Բաժնետիրական ընկերություններ

Գրականություն

Աշխատությունը նվիրված է XX դարի 20–50-ական թվականների հայ ինքնակենսագրական վեպի ժանրային առանձնահատկությունների համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով այդ ժամանակաշրջանում ձևավորված վիպական ինքնարտահայտման հիմնական միտումները, կառուցվածքային մոդելները և գեղարվեստական մտածողության զարգացման ուղղությունները։ Վերլուծվում են ինքնակենսագրական նյութի և գեղարվեստական հորինվածքի փոխհարաբերությունները, հիշողության և պատմողականության ձևերը, կերպարային համակարգի կառուցման սկզբունքները, ինչպես նաև հեղինակի «ես»-ի տարբեր դրսևորումները վեպի ներսում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ժամանակի սոցիալ-պատմական իրողությունների ազդեցությանը ժանրի զարգացման վրա, անհատական և կոլեկտիվ փորձառության համադրմանը, ինչպես նաև գաղափարական ու էթիկական շեշտադրումների փոփոխություններին։ Ուսումնասիրությունը ներառում է համեմատական վերլուծություններ, որոնք հնարավորություն են տալիս բացահայտելու հայ ինքնակենսագրական վեպի ձևավորման փուլերը, նրա ժանրային ինքնատիպությունը և տեղը XX դարի հայ արձակի ընդհանուր զարգացման գործընթացում։ Գրքում ներկայացված գիտական ընդհանրացումները արժեքավոր են գրականագետների, հայագետների, դասախոսների, ուսանողների և հայ ժամանակակից արձակով հետաքրքրվողների համար։

Գրականություն

Սա գրականագիտական ուսումնասիրություն է, որը նվիրված է 1990–2005 թվականների ժամանակակից հայ պոեզիայի զարգացման հիմնական միտումների, գաղափարական ուղղությունների և գեղարվեստական համակարգի վերլուծությանը։ Աշխատության մեջ դիտարկվում է հետխորհրդային շրջանի հասարակական-մշակութային փոփոխությունների ազդեցությունը բանաստեղծական մտածողության վրա, ինչպես նաև նոր գրական սերնդի ձևավորումը և ստեղծագործական ինքնարտահայտման նոր ձևերի որոնումը։ Վերլուծվում են թեմատիկ բազմազանությունը, ներքին հոգեբանական խորքերը, քաղաքացիական և գոյաբանական մոտիվները, ինչպես նաև անհատի և հասարակության փոխհարաբերությունների արտացոլումը պոեզիայում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում լեզվական նորարարություններին, պատկերային համակարգի փոփոխություններին, ազատ տաղաչափության տարածմանը և պոստմոդեռնիստական միտումների ազդեցությանը։ Քննարկվում է նաև ավանդական և նորարարական գեղարվեստական սկզբունքների համադրությունը և դրա դերը արդի պոեզիայի ձևավորման գործընթացում։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի հայ գրականագիտության և ժամանակակից գրական գործընթացների ուսումնասիրության ոլորտներում՝ նպաստելով 1990–2005 թթ. հայ պոեզիայի ամբողջական գիտական գնահատմանը։

Տնտեսագիտություն

Եվրոպական վալյուտային միությունը (European Monetary Union, EMU) տնտեսական և դրամավարկային համագործակցության համակարգ է, որի նպատակն է ապահովել անդամ երկրների միասնական դրամավարկային քաղաքականություն և ընդհանուր արժույթ՝ եվրոն։ Այն հանդիսանում է Եվրոպական միություն ինտեգրացիոն գործընթացի կարևոր փուլերից մեկը և ուղղված է անդամ երկրների տնտեսությունների կայունացմանը, առևտրի հեշտացմանը և ֆինանսական համակարգերի միավորմանը։ Վալյուտային միության հիմնական տարրը միասնական արժույթի՝ եվրոյի ներդրումն է, որը կառավարվում է Եվրոպական կենտրոնական բանկի կողմից։ Այս համակարգում անդամ երկրները կորցնում են իրենց ազգային դրամավարկային քաղաքականության ինքնուրույնությունը՝ փոխանցելով այն ընդհանուր կառավարման մարմիններին։ Եվրոպական վալյուտային միության նպատակներն են գնաճի վերահսկումը, փոխարժեքների կայունության ապահովումը, տնտեսական ինտեգրացիայի խորացումը և ներքին շուկայի արդյունավետության բարձրացումը։ Միաժամանակ այն նպաստում է գործարքների ծախսերի նվազեցմանը և ներդրումների խթանմանը անդամ երկրներում։ Սակայն համակարգը նաև ունի մարտահրավերներ, օրինակ՝ տարբեր երկրների տնտեսական անհավասար զարգացվածությունը և միասնական դրամավարկային քաղաքականության սահմանափակ ճկունությունը։

Lեզվաբանություն

Գիրքը նվիրված է արաբական գեղարվեստական թարգմանության լեզվական առանձնահատկությունների և թարգմանության համարժեքության ու ադեկվատության հիմնահարցերի ուսումնասիրությանը։ Աշխատության կենտրոնում տարբեր լեզուների և մշակույթների միջև գեղարվեստական ստեղծագործությունների փոխանցման ընթացքում առաջացող լեզվական ու իմաստային խնդիրներն են, հատկապես բառային և դարձվածաբանական միավորների թարգմանության առանձնահատկությունները։ Հեղինակը վերլուծում է այն հանգամանքները, որոնց պայմաններում թարգմանիչը պետք է ոչ միայն հնարավորինս ճշգրիտ փոխանցի սկզբնաղբյուրի բառային իմաստը, այլև պահպանի դրա ոճական երանգները, հուզական ազդեցությունը, ենթատեքստը, ազգային-մշակութային բաղադրիչը և հեղինակի անհատական խոսքի առանձնահատկությունները։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում համարժեքության տարբեր մակարդակներին՝ բառային, իմաստային, ոճական և գործաբանական, ինչպես նաև այն դժվարություններին, որոնք առաջանում են դարձվածքների, կայուն բառակապակցությունների, փոխաբերական արտահայտությունների և մշակութայինորեն պայմանավորված լեզվական միավորների փոխանցման ժամանակ։ Ուսումնասիրության շրջանակում քննարկվում են թարգմանական տարբեր ռազմավարություններ և հնարքներ, դրանց կիրառման նպատակահարմարությունը, ինչպես նաև բառացի և ազատ թարգմանության միջև հավասարակշռություն գտնելու խնդիրը։ Գիրքը ցույց է տալիս, որ գեղարվեստական թարգմանության որակը կախված է ոչ միայն երկու լեզուների բառապաշարի և քերականական համակարգերի իմացությունից, այլև մշակութային համատեքստի, հաղորդակցական նպատակի և գրական ոճի խորքային ընկալումից։ Նյութը կարող է օգտակար լինել արաբերենի և այլ լեզուների միջև թարգմանության տեսության ու պրակտիկայի ուսումնասիրության, բառագիտության և դարձվածաբանության հետազոտության, ինչպես նաև գեղարվեստական թարգմանության որակի գնահատման համար։ Աշխատությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում թարգմանագետների, արաբագետների, լեզվաբանների, բանասերների, գրականագետների, թարգմանիչների, դասախոսների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Այլ առարկաներ

Հրատարակությունը մեթոդական և հրահանգչական բնույթի նյութ է, որը նվիրված է շրջանային գրադարանի աշխատանքի պլանավորման, կազմակերպման և կատարված գործունեության հաշվետվության կազմման սկզբունքներին։ Այն նախատեսված է գրադարանային աշխատողների համար և նպատակ ունի համակարգել գրադարանի առօրյա ու հեռանկարային գործունեության կազմակերպման գործընթացը՝ հստակեցնելով աշխատանքի հիմնական ուղղությունները, առաջադրանքները, դրանց իրականացման ժամկետները և արդյունքների գնահատման ձևերը։ Նյութում կարևոր տեղ է հատկացվում գրադարանի աշխատանքային պլանի կազմմանը, որի միջոցով հնարավոր է նախապես սահմանել ընթերցողների սպասարկման, գրականության համալրման և մշակման, գրքային ֆոնդերի պահպանության, տեղեկատու-մատենագիտական աշխատանքի, մշակութային միջոցառումների և մեթոդական գործունեության առաջնահերթությունները։ Պլանավորումը դիտարկվում է ոչ միայն որպես վարչական փաստաթուղթ կազմելու գործընթաց, այլև որպես գրադարանի գործունեությունը նպատակային և հետևողական կազմակերպելու գործիք։ Աշխատության մեջ կարող են ներկայացվել պլանավորման տարբեր փուլերը՝ նախորդ ժամանակաշրջանի գործունեության արդյունքների վերլուծություն, առկա խնդիրների բացահայտում, նպատակների սահմանում, միջոցառումների և աշխատանքների ընտրություն, դրանց իրականացման ժամկետների ու պատասխանատուների որոշում և ակնկալվող արդյունքների ձևակերպում։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում հաշվետվությանը, որի միջոցով ամփոփվում են պլանավորված աշխատանքների կատարման արդյունքները, արձանագրվում ձեռքբերումներն ու թերությունները և գնահատվում գրադարանի գործունեության արդյունավետությունը։ Հաշվետվական տվյալների համակարգված ներկայացումը հնարավորություն է տալիս համեմատել նախատեսված և փաստացի արդյունքները, բացահայտել աշխատանքի կազմակերպման խնդիրները և հաջորդ ժամանակաշրջանի պլանավորման համար ստանալ անհրաժեշտ տեղեկատվական հիմք։ Հրատարակության մեթոդական բնույթը ենթադրում է, որ գրադարանավարներին տրվում են գործնական ցուցումներ փաստաթղթերի կազմման, ցուցանիշների հաշվառման, աշխատանքի հիմնական ուղղությունների պլանավորման և գործունեության արդյունքների ամփոփման վերաբերյալ։ Նման մոտեցումը հատկապես կարևոր է շրջանային գրադարանների համար, որոնք իրականացնում են ոչ միայն գրքային ֆոնդերի պահպանման և ընթերցողների սպասարկման, այլև տվյալ համայնքի մշակութային և տեղեկատվական կյանքի կազմակերպման գործառույթներ։ Նյութը կարող է արժեքավոր լինել խորհրդային շրջանի գրադարանային կառավարման և մեթոդական աշխատանքի պատմությունն ուսումնասիրող հետազոտողների համար, քանի որ արտացոլում է տվյալ ժամանակաշրջանում գրադարանի գործունեության կազմակերպման սկզբունքները, աշխատանքի գնահատման չափանիշները և հաշվետվողականության մշակույթը։ Հրատարակությունը կարող է հետաքրքրել գրադարանագետներին, մատենագետներին, գրադարանային կառավարման մասնագետներին, մշակութային հաստատությունների աշխատակիցներին, պատմաբաններին և գրադարանագիտության ոլորտում սովորող ուսանողներին։

Գրականություն

Աշխատանքը նվիրված է սփյուռքահայ նշանավոր գրող Հակոբ Կարապենցի գրական ժառանգության համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Հեղինակի ստեղծագործությունը առանձնահատուկ տեղ է զբաղեցնում ժամանակակից հայ արձակի և հատկապես սփյուռքահայ գրականության մեջ՝ միավորելով ազգային ինքնության, հայրենիքի, օտարության, մարդու ներաշխարհի, հիշողության, գոյության իմաստի և ժամանակակից քաղաքակրթության խնդիրները։ Գրականագիտական ուսումնասիրությունները նրա ստեղծագործությունը բնորոշում են նաև որպես փիլիսոփայական որոնումների տարածք՝ ընդգծելով գոյապաշտական և արդիապաշտ մտածողության ազդեցությունը։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել գրողի արձակի թեմատիկ և գաղափարական առանձնահատկությունները, կերպարակերտման սկզբունքները, պատմողական եղանակը, լեզվաոճական միջոցները և ժամանակակից մարդու հոգեբանական աշխարհի ներկայացման ձևերը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում սփյուռքահայ մարդու ինքնության խնդիրը․ նրա հերոսները հաճախ հայտնվում են հայրենիքի և օտար միջավայրի, ազգային պատկանելիության և համամարդկային արժեքների, անցյալի հիշողության և ներկայի իրականության միջև։ Կարապենցի գրական աշխարհում հայրենիքը ոչ միայն աշխարհագրական տարածք է, այլև հոգևոր հիշողության, ինքնության և գոյության կարևոր հենարան։ Միաժամանակ նրա ստեղծագործության մեջ նկատելի է ժամանակակից մեծ քաղաքի և քաղաքակրթական միջավայրի ազդեցությունը․ գրողը անդրադառնում է անհատի օտարմանը, ներքին մենությանը, հաղորդակցության դժվարություններին և ժամանակակից կյանքի հակասություններին։ Այդ պատճառով նրա արձակը կարող է դիտարկվել ոչ միայն ազգային, այլև համամարդկային խնդիրների տեսանկյունից։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են ընդգրկվել նրա պատմվածքները, վիպակներն ու վեպերը, այդ թվում՝ «Ադամի գիրքը», որը ներկայացվել է նաև որպես գրողի գրական ժառանգության կարևորագույն հրատարակություններից մեկը։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու նրա գեղարվեստական մտածողության առանձնահատկությունները, որտեղ ազգային հիշողությունը, անձնական փորձառությունը և ժամանակակից աշխարհի նկատմամբ քննադատական հայացքը միահյուսվում են։ Առանձնահատուկ ուշադրության է արժանի նաև հեղինակի գեղագիտական համակարգը, որի ուսումնասիրություններում նրա ստեղծագործությունը կապվում է հայկական գոյապաշտական գեղարվեստական մտածողության և արդիապաշտ գրականության հետ։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ներկայացնում է գրողի ստեղծագործական ժառանգությունը որպես ազգային և համամարդկային արժեքների, անհատի ներաշխարհի և սփյուռքահայ ինքնության բարդ հարաբերությունների արտահայտություն և կարող է օգտակար լինել հայ գրականության, սփյուռքահայ գրականության և ժամանակակից արձակի ուսումնասիրությամբ զբաղվող ուսանողների, դասախոսների և հետազոտողների համար։