ԸՆՏԱՆԵԿԱՆ ԻՐԱՎՈՒՆՔ

Աշխարհագրություն

Գիրքը՝ «Աշխարհամասերի ֆիզիկական աշխարհագրություն. Պր. 2. Ասիա», հեղինակը Օհանյան Կ.Օ., հանդիսանում է ուսումնական և գիտամեթոդական ձեռնարկ, որը նվիրված է Ասիա մայրցամաքի ֆիզիկական աշխարհագրության համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Այն ներկայացնում է Ասիայի բնական միջավայրի հիմնական բաղադրիչները՝ երկրաբանական կառուցվածքը, ռելիեֆի բազմազան ձևերը, լեռնային համակարգերը (օրինակ՝ Հիմալայներ, Տյան Շան, Ալթայ), հարթավայրերը և բարձրավանդակները, ինչպես նաև դրանց ձևավորման երկրաբանական գործընթացները։ Գրքում մանրամասն բացատրվում են կլիմայական գոտիները և դրանց առանձնահատկությունները՝ մուսսոնային, մայրցամաքային, մերձարևադարձային և արկտիկական ազդեցություններով, ինչպես նաև ջրագրական համակարգերը՝ խոշոր գետերը, լճերը և ջրային ավազանները։ Ներառված են նաև հողերի և բուսականության գոտիականությունը, անապատային և արևադարձային անտառային տարածքների բնութագրերը, ինչպես նաև բնական ռեսուրսների տարածքային բաշխվածությունը և դրանց նշանակությունը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձված բնական գործընթացներին՝ երկրաշարժերին, հրաբխային ակտիվությանը, մթնոլորտային շրջանառությանը և դրանց ազդեցությանը տարածաշրջանային բնության վրա։ Գիրքը նախատեսված է ուսանողների, ուսուցիչների և աշխարհագրության մասնագետների համար՝ նպաստելով Ասիա մայրցամաքի ֆիզիկական աշխարհագրության գիտական և համակարգված ընկալմանը։

Տեխնոլոգիա

Աշխատությունը նվիրված է հատիկային հումքի առաջնային մշակման համար նախատեսված փոքրաչափ թեփահանման մեքենայի կառուցվածքային լուծումների մշակմանը և դրա հիմնական տեխնիկական ու տեխնոլոգիական պարամետրերի գիտական հիմնավորմանը։ Հետազոտության առանցքում հատիկի արտաքին թաղանթի արդյունավետ հեռացման գործընթացն է՝ հնարավորինս պահպանելով միջուկի ամբողջականությունը, նվազեցնելով հումքի կորուստները և ապահովելով ստացվող արտադրանքի պահանջվող որակը։ Փոքրաչափ մեքենայի նախագծման խնդիրը դիտարկվում է գյուղատնտեսական արտադրության և վերամշակման այնպիսի պայմանների համատեքստում, որտեղ կարևոր են սարքավորման կոմպակտությունը, կառուցվածքի պարզությունը, շահագործման հուսալիությունը, սպասարկման հարմարավետությունը և համեմատաբար փոքր արտադրողականությամբ տնտեսություններում կիրառելիությունը։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել հատիկի ֆիզիկամեխանիկական հատկությունների և թեփահանման գործընթացի միջև առկա փոխկապակցվածությունները, քանի որ հատիկների չափերը, ձևը, մակերևութային առանձնահատկությունները և մեխանիկական դիմադրությունը կարող են էական ազդեցություն ունենալ աշխատանքային օրգանների ընտրության և մեքենայի կառուցվածքային սխեմայի վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է հատկացվել աշխատանքային հանգույցների փոխադարձ դասավորությանը, հատիկային զանգվածի հավասարաչափ մատակարարմանը և մշակման ընթացքում նյութի վերահսկելի շարժման ապահովմանը։ Կարևոր ուղղություն է մեքենայի աշխատանքային պարամետրերի և վերջնական արդյունքի որակական ցուցանիշների միջև կախվածությունների ուսումնասիրությունը՝ հնարավորություն տալով ընտրել այնպիսի ռեժիմներ, որոնք նպաստում են թեփահանման արդյունավետության բարձրացմանն ու հատիկի վնասվածության նվազեցմանը։ Կառուցվածքային լուծումների գնահատման ժամանակ կարող են հաշվի առնվել նաև էներգատարությունը, արտադրողականությունը, աշխատանքային հանգույցների մաշվածությունը, տեխնիկական սպասարկման պահանջները և մեքենայի ընդհանուր հուսալիությունը։ Տեսական հաշվարկների և փորձարարական գնահատումների համադրումը հնարավորություն է տալիս հիմնավորել ընտրված կառուցվածքի նպատակահարմարությունը և որոշել մեքենայի աշխատանքի վրա առավել մեծ ազդեցություն ունեցող գործոնները։ Գործնական տեսանկյունից նման տեխնիկական միջոցը կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել փոքր գյուղացիական տնտեսությունների, տեղական վերամշակող արտադրամասերի և սահմանափակ արտադրական հզորությամբ ձեռնարկությունների համար։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է գյուղատնտեսական մեքենաշինության, հատիկի վերամշակման տեխնոլոգիայի և մեքենաների նախագծման մոտեցումները՝ ուղղված փոքրածավալ արտադրության պայմաններին համապատասխան արդյունավետ, հուսալի և տեխնոլոգիապես հիմնավորված սարքավորման ստեղծմանը։

Պատմություն

Աշխատությունը նվիրված է անկախության առաջին տասնամյակում Հայաստանի գիտական համակարգի զարգացման պայմանների, կառուցվածքային փոփոխությունների, հիմնական դժվարությունների և նոր իրողություններին հարմարվելու գործընթացների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում խորհրդային գիտակրթական համակարգից անկախ պետական համակարգի անցման պայմաններում գիտական հաստատությունների գործունեության վերափոխումն է՝ դիտարկելով ֆինանսավորման, կառավարման, գիտական կադրերի պահպանման, հետազոտական ենթակառուցվածքների և միջազգային համագործակցության խնդիրները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում սոցիալ-տնտեսական ճգնաժամային պայմանների ազդեցությանը գիտահետազոտական կազմակերպությունների և բարձրագույն ուսումնական հաստատությունների գիտական գործունեության վրա։ Քննվում են պետական գիտական քաղաքականության ձևավորման նախադրյալները, գիտության կազմակերպման և ֆինանսավորման մեխանիզմների փոփոխությունները, ինչպես նաև գիտական ներուժի պահպանման ուղղությամբ իրականացված ինստիտուցիոնալ վերափոխումները։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում գիտական կադրերի շարժունակության և արտագաղթի խնդիրը, երիտասարդ մասնագետների գիտական գործունեության մեջ ներգրավման դժվարությունները, գիտական սերնդափոխության հարցերը և մասնագիտական ներուժի պահպանման անհրաժեշտությունը։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև գիտական հաստատությունների նյութատեխնիկական հնարավորություններին, գիտական տեղեկատվության հասանելիությանը, հրատարակչական գործունեությանը և գիտնականների միջև մասնագիտական կապերի պահպանման ու ընդլայնման ուղիներին։ Միաժամանակ դիտարկվում է միջազգային գիտական համագործակցության աճող նշանակությունը՝ որպես մասնագիտական հաղորդակցության, համատեղ հետազոտությունների և գիտական համակարգի արտաքին կապերի զարգացման կարևոր գործոն։ Տարբեր գիտական ուղղությունների վիճակի համադրումը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու, թե անցումային շրջանի պայմանները ինչպես են տարբեր կերպ անդրադարձել բնական, տեխնիկական, հասարակական և հումանիտար գիտությունների զարգացման վրա։ Ուսումնասիրության կարևոր բաղադրիչ կարող է լինել նաև խորհրդային ժամանակաշրջանից ժառանգված գիտական ավանդույթների և նոր կազմակերպական սկզբունքների փոխհարաբերության վերլուծությունը։ Գիտությունը դիտարկվում է ոչ միայն որպես առանձին հաստատությունների գործունեություն, այլև որպես երկրի մտավոր, կրթական և նորարարական ներուժի կարևոր բաղադրիչ։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը պատմական և գիտագիտական տեսանկյուններից ներկայացնում է Հայաստանի գիտական կյանքի վերափոխումները՝ հնարավորություն տալով հասկանալու այն գործընթացները, որոնք ձևավորել են անկախության առաջին տասնամյակի գիտական միջավայրը և հետագա զարգացման ինստիտուցիոնալ հիմքերը։

Հոգեբանություն

Աշխատությունը նվիրված է պետական ծառայողների մասնագիտական գործունեության ընթացքում առաջացող բարդ և կոնֆլիկտածին իրավիճակներում միջանձնային փոխգործակցության հոգեբանական հիմքերի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում աշխատանքային կոնֆլիկտը դիտարկվում է որպես բազմագործոն սոցիալ-հոգեբանական երևույթ, որի առաջացման և զարգացման վրա կարող են ազդել կազմակերպական միջավայրը, մասնագիտական դերերի տարբերությունները, հաղորդակցական խոչընդոտները, շահերի անհամապատասխանությունը, պատասխանատվության բաշխումը և անհատական հոգեբանական առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում պետական ծառայության այն պայմաններին, որոնցում աշխատակիցները ստիպված են որոշումներ ընդունել բարձր պատասխանատվության, սահմանափակ ժամանակի, տեղեկատվական ծանրաբեռնվածության կամ հակասական պահանջների պայմաններում։ Քննվում են անձի հուզական կայունությունը, ինքնատիրապետումը, սթրեսակայունությունը, ապրումակցման կարողությունը, հաղորդակցական ճկունությունը և սեփական վարքագիծը վերահսկելու ունակությունը՝ որպես արդյունավետ փոխգործակցությունը պայմանավորող կարևոր հոգեբանական հատկանիշներ։ Ուսումնասիրվում են նաև կոնֆլիկտային իրավիճակներում կիրառվող վարքային ռազմավարությունները՝ համագործակցությունը, փոխզիջումը, մրցակցությունը, խուսափումը և հարմարվողականությունը՝ ուշադրություն դարձնելով դրանց կիրառման պայմաններին և միջանձնային հարաբերությունների վրա ունեցած հնարավոր ազդեցությանը։ Կարևորվում է հաղորդակցության դերը, մասնավորապես՝ ակտիվ լսելու, փաստարկված դիրքորոշում ներկայացնելու, դիմացինի տեսակետը հասկանալու և լարվածությունը նվազեցնող հաղորդակցական միջոցներ ընտրելու կարողությունը։ Սոցիալ-հոգեբանական տեսանկյունից դիտարկվում են պաշտոնական կարգավիճակի, ղեկավար-ենթակա հարաբերությունների, խմբային նորմերի, կազմակերպական մշակույթի և աշխատանքային կոլեկտիվում ձևավորված փոխադարձ վստահության ազդեցությունները։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում մասնագիտական սթրեսին և հուզական լարվածությանը, որոնք կարող են փոփոխել իրավիճակի ընկալումը, դժվարացնել արդյունավետ հաղորդակցությունը և մեծացնել հակասությունների սրման հավանականությունը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է կոնֆլիկտների կանխարգելման հոգեբանական մեխանիզմների ուսումնասիրությունը՝ ներառյալ վաղ ազդակների ճանաչումը, հաղորդակցական խնդիրների բացահայտումը և կառուցողական բանակցությունների կազմակերպումը։ Անհատական ու կազմակերպական գործոնների համադրական վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու պետական ծառայողների փոխգործակցության արդյունավետության պայմանների մասին։ Աշխատանքի արդյունքները կարող են կիրառական նշանակություն ունենալ պետական ծառայողների մասնագիտական պատրաստման, հաղորդակցական և կոնֆլիկտաբանական կարողությունների զարգացման, թիմային աշխատանքի կատարելագործման և աշխատանքային միջավայրում կոնֆլիկտների կանխարգելման ծրագրերի մշակման համար։ Այն կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել սոցիալական և կազմակերպական հոգեբանության, կոնֆլիկտաբանության, պետական ծառայության կառավարման և աշխատանքի հոգեբանության ոլորտներում աշխատող մասնագետների, հետազոտողների ու ուսանողների համար։

Պատմություն

Խորհրդային Հայաստանում գիտության զարգացումը եղել է պետական քաղաքականության կարևոր ուղղություններից մեկը, որի նպատակն էր ստեղծել զարգացած գիտական համակարգ և այն ծառայեցնել արդյունաբերականացման, տնտեսության և կրթության առաջընթացին։ Խորհրդային շրջանում Հայաստանում ձևավորվեցին գիտական հաստատություններ, այդ թվում՝ գիտահետազոտական ինստիտուտներ, որոնք համակարգված զբաղվում էին մաթեմատիկայի, ֆիզիկայի, քիմիայի, բժշկության, պատմության և այլ ոլորտների ուսումնասիրությամբ։ Հատկապես մեծ դեր է ունեցել Հայաստանի գիտությունների ակադեմիայի ստեղծումը, որը դարձավ գիտական կյանքի կենտրոն և համակարգեց տարբեր գիտական ուղղությունների զարգացումը։ Այս շրջանում գիտությունը սերտորեն կապված էր բարձրագույն կրթության հետ, և բուհերը հանդիսանում էին գիտական կադրերի պատրաստման հիմնական օջախներ։ Խորհրդային Հայաստանի գիտության զարգացման մեջ կարևոր ձեռքբերումներ են գրանցվել ինչպես բնական, այնպես էլ տեխնիկական և հումանիտար գիտությունների ոլորտներում՝ ներառյալ մաթեմատիկական դպրոցների ձևավորումը, ֆիզիկայի և ռադիոէլեկտրոնիկայի զարգացումը, ինչպես նաև հայագիտության խորացումը։ Միևնույն ժամանակ գիտական զարգացումը իրականացվում էր կենտրոնացված պետական համակարգի պայմաններում, ինչը ապահովում էր ֆինանսավորում և կազմակերպվածություն, սակայն սահմանափակում էր որոշակի ազատ ստեղծագործական նախաձեռնություններ։ Ընդհանուր առմամբ, Խորհրդային Հայաստանում գիտության զարգացումը մեծապես նպաստել է երկրի կրթական մակարդակի բարձրացմանը, գիտական ներուժի ձևավորմանը և ժամանակակից գիտական մտածողության հաստատմանը տարածաշրջանում։

Աշխարհագրություն

Այս գիտական ուսումնասիրությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության հողերի դեգրադացիայի ռիսկի գնահատմանը՝ Լոռու մարզի օրինակով։ Աշխատության հիմնական նպատակն է բացահայտել հողերի դեգրադացիայի բնական և մարդածին գործոնները, ուսումնասիրել դրանց պատճառահետևանքային կապերը և գնահատել տարբեր տարածքների խոցելիության ու դեգրադացիայի ռիսկի աստիճանը։ Լոռու մարզը հետազոտության համար առանձնահատուկ հետաքրքրություն է ներկայացնում իր բարդ լեռնային ռելիեֆի, տարբեր բարձրադիր և լանդշաֆտային գոտիների, բազմազան հողային պայմանների և ակտիվ բնական գործընթացների պատճառով։ Ուսումնասիրության ընթացքում ուշադրություն է դարձվում ջրային էրոզիային, հողի բերրիության նվազմանը, հողային կառուցվածքի փոփոխությանը, սողանքային և այլ դեգրադացիոն երևույթներին, ինչպես նաև դրանց տարածական տարածվածությանը։ Միաժամանակ գնահատվում է մարդու տնտեսական գործունեության ազդեցությունը, մասնավորապես՝ գյուղատնտեսական հողերի օգտագործումը, հողերի մշակման եղանակները, արոտավայրերի ծանրաբեռնվածությունը, անտառահատումները, անտառային հրդեհները, հանքարդյունաբերական գործունեությունը և հողօգտագործման փոփոխությունները։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է դեգրադացիայի աստիճանի և ռիսկի գնահատման մեթոդական մոտեցումների կիրառումը, որի միջոցով հնարավոր է տարբերակել առավել խոցելի տարածքները և քարտեզագրել դեգրադացիայի տարածական պատկերը։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու հողային ռեսուրսների վիճակը ոչ միայն առանձին ցուցանիշների, այլև ռելիեֆի, կլիմայական, ջրագրական, լանդշաֆտային և մարդածին գործոնների փոխազդեցության համատեքստում։ Հատուկ նշանակություն ունի նաև այն հարցը, թե ինչպես կարելի է ստացված գնահատականներն օգտագործել հողերի պահպանության, արդյունավետ կառավարման և վերականգնման միջոցառումների նպատակային կազմակերպման համար։ Հետազոտության արդյունքները կարող են նպաստել դեգրադացված և դեգրադացման վտանգի տակ գտնվող հողերի հայտնաբերմանը, դրանց վիճակի մշտադիտարկմանը, էրոզիայի կանխարգելմանը, գյուղատնտեսական տարածքների կայուն օգտագործմանը և բնական ռեսուրսների կառավարման կատարելագործմանը։ Ուսումնասիրությունը նաև կարևոր է Հայաստանի հողային ռեսուրսների երկարաժամկետ պահպանության տեսանկյունից, քանի որ հողերի դեգրադացիայի նվազեցումը կապված է գյուղատնտեսական արտադրողականության, էկոհամակարգերի կայունության և տարածքների բնապահպանական անվտանգության հետ։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել հողագետներին, աշխարհագրագետներին, բնապահպաններին, ագրոնոմներին, էկոլոգներին, բնական ռեսուրսների կառավարման մասնագետներին, հետազոտողներին և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին։