Международная экономика

Lեզվաբանություն

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է 17-րդ դարի հին ռուսերեն գրավոր հուշարձաններում դերանունների համակարգի ուսումնասիրությանը՝ նպատակ ունենալով բացահայտել դրանց կառուցվածքային, ձևաբանական, շարահյուսական և գործառական առանձնահատկությունները։ Հետազոտության կենտրոնում գտնվում են այն դերանվանական ձևերը, որոնք գործածվել են տվյալ ժամանակաշրջանի գրավոր աղբյուրներում, դրանց ձևափոխության օրինաչափությունները, հոլովման համակարգը, քերականական կատեգորիաների արտահայտությունը և տարբեր տեքստային միջավայրերում դրանց կիրառությունը։ 17-րդ դարը ռուսաց լեզվի պատմության մեջ կարևոր անցումային ժամանակաշրջան է, երբ գրավոր լեզվում զուգահեռաբար պահպանվում էին ավելի հին լեզվական առանձնահատկություններ և ձևավորվում էին նոր՝ հետագա գրական լեզվին բնորոշ միտումներ։ Այդ պատճառով դերանունների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հետևելու լեզվական փոփոխությունների ընթացքին և բացահայտելու հին ու նոր ձևերի փոխհարաբերությունը։ Աշխատության մեջ կարող են վերլուծվել անձնական, ցուցական, ստացական, հարցական, հարաբերական, որոշյալ, անորոշ և ժխտական դերանունների ձևերն ու գործածության առանձնահատկությունները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում դրանց հոլովական ձևերին, քանի որ պատմական տեքստերում կարող են հանդիպել ինչպես պահպանված հին ձևեր, այնպես էլ աստիճանաբար տարածվող նոր տարբերակներ։ Դրանց համեմատությունը թույլ է տալիս բացահայտել ձևաբանական համակարգի փոփոխությունները և որոշել տարբեր ձևերի տարածվածությունն ու գործառական սահմանները։ Կարևոր է նաև դերանունների շարահյուսական կիրառության ուսումնասիրությունը։ Տարբեր տեքստերում դերանունները կարող են հանդես գալ որպես նախադասության տարբեր անդամներ, փոխարինել գոյականներին, կապել նախադասության բաղադրիչները, արտահայտել հղումային հարաբերություններ կամ ապահովել խոսքի կապակցվածությունը։ Այդպիսի կիրառությունների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես էին դերանուններն օգտագործվում տվյալ ժամանակաշրջանի գրավոր խոսքի կառուցման մեջ։ Աշխատության մեջ կարող է կարևոր տեղ զբաղեցնել նաև գրավոր աղբյուրների ժանրային տարբերությունների հաշվառումը։ 17-րդ դարի պատմական, վարչական, կրոնական, գրական և այլ տեքստերը կարող էին ունենալ լեզվական տարբեր առանձնահատկություններ, ուստի դրանց համեմատությունը հնարավորություն է տալիս պարզելու, թե դերանվանական այս կամ այն ձևը որքանով էր պայմանավորված տեքստի ժանրով, ոճով կամ գրավոր ավանդույթով։ Հետազոտության կարևոր խնդիրներից է նաև գրաբարյան և ժողովրդախոսակցական տարրերի փոխհարաբերության բացահայտումը։ Դերանունների համակարգում պահպանված հին ձևերի և նորարարությունների ուսումնասիրությունը կարող է տեղեկություններ հաղորդել ռուսաց լեզվի զարգացման այն գործընթացների մասին, որոնք հետագայում հանգեցրին ժամանակակից գրական լեզվի ձևավորմանը։ Աշխատանքը կարող է ներառել նաև տարբեր ձեռագրերի և հրատարակված հուշարձանների համեմատական վերլուծություն՝ պարզելու համար ձևերի տարածման աշխարհագրական, ժամանակագրական և տեքստային առանձնահատկությունները։ Նման ուսումնասիրությունը արժեքավոր է ոչ միայն դերանունների պատմության, այլև ռուսաց լեզվի ընդհանուր պատմական քերականության համար, քանի որ դերանվանական համակարգի փոփոխությունները կապված են լեզվի ձևաբանական և շարահյուսական կառուցվածքի ավելի լայն վերափոխումների հետ։ Հետազոտության արդյունքները կարող են օգտակար լինել պատմական լեզվաբանության, հին ռուսերեն գրավոր հուշարձանների ուսումնասիրության, տեքստաբանության և ռուսաց լեզվի պատմության ոլորտներում։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել լեզվաբաններին, բանասերներին, հին ձեռագրերի և ռուսական գրավոր մշակույթի պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը 17-րդ դարի գրավոր աղբյուրների դերանվանական նյութի հիման վրա ներկայացնում է ռուսաց լեզվի պատմական զարգացման կարևոր փուլերից մեկը՝ բացահայտելով դերանունների ձևերի, գործառույթների և կիրառության փոփոխությունները և դրանց նշանակությունը լեզվի հետագա զարգացման գործընթացում։

Lեզվաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է Լևոն Շանթի դրամատուրգիական ժառանգության ուսումնասիրությանը եվրոպական սիմվոլիզմի գեղագիտական և գաղափարական զարգացումների համատեքստում։ Հետազոտության շրջանակում քննվում են հայ դրամատուրգի ստեղծագործական մտածողության առանձնահատկությունները, նրա երկերում արտահայտված խորհրդանշական պատկերները, փիլիսոփայական գաղափարները, հոգեբանական հակադրությունները և դրանց առնչությունները 19-րդ դարի վերջի ու 20-րդ դարի սկզբի եվրոպական դրամատուրգիայի նորարարական միտումների հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում սիմվոլիստական դրամային բնորոշ իրականության և ներաշխարհի փոխհարաբերությանը, խորհրդանիշների միջոցով գաղափարական բովանդակության արտահայտմանը, կերպարների հոգեբանական խորությանը, պայմանականությանը և դրամատիկական գործողության առանձնահատուկ կառուցվածքին։ Վերլուծվում է այն մշակութային և գրական միջավայրը, որի պայմաններում ձևավորվել են հեղինակի գեղարվեստական հայացքները, ինչպես նաև եվրոպական գրական ուղղությունների հնարավոր ազդեցությունը նրա ստեղծագործական մեթոդի զարգացման վրա։ Քննարկվում են անհատի ազատության, ներքին պայքարի, իդեալի և իրականության հակադրության, մարդկային ձգտումների, բարոյական ընտրության և հոգևոր ինքնության հետ կապված գաղափարները, որոնք կարևոր տեղ են զբաղեցնում նրա դրամատուրգիայում։ Ուսումնասիրության մեջ կարևորվում է նաև դրամատիկական կերպարների կառուցման սկզբունքը, որտեղ արտաքին գործողությանը զուգահեռ մեծ նշանակություն են ստանում ներքին հակասությունները, գաղափարական բախումները և խորհրդանշական իմաստները։ Համեմատական մոտեցման միջոցով բացահայտվում են հայկական և եվրոպական դրամատուրգիական ավանդույթների միջև առկա առնչությունները, ընդհանրություններն ու տարբերությունները՝ հնարավորություն տալով ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել հայ դրամայի զարգացման մեջ սիմվոլիստական գեղագիտության ունեցած նշանակության մասին։ Անդրադարձ է կատարվում նաև լեզվական արտահայտչամիջոցներին, դրամատիկական երկխոսության կառուցմանը, խորհրդանշական տարածության և ժամանակի կազմակերպմանը, ինչպես նաև գեղարվեստական պայմանականության կիրառմանը։ Հետազոտությունը ցույց է տալիս, թե ինչպես է եվրոպական գրական փորձի հետ ստեղծագործական փոխհարաբերությունը նպաստել հայկական դրամատուրգիայի թեմատիկ, գաղափարական և գեղարվեստական հնարավորությունների ընդլայնմանը՝ միաժամանակ պահպանելով ազգային գրականության ինքնատիպ առանձնահատկությունները։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել հայ գրականության պատմության, համեմատական գրականագիտության, դրամատուրգիայի, թատերագիտության և եվրոպական սիմվոլիզմի ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների, հետազոտողների և ուսանողների համար։

Փիլիսոփայություն

Այս գիրքը նվիրված է V–XII դարերի հայ միջնադարյան արվեստի կրոնափիլիսոփայական հիմքերի ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով այն գաղափարական և հոգևոր սկզբունքները, որոնք ձևավորել են հայկական արվեստի գեղագիտական ու խորհրդանշական համակարգը։ Աշխատանքում վերլուծվում են քրիստոնեական աշխարհընկալման ազդեցությունը արվեստի տարբեր ձևերի վրա, կրոնական պատկերացումների արտացոլումը ճարտարապետության, քանդակագործության, մանրանկարչության և այլ արվեստների մեջ, ինչպես նաև դրանց գաղափարական բովանդակությունը։ Գրքում ներկայացվում են միջնադարյան հայ մտածողների, արվեստագետների և եկեղեցական ավանդույթի փոխազդեցության առանձնահատկությունները՝ ընդգծելով արվեստի դերը որպես հոգևոր, մշակութային և փիլիսոփայական արժեքների արտահայտման միջոց։ Այն կարող է օգտակար լինել արվեստաբանների, փիլիսոփաների, պատմաբանների, մշակութաբանների, հետազոտողների, ուսանողների և հայ միջնադարյան մշակույթով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Այլ առարկաներ

Այն նախատեսված է կենսաբանության, գյուղատնտեսության, կենսատեխնոլոգիայի և հարակից ոլորտների ուսանողների ու մասնագետների համար՝ նպատակ ունենալով ձևավորել գիտական պատկերացում ժառանգականության և կենդանի օրգանիզմների փոփոխականության մասին։ Նյութում մանրամասն բացատրվում են բջջի կառուցվածքն ու գործառույթները, բջջային բաժանման (միտոզ և մեյոզ) գործընթացները, ինչպես նաև դրանց դերը օրգանիզմների զարգացման և ժառանգական տեղեկատվության փոխանցման մեջ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում գենետիկայի հիմնական օրենքներին՝ Մենդելի օրենքներ, ժառանգականության մոլեկուլային հիմքերը, գեների փոխազդեցությունը և մուտացիոն փոփոխությունները։ Աշխատությունում ներկայացվում են նաև սելեկցիայի տեսական հիմքերը՝ ընտրություն, հիբրիդացում և արտադրողական հատկանիշների բարելավման մեթոդներ, ինչպես բույսերի, այնպես էլ կենդանիների դեպքում։ Նյութը ընդգրկում է նաև ժամանակակից կենսաբանական մոտեցումներ՝ գենետիկական բազմազանության պահպանություն, սելեկցիոն գործընթացների արդյունավետության բարձրացում և կենսատեխնոլոգիական մեթոդների կիրառման հնարավորություններ։ Ընդհանուր առմամբ, այս ձեռնարկը համադրում է բջջաբանության և գենետիկայի հիմնարար գիտելիքները սելեկցիայի գործնական խնդիրների հետ՝ ապահովելով ոլորտի ամբողջական և կիրառական պատկերացում։

Տնտեսագիտություն

Գիրքը ուսումնասիրում է կառավարման արդյունավետության տնտեսագիտական և կառավարչական մոտեցումները՝ բացահայտելով կազմակերպությունների գործունեության գնահատման, ռեսուրսների օգտագործման և արդյունքների օպտիմալացման հիմնական սկզբունքները։ Աշխատության մեջ ներկայացվում են կառավարման արդյունավետության չափման ցուցանիշները, արտադրողականության բարձրացման գործոնները, ծախսերի և արդյունքների հարաբերակցության գնահատման մեթոդները, ինչպես նաև կառավարչական որոշումների տնտեսական հիմնավորվածության հարցերը։ Հեղինակը վերլուծում է կառավարման համակարգերի արդյունավետության վրա ազդող ներքին և արտաքին գործոնները, կազմակերպական կառուցվածքի դերը, մարդկային ռեսուրսների կառավարման ազդեցությունը և ռազմավարական պլանավորման նշանակությունը երկարաժամկետ արդյունքների ապահովման գործում։ Գրքում առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում տնտեսագիտական և կառավարչական մոտեցումների համադրությանը, արդյունավետության գնահատման ժամանակակից մեթոդաբանություններին, ինչպես նաև պետական և մասնավոր հատվածներում կառավարման որակի բարելավման խնդիրներին։ Քննարկվում են նաև կառավարման արդյունավետության բարձրացման գործիքները՝ նորարարություն, թվայնացում, մոտիվացիոն համակարգեր և կազմակերպական փոփոխությունների կառավարում։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս ձևավորել ամբողջական պատկերացում կառավարման արդյունավետության գնահատման և բարելավման գիտական ու գործնական հիմքերի վերաբերյալ՝ օգտակար լինելով ուսանողների, հետազոտողների և կառավարման ոլորտի մասնագետների համար։

Պատմություն

Ուսումնասիրությունը նվիրված է Տրդատ եպիսկոպոս Պալյանի գիտական և մշակութային գործունեությանը՝ հատկապես Օսմանյան կայսրության քրիստոնյա ժողովուրդների պատմական ու մշակութային ժառանգության ուսումնասիրության համատեքստում։ Աշխատությունը կարևորում է 19-րդ դարի վերջի և 20-րդ դարի սկզբի այն ժամանակաշրջանը, երբ Օսմանյան կայսրության տարածքում ապրող քրիստոնյա ժողովուրդների պատմության, մշակույթի, հոգևոր կյանքի, եկեղեցական ժառանգության և հուշարձանների ուսումնասիրությունը ձեռք էր բերում առանձնահատուկ նշանակություն։ Գրքում ներկայացվում են Տրդատ Պալյանի հետաքրքրությունների շրջանակը, հետազոտական մոտեցումները և նրա կողմից ուսումնասիրված մշակութային արժեքները՝ հնարավորություն տալով գնահատելու նրա ներդրումը պատմական հիշողության պահպանման և գիտական շրջանառության մեջ։ Ուշադրություն է դարձվում հատկապես այն աղբյուրներին և նյութերին, որոնք կարող են տեղեկություններ հաղորդել քրիստոնյա համայնքների մշակութային կյանքի, եկեղեցիների ու վանքերի, ձեռագրական և հոգևոր ժառանգության, ինչպես նաև տարբեր ժողովուրդների պատմական փոխառնչությունների մասին։ Հետազոտությունը արժեքավոր է նաև նրանով, որ Պալյանի գործունեությունը դիտարկում է ավելի լայն պատմամշակութային միջավայրում՝ ցույց տալով, թե ինչ պայմաններում էին ձևավորվում գիտական հետաքրքրությունները և ինչպես էր ուսումնասիրվում բազմազգ ու բազմակրոն կայսրության քրիստոնյա ժողովուրդների ժառանգությունը։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել հայագիտությամբ, օսմանագիտությամբ, եկեղեցագիտությամբ, մշակութաբանությամբ և պատմական աղբյուրագիտությամբ զբաղվող մասնագետների, ինչպես նաև 19-րդ դարի վերջի և 20-րդ դարի սկզբի հայ մտավորականության ու գիտական գործունեության պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։ Այն հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու Տրդատ Պալյանի գիտական ժառանգության և այն դերի մասին, որը նրա ուսումնասիրությունները կարող են ունենալ Օսմանյան կայսրության քրիստոնյա ժողովուրդների մշակութային պատմության վերականգնման և պահպանման գործում։