Գերմանիայի հայ համայնքը 1991-2013 թվականներին

Պատմություն

Հայոց պատմություն-ը համապարփակ պատմագիտական աշխատություն է, որը ներկայացնում է հայ ժողովրդի անցած երկար պատմական ուղին հնագույն ժամանակներից մինչև ժամանակակից շրջան՝ ընդգրկելով պետականության ձևավորման, զարգացման, անկման և վերականգնման հիմնական փուլերը, ինչպես նաև քաղաքական, տնտեսական և մշակութային գործընթացների փոխկապակցվածությունը տարբեր դարաշրջաններում, սկսած Հայկական լեռնաշխարհի վաղ քաղաքակրթություններից և Ուրարտուի պետականությունից, շարունակելով Արտաշեսյանների և Արշակունիների թագավորություններով, քրիստոնեության ընդունմամբ որպես պետական կրոն և միջնադարյան հայկական պետական կազմավորումների գործունեությամբ, ապա անցնելով օտար տիրապետությունների ժամանակաշրջաններին, երբ ձևավորվել են ազգային ինքնության պահպանման նոր մեխանիզմներ, և հասնելով նոր ու նորագույն շրջանի իրադարձություններին՝ Օսմանյան և Ռուսական կայսրությունների ազդեցությանը, Հայոց ցեղասպանության հետևանքներին, Հայաստանի Առաջին Հանրապետության ստեղծմանն ու անկմանը, խորհրդային շրջանի քաղաքական և սոցիալ-տնտեսական համակարգին, ինչպես նաև անկախ Հայաստանի պետականության վերականգնման և զարգացման փուլերին, աշխատությունը միավորում է փաստական նյութն ու վերլուծական մոտեցումը՝ ցույց տալով հայ ժողովրդի պատմական շարունակականության և դիմակայության հիմնական գործոնները։

Կենսաբանություն

Գիրքը նվիրված է կատվի կարմիր միջուկի ռուբրոսպինալ նեյրոններում սինապտիկ պոտենցիալների փոխազդեցության մեխանիզմների ուսումնասիրությանը և ներկայացնում է կենտրոնական նյարդային համակարգի շարժողական կարգավորման հիմնարար հարցերի խորքային վերլուծություն։ Աշխատությունում ուսումնասիրվում են տարբեր տեսակի սինապտիկ ազդակների ազդեցությունները ռուբրոսպինալ նեյրոնների ակտիվության վրա, դրանց ինտեգրման առանձնահատկությունները և նեյրոնային ցանցերում տեղեկատվության փոխանցման օրինաչափությունները։ Հեղինակը ներկայացնում է էլեկտրոֆիզիոլոգիական հետազոտությունների արդյունքները, որոնք բացահայտում են գրգռիչ և արգելակիչ սինապտիկ ազդեցությունների փոխհարաբերությունները, ինչպես նաև դրանց դերը շարժողական ազդակների ձևավորման և փոխանցման գործընթացներում։ Գիրքը մանրամասն անդրադառնում է նեյրոնների ֆունկցիոնալ կազմակերպությանը, սինապտիկ փոխանցման կենսաֆիզիկական հիմքերին և շարժողական համակարգի աշխատանքի նյարդաբանական մեխանիզմներին։ Հետազոտական նյութը հիմնված է փորձարարական տվյալների վրա և կարևոր նշանակություն ունի նյարդային համակարգի գործունեության, շարժումների վերահսկման և նեյրոնային կապերի ուսումնասիրման համար։ Աշխատությունը նախատեսված է նեյրոֆիզիոլոգների, նյարդաբանների, կենսաբանների, բժշկական հետազոտողների, ասպիրանտների և բարձրագույն ուսումնական հաստատությունների ուսանողների համար, որոնք հետաքրքրված են նյարդային համակարգի կառուցվածքի և ֆունկցիաների գիտական ուսումնասիրությամբ։

Պատմություն

Մեծ Հայքը՝ որպես հնագույն հայկական պետական կազմավորում, տարբեր ժամանակներում ունեցել է մի շարք մայրաքաղաքներ, որոնք դարձել են քաղաքական, մշակութային և տնտեսական կարևոր կենտրոններ։ Մայրաքաղաքների փոփոխությունը հաճախ կապված է եղել պատմական իրադարձությունների, արքայական դինաստիաների փոփոխության, ինչպես նաև ռազմաքաղաքական իրավիճակների հետ։ Մեծ Հայքի առաջին հայտնի մայրաքաղաքներից մեկը Արտաշատն է, որը հիմնադրվել է Արտաշես Ա արքայի կողմից մ.թ.ա. II դարում։ Այն երկար ժամանակ եղել է պետության գլխավոր կենտրոնը և ստացել է «Հայկական Կարթագեն» անվանումը՝ իր զարգացածության և հզորության պատճառով։ Հետագայում, որոշ ժամանակաշրջաններում մայրաքաղաք է դարձել Տիգրանակերտը, որը հիմնադրել է Տիգրան Մեծը մ.թ.ա. I դարում։ Տիգրանակերտը եղել է հզոր և գեղեցիկ քաղաք, կառուցված հելլենիստական մշակույթի ազդեցությամբ, և դարձել է Մեծ Հայքի քաղաքական ու ռազմական կենտրոններից մեկը։ Բացի այս քաղաքներից, տարբեր պատմական փուլերում որպես վարչական կամ արքայական կենտրոններ հանդես են եկել նաև Վաղարշապատը, որը հետագայում հայտնի է դարձել որպես Էջմիածին և դարձել է հոգևոր կենտրոն, ինչպես նաև Դվինը, որը վաղ միջնադարում եղել է կարևոր առևտրական և վարչական քաղաք։ Դվինը հատկապես զարգացել է Արշակունիների և հետագա ժամանակաշրջաններում՝ դառնալով տարածաշրջանի խոշոր քաղաքներից մեկը։ Մայրաքաղաքների ընտրությունը հաճախ պայմանավորված էր ռազմավարական դիրքով, ջրային ռեսուրսների հասանելիությամբ և տնտեսական հնարավորություններով։ Այս քաղաքները ոչ միայն քաղաքական կենտրոններ էին, այլև մշակույթի, գիտության, արհեստների և առևտրի զարգացման օջախներ։ Դրանց միջոցով ձևավորվել է հայկական պետականության պատմական ընթացքը և մշակութային ժառանգությունը։ Այսպիսով, Մեծ Հայքի պատմական մայրաքաղաքները՝ Արտաշատը, Տիգրանակերտը, Վաղարշապատը և Դվինը, մեծ դեր են ունեցել հայկական պետականության ձևավորման և զարգացման գործում՝ թողնելով հարուստ պատմամշակութային ժառանգություն։

Մշակույթ

Աշխատությունը նվիրված է Թիֆլիսի (Թբիլիսի) հայ համայնքի կյանքի պատկերացմանը՝ ընդգրկելով նրանց սոցիալ-մշակութային կենցաղը, քաղաքային միջավայրում ձևավորված ինքնությունը և պատմական զարգացումները։ Հեղինակը վերլուծում է Թիֆլիսի հայերի դերը քաղաքային տնտեսության, արհեստների, առևտրի և մշակութային կյանքի ձևավորման մեջ՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով XIX–XX դարերի ընթացքում նրանց ունեցած ներդրմանը։ Գրքում դիտարկվում են նաև համայնքի ներքին կազմակերպման առանձնահատկությունները՝ կրթական հաստատությունները, եկեղեցական կյանքը, մամուլը և մշակութային միավորումները, որոնք նպաստել են ազգային ինքնության պահպանմանը բազմազգ միջավայրում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում կենցաղային մշակույթին՝ ընտանեկան հարաբերություններին, ավանդույթներին, լեզվական միջավայրին և քաղաքային առօրյայի առանձնահատկություններին, որոնք ձևավորել են Թիֆլիսի հայերի յուրահատուկ մշակութային դիմագիծը։ Հեղինակը նաև ներկայացնում է գրական և գեղարվեստական աղբյուրների հիման վրա վերակառուցված համայնքային կյանքի պատկերներ՝ ընդգծելով քաղաքի բազմազգ կառուցվածքում հայերի սոցիալ-մշակութային փոխազդեցությունները։ Աշխատությունը արժեքավոր է պատմաբանների, ազգագրագետների և կովկասագիտության հետազոտողների համար՝ նպաստելով Թիֆլիսի հայ համայնքի պատմության և մշակութային ժառանգության ավելի խոր ըմբռնմանը։

Տնտեսագիտություն

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է անցումային շրջանի տնտեսության պետական կարգավորման ծրագրանպատակային մոտեցման ուսումնասիրությանը՝ շեշտադրելով տնտեսական վերափոխումների պայմաններում պետական կառավարման, նպատակների սահմանման, ծրագրերի մշակման և դրանց իրականացման փոխկապակցվածությունը։ Աշխատանքը վերաբերում է հատկապես այն տնտեսություններին, որոնք կենտրոնացված կամ վարչահրամայական համակարգից անցնում են շուկայական հարաբերությունների, ինչի ընթացքում անհրաժեշտ է միաժամանակ ապահովել տնտեսական կայունություն, կառուցվածքային փոփոխություններ, արտադրության վերականգնում, սեփականության հարաբերությունների վերափոխում և սոցիալական խնդիրների կառավարում։ Այս աշխատությունը Վ. Հ. Թորոսյանի դոկտորական ատենախոսությունն է, որը ներկայացվել է Երևանի պետական ժողովրդական տնտեսության ինստիտուտում 1997 թվականին՝ տնտեսագիտության երկու մասնագիտություններով՝ Ը.00.02 և Ը.00.08։ Հետազոտության հիմքում ծրագրանպատակային կառավարման գաղափարն է, որի համաձայն՝ անցումային տնտեսության առանձին խնդիրները պետք է դիտարկվեն ոչ թե մեկուսացված միջոցառումների, այլ փոխկապակցված նպատակների, խնդիրների, միջոցների և ակնկալվող արդյունքների համակարգի շրջանակում։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս տնտեսական քաղաքականության ընդհանուր նպատակները վերածել կոնկրետ ծրագրերի՝ սահմանելով դրանց իրականացման փուլերը, անհրաժեշտ ռեսուրսները, պատասխանատու կառույցները և գնահատման չափանիշները։ Անցումային տնտեսության պայմաններում նման մոտեցումը հատկապես կարևոր է, քանի որ տնտեսական համակարգի փոփոխությունը ներառում է բազմաթիվ փոխկապակցված գործընթացներ՝ սեփականաշնորհում, շուկաների ձևավորում, մրցակցային միջավայրի ստեղծում, ֆինանսական համակարգի վերակազմավորում, գնագոյացման ազատականացում, պետական ձեռնարկությունների վերափոխում և սոցիալական պաշտպանության մեխանիզմների ձևավորում։ Աշխատության մեջ կարող է վերլուծվել նաև այն հարցը, թե ինչպես պետք է համադրվեն շուկայական ինքնակարգավորման մեխանիզմները և պետական միջամտությունը։ Անցումային փուլում շուկայի ինստիտուտները դեռևս լիարժեք ձևավորված չեն, ինչի հետևանքով պետությունը կարող է ունենալ կարևոր դեր մակրոտնտեսական կայունության պահպանման, առաջնահերթ ոլորտների զարգացման, ենթակառուցվածքների ձևավորման և սոցիալական հետևանքների մեղմացման գործում։ Միևնույն ժամանակ պետական միջամտությունը պետք է ունենա հստակ նպատակներ և չափելի արդյունքներ, որպեսզի չվերածվի տնտեսության վարչական կառավարման վերականգնման։ Ծրագրանպատակային հայեցակետը հենց այս հակասության կառավարման գործիքներից մեկն է՝ պետական քաղաքականությունը կապելով հստակ ձևակերպված նպատակների և դրանց հասնելու համար նախատեսված միջոցառումների հետ։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ կարող է լինել տնտեսական զարգացման առաջնահերթությունների որոշումը։ Անցումային տնտեսությունում բոլոր խնդիրները միաժամանակ լուծելն իրատեսական չէ, քանի որ ֆինանսական, նյութական և մարդկային ռեսուրսները սահմանափակ են։ Հետևաբար անհրաժեշտ է առանձնացնել այն ուղղությունները, որոնց զարգացումը կարող է առավել մեծ ազդեցություն ունենալ ամբողջ տնտեսության վրա։ Այդպիսիք կարող են լինել արդյունաբերության վերականգնումը, ներդրումների խթանումը, արտահանման ընդլայնումը, զբաղվածության պահպանումը, ֆինանսական համակարգի կայունացումը, փոքր և միջին ձեռնարկատիրության զարգացումը և տեխնոլոգիական արդիականացումը։ Ծրագրերի արդյունավետության գնահատման համար կարող են կիրառվել տնտեսական աճի, արտադրողականության, զբաղվածության, ներդրումների, եկամուտների, արտահանման և այլ ցուցանիշներ։ Կարևոր է ոչ միայն ծրագիր ունենալը, այլև դրա իրականացման արդյունքների մշտադիտարկումը և անհրաժեշտության դեպքում ծրագրային միջոցառումների վերանայումը։ Աշխատանքի գաղափարական հիմքը հատկապես արդիական է Հայաստանի 1990-ականների տնտեսական վերափոխումների համատեքստում։ ԽՍՀՄ փլուզումից հետո Հայաստանի տնտեսությունը բախվեց արտադրական կապերի խզման, տնտեսական անկման, գործազրկության, գնաճի, ֆինանսական սահմանափակումների և կառուցվածքային վերափոխումների խնդիրներին։ Այդ պայմաններում պետական տնտեսական քաղաքականության համար առանցքային էր ոչ միայն շուկայական ինստիտուտների ստեղծումը, այլև տնտեսության վերականգնման և զարգացման նպատակների համակարգված ձևակերպումը։ Հետազոտության ծրագրանպատակային մոտեցումը կարող է դիտարկվել հենց այսպիսի բարդ և բազմաշերտ միջավայրում պետական կարգավորման արդյունավետության բարձրացման տեսական ու մեթոդաբանական գործիք։ Աշխատության գործնական նշանակությունը կապված է տնտեսական քաղաքականության ծրագրավորման կատարելագործման հետ։ Դրա մոտեցումները կարող են օգտագործվել պետական նպատակային ծրագրերի ձևավորման, առաջնահերթությունների ընտրության, ռեսուրսների բաշխման, ծրագրերի փոխկապակցման և դրանց արդյունքների գնահատման համար։ Ժամանակակից Հայաստանի տնտեսական քաղաքականության մեջ նույնպես կիրառվում են նպատակային ծրագրեր՝ օրինակ արտադրողականության բարձրացմանն ու բարձր որակավորում ունեցող մասնագետների ներգրավմանը ուղղված ծրագրեր, ինչը ցույց է տալիս ծրագրային գործիքների շարունակական կիրառությունը պետական տնտեսական քաղաքականության մեջ։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը անցումային տնտեսության կարգավորումը դիտարկում է որպես նպատակների, խնդիրների, ռեսուրսների և միջոցառումների փոխկապակցված համակարգ, որտեղ պետության հիմնական խնդիրներից է տնտեսական վերափոխումների ուղղությունների հստակեցումը, առաջնահերթությունների ընտրությունը և դրանց իրականացման արդյունավետ մեխանիզմների ձևավորումը։ Ծրագրանպատակային հայեցակետի միջոցով առաջարկվում է անցումային շրջանի բարդ տնտեսական գործընթացները համակարգել այնպես, որ պետական միջամտությունը լինի նպատակային, հիմնավորված և արդյունքահեն՝ նպաստելով տնտեսության կայունացմանը, կառուցվածքային վերափոխմանը և երկարաժամկետ զարգացման հիմքերի ձևավորմանը։

Հոգեբանություն

Երիտասարդների սպառողական վարքի բնութագրիչները-ը սոցիոլոգիական և մարքեթինգային բնույթի հետազոտական աշխատություն է, որը վերլուծում է երիտասարդների սպառողական վարքի ձևավորման գործոնները, կառուցվածքը և դրսևորումները ժամանակակից հասարակությունում, աշխատությունում դիտարկվում են այն հիմնական ազդեցությունները, որոնք ձևավորում են երիտասարդների գնումների և սպառման ընտրությունները՝ սոցիալական միջավայր, ընտանիք, կրթություն, մեդիա ազդեցություն և թվային տեխնոլոգիաներ, միաժամանակ առանձնացվում են սպառողական վարքի հոգեբանական հիմքերը՝ արժեքային կողմնորոշումներ, ինքնության ձևավորում, խմբային ազդեցություն և ապրանքանիշերի նկատմամբ վերաբերմունք, ուսումնասիրությունը նաև ընդգրկում է թվային տնտեսության պայմաններում սպառման փոփոխությունները՝ սոցիալական ցանցերի, առցանց հարթակների և ինֆլուենսերների դերի աճը, աշխատությունը նպատակ ունի հասկանալու երիտասարդների սպառողական վարքի առանձնահատկությունները և դրանց ազդեցությունը շուկայի ու հասարակական գործընթացների վրա՝ տրամադրելով կիրառական տվյալներ մարքեթինգային և սոցիալական քաղաքականությունների համար։