Проектирование и редакционная подготовка общегеографических региональных карт

Կենսաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է Հյուսիսային Հայաստանի հիմնական բուսական էկոհամակարգերի կենսա-էկոլոգիական գնահատմանը՝ դրանց տեսակային կազմի, կառուցվածքի, կենսաբանական առանձնահատկությունների և շրջակա միջավայրի պայմանների հետ փոխհարաբերությունների ուսումնասիրության միջոցով։ Հետազոտության կենտրոնում Հյուսիսային Հայաստանի տարբեր բնական տարածքների բուսական համայնքներն են, որոնք ձևավորվում են բազմազան ռելիեֆային, կլիմայական, հողային և ջրային պայմանների ազդեցության ներքո։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են դիտարկվել անտառային, մարգագետնային, տափաստանային, թփուտային և այլ բուսական համակեցություններ՝ առանձնացնելով դրանց բնորոշ տեսակները և էկոլոգիական առանձնահատկությունները։ Կարևոր ուղղություն է բուսական ծածկույթի տեսակային բազմազանության գնահատումը, որի միջոցով հնարավոր է պարզել տարբեր էկոհամակարգերի կենսաբանական հարստությունը, գերակշռող տեսակները, հազվագյուտ և պահպանության կարիք ունեցող բույսերի առկայությունը, ինչպես նաև համայնքների կառուցվածքային առանձնահատկությունները։ Հետազոտության ընթացքում կարող են ուսումնասիրվել բույսերի կենսաձևերը, էկոլոգիական խմբերը, տարածական բաշխվածությունը, ֆիտոցենոտիկ հարաբերությունները և միջավայրի պայմանների նկատմամբ հարմարվողական առանձնահատկությունները։ Բուսական էկոհամակարգերի վիճակի գնահատման կարևոր բաղադրիչ է նաև դրանց վրա մարդածին ազդեցության ուսումնասիրությունը։ Գյուղատնտեսական գործունեությունը, անտառահատումները, հողօգտագործման փոփոխությունները, արածեցումը, բնակավայրերի ընդլայնումը և այլ գործոններ կարող են փոփոխել բնական բուսական համայնքների կազմն ու կառուցվածքը, նվազեցնել տեսակային բազմազանությունը կամ նպաստել ինվազիվ տեսակների տարածմանը։ Աշխատությունը կարող է գնահատել նման ազդեցությունների աստիճանը և բացահայտել էկոհամակարգերի կայունության վրա ազդող հիմնական գործոնները։ Կենսա-էկոլոգիական գնահատման արդյունքները հնարավորություն են տալիս առանձնացնել առավել արժեքավոր կամ խոցելի բուսական համակեցությունները, որոշել դրանց պահպանության առաջնահերթությունները և առաջարկել բնական ռեսուրսների արդյունավետ ու կայուն օգտագործման մոտեցումներ։ Ուսումնասիրությունը կարող է կարևոր նշանակություն ունենալ նաև կենսաբազմազանության պահպանության, բնության հատուկ պահպանվող տարածքների կառավարման, էկոլոգիական մոնիթորինգի և խախտված էկոհամակարգերի վերականգնման ծրագրերի մշակման համար։ Հյուսիսային Հայաստանի բուսական աշխարհը հատկապես հետաքրքիր է բնական պայմանների բազմազանության պատճառով, ինչի շնորհիվ համեմատաբար սահմանափակ տարածքում ձևավորվում են տարբեր էկոլոգիական պայմաններին հարմարեցված բուսական համայնքներ։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել բուսաբաններին, էկոլոգներին, կենսաբաններին, բնապահպաններին, կենսաբազմազանության ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողներին, անտառագետներին, դասախոսներին, ասպիրանտներին և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին։

Այլ առարկաներ

Աշխատությունը նվիրված է Երևանի XX դարի բնակելի ճարտարապետության ձևավորման, զարգացման և փոփոխությունների ուսումնասիրությանը՝ ժամանակային և տարածական համատեքստում։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են քաղաքի բնակելի կառուցապատման հիմնական փուլերը, ճարտարապետական ոճերի և հատակագծային լուծումների փոփոխությունները, բնակելի շենքերի տիպաբանությունը և դրանց ձևավորման վրա ազդած սոցիալ-տնտեսական, ժողովրդագրական ու քաղաքաշինական գործոնները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Երևանի տարբեր թաղամասերի և քաղաքային տարածքների կառուցապատման առանձնահատկություններին, բնակելի միջավայրի կազմակերպմանը, շենքերի ծավալատարածական հորինվածքին, ճարտարապետական արտահայտչամիջոցներին և տեղական միջավայրի հետ դրանց փոխհարաբերությանը։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկել, թե ինչպես են XX դարի ընթացքում փոխվել բնակարանային պահանջները, շինարարական տեխնոլոգիաները և քաղաքաշինական մոտեցումները, և ինչպես են այդ փոփոխություններն արտացոլվել Երևանի բնակելի ճարտարապետության մեջ։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է քաղաքի ճարտարապետական ժառանգության պահպանության, պատմական բնակելի միջավայրի գնահատման և ժամանակակից քաղաքաշինական գործընթացների համատեքստում։ Այն կարող է օգտակար լինել ճարտարապետների, քաղաքաշինարարների, արվեստաբանների, պատմաբանների, հետազոտողների և Երևանի ճարտարապետական ու քաղաքային զարգացման պատմությամբ հետաքրքրվող ուսանողների համար։

Իրավաբանություն

Այս գիրքը ներկայացնում է Հռոմեական իրավունքի հիմնական սկզբունքներն ու համակարգը՝ որպես ժամանակակից իրավական համակարգերի կարևոր հիմք։ Այն անդրադառնում է հռոմեական իրավունքի զարգացման պատմական փուլերին՝ ընդգրկելով հանրապետական, կայսերական և ուշ հռոմեական շրջանները, ինչպես նաև իրավական ինստիտուտների ձևավորումը։ Գրքում մանրամասն քննարկվում են սեփականության իրավունքը, պարտավորական հարաբերությունները, պայմանագրերը, ընտանեկան իրավունքը և դատավարական ընթացակարգերը՝ ցույց տալով դրանց կառուցվածքը և գործառույթը հին Հռոմի հասարակության մեջ։ Հեղինակը վերլուծում է նաև հռոմեական իրավունքի հիմնական աղբյուրները՝ օրենքներ, սենատուսկոնսուլտներ, պրետորական իրավունք և իրավաբանների աշխատություններ՝ ընդգծելով դրանց ազդեցությունը եվրոպական իրավական ավանդույթի ձևավորման վրա։ Նյութը համադրում է պատմական և իրավաբանական մոտեցումներ՝ օգնելով հասկանալ իրավունքի զարգացման հիմքերը և դրա շարունակական ազդեցությունը ժամանակակից իրավական համակարգերի վրա։ Գիրքը օգտակար է իրավագիտության ուսանողների, պատմաբանների և բոլոր նրանց համար, ովքեր հետաքրքրված են իրավունքի պատմությամբ և դասական իրավական համակարգերով։

Կենսաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է փորձագիտական գիտելիքների և մասնագետների կողմից կիրառվող որոշումների ընդունման մարտավարությունների ձևական ներկայացման մոդելների մշակմանը, ինչպես նաև դրանց ծրագրային իրականացման մեթոդների ուսումնասիրությանը։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է այնպիսի տեղեկատվական և տրամաբանական կառուցվածքների ստեղծման վրա, որոնք հնարավորություն են տալիս համակարգչային միջավայրում հնարավորինս համարժեք ներկայացնել փորձագետի դատողությունների հաջորդականությունը, ընտրության սկզբունքները, իրավիճակների գնահատման չափանիշները և որոշումների ընդունման գործընթացը։ Քննության են առնվում փորձագիտական համակարգերի գիտելիքների բազայի ձևավորման, գիտելիքների ներկայացման, կանոնների և տրամաբանական կապերի նկարագրման, ինչպես նաև տարբեր իրավիճակներում համապատասխան ռազմավարության ընտրության խնդիրները։ Կարևորվում է իրական փորձագիտական գործունեության առանձնահատկությունների ձևականացումը, քանի որ մասնագետի որոշումները հաճախ հիմնված են ոչ միայն հստակ սահմանված տվյալների, այլև կուտակված փորձի, մասնագիտական գնահատականների և փոխկապակցված պայմանների վրա։ Ուսումնասիրվում են փորձագիտական մարտավարությունների ներկայացման տարբեր մոդելների կառուցման սկզբունքները, դրանց ճկունությունը, ամբողջականությունը և կիրառելիությունը տարբեր խնդիրների լուծման ժամանակ։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում մոդելների ծրագրային իրականացմանը, տվյալների և գիտելիքների կազմակերպմանը, տրամաբանական եզրահանգումների իրականացման մեխանիզմներին և օգտագործողի ու համակարգի միջև փոխգործակցության կազմակերպմանը։ Ծրագրային բաղադրիչը հնարավորություն է տալիս ստուգել առաջարկվող մոդելների գործնական կիրառելիությունը, իրականացնել տարբեր իրավիճակների համակարգչային մշակում և համեմատել համակարգի ստացած արդյունքները փորձագիտական գնահատականների հետ։ Կարևորվում են նաև ծրագրային համակարգի ընդլայնելիության և նոր գիտելիքների ավելացման հնարավորությունները, որոնք անհրաժեշտ են կիրառական միջավայրի փոփոխություններին համապատասխան համակարգը զարգացնելու համար։ Մոդելավորման և ծրագրային իրականացման համադրումը նպաստում է մարդկային մասնագիտական փորձի համակարգմանն ու մեքենայական մշակման համար հասանելի ձևով ներկայացմանը։ Հետազոտությունը կարող է կարևոր նշանակություն ունենալ որոշումների աջակցման համակարգերի, գիտելիքահեն ծրագրային միջոցների և ինտելեկտուալ տեղեկատվական համակարգերի նախագծման համար։ Նյութը կարող է օգտակար լինել արհեստական բանականության, համակարգչային գիտության, փորձագիտական համակարգերի, գիտելիքների ներկայացման և որոշումների ընդունման ավտոմատացման ոլորտներում աշխատող հետազոտողների, ծրագրավորողների, ինժեներների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Մշակույթ

Աշխատությունը նվիրված է 1920-ական թվականներին հայ նորագույն թատրոնում տեղի ունեցած գեղարվեստական և ձևային կարևոր փոփոխությունների ուսումնասիրությանը՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով բեմական արտահայտչամիջոցների նորացմանն ու պայմանական թատերական լեզվի ձևավորմանը։ Հետազոտությունը դիտարկում է այն ժամանակաշրջանը, երբ հայ թատրոնը ձգտում էր հաղթահարել ավանդական բեմական մտածողության սահմանափակումները և ստեղծել ժամանակակից թատերական արտահայտչաձևեր։ Այդ որոնումները կապված էին ոչ միայն բեմադրական նոր սկզբունքների, այլև դերասանական խաղի, բեմանկարչության, տարածության, շարժման, ռիթմի, խոսքի և թատերական նշանի վերաիմաստավորման հետ։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է պայմանականության և իրապաշտության փոխհարաբերության քննությունը, քանի որ 20-րդ դարի սկզբի թատրոնում այդ երկու գեղագիտական սկզբունքների հակադրությունը դարձել էր բեմարվեստի զարգացման առանցքային խնդիրներից մեկը։ Հետազոտության համատեքստում պայմանական թատրոնը ներկայացվում է որպես այնպիսի գեղարվեստական համակարգ, որտեղ բեմը պարտադիր չէ, որ կրկնօրինակի իրականությունը․ այն կարող է ստեղծել ինքնուրույն գեղարվեստական աշխարհ՝ նշանների, շարժումների, դիմակների, խորհրդանշական ձևերի, պայմանական դեկորների և դերասանական արտահայտչականության միջոցով։ Այս տեսանկյունից կարևոր է դառնում նաև դերասանի դերի վերափոխումը․ դերասանը ոչ միայն կերպարի հոգեբանական ապրումների կրող է, այլև բեմական գործողության ակտիվ ստեղծող, որը կարող է օգտագործել մարմնի պլաստիկան, շարժումը, խոսքի ռիթմը և հանդիսատեսի հետ անմիջական հարաբերությունը։ Աշխատությունը հայ թատրոնի զարգացումը դիտարկում է ժամանակի եվրոպական և ռուսական թատերական փորձի ընդհանուր համապատկերում, որտեղ առանձնահատուկ նշանակություն ունեին նորարարական ռեժիսուրան, պայմանական բեմականությունը և դերասանի խաղի վերաիմաստավորումը։ Այս համատեքստում կարևոր տեսական հենակետերից են այնպիսի թատերական ուղղություններն ու դպրոցները, որոնք հակադրվում էին բեմական իրականության պարզ պատրանքի ստեղծմանը և ձգտում էին ընդգծել թատրոնի պայմանական, խաղային ու գեղարվեստական բնույթը։ 1920-ական թվականների հայ թատրոնի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու, թե ինչպես էին այդ ընդհանուր գեղագիտական գործընթացները յուրացվում հայկական մշակութային միջավայրում և ինչպիսի առանձնահատուկ դրսևորումներ էին ստանում տեղական բեմարվեստում։ Հետազոտության արժեքը նաև այն է, որ այն հայ նորագույն թատրոնի պատմությունը ներկայացնում է ոչ միայն առանձին ներկայացումների կամ թատերական գործիչների գործունեության նկարագրության միջոցով, այլև թատրոնի լեզվի ձևավորման և գեղարվեստական մտածողության փոփոխության տեսանկյունից։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել թատերագետների, արվեստաբանների, ռեժիսորների, դերասանների, բեմանկարիչների, մշակույթի պատմությամբ զբաղվող մասնագետների, ինչպես նաև թատերական արվեստն ուսումնասիրող ուսանողների և հետազոտողների համար։ Այն հատկապես կարևոր է հայ թատրոնի արդիականացման գործընթացը, 1920-ականների մշակութային միջավայրը և բեմական արտահայտչամիջոցների նորարարական որոնումները հասկանալու համար։ Աշխատանքը Վասիլի Գևորգյանի գիտական հետազոտությունն է, որը ներկայացվել է որպես գիտությունների թեկնածուի աստիճանի հայցման ատենախոսություն և պաշտպանվել է 2003 թվականին ՀՀ ԳԱԱ Արվեստի ինստիտուտում:

Այլ առարկաներ

Այս ինֆորմացիոն ցանկը ներկայացնում է տեխնիկական գիտությունների ոլորտում նոր լույս տեսած գրքերի համակարգված մատենագիտական ցուցակը՝ նախատեսված ուսանողների, դասախոսների, գիտաշխատողների և մասնագետների համար։ Ցանկում ընդգրկված են մեքենաշինությանը, էլեկտրատեխնիկային, էլեկտրոնիկային, էներգետիկային, շինարարությանը, ավտոմատացման համակարգերին, տեղեկատվական տեխնոլոգիաներին և տեխնիկական այլ ուղղություններին վերաբերող աշխատություններ, որոնք արտացոլում են գիտատեխնիկական առաջընթացի ժամանակակից միտումները և ոլորտի զարգացման հիմնական ուղղությունները։ Հրատարակությունը ծառայում է որպես տեղեկատվական ռեսուրս, որը հնարավորություն է տալիս արագ ծանոթանալ նոր գրականությանը, ստանալ անհրաժեշտ մատենագիտական տվյալներ և ընտրել համապատասխան աղբյուրներ ուսումնական, գիտահետազոտական և մասնագիտական գործունեության համար։ Այն նպաստում է տեխնիկական գիտելիքների տարածմանը, մասնագիտական իրազեկվածության բարձրացմանը և գիտատեխնիկական տեղեկատվության հասանելիության ապահովմանը։