Разработка робастной системы сопровождения наземных объектов летательных аппаратов

Բժշկություն

Միջին ականջի և վերին շնչուղիների զուգակցված հիվանդությունների դեպքում համակցված վիրահատական բուժման հիմնավորումը պայմանավորված է այդ համակարգերի անատոմիական, ֆունկցիոնալ և պաթոֆիզիոլոգիական սերտ փոխկապակցվածությամբ, որտեղ Էվստաքյան փողը, քթի խոռոչը, քթըմպանը և միջին ականջը կազմում են միասնական օդափոխության և դրենաժի համակարգ։ Հաճախ հանդիպող համակցված ախտաբանությունները՝ քրոնիկական միջին օտիտը, ադենոիդային հյուսվածքի հիպերպլազիան, քրոնիկական ռինոսինուսիտը և Էվստաքյան փողի դիսֆունկցիան, փոխադարձաբար նպաստում են հիվանդության քրոնիզացմանը և բուժման արդյունավետության նվազեցմանը, եթե կիրառվում է միայն մեկ օջախի մեկուսացված բուժում։ Համակցված վիրահատական մոտեցման հիմնական հիմնավորումն այն է, որ վերին շնչուղիների օդափոխության և դրենաժի վերականգնումը անմիջական ազդեցություն ունի միջին ականջի աերացիայի վրա, ինչի արդյունքում բարելավվում է թմբկախոռոչի ճնշման հավասարակշռությունը և նվազում է էքսուդատի կուտակումը։ Օրինակ՝ ադենոտոմիան կամ ֆունկցիոնալ էնդոսկոպիկ սինուս վիրաբուժությունը (FESS) կարող են զուգակցվել տիմպանոպլաստիկայի կամ միրինգոտոմիայի հետ՝ ապահովելով ինչպես պատճառական գործոնի վերացում, այնպես էլ տեղային ախտաբանական փոփոխությունների շտկում։ Պաթոֆիզիոլոգիական տեսանկյունից վերին շնչուղիների քրոնիկական բորբոքումը հանգեցնում է լորձաթաղանթի այտուցի, մուկոցիլյար տրանսպորտի խանգարման և մանրէային գաղութացման, ինչը նպաստում է միջին ականջի կրկնվող ինֆեկցիաներին։ Այդ պատճառով միայն ականջի վիրահատական միջամտությունը հաճախ չի ապահովում երկարաժամկետ արդյունք, եթե չի վերացվում վերին շնչուղիների օբստրուկցիան կամ բորբոքային օջախը։

Պատմություն

Այս աշխատանքը ներկայացնում է Անդրկովկասի ժողովուրդների միջև խորհրդային շրջանում ձևավորված «լենինյան-ստալինյան բարեկամության» գաղափարի վերաբերյալ գիտական և գաղափարական բնույթի հիմնական աղբյուրների բիբլիոգրաֆիական հավաքածու, որը նպատակ ունի արտացոլել այդ թեմայի ուսումնասիրության համար օգտագործվող պատմական, քաղաքական և հրապարակախոսական գրականության հիմնական ուղղությունները։ Նյութը ընդգրկում է աշխատություններ, որոնք անդրադառնում են խորհրդային ազգային քաղաքականության սկզբունքներին, միջազգայնականության գաղափարախոսությանը և Կովկասի ժողովուրդների սոցիալ-քաղաքական ինտեգրման գործընթացներին խորհրդային պետության շրջանակներում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հրապարակումներին, որոնք նկարագրում են տարբեր էթնիկ խմբերի միջև համագործակցության ձևավորումը տնտեսական, կրթական և մշակութային ոլորտներում, ինչպես նաև կուսակցական քաղաքականության դերը տարածաշրջանային կայունության և միասնական խորհրդային ինքնության ստեղծման գործում։ Բիբլիոգրաֆիան ներառում է նաև պատմական ուսումնասիրություններ և պաշտոնական գաղափարախոսական աշխատություններ, որոնք ներկայացնում են այդ հարաբերությունները որպես սոցիալիստական հասարակարգի զարգացման կարևոր բաղադրիչ։ Ընդհանուր առմամբ, այս ցանկը ծառայում է որպես աղբյուրագիտական հիմք թեմայի պատմական և գաղափարական ուսումնասիրության համար՝ ցույց տալով, թե ինչպես է խորհրդային գիտական և քաղաքական գրականությունը ձևակերպել Անդրկովկասի ժողովուրդների համագործակցության և միասնականության գաղափարը տվյալ ժամանակաշրջանում։

Lեզվաբանություն

Այս գիրքը ներկայացնում է ռուսաց լեզվի ուղղագրության և կետադրության հիմնական կանոնները՝ նպատակ ունենալով զարգացնել ճիշտ գրավոր խոսքի հմտությունները և լեզվական գրագիտությունը։ Գրքում համակարգված ձևով բացատրվում են ռուսերեն բառերի ուղղագրական կանոնները, հնչյունական և ձևաբանական առանձնահատկությունները, ինչպես նաև հաճախ հանդիպող ուղղագրական դժվարությունները։ Առանձին բաժիններով ներկայացվում են կետադրության կանոնները՝ ստորակետի, վերջակետի, գծիկի, միջակետի և այլ նշանների կիրառման դեպքերը՝ պարզ և բարդ նախադասություններում։ Հեղինակը տալիս է բազմաթիվ օրինակներ և վարժություններ, որոնք օգնում են ամրապնդել տեսական նյութը գործնական կիրառության միջոցով։ Գիրքը նախատեսված է ուսանողների, դպրոցականների և բոլոր նրանց համար, ովքեր ցանկանում են բարելավել իրենց ռուսերենի գրավոր խոսքի ճշգրտությունը և լեզվական կուլտուրան։

Պատմություն

Լեոնարդո դա Վինչին Վերածննդի դարաշրջանի ամենաբազմակողմանի և հանճարեղ անձնավորություններից է, որը հայտնի է որպես նկարիչ, գիտնական, գյուտարար, ճարտարապետ և մտածող։ Նա ծնվել է 1452 թվականին Իտալիայում՝ Վինչի քաղաքում, և իր կյանքի ընթացքում թողել է մեծ ժառանգություն արվեստի և գիտության տարբեր ոլորտներում։ Նրա արվեստը առանձնանում է մարդու մարմնի ճշգրիտ պատկերումով, խոր հոգեբանական արտահայտչականությամբ և լույսի ու ստվերի վարպետ օգտագործմամբ։ Լեոնարդո դա Վինչիի ամենահայտնի ստեղծագործություններից են «Մոնա Լիզան» և «Վերջին ընթրիքը» նկարները, որոնք համարվում են համաշխարհային արվեստի գլուխգործոցներ։ Բացի նկարչությունից, նա զբաղվել է նաև գիտական ուսումնասիրություններով՝ ուսումնասիրելով մարդու անատոմիան, բնության օրենքները, մեխանիկան և ինժեներական կառուցվածքները։ Նրա ձեռագրերում կան բազմաթիվ գծագրեր և նախագծեր՝ թռչող մեքենաների, ռազմական սարքավորումների, կամուրջների և այլ գյուտերի վերաբերյալ, որոնք իրենց ժամանակից շատ առաջ էին։ Լեոնարդոն առանձնանում էր իր դիտողականությամբ և փորձարարական մտածողությամբ՝ փորձելով հասկանալ բնության գաղտնիքները գիտական մեթոդների միջոցով։ Նա համարվում է «Վերածննդի մարդու» լավագույն օրինակներից մեկը, քանի որ միաժամանակ տիրապետում էր արվեստին, գիտությանը և տեխնիկային։ Նրա աշխատանքները մեծ ազդեցություն են ունեցել ինչպես արվեստի զարգացման, այնպես էլ գիտական մտածողության ձևավորման վրա։ Լեոնարդո դա Վինչին մահացել է 1519 թվականին, սակայն նրա ժառանգությունը մինչ այսօր շարունակում է ոգեշնչել գիտնականներին և արվեստագետներին։ Այսպիսով, նա համաշխարհային մշակույթի և գիտության պատմության ամենանշանավոր դեմքերից է, որի գործունեությունը միավորում է արվեստը, գիտությունը և նորարարական մտածողությունը։

Պատմություն

Այս գիրքը նվիրված է Աղվանից աշխարհի պատմությանը՝ որպես Կովկասի հնագույն պետական և մշակութային միավորներից մեկի զարգացման, քաղաքական կառուցվածքի և հարևան ժողովուրդների հետ հարաբերությունների ուսումնասիրությանը։ Այն ներկայացնում է Աղվանքի պետականության ձևավորման փուլերը, վարչական համակարգը, արքայական դինաստիաները և արտաքին քաղաքական կապերը՝ հատկապես Հայաստանի, Վրաստանի, Պարսկաստանի և հետագայում արաբական խալիֆայության հետ հարաբերությունների համատեքստում։ Գրքում հատուկ ուշադրություն է դարձվում քրիստոնեության ընդունմանը և դրա ազդեցությանը Աղվանից հասարակության մշակութային ու հոգևոր կյանքի վրա, ինչպես նաև եկեղեցական կազմակերպվածության զարգացմանը։ Հեղինակը վերլուծում է նաև Աղվանից պատմագրական ավանդույթները և դրանց արտացոլումը միջնադարյան աղբյուրներում՝ փորձելով վերականգնել տարածաշրջանի պատմական պատկերը բազմաբնույթ աղբյուրների հիման վրա։ Նյութը կարևոր է Կովկասի պատմության, միջնադարյան քաղաքական գործընթացների և տարածաշրջանային ինքնությունների ձևավորման ուսումնասիրության համար։

Պատմություն

Գրքում ուսումնասիրվում են հայ-սիրիական հարաբերությունները 1991–2011 թվականներին՝ Հայաստանի Հանրապետության անկախության տարիներից սկսած, վերլուծվում են քաղաքական, տնտեսական, ռազմավարական և մշակութային ոլորտներում համագործակցության դինամիկան, ներկայացվում են երկու պետությունների միջև դիվանագիտական փոխհարաբերությունների ձևավորման փուլերը, դիտարկվում են տարածաշրջանային և միջազգային գործոնների ազդեցությունը հարաբերությունների զարգացման վրա, ներառվում են առևտրատնտեսական կապերը, էներգետիկ և տրանսպորտային նախագծերի իրագործման փորձերը, ինչպես նաև համայնքային և մշակութային փոխանակումները, աշխատանքը ներառում է ճգնաժամային պահերի և առանձին կոնֆլիկտների վերլուծություն, պետական քաղաքականության և արտաքին քաղաքականության առաջնահերթությունների համադրման տեսանկյունից, գրքը միավորում է փաստական վերլուծությունը, դիվանագիտական նյութերի և քաղաքական մեկնաբանությունների տվյալները՝ նպատակ ունենալով ներկայացնել հայ-սիրիական հարաբերությունների ամբողջական և համալիր պատկերը՝ անկախության առաջին երկու տասնամյակում։