Создание эффективных методов синтеза N- и С-винилазолов. исследование их полимеризации и сополимеризации, получение веществ с ценными свойствами

Այլ առարկաներ

ՔԱՄԵԼՍ (CAMELS) համակարգը բանկերի ֆինանսական վիճակի համապարփակ գնահատման միջազգային ընդունված մեթոդաբանություն է, որը օգտագործվում է բանկային վերահսկող մարմինների կողմից՝ բանկերի կայունությունը, ռիսկայնությունը և գործունեության որակը գնահատելու համար՝ վեց հիմնական բաղադրիչների միջոցով՝ կապիտալի բավարարություն (Capital adequacy), ակտիվների որակ (Asset quality), կառավարման որակ (Management quality), եկամտաբերություն (Earnings), իրացվելիություն (Liquidity) և շուկայական ռիսկի զգայունություն (Sensitivity to market risk)։ Կապիտալի բավարարությունը գնահատում է բանկի սեփական միջոցների մակարդակը և նրա կարողությունը դիմակայելու հնարավոր կորուստներին, ակտիվների որակը ցույց է տալիս վարկային պորտֆելի առողջությունը և չվերադարձվող վարկերի մակարդակը, կառավարման որակը վերաբերում է բանկի ղեկավարության արդյունավետությանը, ներքին վերահսկողությանը և ռազմավարական որոշումների որակին, եկամտաբերությունը բնութագրում է բանկի շահույթ ստանալու կարողությունը և ֆինանսական կայունությունը ժամանակի ընթացքում, իրացվելիությունը գնահատում է բանկի ունակությունը ժամանակին կատարել իր պարտավորությունները՝ ապահովելով բավարար դրամական միջոցներ, իսկ շուկայական ռիսկի զգայունությունը ցույց է տալիս, թե որքանով է բանկը ենթակա տոկոսադրույքների, փոխարժեքների և շուկայի այլ տատանումների ազդեցությանը։ Այս համակարգի կիրառումը թույլ է տալիս ստանալ բանկի ընդհանուր առողջական վիճակի ամփոփ գնահատական, բացահայտել թույլ կողմերը և ռիսկերը, համեմատել տարբեր բանկեր միմյանց հետ և ժամանակին ձեռնարկել կարգավորիչ կամ կառավարչական միջոցներ՝ ֆինանսական կայունությունը պահպանելու համար, հատկապես բանկային համակարգի ճգնաժամերի կանխարգելման և ներդրողների վստահության բարձրացման նպատակով։

Բժշկություն

Այս աշխատանքը նվիրված է ցածր մոլեկուլյար կշռի հեպարինների (ՑՄԿՀ) ֆարմակոկինետիկ առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը մեծահասակ հիվանդների մոտ՝ ութ օր տևողությամբ թրոմբոկանխարգելիչ բուժման ընթացքում։ Վերլուծության մեջ դիտարկվում են դեղերի ներծծման, բաշխման, մետաբոլիզմի և արտազատման հիմնական փուլերը, ինչպես նաև դրանց փոփոխությունները կրկնակի և շարունակական կիրառման պայմաններում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում հակա-Xa ակտիվության դինամիկային, պլազմայում դեղի կոնցենտրացիայի կայունացման գործընթացին և այն գործոններին, որոնք կարող են ազդել ֆարմակոկինետիկ պարամետրերի վրա՝ ներառյալ երիկամային ֆունկցիան, մարմնի քաշը, տարիքը և ուղեկցող հիվանդությունները։ Աշխատությունում քննարկվում է նաև դեղաչափերի անհատականացման անհրաժեշտությունը՝ թրոմբոզի կանխարգելման արդյունավետությունը բարձրացնելու և արյունահոսական բարդությունների ռիսկը նվազեցնելու նպատակով։ Միաժամանակ վերլուծվում են կլինիկական դիտարկումների տվյալները, որոնք ցույց են տալիս, թե ինչպես է բուժման ընթացքում ձևավորվում կայուն ֆարմակոկինետիկ հավասարակշռություն և ինչ պայմաններում կարող են առաջանալ կուտակման կամ արդյունավետության նվազման երևույթներ։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ընդգծում է, որ ցածր մոլեկուլյար կշռի հեպարինների ճիշտ ֆարմակոկինետիկ գնահատումը կարևոր նշանակություն ունի թրոմբոկանխարգելիչ բուժման անվտանգության և արդյունավետության ապահովման համար։

Մանկավարժություն

Աշխատությունը նվիրված է ռուսաց լեզվի դասերին միջմշակութային հաղորդակցության հմտությունների զարգացմանը՝ լեզվամշակութաբանական բնույթի տեքստերի կիրառման հիման վրա։ Հետազոտության կենտրոնում լեզվի ուսուցման և մշակույթի փոխկապակցվածությունն է, ինչպես նաև սովորողների՝ այլ մշակույթի ներկայացուցիչների հետ արդյունավետ հաղորդակցվելու համար անհրաժեշտ գիտելիքների, հմտությունների և վերաբերմունքների ձևավորումը։ Ուսումնասիրությունը հիմնվում է այն գաղափարի վրա, որ օտար լեզվի լիարժեք տիրապետումը չի սահմանափակվում քերականական կանոնների, բառապաշարի և արտասանական հմտությունների յուրացմամբ․ անհրաժեշտ է նաև հասկանալ տվյալ լեզվակիր հանրության պատմական, սոցիալական, մշակութային և վարքականոնային առանձնահատկությունները։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել լեզվամշակութաբանական տեքստերի ընտրության և դասավանդման սկզբունքները, դրանց բովանդակային ու լեզվական առանձնահատկությունները, ինչպես նաև դրանց կիրառման արդյունավետ մեթոդները ռուսաց լեզվի դասընթացում։ Նման տեքստերը հնարավորություն են տալիս սովորողներին ծանոթանալու տվյալ հասարակության ավանդույթներին, արժեքներին, առօրյա կյանքին, պատմական իրադարձություններին, մշակութային խորհրդանիշներին և հաղորդակցական վարքագծի առանձնահատկություններին։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում միջմշակութային հաղորդակցության ընթացքում հնարավոր թյուրիմացությունների կանխարգելմանը, մշակութային տարբերությունների գիտակցմանը և այլ մշակույթների նկատմամբ հարգալից ու բաց վերաբերմունքի ձևավորմանը։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ տեքստի հետ աշխատանքի տարբեր փուլերին՝ նախնական կանխատեսման և բառապաշարի ակտիվացումից մինչև բովանդակության վերլուծություն, համեմատական առաջադրանքներ, քննարկումներ, դերային խաղեր և ստեղծագործական աշխատանքներ։ Այս մեթոդների միջոցով սովորողը ոչ միայն զարգացնում է լեզվական կարողությունները, այլև սովորում է համեմատել սեփական մշակույթը ուսումնասիրվող մշակույթի հետ, բացահայտել ընդհանրություններն ու տարբերությունները և համապատասխանեցնել իր հաղորդակցական վարքագիծը տարբեր իրավիճակներում։ Աշխատության կարևոր բաղադրիչ կարող է լինել միջմշակութային հաղորդակցության հմտությունների գնահատման չափանիշների մշակումը՝ հաշվի առնելով սովորողի լեզվական պատրաստվածությունը, մշակութային իրազեկվածությունը, հաղորդակցական ճկունությունը և տարբեր մշակութային իրավիճակներում կողմնորոշվելու կարողությունը։ Ուսումնասիրության գործնական նշանակությունը պայմանավորված է նրանով, որ առաջարկվող մոտեցումները կարող են կիրառվել ռուսաց լեզվի դասավանդման գործընթացում՝ դասագրքային նյութը լրացնելով մշակութային բովանդակությամբ և ուսուցումը դարձնելով առավել հաղորդակցական ու իրատեսական։ Այն կարող է օգտակար լինել ռուսաց լեզվի ուսուցիչների, մեթոդիստների, օտար լեզուների դասավանդման մասնագետների, մանկավարժների և լեզվամշակութաբանությամբ զբաղվող հետազոտողների համար։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը միջմշակութային հաղորդակցությունը դիտարկում է որպես լեզվի ուսուցման կարևոր նպատակ՝ ցույց տալով, թե ինչպես կարող են լեզվամշակութաբանական տեքստերը նպաստել ոչ միայն ռուսերեն լեզվական գիտելիքների խորացմանը, այլև մշակութային իրազեկվածության, հաղորդակցական ճկունության և տարբեր մշակույթների միջև փոխըմբռնման զարգացմանը։

Գրականություն

Գիտական աշխատանքը նվիրված է անտիկ աշխարհի գեղարվեստական և գաղափարական իմաստավորմանը Թորնթոն Ուայլդերի ստեղծագործություններում՝ ուսումնասիրելով, թե ինչպես է գրողը դիմում հին հունական և հռոմեական մշակույթի կերպարներին, առասպելներին, գաղափարներին ու գեղարվեստական սկզբունքներին՝ դրանք վերաիմաստավորելով ժամանակակից մարդու խնդիրների համատեքստում։ Ուայլդերի ստեղծագործական աշխարհում անտիկ մշակույթը պարզապես պատմական անցյալի պատկեր չէ, այլ մտածողության և գեղարվեստական արտահայտության կարևոր միջոց, որի միջոցով հեղինակը անդրադառնում է մարդու գոյության, ժամանակի, մահվան, սիրո, ճակատագրի, հիշողության և մարդկային հարաբերությունների համամարդկային հարցերին։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է անտիկ առասպելների և գրական սյուժեների վերափոխման սկզբունքների բացահայտումը։ Հեղինակը հաճախ օգտագործում է արդեն հայտնի մշակութային նյութը՝ փոխելով դրա շեշտադրումները, կերպարների հոգեբանական մեկնաբանությունը և գաղափարական ենթատեքստը։ Այս գործընթացում անտիկ սյուժեները դուրս են գալիս իրենց սկզբնական պատմամշակութային շրջանակից և ձեռք բերում նոր նշանակություն՝ համապատասխանելով 20-րդ դարի մարդու աշխարհընկալմանը։ Աշխատության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել անտիկ աշխարհի վերաբերյալ Ուայլդերի պատկերացումների ձևավորման աղբյուրները, դասական գրականության և դիցաբանության ազդեցությունը նրա գեղարվեստական մտածողության վրա, ինչպես նաև անտիկ մշակույթի և ժամանակակից ամերիկյան իրականության փոխհարաբերությունը։ Հատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել այն հանգամանքին, որ գրողի համար անցյալն ու ներկան ոչ թե մեկուսացված ժամանակաշրջաններ են, այլ փոխկապակցված գոյության ձևեր։ Անտիկ աշխարհի կերպարներն ու գաղափարները նրա ստեղծագործություններում հնարավորություն են տալիս ժամանակակից կյանքի երևույթները դիտարկել ավելի լայն՝ պատմական և փիլիսոփայական հեռանկարում։ Կարևոր թեմա է ժամանակի խնդիրը։ Անտիկ մշակույթի միջոցով Ուայլդերը հաճախ ընդգծում է մարդկային կյանքի անցողիկությունը և միաժամանակ մարդու փորձառությունների կրկնվող բնույթը։ Տարբեր դարաշրջանների մարդկանց ապրումները՝ սերը, կորուստը, սպասումը, հույսը և մահվան գիտակցումը, ներկայացվում են որպես միմյանց հետ կապվող համամարդկային փորձառություններ։ Այս տեսանկյունից անտիկ աշխարհը դառնում է մի յուրօրինակ հայելի, որի միջոցով ժամանակակից մարդը կարող է ճանաչել ինքն իրեն։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև հեղինակի դրամատուրգիական և վիպական տեխնիկային։ Անտիկ թատերական ավանդույթների, դիմակավորման, պայմանականության, երգչախմբային սկզբունքների և բեմական խաղի որոշ տարրերի ստեղծագործական օգտագործումը նպաստում է նրա յուրահատուկ դրամատիկական լեզվի ձևավորմանը։ Դրանք միաժամանակ կարող են ստեղծել ժամանակակից իրականության և անտիկ մշակութային հիշողության միջև երկխոսություն։ Առանձին նշանակություն ունի մարդու և ճակատագրի հարաբերության խնդիրը։ Անտիկ ողբերգության համար բնորոշ ճակատագրի անխուսափելիության գաղափարը Ուայլդերի ստեղծագործություններում կարող է վերափոխվել՝ դառնալով մարդու ընտրության, պատասխանատվության և սեփական կյանքի իմաստը գտնելու խնդրի արտահայտություն։ Այսպիսով, անտիկ ժառանգությունը չի կրկնվում մեխանիկորեն, այլ վերածվում է ժամանակակից փիլիսոփայական հարցադրումների աղբյուրի։ Ուսումնասիրության մեջ կարող են քննվել նաև անտիկ մշակույթի հետ կապված խորհրդանիշները, կերպարները և գեղարվեստական դետալները։ Դրանց միջոցով հեղինակը կառուցում է բազմաշերտ տեքստ, որտեղ առաջին հայացքից պարզ պատմության ներքո կարող են թաքնված լինել պատմական, փիլիսոփայական և մշակութաբանական բազմաթիվ հղումներ։ Միջտեքստային կապերի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու, թե ինչպես է Ուայլդերը երկխոսության մեջ մտնում նախորդ դարաշրջանների գրական ժառանգության հետ և ստեղծում նոր իմաստներ։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ցույց է տալիս, որ անտիկ աշխարհը Թորնթոն Ուայլդերի ստեղծագործություններում հանդես է գալիս որպես կենդանի մշակութային հիշողություն և գեղարվեստական մտածողության գործուն բաղադրիչ։ Հին աշխարհի կերպարների, առասպելների և գաղափարների միջոցով հեղինակը բարձրացնում է ժամանակից անկախ հարցեր և դրանք կապում ժամանակակից մարդու հոգեբանական ու հասարակական փորձի հետ։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է ոչ միայն Ուայլդերի ստեղծագործության առանձնահատկությունները հասկանալու, այլև անտիկ ժառանգության ժամանակակից գրականության մեջ վերաիմաստավորման մեխանիզմները բացահայտելու տեսանկյունից։

Այլ առարկաներ

Աշխատությունը նվիրված է գրադարանների դերի և նշանակության ուսումնասիրությանը ազատազրկված անձանց կյանքում՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով Հայաստանի փորձին և քրեակատարողական հաստատություններում գրադարանային ծառայությունների կազմակերպման առանձնահատկություններին։ Ուսումնասիրության շրջանակում գրադարանը դիտարկվում է ոչ միայն որպես գրականության և տեղեկատվության հասանելիության վայր, այլև որպես կրթական, մշակութային, սոցիալական և վերասոցիալականացման կարևոր միջավայր։ Աշխատանքում ներկայացվում են ազատազրկված անձանց տեղեկատվական և կրթական կարիքները, ընթերցանության հնարավոր ազդեցությունը նրանց աշխարհայացքի, գիտելիքների, ինքնազարգացման և հասարակության հետ հետագա վերաինտեգրման գործընթացի վրա։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում քրեակատարողական հաստատություններում գրադարանային ֆոնդերի ձևավորմանը, տեղեկատվական ռեսուրսների հասանելիությանը, ընթերցողների սպասարկմանը, գրադարանային ծառայությունների կազմակերպմանը և դրանց արդյունավետության գնահատմանը։ Հայաստանյան փորձի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու գործող համակարգի առանձնահատկությունները, առկա խնդիրները, նյութատեխնիկական և կազմակերպական սահմանափակումները, ինչպես նաև գրադարանային ծառայությունների զարգացման հնարավոր ուղղությունները։ Աշխատությունը կարևորում է գրադարանների ներուժը կրթության շարունակականության ապահովման, մշակութային արժեքների փոխանցման, ազատազրկված անձանց սոցիալական հմտությունների զարգացման և հասարակական կյանք վերադառնալու գործընթացին նպաստելու տեսանկյունից։ Ուսումնասիրության արդյունքները կարող են օգտակար լինել քրեակատարողական համակարգում կրթական և մշակութային ծրագրերի կատարելագործման, գրադարանային ծառայությունների հասանելիության ընդլայնման և ազատազրկված անձանց վերասոցիալականացմանն ուղղված միջոցառումների զարգացման համար։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել գրադարանագետներին, սոցիալական աշխատողներին, քրեակատարողական համակարգի մասնագետներին, կրթության և մշակույթի ոլորտի ներկայացուցիչներին, իրավաբաններին, հետազոտողներին, դասախոսներին և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին։

Քաղաքագիտություն

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է հետխորհրդային տարածքում ձևավորված չճանաչված կամ սահմանափակ ճանաչում ունեցող պետական կազմավորումների կայացման գործընթացների, քաղաքական զարգացման առանձնահատկությունների և հետագա հեռանկարների ուսումնասիրությանը։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են դրանց առաջացման պատմական և քաղաքական նախադրյալները, պետական ինստիտուտների ձևավորման ընթացքը, ներքին կառավարման համակարգերը, անվտանգության, տնտեսության և արտաքին հարաբերությունների հիմնախնդիրները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում միջազգային իրավունքի, ինքնորոշման և տարածքային ամբողջականության սկզբունքների փոխհարաբերությանը, ինչպես նաև տարածաշրջանային և միջազգային դերակատարների ազդեցությանը նման կազմավորումների զարգացման վրա։ Աշխատությունը ներկայացնում է համեմատական վերլուծություն և գնահատում է տարբեր զարգացման սցենարներն ու ապագա հեռանկարները՝ օգտակար լինելով քաղաքագետների, միջազգային հարաբերությունների մասնագետների, իրավաբանների և տարածաշրջանային քաղաքականությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։