Բանկային համակարգ

Գրականություն

Սա գրականագիտական և համեմատական ուսումնասիրություն է, որը նվիրված է Ուիլյամ Սարոյանի ստեղծագործական ժառանգության ընկալմանը ամերիկյան գրականագիտության և քննադատության մեջ։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են Սարոյանի արձակի, դրամատուրգիայի և կարճ պատմվածքների վերաբերյալ տարբեր քննադատական մոտեցումները, նրա տեղը XX դարի ամերիկյան գրական գործընթացներում, ինչպես նաև ազգային ինքնության, միգրացիայի և մարդասիրական արժեքների թեմատիկ արտահայտումները նրա ստեղծագործություններում։ Քննարկվում են ամերիկյան գրական քննադատության հիմնական ուղղությունները՝ կապված Սարոյանի ոճի գնահատման հետ, այդ թվում՝ մոդեռնիստական, հումանիստական և էթնոմշակութային մոտեցումները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում հայ-ամերիկյան ինքնության արտացոլմանը, Սարոյանի լեզվաոճական առանձնահատկություններին և նրա ստեղծագործությունների ընկալման փոփոխություններին տարբեր ժամանակաշրջաններում։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի ամերիկյան գրականագիտության, համեմատական գրականության և սփյուռքահայ ուսումնասիրությունների ոլորտներում՝ բացահայտելով Սարոյանի գրական ժառանգության քննադատական ընկալման բազմաշերտ պատկերը։

Lեզվաբանություն

Այս աշխատությունը նվիրված է հեռուստատեսային գովազդի լեզվագործաբանական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը անգլերենում՝ հայերենի և ռուսերենի զուգադրական վերլուծության համատեքստում։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են գովազդային տեքստերի կառուցվածքային, իմաստային և ոճական առանձնահատկությունները, ինչպես նաև դրանց ազդեցության մեխանիզմները լսարանի վրա։ Աշխատությունում վերլուծվում են անգլերեն հեռուստագովազդի լեզվական միջոցները՝ սեղմություն, կրկնություն, իմպերատիվ ձևեր, էմոցիոնալ լեքսիկա և խաղային լեզվական կառուցվածքներ, որոնք նպաստում են հաղորդագրության արագ ընկալմանը և հիշելիությանը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում լեզվագործաբանական (պրագմատիկ) գործոններին՝ խոսքային ակտերի տեսակներին, ենթատեքստային իմաստներին, համոզման և ազդեցության ռազմավարություններին։ Զուգադրական վերլուծության միջոցով ուսումնասիրվում են նաև հայերեն և ռուսերեն գովազդային տեքստերում կիրառվող լեզվական միջոցները՝ բացահայտելով մշակութային և լեզվական տարբերությունների ազդեցությունը գովազդի կառուցման և ընկալման վրա։ Աշխատությունում դիտարկվում է նաև փոխառությունների, կոդի փոխման և գլոբալիզացիայի ազդեցությունը ժամանակակից գովազդային լեզվի վրա։

Մաթեմատիկա

Այս գիրքը նվիրված է դրոշային ալգորիթմների ուսումնասիրությանը ստոխաստիկ և ինտեգրալ երկրաչափության շրջանակներում՝ ներկայացնելով ժամանակակից մաթեմատիկական վերլուծության կարևոր ուղղություններից մեկը։ Աշխատանքում քննարկվում են երկրաչափական օբյեկտների պատահական հատկությունների ուսումնասիրման մեթոդները, ալգորիթմական մոտեցումները, չափման և ինտեգրման խնդիրների լուծման սկզբունքները։ Գրքում ներկայացվում են տեսական հիմքեր, մաթեմատիկական մոդելներ և հաշվարկային մեթոդներ, որոնք կիրառելի են բարդ երկրաչափական կառուցվածքների, պատահական գործընթացների և բազմաչափ համակարգերի հետազոտության ժամանակ։ Այն կարող է օգտակար լինել մաթեմատիկոսների, հավանականությունների տեսության և երկրաչափության մասնագետների, հետազոտողների, դասախոսների և կիրառական մաթեմատիկայով հետաքրքրվող ուսանողների համար։

Պատմություն

Նյութը նվիրված է Հայոց ցեղասպանության ընթացքում և դրան հաջորդած շրջանում Միացյալ Նահանգներում ձևավորված արձագանքներին, հասարակական ու քաղաքական բողոքի դրսևորումներին և ամերիկյան հասարակության տարբեր շրջանակների կողմից հայ ժողովրդի նկատմամբ իրականացված զանգվածային բռնությունների նկատմամբ ցուցաբերված վերաբերմունքին։ Ուսումնասիրության կենտրոնում կարող են գտնվել Օսմանյան կայսրությունում հայերի նկատմամբ իրականացված հալածանքների, տեղահանությունների, զանգվածային սպանությունների և բռնի տեղաշարժերի վերաբերյալ ամերիկյան հասարակությանը հասած տեղեկությունները և դրանց ազդեցությունը հասարակական կարծիքի ձևավորման վրա։ Կարևոր դեր են ունեցել ամերիկյան դիվանագետների, միսիոներների, լրագրողների և մարդասիրական կազմակերպությունների հաղորդումները, որոնք հնարավորություն էին տալիս միջազգային հանրությանը տեղեկանալ տեղի ունեցող իրադարձությունների մասշտաբների և հետևանքների մասին։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել ամերիկյան մամուլի արձագանքին, հրապարակային ելույթներին, հասարակական նախաձեռնություններին և այն շարժումներին, որոնք նպատակ ունեին բարձրաձայնելու հայ բնակչության ծանր վիճակը և նպաստելու մարդասիրական օգնության կազմակերպմանը։ Նյութը կարող է անդրադառնալ նաև ամերիկյան քաղաքական շրջանակներում ցեղասպանության վերաբերյալ քննարկումներին և այն դժվարություններին, որոնց պայմաններում ձևավորվում էր պաշտոնական արձագանքը։ Այս համատեքստում կարևոր է տարբերակել պետական քաղաքականությունը, հասարակական կարծիքը և մասնավոր մարդասիրական նախաձեռնությունները, քանի որ դրանց դիրքորոշումները միշտ չէ, որ ամբողջությամբ համընկնում էին։ Մեծ նշանակություն է ունեցել ամերիկյան հասարակության կողմից իրականացված օգնության կազմակերպումը, որի նպատակն էր աջակցել տեղահանված, որբացած և ծայրահեղ ծանր պայմաններում հայտնված հայերին։ Այդ գործունեությունը հետագայում վերածվեց լայնածավալ մարդասիրական շարժման և նպաստեց Հայոց ցեղասպանության զոհերի ու վերապրածների խնդիրների միջազգային ճանաչելիությանը։ Ուսումնասիրությունը կարող է նաև դիտարկել այն քաղաքական և աշխարհաքաղաքական գործոնները, որոնք սահմանափակում էին ամերիկյան կառավարության հնարավոր արձագանքը, ինչպես նաև Առաջին համաշխարհային պատերազմի միջազգային իրադրության ազդեցությունը որոշումների կայացման վրա։ Կարևոր է նաև մամուլի, հասարակական կազմակերպությունների և անհատ գործիչների գործունեության միջոցով ցույց տալ, թե ինչպես էր տեղեկատվությունը վերածվում հանրային ճնշման և մարդասիրական գործողությունների։ Նման աղբյուրների համադրումը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել ԱՄՆ-ում ձևավորված արձագանքի բնույթի, ծավալի և նշանակության մասին։ Թեման ունի նաև հիշողության և պատմական պատասխանատվության տեսանկյունից կարևոր նշանակություն, քանի որ ամերիկյան արձագանքի ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, թե ինչպես կարող էին օտարերկրյա վկաների հաղորդումները, մամուլի հրապարակումները և հասարակական նախաձեռնությունները նպաստել զանգվածային բռնությունների մասին միջազգային իրազեկվածության բարձրացմանը։ Ընդհանուր առմամբ, նյութը ներկայացնում է Հայոց ցեղասպանության նկատմամբ ամերիկյան հասարակության և քաղաքական միջավայրի արձագանքը՝ ընդգծելով տեղեկատվության տարածման, հասարակական բողոքի, մարդասիրական օգնության և միջազգային ուշադրության ձևավորման գործընթացների փոխկապակցվածությունը։

Գրականություն

Այս գիտական ուսումնասիրությունը նվիրված է Ջիվանու բանաստեղծական ժառանգության համակողմանի քննությանը՝ բացահայտելով նրա ստեղծագործության թեմատիկ, գաղափարական, գեղարվեստական և լեզվաոճական առանձնահատկությունները, ինչպես նաև հայ աշուղական և ժողովրդական բանաստեղծության զարգացման մեջ նրա ունեցած նշանակալի դերը։ Ջիվանին՝ Սերովբե Լևոնյան, 19-րդ դարի վերջի և 20-րդ դարի սկզբի հայ աշուղական արվեստի ամենանշանավոր ներկայացուցիչներից է, որի ստեղծագործությունը միավորում է ժողովրդական բանաստեղծության կենսունակ ավանդույթները, հասարակական մտածողությունը, փիլիսոփայական խորհրդածությունները և ազգային ինքնագիտակցության արտահայտությունները։ Նրա բանաստեղծական ժառանգության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու ոչ միայն հեղինակի անհատական ստեղծագործական աշխարհի, այլև իր ժամանակաշրջանի հայ հասարակության հոգևոր, սոցիալական և մշակութային խնդիրների մասին։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից մեկը Ջիվանու ստեղծագործության թեմատիկ բազմազանության ուսումնասիրությունն է։ Նրա երգերում և բանաստեղծություններում առանձնահատուկ տեղ ունեն հայրենիքի, ժողովրդի, աշխատանքի, արդարության, մարդկային արժանապատվության, բարոյականության, ընկերության և սիրո թեմաները։ Բանաստեղծը հաճախ անդրադառնում է հասարակական անհավասարությանը, աղքատությանը, անարդարությանը և մարդկային արատներին՝ դրանք ներկայացնելով քննադատական ու երբեմն երգիծական տեսանկյունից։ Այդ պատճառով նրա ստեղծագործությունը միայն քնարական ինքնարտահայտություն չէ, այլև հասարակական իրականության նկատմամբ ակտիվ վերաբերմունքի ձև։ Ջիվանու բանաստեղծական աշխարհի առանձնահատկություններից է ժողովրդական իմաստության լայն կիրառությունը։ Նրա ստեղծագործություններում հաճախ հանդիպում են առածանման ձևակերպումներ, խրատական մտքեր, բարոյական եզրահանգումներ և խոսակցական դարձվածքներ, որոնք բանաստեղծական խոսքը մոտեցնում են ժողովրդական բանահյուսությանը։ Այս հատկանիշը նրա ստեղծագործությունները դարձրել է լայնորեն ընկալելի և նպաստել դրանց տարածմանը ժողովրդական միջավայրում։ Միաժամանակ ժողովրդական լեզվի օգտագործումը չի նշանակում պարզունակություն․ Ջիվանին կարողանում է առօրյա խոսքի միջոցով ձևակերպել սոցիալական, բարոյական և փիլիսոփայական բարդ գաղափարներ։ Նրա ստեղծագործության մեջ կարևոր տեղ է զբաղեցնում երգիծանքը։ Ջիվանին քննադատում է կեղծավորությունը, ագահությունը, տգիտությունը, պաշտոնամոլությունը և սոցիալական անարդարությունը՝ հաճախ օգտագործելով հումոր, հակադրություն, սրամտություն և չափազանցություն։ Երգիծական մոտեցումը նրա ստեղծագործություններում ոչ միայն զվարճանքի միջոց է, այլև հասարակական քննադատության գործիք։ Բանաստեղծը ծիծաղի միջոցով բացահայտում է մարդկային և հասարակական բացասական երևույթները՝ ընթերցողին կամ ունկնդրին մղելով դրանց նկատմամբ քննադատական վերաբերմունքի։ Ջիվանու ժառանգության կարևոր բաղադրիչ է նաև փիլիսոփայական-խրատական քնարերգությունը։ Կյանքի իմաստի, մարդկային ճակատագրի, բարու և չարի, ժամանակի անցողիկության, գիտելիքի ու բարոյականության մասին նրա մտորումները հաճախ արտահայտվում են պարզ, հիշվող և աֆորիստիկ ձևակերպումներով։ Նրա ստեղծագործություններում մարդը ներկայացվում է որպես բարոյական ընտրության առջև կանգնած էակ, որի արժեքը որոշվում է ոչ թե միայն սոցիալական դիրքով կամ նյութական հարստությամբ, այլև ազնվությամբ, աշխատասիրությամբ, գիտելիքով և մարդկային վերաբերմունքով։ Հայրենասիրական թեման նույնպես կարևոր տեղ ունի Ջիվանու ստեղծագործական ժառանգության մեջ։ Հայրենիքի և ժողովրդի նկատմամբ սերը նրա մոտ հաճախ զուգորդվում է ազգային արժանապատվության, կրթության, ինքնաճանաչման և հասարակական համերաշխության գաղափարների հետ։ Նա ոչ միայն արտահայտում է հայրենասիրական զգացումներ, այլև ձգտում է մատնանշել այն ներքին խնդիրները, որոնք խոչընդոտում են ժողովրդի առաջընթացին։ Այդ պատճառով նրա հայրենասիրությունը հաճախ ունի նաև ինքնաքննադատական բնույթ։ Ջիվանու ստեղծագործական լեզուն և ոճը սերտորեն կապված են աշուղական ավանդույթի հետ։ Նրա բանաստեղծությունները բնորոշվում են երաժշտականությամբ, ռիթմական ճկունությամբ, պարզ և պատկերավոր բառապաշարով, երկխոսական ու պատմողական ձևերի կիրառմամբ։ Բանաստեղծական խոսքում համադրվում են գրական հայերենի և ժողովրդական խոսքի տարրերը, ինչի շնորհիվ ստեղծագործությունները ձեռք են բերում անմիջականություն և կենդանի հնչողություն։ Երաժշտական կատարողականության հետ կապված այս առանձնահատկությունը կարևոր է նաև Ջիվանու ստեղծագործությունների տարածման տեսանկյունից, քանի որ նրա բազմաթիվ գործեր ընկալվել են ոչ միայն որպես գրավոր գրականություն, այլև որպես երգային մշակույթի մաս։ Ուսումնասիրության կարևոր խնդիրներից է Ջիվանու ստեղծագործության կապը նախորդ և ժամանակակից աշուղական ավանդույթների հետ։ Նա ժառանգել է աշուղական արվեստի ձևերն ու արտահայտչամիջոցները, սակայն դրանք հարմարեցրել է իր ժամանակի հասարակական և գեղարվեստական պահանջներին։ Այդ պատճառով նրա ստեղծագործությունը կարելի է դիտարկել որպես ավանդական աշուղական մշակույթի և նոր ժամանակների հայ գրական մտածողության միջև կապող օղակ։ Ջիվանու ժառանգության նշանակությունը հատկապես մեծ է այն պատճառով, որ նրա ստեղծագործություններում արտացոլվել են 19-րդ դարի երկրորդ կեսի և 20-րդ դարի սկզբի հայ հասարակության բազմաթիվ խնդիրներ։ Նրա բանաստեղծություններում կարելի է տեսնել ժամանակաշրջանի սոցիալական հարաբերությունների, ժողովրդի կենցաղի, բարոյական պատկերացումների, հասարակական հակասությունների և ազգային ձգտումների գեղարվեստական արտացոլումը։ Այս առումով նրա ժառանգությունը միաժամանակ գրական, բանահյուսական և պատմամշակութային արժեք ունի։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը կարևոր է Ջիվանու ստեղծագործական անհատականությունը, նրա գեղարվեստական մտածողությունը և հայ աշուղական մշակույթի զարգացման գործում ունեցած դերը բացահայտելու համար։ Այն կարող է հետաքրքրել հայ գրականության պատմությամբ, աշուղական արվեստով, բանահյուսությամբ և 19-րդ դարի հայ մշակույթով զբաղվող գրականագետներին, մշակութաբաններին, բանահավաքներին, հետազոտողներին, դասախոսներին, ուսանողներին և ընթերցողներին։

Պատմություն

Այս աշխատությունը նվիրված է Ղրիմում պահպանված և ստեղծված հին հայկական ձեռագրական ժառանգության ուսումնասիրությանը՝ ներկայացնելով հայկական գրավոր մշակույթի կարևոր էջերից մեկը։ Այն անդրադառնում է միջնադարյան և հետագա ժամանակաշրջաններում Ղրիմի հայկական համայնքների գործունեությանը, ձեռագրերի ստեղծման պայմաններին, պահպանման պատմությանը և դրանց գիտական արժեքին։ Ուսումնասիրության մեջ ներկայացվում են ձեռագրերի բովանդակային առանձնահատկությունները, գրության ձևերը, հիշատակարանները, ինչպես նաև այն պատմական տեղեկությունները, որոնք բացահայտում են Ղրիմի հայերի հոգևոր, մշակութային և հասարակական կյանքը։ Ղրիմը դարեր շարունակ եղել է հայկական գրչության և մանրանկարչության կարևոր կենտրոններից մեկը, որտեղ ստեղծվել են բազմաթիվ արժեքավոր մատյաններ, իսկ տեղի ձեռագրական դպրոցը նշանակալի դեր է ունեցել հայկական գրքի արվեստի զարգացման մեջ։ Աշխատությունը կարևոր աղբյուր է հայագիտության, պատմության և արվեստագիտության ոլորտների ուսումնասիրողների համար, քանի որ այն հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել ոչ միայն ձեռագրերի արտաքին ձևավորման և գեղարվեստական առանձնահատկությունների, այլև դրանցում պահպանված պատմական հիշողության մասին։ Նյութը ներկայացնում է անցյալի մշակութային ժառանգությունը՝ ընդգծելով հայկական ձեռագրերի դերը ազգային ինքնության, գիտելիքի փոխանցման և միջնադարյան մշակույթի պահպանման գործում։