Բնակչության զբաղվածության կառավարումը Հայաստանի Հանրապետությունում

History

Աշխատությունը նվիրված է 1991-2001 թվականներին Թուրքիայի արտաքին քաղաքականության և Հարավային Կովկասում նրա գործունեության ուսումնասիրությանը՝ տարածաշրջանում Խորհրդային Միության փլուզումից հետո ձևավորված նոր աշխարհաքաղաքական իրադրության պայմաններում։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են անկախ Հայաստանի, Ադրբեջանի և Վրաստանի ի հայտ գալը, տարածաշրջանային ուժերի հարաբերակցության փոփոխությունը և այդ գործընթացներում Թուրքիայի ունեցած դերակատարությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Թուրքիայի կողմից նորանկախ պետությունների հետ դիվանագիտական, տնտեսական, քաղաքական և մշակութային հարաբերությունների ձևավորմանը, ինչպես նաև տարածաշրջանում իր ազդեցությունն ընդլայնելու նպատակով իրականացվող նախաձեռնություններին։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է Հայաստանի և Թուրքիայի հարաբերությունների զարգացումը՝ սկսած Հայաստանի անկախության ճանաչման գործընթացից մինչև սահմանային քաղաքականության ձևավորումը և երկկողմ հարաբերությունների սրման պատճառները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում նաև Թուրքիա-Ադրբեջան հարաբերություններին, որոնց զարգացման վրա ազդել են պատմամշակութային, քաղաքական և տնտեսական գործոնները, ինչպես նաև Ղարաբաղյան հակամարտությունը։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ Թուրքիայի և Վրաստանի հարաբերություններին, հատկապես տարանցիկ հաղորդակցության, էներգետիկ նախագծերի և տարածաշրջանային տնտեսական համագործակցության տեսանկյունից։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում նավթագազային ռեսուրսների, տրանսպորտային հաղորդակցությունների և Կասպից ծովի էներգետիկ ներուժի շուրջ ձևավորված մրցակցությանը, քանի որ 1990-ականներին Հարավային Կովկասը աստիճանաբար վերածվեց միջազգային և տարածաշրջանային ուժերի շահերի հատման կարևոր գոտու։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են վերլուծվել նաև Թուրքիայի հարաբերությունները Ռուսաստանի և Իրանի հետ՝ հաշվի առնելով նրանց մրցակցող և երբեմն փոխլրացվող շահերը Հարավային Կովկասում։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկելու Թուրքիայի արտաքին քաղաքականության հիմնական նպատակները՝ տարածաշրջանային ազդեցության ամրապնդում, տնտեսական կապերի ընդլայնում, էներգետիկ և տրանսպորտային ուղիների նկատմամբ շահերի պաշտպանություն և արևմտյան կառույցների հետ տարածաշրջանային համագործակցության խորացում։ Կարևոր է նաև ուսումնասիրել ներքին քաղաքական և տնտեսական գործոնների ազդեցությունը Թուրքիայի տարածաշրջանային քաղաքականության վրա, ինչպես նաև այն սահմանափակումները, որոնք պայմանավորված էին հակամարտություններով, Ռուսաստանի ազդեցությամբ և Հարավային Կովկասի պետությունների տարբեր արտաքին կողմնորոշումներով։ 1991-2001 թվականների իրադարձությունների համադրական վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու Թուրքիայի տարածաշրջանային քաղաքականության ձևավորման սկզբնական փուլը և դրա հետագա զարգացման նախադրյալները։ Աշխատությունը կարող է նպաստել Հարավային Կովկասի հետխորհրդային պատմության, թուրքական արտաքին քաղաքականության և տարածաշրջանային միջազգային հարաբերությունների ավելի ամբողջական ընկալմանը։ Հետազոտությունը կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, քաղաքագետներին, միջազգային հարաբերությունների և թուրքագիտության մասնագետներին, տարածաշրջանագետներին, դիվանագետներին, հետազոտողներին և համապատասխան մասնագիտություններով սովորող ուսանողներին։

Culture

Արվեստը մշակույթի կարևորագույն բաղադրիչներից մեկն է, որը արտահայտում է մարդու ստեղծագործական մտածողությունը, զգացմունքները, աշխարհընկալումը և արժեքային համակարգը։ Այն հանդիսանում է հասարակության հոգևոր կյանքի ձևերից մեկը և արտացոլում է տվյալ ժամանակաշրջանի պատմական, սոցիալական և մշակութային առանձնահատկությունները։ Արվեստի միջոցով մարդը ոչ միայն փոխանցում է իր ներաշխարհը, այլ նաև ձևավորում է հասարակական կարծիք, զարգացնում է գեղագիտական ճաշակ և նպաստում մշակութային ինքնության պահպանմանը։ Արվեստը ներառում է բազմաթիվ տեսակներ՝ կերպարվեստ, երաժշտություն, գրականություն, թատրոն, կինո, ճարտարապետություն և ժողովրդական արվեստ, որոնցից յուրաքանչյուրն ունի իր արտահայտչական միջոցները և ազդեցության ձևերը։ Արվեստը ծառայում է նաև որպես հաղորդակցման միջոց՝ հնարավորություն տալով մարդկանց հասկանալ միմյանց առանց խոսքի սահմանների։ Այն նպաստում է մարդու հոգևոր զարգացմանը, երևակայության ընդլայնմանը և արժեքային կողմնորոշումների ձևավորմանը։ Մշակույթի մեջ արվեստի դերը հատկապես կարևոր է, քանի որ այն պահպանում և փոխանցում է ազգային ավանդույթները, պատմական հիշողությունը և մշակութային ժառանգությունը սերնդեսերունդ։ Միևնույն ժամանակ արվեստը բաց է նաև նորարարությունների համար, ինչը թույլ է տալիս նրան զարգանալ և հարմարվել ժամանակակից հասարակության պահանջներին։ Այսպիսով, արվեստը ոչ միայն գեղագիտական երևույթ է, այլ նաև սոցիալական և հոգևոր կարևոր համակարգ, որը միավորում է մարդկանց և ձևավորում է մշակութային ինքնություն։

History

Աշխատությունը նվիրված է իրանական ժողովուրդների մոտ ավանդույթի ժառանգականության և հատկապես հուղարկավորության ծեսերի ու հանդերձյալ աշխարհի պատկերացումների պատմամշակութային զարգացման ուսումնասիրությանը՝ ընդգծելով դրանց շարունակականությունն ու փոփոխությունները հին, միջին և նոր իրանական դարաշրջաններում։ Հեղինակը վերլուծում է զրադաշտական, նախաիսլամական և իսլամական աշխարհընկալումների փոխազդեցությունը՝ ցույց տալով, թե ինչպես են ձևավորվել մահվան, հոգու ճակատագրի և հետմահու կյանքի վերաբերյալ պատկերացումները։ Գրքում դիտարկվում են հուղարկավորության ծեսերի տարբեր ձևերը՝ թաղման և դիակիզման արգելքներ կամ ավանդույթներ, սգո արարողություններ, հիշատակի ծեսեր և դրանց սոցիալական նշանակությունը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ավանդույթի փոխանցման մեխանիզմներին՝ բանավոր մշակույթ, կրոնական տեքստեր, իրավական նորմեր և համայնքային սովորույթներ, որոնք ապահովել են ծիսական համակարգերի կայունությունը և վերափոխումը։ Հեղինակը ուսումնասիրում է նաև տարածաշրջանային տարբերությունները իրանական ժողովուրդների շրջանում՝ ընդգծելով մշակութային բազմազանությունը և համընդհանուր գաղափարական հիմքերը։ Աշխատությունը կարևոր է իրանագետների, մարդաբանների և կրոնագիտության մասնագետների համար՝ նպաստելով մահվան և հանդերձյալ աշխարհի վերաբերյալ պատկերացումների պատմամշակութային ըմբռնմանը։

Economics

Այս գիտական ուսումնասիրությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում բանկային գործունեության տնտեսական կարգավորման հիմնախնդիրների համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ շեշտադրելով բանկային համակարգի ֆինանսական կայունության, արդյունավետության և բնականոն գործունեության ապահովման հարցերը։ Թեմայի արդիականությունը պայմանավորված է այն հանգամանքով, որ առևտրային բանկերը ֆինանսական համակարգի առանցքային օղակներից են․ նրանք ներգրավում են բնակչության և կազմակերպությունների դրամական միջոցները, իրականացնում վարկավորում և ներդրումային գործառնություններ, ապահովում վճարահաշվարկային ծառայություններ և նպաստում տնտեսության մեջ ֆինանսական ռեսուրսների վերաբաշխմանը։ Միաժամանակ բանկային գործունեությունը բնորոշվում է բարձր ֆինանսական ռիսկերով, ուստի դրա նկատմամբ արդյունավետ տնտեսական կարգավորումը անհրաժեշտ է ոչ միայն առանձին բանկերի կայունության, այլև ամբողջ ֆինանսական համակարգի հուսալիության համար։ ՀՀ գործող օրենսդրության համաձայն՝ բանկերի գործունեության կարգավորման և վերահսկողության առանցքային դերակատարումը վերապահված է Հայաստանի Հանրապետության Կենտրոնական բանկին, որը սահմանում է բանկերի տնտեսական նորմատիվները, իրականացնում լիցենզավորում և վերահսկողություն։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից մեկը բանկային գործունեության պետական կարգավորման տեսական հիմքերի բացահայտումն է։ Կարգավորման հիմնական նպատակներից են բանկային համակարգի զարգացման և հուսալիության ապահովումը, բանկերի բնականոն գործունեության պահպանումը, ավանդատուների շահերի պաշտպանությունը և ֆինանսական շուկայի մասնակիցների համար մրցակցային հավասար պայմանների ստեղծումը։ Այս նպատակներն ամրագրված են նաև «Բանկերի և բանկային գործունեության մասին» ՀՀ օրենքում։ Աշխատանքի առանցքային խնդիրներից է տնտեսական նորմատիվների համակարգի ուսումնասիրությունը։ Տնտեսական նորմատիվները բանկային կարգավորման կարևորագույն գործիքներից են, որոնց միջոցով վերահսկվում են բանկերի կապիտալի բավարարությունը, ռիսկերի մակարդակը, իրացվելիությունը և որոշակի գործառնությունների նկատմամբ սահմանափակումների պահպանումը։ Գործող օրենսդրությունը Կենտրոնական բանկին հնարավորություն է տալիս բանկային համակարգի ֆինանսական կայունության ապահովման նպատակով սահմանել հիմնական և այլ տնտեսական նորմատիվներ։ Դրանց թվում են բանկի կանոնադրական հիմնադրամի և ընդհանուր կապիտալի նվազագույն չափերի նկատմամբ պահանջները։ Բանկային գործունեության տնտեսական կարգավորման կարևորագույն հիմնախնդիրներից է կապիտալի բավարարության և բանկի ռիսկերի միջև հավասարակշռության ապահովումը։ Բավարար կապիտալը բանկի ֆինանսական կայունության կարևոր երաշխիք է, քանի որ այն կարող է ծառայել որպես հնարավոր կորուստների կլանման բուֆեր։ Սակայն չափազանց բարձր կապիտալային պահանջները կարող են սահմանափակել բանկերի վարկավորման հնարավորությունները և նվազեցնել ֆինանսական միջնորդության արդյունավետությունը։ Հետևաբար կարգավորման համակարգի խնդիրն է գտնել այնպիսի հավասարակշռություն, որի դեպքում բանկերը կունենան անհրաժեշտ ֆինանսական դիմադրողականություն՝ առանց տնտեսության վարկավորման հնարավորությունների անհարկի սահմանափակման։ Մյուս կարևոր ուղղությունը իրացվելիության կարգավորումն է։ Բանկը պետք է կարողանա ժամանակին կատարել իր պարտավորությունները ավանդատուների, այլ բանկերի և ֆինանսական շուկայի մասնակիցների նկատմամբ։ Իրացվելիության պակասը կարող է հանգեցնել վճարումների դժվարությունների և նույնիսկ համակարգային խնդիրների, ուստի բանկերի իրացվելիության կառավարումը և համապատասխան նորմատիվների պահպանումը տնտեսական կարգավորման կարևոր բաղադրիչ են։ ՀՀ Կենտրոնական բանկի գործող կարգավորումների շարքում առանձին կանոնակարգեր սահմանում են բանկերի տնտեսական նորմատիվների հաշվարկման և դրանցում ներառվող տարրերի ու սահմանաչափերի հետ կապված պահանջներ։ Ուսումնասիրության մեջ էական տեղ է զբաղեցնում վարկային ռիսկի կարգավորման խնդիրը։ Քանի որ վարկավորումը բանկային գործունեության հիմնական ուղղություններից է, վարկային պորտֆելի որակը անմիջականորեն անդրադառնում է բանկի եկամտաբերության և ֆինանսական կայունության վրա։ Վարկային ռիսկի արդյունավետ կառավարումը ենթադրում է վարկառուի վճարունակության գնահատում, ռիսկերի սահմանափակում, խնդրահարույց վարկերի վերահսկում և հնարավոր կորուստների համար համապատասխան բուֆերների ձևավորում։ Այս ոլորտում կարգավորող պահանջները պետք է միաժամանակ պաշտպանեն բանկային համակարգը չափազանց ռիսկային վարկավորումից և չխոչընդոտեն տնտեսության իրական հատվածի ֆինանսավորմանը։ Կարևոր հիմնախնդիր է նաև բանկային համակարգում ռիսկերի կենտրոնացման սահմանափակումը։ Եթե բանկի ակտիվների կամ վարկային պորտֆելի զգալի մասը կենտրոնացած է սահմանափակ թվով վարկառուների, ոլորտների կամ տնտեսական ուղղությունների վրա, ապա առանձին շոկը կարող է մեծ կորուստներ առաջացնել։ Հետևաբար տնտեսական կարգավորումը պետք է նպաստի ռիսկերի դիվերսիֆիկացմանը և խոշոր պարտավորությունների նկատմամբ համապատասխան վերահսկողության իրականացմանը։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ նաև բանկային կարգավորման և տնտեսական աճի փոխհարաբերությանը։ Բանկային համակարգը պետք է ոչ միայն լինի կայուն, այլև արդյունավետորեն կատարի ֆինանսական միջնորդի իր գործառույթը։ Չափազանց խիստ կարգավորումը կարող է բարձրացնել բանկերի գործառնական ծախսերը, սահմանափակել վարկերի հասանելիությունը և նվազեցնել ֆինանսական ծառայությունների մրցունակությունը։ Մյուս կողմից՝ թույլ կարգավորումը կարող է նպաստել ռիսկերի կուտակմանը և ֆինանսական անկայունության առաջացմանը։ Հետևաբար հիմնախնդիրը կարգավորման այնպիսի մոդելի ձևավորումն է, որը կապահովի ֆինանսական կայունություն՝ միաժամանակ պահպանելով բանկերի տնտեսական արդյունավետությունն ու մրցակցային միջավայրը։ Բանկային գործունեության տնտեսական կարգավորման կարևոր բաղադրիչ է նաև վերահսկողության համակարգը։ ՀՀ Կենտրոնական բանկը օրենքով սահմանված կարգով իրականացնում է բանկերի գործունեության վերահսկողություն, սահմանում է հաշվետվությունների ներկայացման պահանջները և օրենքով նախատեսված դեպքերում կարող է կիրառել համապատասխան պատժամիջոցներ։ Այս համակարգի արդյունավետությունը մեծապես կախված է վերահսկողության շարունակականությունից, բանկերի կողմից ներկայացվող տեղեկատվության որակից և ֆինանսական ռիսկերի ժամանակին բացահայտումից։ Աշխատության շրջանակում կարևոր է նաև բանկային գործունեության թափանցիկության խնդիրը։ Բանկերի ֆինանսական վիճակի, ծառայությունների պայմանների, վարկավորման և ավանդների վերաբերյալ տեղեկատվության հասանելիությունը նպաստում է շուկայի մասնակիցների իրազեկվածությանը և մրցակցության զարգացմանը։ Գործող օրենսդրությունը բանկերի համար նախատեսում է իրենց գործունեության և ավանդների ու վարկերի պայմանների վերաբերյալ որոշակի տեղեկատվության հրապարակման պարտավորություններ։ Ժամանակակից պայմաններում տնտեսական կարգավորման հիմնախնդիրներին ավելանում են նաև ֆինանսական տեխնոլոգիաների և թվայնացման հետ կապված հարցերը։ Թվային բանկային ծառայությունների, հեռավար գործարքների և նոր ֆինանսական տեխնոլոգիաների տարածումը բանկերի համար ստեղծում է նոր հնարավորություններ, բայց միաժամանակ առաջացնում է նոր ռիսկեր՝ կապված գործառնական անվտանգության, տվյալների պաշտպանության և տեխնոլոգիական խափանումների հետ։ Հետևաբար կարգավորման համակարգը պետք է զարգանա բանկային ոլորտի տեխնոլոգիական փոփոխություններին համընթաց։ Կարևոր է նաև բանկային համակարգի և սպառողների շահերի պաշտպանության հարաբերակցությունը։ Վարկավորման պայմանների թափանցիկությունը, արդյունավետ տոկոսադրույքի վերաբերյալ տեղեկատվությունը, հաճախորդների իրավունքների պաշտպանությունը և պատասխանատու վարկավորումը բանկային կարգավորման այն ուղղություններն են, որոնք նպաստում են ֆինանսական շուկայի նկատմամբ վստահության ամրապնդմանը։ ՀՀ Կենտրոնական բանկի բանկային գործունեությանը վերաբերող պաշտոնական կարգավորումների շարքում առկա են ինչպես սպառողական վարկավորման, այնպես էլ բանկային ավանդների, վարկային տեղեկատվության և այլ ոլորտների վերաբերյալ իրավական ակտեր։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ՀՀ-ում բանկային գործունեության տնտեսական կարգավորումը դիտարկում է որպես բազմաբաղադրիչ համակարգ, որի հիմնական նպատակն է ապահովել ֆինանսական կայունություն, բանկերի հուսալիություն, մրցակցային միջավայր և տնտեսության արդյունավետ վարկավորում։ Այն ընդգրկում է տնտեսական նորմատիվների, կապիտալի և իրացվելիության, վարկային ու այլ ֆինանսական ռիսկերի, վերահսկողության, թափանցիկության, սպառողների պաշտպանության և կարգավորման կատարելագործման խնդիրները։ Թեման կարող է հետաքրքրել տնտեսագետներին, ֆինանսիստներին, բանկային ոլորտի մասնագետներին, Կենտրոնական բանկի և այլ ֆինանսական կառույցների աշխատակիցներին, հետազոտողներին, դասախոսներին և բանկային գործ մասնագիտությամբ սովորող ուսանողներին։

History

Աշխատությունը նվիրված է պաղեստինյան քաղաքական և հասարակական միջավայրում ձևավորված ներքին քննարկումների, գաղափարական տարաձայնությունների և քաղաքական ռազմավարությունների ուսումնասիրությանը՝ դրանք դիտարկելով իսրայելա-պաղեստինյան հակամարտության շուրջ ձևավորված ավելի լայն քաղաքական դիսկուրսի շրջանակում։ Հետազոտության կենտրոնում պաղեստինյան տարբեր քաղաքական ուժերի, հասարակական խմբերի և մտավոր շրջանակների մոտեցումների բազմազանությունն է՝ ազգային նպատակների, քաղաքական ներկայացուցչության, պետականության, բանակցային գործընթացի, կառավարման և հակամարտության կարգավորման վերաբերյալ։ Քննվում է, թե ինչպես են պատմական զարգացումները, տարածքային ու քաղաքական բաժանումները, տարածաշրջանային գործընթացները և միջազգային միջավայրն ազդել ներպաղեստինյան քաղաքական բանավեճերի բովանդակության վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում տարբեր քաղաքական կազմակերպությունների միջև հարաբերություններին, միասնական քաղաքական դիրքորոշման ձևավորման դժվարություններին և ներքին մրցակցության ազդեցությանը պաղեստինյան քաղաքական օրակարգի վրա։ Վերլուծվում են բանակցությունների, դիվանագիտական գործունեության, քաղաքական մասնակցության և միջազգային կառույցների հետ փոխգործակցության վերաբերյալ տարբեր մոտեցումները՝ դրանք ներկայացնելով որպես պաղեստինյան հասարակական-քաղաքական դաշտում գոյություն ունեցող տարբեր ռազմավարական պատկերացումների արտահայտություն։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում նաև ինքնության և պատմական հիշողության դերը քաղաքական խոսույթի ձևավորման մեջ, ինչպես նաև քաղաքական լեզվի միջոցով ազգային նպատակների, իրավունքների, անվտանգության և խաղաղության վերաբերյալ պատկերացումների ներկայացումը։ Հետազոտության շրջանակում կարող են համադրվել պաշտոնական հայտարարություններ, քաղաքական փաստաթղթեր, հանրային ելույթներ, լրատվական նյութեր և գիտական մեկնաբանություններ՝ բացահայտելու տարբեր դերակատարների դիրքորոշումների փոփոխություններն ու շարունակականությունը։ Ներպաղեստինյան հակասությունները դիտարկվում են ոչ միայն որպես առանձին կազմակերպությունների մրցակցություն, այլև որպես հասարակության ներսում քաղաքական առաջնահերթությունների, կառավարման մոդելների և հակամարտության կարգավորման ուղիների վերաբերյալ ավելի լայն բանավեճերի արտահայտություն։ Միաժամանակ ուսումնասիրվում է, թե ներքին տարաձայնություններն ինչպես են փոխազդում իսրայելական քաղաքական դիսկուրսի, տարածաշրջանային դերակատարների և միջազգային միջնորդական նախաձեռնությունների հետ։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է քաղաքագիտության, հակամարտությունների ուսումնասիրության, միջազգային հարաբերությունների և քաղաքական դիսկուրսի վերլուծության մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով ներկայացնել ներպաղեստինյան քաղաքական դաշտի բազմաշերտ կառուցվածքն ու դրա կապը հակամարտության շուրջ ընթացող ավելի լայն քննարկումների հետ։

History

Այս ուսումնասիրությունը վերաբերում է գերմանա-հայկական ընկերության հիմնադրման պատմությանը և նրա գործունեության զարգացման հիմնական փուլերին 1914-2014 թվականների ընթացքում՝ ընդգծելով հայ-գերմանական մշակութային, գիտական և քաղաքական կապերի ձևավորման ու ամրապնդման գործընթացները։ Աշխատանքը կենտրոնանում է այն պատմական համատեքստի վրա, որում ձևավորվել են երկու ժողովուրդների փոխհարաբերությունները՝ սկսած Առաջին համաշխարհային պատերազմի շրջանից, երբ Եվրոպայում և Օսմանյան կայսրությունում տեղի ունեցող քաղաքական իրադարձությունները խթանեցին հետաքրքրությունը հայկական հարցի նկատմամբ գերմանական հասարակական և մտավոր շրջանակներում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ընկերության գործունեության տարբեր փուլերին՝ ներառյալ մշակութային միջոցառումների կազմակերպումը, գիտական համագործակցության խթանումը, հրատարակչական աշխատանքները և հասարակական իրազեկման նախաձեռնությունները, որոնք ուղղված էին հայկական պատմության, մշակույթի և ժամանակակից խնդիրների ներկայացմանը Գերմանիայում։ Նյութը վերլուծում է նաև կազմակերպության դերը հայ-գերմանական հարաբերությունների ինստիտուցիոնալացման գործում՝ հատկապես հետպատերազմյան և հետխորհրդային շրջանում, երբ ընդլայնվել են կրթական փոխանակման ծրագրերը և ակադեմիական համագործակցությունը։ Ուսումնասիրությունը ընդգծում է, որ գերմանա-հայկական ընկերության գործունեությունը նպաստել է երկու ժողովուրդների միջև մշակութային երկխոսության խորացմանը և միջազգային հարթակում հայկական մշակույթի ճանաչելիության բարձրացմանը։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ցույց է տալիս, որ մեկդարյա գործունեության ընթացքում կազմակերպությունը դարձել է կարևոր միջնորդ հարթակ՝ գիտական, մշակութային և հասարակական կապերի զարգացման համար։