասիրել հենց այդ տեղային հատվածում՝ առանց ամբողջ ֆունկցիան դիտարկելու։ Այս մոտեցումը հատկապես կարևոր է դիֆերենցիալ և ինտեգրալ հաշվարկներում, որտեղ հաճախ անհրաժեշտ է ուսումնասիրել ֆունկցիայի վարքագիծը փոքր փոփոխությունների դեպքում։ Լոկալիզացիայի սկզբունքը նաև օգտագործվում է շարքերի և ֆունկցիոնալ շարքերի կոնվերգենցիայի ուսումնասիրության մեջ, որտեղ որոշ հատկություններ կարելի է ստուգել տեղային հատվածներում և ապա ընդհանրացնել ամբողջ տիրույթի համար։ Այս սկզբունքը թույլ է տալիս պարզեցնել բարդ խնդիրները՝ դրանք բաժանելով փոքր, կառավարելի մասերի։ Այն նաև կարևոր դեր ունի մաթեմատիկական մոդելավորման մեջ, որտեղ իրական երևույթները հաճախ ուսումնասիրվում են տեղային մոտեցմամբ՝ փոքր ժամանակային կամ տարածական միջակայքերում։ Այսպիսով, լոկալիզացիայի սկզբունքը մաթեմատիկական անալիզի հիմնարար գաղափարներից մեկն է, որը հնարավորություն է տալիս բարդ խնդիրները ուսումնասիրել պարզեցված տեղային պայմաններում և այդ արդյունքները կիրառել ավելի ընդհանուր դեպքերում։

Մաթեմատիկա

Աշխատությունը նվիրված է դեֆորմացվող պինդ մարմինների կոնտակտային փոխազդեցության տեսական և կիրառական ուսումնասիրությանը՝ հաշվի առնելով շփման, մաշման և ջերմային երևույթների համատեղ ազդեցությունը։ Հետազոտության առանցքում երկու կամ ավելի մարմինների հպման գոտում առաջացող մեխանիկական և ջերմային գործընթացների փոխկապակցվածությունն է, քանի որ իրական ինժեներական համակարգերում կոնտակտային բեռնվածքները հաճախ ուղեկցվում են շփմամբ, ջերմության առաջացմամբ, մակերևույթների դեֆորմացիայով և նյութերի ֆիզիկամեխանիկական հատկությունների փոփոխությամբ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում կոնտակտային լարումների և դեֆորմացիաների բաշխմանը, հպման իրական մակերեսի ձևավորմանը և արտաքին բեռնվածքների ազդեցությանը մարմինների մեխանիկական վարքի վրա։ Տրիբոլոգիական գործոնների շրջանակում դիտարկվում են շփման, մակերևութային մաշման և փոխազդող նյութերի հատկությունների նշանակությունը՝ գնահատելով դրանց ազդեցությունը կոնտակտային գոտու ընդհանուր վիճակի վրա։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում շփման հետևանքով առաջացող ջերմության ուսումնասիրությունը, քանի որ տեղային ջերմաստիճանի բարձրացումը կարող է փոփոխել նյութի առաձգական և այլ մեխանիկական բնութագրերը՝ իր հերթին ազդելով լարումների ու դեֆորմացիաների հետագա բաշխման վրա։ Այսպիսով, մեխանիկական և ջերմային խնդիրները դիտարկվում են որպես փոխկապակցված գործընթացներ, որոնց համատեղ վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս իրական աշխատանքային պայմաններին ավելի մոտ մոդելներ կառուցել։ Հետազոտության շրջանակում կարող են դիտարկվել առաձգական և առաձգապլաստիկ մարմինների տարբեր կոնտակտային սխեմաներ, ինչպես նաև ստացիոնար և ժամանակից կախված ջերմային ռեժիմներ։ Մաթեմատիկական մոդելավորման միջոցով ուսումնասիրվում են կոնտակտային ճնշումների, շփման ուժերի, ջերմային հոսքերի և ջերմաստիճանային դաշտերի փոխազդեցությունները։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում սահմանային պայմանների ընտրությանը և նյութերի ջերմաֆիզիկական ու մեխանիկական պարամետրերի ազդեցությանը ստացվող արդյունքների վրա։ Նման ուսումնասիրությունները կարևոր կիրառական նշանակություն ունեն մեքենաշինական հանգույցների, առանցքակալների, փոխանցումների, արգելակային համակարգերի և այլ մեխանիկական զույգերի աշխատանքի հուսալիության գնահատման համար։ Աշխատությունն ընդհանուր առմամբ միավորում է պինդ մարմնի մեխանիկայի, կոնտակտային մեխանիկայի, տրիբոլոգիայի և ջերմաֆիզիկայի մոտեցումները՝ նպաստելով շփման պայմաններում աշխատող կառուցվածքների ամրության, երկարակեցության և ջերմամեխանիկական վարքի առավել ճշգրիտ գնահատման մեթոդների զարգացմանը։

Ֆինանսներ

Աշխատությունը նվիրված է արտադրական կազմակերպությունների ֆինանսական կայունության ձևավորման, գնահատման և ամրապնդման տնտեսական ու կառավարչական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը Հայաստանի Հանրապետության տնտեսության պայմաններում։ Հետազոտության կենտրոնում կազմակերպությունների ֆինանսական վիճակի վրա ազդող ներքին և արտաքին գործոնների բացահայտումն է, դրանց փոխազդեցության վերլուծությունը և ֆինանսական հավասարակշռության պահպանման հնարավոր մոտեցումների հիմնավորումը։ Քննվում են սեփական և փոխառու կապիտալի կառուցվածքը, վճարունակությունը, իրացվելիությունը, շահութաբերությունը, գործարար ակտիվությունը, դրամական հոսքերը և ֆինանսական անկախության աստիճանը՝ որպես կազմակերպության տնտեսական կայունությունը բնութագրող հիմնական ցուցանիշներ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում արտադրական ոլորտի առանձնահատկություններին, որտեղ ֆինանսական արդյունքների վրա էական ազդեցություն կարող են ունենալ արտադրության ծավալները, հիմնական միջոցների օգտագործման արդյունավետությունը, նյութական և աշխատանքային ռեսուրսների ծախսերը, ինքնարժեքը, իրացման պայմանները և շրջանառու միջոցների կառավարման որակը։ Դիտարկվում են ֆինանսական դժվարությունների առաջացման պատճառները, կազմակերպությունների պարտքային բեռի և կարճաժամկետ պարտավորությունների ազդեցությունը, ինչպես նաև ֆինանսավորման տարբեր աղբյուրների ընտրության նշանակությունը։ Կարևորվում է ֆինանսական վերլուծության մեթոդների կիրառումը՝ կազմակերպությունների փաստացի վիճակը գնահատելու, բացասական միտումները ժամանակին հայտնաբերելու և ֆինանսական ռիսկերի հնարավոր աղբյուրները որոշելու նպատակով։ Հետազոտությունը կարող է ընդգրկել հաշվապահական հաշվետվությունների հիման վրա հաշվարկվող հարաբերական ցուցանիշների, ֆինանսական գործակիցների և համեմատական վերլուծության կիրառություն՝ արտադրական կազմակերպությունների ֆինանսական վիճակի փոփոխությունների ընդհանուր օրինաչափությունները բացահայտելու համար։ Ուշադրություն է դարձվում նաև շահույթի արդյունավետ օգտագործմանը, ծախսերի կառավարմանը, շրջանառու կապիտալի օպտիմալացմանը, ներդրումային գործունեությանը և կազմակերպության ֆինանսական ռազմավարության ձևավորմանը։ Ֆինանսական կայունացումը դիտարկվում է ոչ միայն որպես կարճաժամկետ վճարունակության վերականգնում, այլև որպես երկարաժամկետ տնտեսական զարգացման համար անհրաժեշտ պայման, որը պահանջում է ռեսուրսների արդյունավետ բաշխում, ռիսկերի կառավարում և կառավարչական որոշումների հիմնավորվածություն։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է ֆինանսական վերլուծության, կորպորատիվ ֆինանսների և կազմակերպությունների տնտեսագիտության մոտեցումները՝ արտադրական կազմակերպությունների ֆինանսական վիճակի գնահատման և դրա կայունացման տնտեսական մեխանիզմների ուսումնասիրման նպատակով։

Տնտեսագիտություն

Գիրքը նվիրված է ազգային հաշիվների համակարգի տեսական հիմքերի, կառուցվածքի և գործնական կիրառության ուսումնասիրությանը՝ ներկայացնելով տնտեսության մակրոտնտեսական ցուցանիշների հաշվառման և վերլուծության ժամանակակից մեթոդաբանությունը։ Աշխատության մեջ բացատրվում են ազգային եկամտի, համախառն ներքին արդյունքի, համախառն ազգային եկամտի, սպառման, խնայողությունների, ներդրումների և այլ կարևոր մակրոտնտեսական ցուցանիշների հաշվարկման սկզբունքները։ Մանրամասն ներկայացվում են արտադրության, եկամուտների բաշխման, ծախսերի և կապիտալի կուտակման հաշիվները, ինչպես նաև տնտեսության տարբեր հատվածների միջև տնտեսական հոսքերի արտացոլման մեխանիզմները։ Հեղինակը անդրադառնում է ազգային հաշիվների համակարգի միջազգային չափանիշներին, վիճակագրական տվյալների հավաքագրման և մշակման առանձնահատկություններին, ինչպես նաև մակրոտնտեսական վերլուծության և պետական տնտեսական քաղաքականության ձևավորման գործընթացում դրանց նշանակությանը։ Գիրքը նպաստում է տնտեսության գործունեության ամբողջական գնահատմանը, տնտեսական աճի, կառուցվածքային փոփոխությունների և զարգացման միտումների ուսումնասիրմանը՝ ընթերցողին տրամադրելով ինչպես տեսական գիտելիքներ, այնպես էլ կիրառական գործիքներ մակրոտնտեսական տվյալների մեկնաբանման համար։