Իրավական օրենք

Գրականություն

Գիրքը պատմում է տարեց ձկնորսի մասին, որը երկարատև անհաջողություններից հետո միայնակ դուրս է գալիս բաց ծով՝ հույս ունենալով վերագտնել իր արժանապատվությունն ու ապացուցել սեփական ուժը։ Պայքարը հսկայական ձկան հետ աստիճանաբար վերածվում է մարդու կամքի, տոկունության և բնության հանդեպ հարգանքի խորհրդանշական դիմակայության, որտեղ յուրաքանչյուր փորձություն բացահայտում է հերոսի ներքին ուժն ու կյանքի հանդեպ վերաբերմունքը։ Ստեղծագործությունն անդրադառնում է միայնության, արժանապատվության, պարտության և հաղթանակի հարաբերականության, ինչպես նաև մարդու և բնության ներդաշնակ ու հակասական կապի թեմաներին։ Հեղինակը պարզ, բայց խորիմաստ լեզվով ներկայացնում է հերոսի հոգեկան ապրումները՝ ստեղծելով բազմաշերտ խորհրդանշական պատմություն, որտեղ ֆիզիկական պայքարը միահյուսվում է հոգևոր հաղթանակի գաղափարին։ Վիպակը համարվում է համաշխարհային դասական գրականության նշանավոր ստեղծագործություններից մեկը՝ իր փիլիսոփայական խորությամբ, հուզական ազդեցությամբ և մարդկային տոկունության գաղափարի բացառիկ արտահայտմամբ։

Գրականություն

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է հայկական հրաշապատում հեքիաթներում պառավի կերպարի բազմակողմանի ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով դրա ձևավորման առանձնահատկությունները, գեղարվեստական գործառույթները, խորհրդանշական իմաստները և կապը հայկական ժողովրդական աշխարհընկալման հետ։ Հետազոտության կենտրոնում տարեց կնոջ կերպարն է, որը հեքիաթային պատումներում կարող է հանդես գալ տարբեր և երբեմն հակադիր դերերով՝ որպես իմաստուն խորհրդատու, գաղտնի գիտելիքի կրող, փորձության կազմակերպիչ, օգնական, կախարդական ուժերի միջնորդ կամ, ընդհակառակը, բացասական հատկանիշներով օժտված կերպար։ Ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ պառավի կերպարը հայկական բանահյուսության մեջ չի սահմանափակվում միայն տարիքային կամ սոցիալական բնութագրով, այլ հաճախ ձեռք է բերում խորքային խորհրդանշական նշանակություն։ Նրա տարիքը կարող է կապվել կենսափորձի, իմաստության և անցյալի հիշողության հետ, իսկ հեքիաթային աշխարհում նրա ունեցած հատուկ գիտելիքը նրան առանձնացնում է մյուս կերպարներից։ Պառավը երբեմն հայտնվում է հերոսի ճանապարհին՝ փոխանցելով կարևոր տեղեկություն, խորհուրդ կամ առարկա, որը հետագայում վճռորոշ նշանակություն է ունենում սյուժեի զարգացման համար։ Մյուս դեպքերում նա դառնում է հերոսի փորձության կամ ընտրության կարևոր մասնակից՝ ստիպելով նրան դրսևորել խելամտություն, բարություն, համբերություն կամ քաջություն։ Աշխատանքում ուշադրություն է դարձվում նաև պառավի կերպարի երկակի բնույթին։ Մի կողմից նա կարող է մարմնավորել մայրական հոգատարությունը, կենսափորձը, ժողովրդական իմաստությունը և բարեգործությունը, իսկ մյուս կողմից՝ հանդես գալ որպես վտանգավոր, խորամանկ կամ կախարդական ուժ ունեցող հակառակորդ։ Այս երկակիությունը հեքիաթային կերպարին հաղորդում է բազմաշերտություն և թույլ է տալիս ուսումնասիրել բարու ու չարի, իմաստության ու խորամանկության, մարդկայինի ու գերբնականի սահմանագծերը։ Քննության են առնվում նաև կերպարի արտաքին նկարագրությունը, խոսքը, վարքագիծը, գործողությունները և մյուս հերոսների հետ փոխհարաբերությունները։

Տեխնոլոգիա

Աշխատությունը նվիրված է նավթային բաղադրիչներ պարունակող կեղտաջրերի լրացուցիչ մաքրման արդյունավետ եղանակների ուսումնասիրությանը՝ որպես սորբենտ օգտագործելով փքեցված պեռլիտը։ Հետազոտության առանցքում ջրային միջավայրից մնացորդային նավթամթերքների և հարակից աղտոտիչների հեռացման սորբցիոն գործընթացների ֆիզիկաքիմիական օրինաչափությունների բացահայտումն ու համապատասխան մաքրման տեխնոլոգիական մոտեցումների մշակումըն է։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում փքեցված պեռլիտի կառուցվածքային և սորբցիոն հատկություններին, մասնավորապես՝ դրա ծակոտկենությանը, զարգացած մակերեսին, փոքր խտությանը և հեղուկ միջավայրում նավթային բաղադրիչների կլանման հնարավորություններին։ Քննվում են կեղտաջրերի սկզբնական կազմի, աղտոտվածության աստիճանի և սորբենտի ֆիզիկական բնութագրերի ազդեցությունները մաքրման արդյունավետության վրա։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է սորբցիոն գործընթացի հիմնական օրինաչափությունների ուսումնասիրությունը, ինչը հնարավորություն է տալիս գնահատել նյութի կիրառելիությունը նախնական մաքրում անցած կեղտաջրերի վերջնական մշակման փուլում։ Կարևորվում է նաև տարբեր տեսակի նավթային աղտոտիչների վարքագծի ուսումնասիրությունը ջրային միջավայրում և դրանց փոխազդեցությունը պեռլիտի մակերևույթի հետ։ Տեխնոլոգիական տեսանկյունից դիտարկվում են մաքրման համակարգի կազմակերպման սկզբունքները, սորբցիոն նյութի արդյունավետ օգտագործման հնարավորությունները, գործընթացի կայունությունը և մաքրված ջրի որակի բարելավումը։ Առանձին ուշադրություն կարող է հատկացվել օգտագործված սորբենտի հետագա կառավարման խնդրին, քանի որ մաքրման արդյունավետ տեխնոլոգիան պետք է հաշվի առնի ոչ միայն աղտոտիչների հեռացումը ջրից, այլև երկրորդային թափոնների առաջացման և շրջակա միջավայրի վրա դրանց ազդեցության նվազեցման անհրաժեշտությունը։ Փքեցված պեռլիտի կիրառումը հետաքրքրություն է ներկայացնում նաև բնական հանքային հումքի արդյունավետ օգտագործման տեսանկյունից։ Հետազոտությունը կարող է ներառել տարբեր սորբցիոն նյութերի հատկությունների համեմատական գնահատում և պեռլիտի առավելությունների ու սահմանափակումների բացահայտում։ Բնապահպանական տեսանկյունից աշխատանքը կարևոր է նավթարդյունաբերության, նավթամթերքների պահպանման ու վերամշակման և այլ արդյունաբերական գործընթացների հետևանքով առաջացող կեղտաջրերի ազդեցության նվազեցման համար։ Ուսումնասիրության արդյունքները կարող են նպաստել ջրամաքրման տեխնոլոգիաների կատարելագործմանը, բնական սորբենտների կիրառման գիտական հիմքերի զարգացմանը և արդյունաբերական կեղտաջրերի մաքրման առավել արդյունավետ համակարգերի ձևավորմանը։

Քաղաքագիտություն

Դարբինյան Հ.Խ., հանդիսանում է գիտամեթոդական և վերլուծական բնույթի աշխատություն, որը նվիրված է ժամանակակից միջազգային հարաբերությունների համակարգի կառուցվածքի, զարգացման միտումների և հիմնական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Այն ներկայացնում է համաշխարհային քաղաքականության արդի վիճակը՝ ընդգրկելով պետությունների միջև քաղաքական, տնտեսական և անվտանգային փոխհարաբերությունների հիմնական ձևերը, գլոբալացման գործընթացների ազդեցությունը և միջազգային կազմակերպությունների դերը համաշխարհային կարգի ձևավորման մեջ։ Գրքում մանրամասն քննարկվում են միջազգային համակարգի փոփոխությունները սառը պատերազմի ավարտից հետո, ուժային կենտրոնների վերաձևավորումը, տարածաշրջանային հակամարտությունները և համագործակցության նոր ձևաչափերը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձված միջազգային անվտանգության խնդիրներին, դիվանագիտական հարաբերությունների զարգացման միտումներին, տնտեսական ինտեգրացիոն գործընթացներին և միջազգային իրավունքի դերին պետությունների փոխգործակցության մեջ։ Ներառված են նաև արդի գլոբալ մարտահրավերները՝ էներգետիկ անվտանգություն, միգրացիա, ահաբեկչություն և կլիմայական փոփոխություններ։ Այս աշխատությունը նախատեսված է ուսանողների, հետազոտողների, դիվանագիտական և պետական կառավարման ոլորտի մասնագետների համար՝ նպաստելով միջազգային հարաբերությունների ժամանակակից համակարգի խորքային և համակարգված ընկալմանը։

Պատմություն

Աշխատությունը նվիրված է «ումմա» հասկացության (իսլամական համայնք) կարգավիճակի և բովանդակային բնորոշման ուսումնասիրությանը՝ ըստ Ղուրանի և վաղ իսլամական սկզբնաղբյուրների։ Գրքում վերլուծվում են Ղուրանական տեքստերում «ումմա»-ի իմաստային դաշտերը, դրա կապը հավատքի, սոցիալական կազմակերպման և իրավական-էթիկական նորմերի հետ։ Հեղինակը ուսումնասիրում է նաև վաղ իսլամական ավանդույթներում՝ հադիսներում և պատմական քրոնիկներում, համայնքի ձևավորման գործընթացը, դրա քաղաքական և կրոնական բաղադրիչների փոխկապակցվածությունը, ինչպես նաև Մուհամմադ մարգարեի ժամանակաշրջանում «ումմա»-ի ինստիտուցիոնալացումը։ Աշխատության մեջ համադրվում են տեքստաբանական և պատմական-քննադատական մոտեցումներ՝ ցույց տալու համար հասկացության զարգացման դինամիկան և դրա ազդեցությունը իսլամական քաղաքակրթության ձևավորման վրա։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է իսլամագետների, պատմաբանների, աստվածաբանների և համեմատական կրոնագիտության մասնագետների համար՝ նպաստելով վաղ իսլամի սոցիալ-կրոնական կառուցվածքի ավելի խորքային ըմբռնմանը։

Գրականություն

Աշխատությունը նվիրված է 1944-1982 թվականների ընթացքում հայ և թուրքմենական գրականությունների միջև ձևավորված ու զարգացած կապերի ուսումնասիրությանը՝ անդրադառնալով երկու ժողովուրդների գրական և մշակութային փոխհարաբերությունների հիմնական ուղղություններին, դրանց զարգացման առանձնահատկություններին և փոխադարձ ազդեցություններին։ Ուսումնասիրության կենտրոնում հայ և թուրքմեն հեղինակների ստեղծագործական շփումներն են, գրական երկերի թարգմանությունն ու տարածումը, գրական մամուլի դերը, հեղինակների մասին քննադատական ու գրականագիտական անդրադարձները, ինչպես նաև տարբեր մշակութային միջոցառումների և ստեղծագործական կապերի նշանակությունը երկու գրական ավանդույթների փոխճանաչման գործում։ Աշխատության ժամանակագրական շրջանակը ներառում է խորհրդային շրջանի մի քանի տասնամյակներ, երբ Հայաստանի և Թուրքմենստանի գրական կյանքը զարգանում էր ընդհանուր մշակութային և հրատարակչական միջավայրում։ Այդ ժամանակաշրջանում գրական փոխանակումները հնարավորություն էին տալիս ընթերցողներին ծանոթանալու հարևան ժողովուրդների պատմությանը, մշակույթին, ազգային մտածողությանը և գրական կերպարային համակարգին։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում թարգմանական գրականությանը, որը կարևոր միջնորդ էր հայ և թուրքմեն հեղինակների ստեղծագործությունների տարածման համար։ Թարգմանությունների միջոցով երկու ժողովուրդների ընթերցողները հնարավորություն էին ստանում բացահայտելու միմյանց գրական ժառանգությունը, ժամանակակից հեղինակներին, բանաստեղծական և արձակ ստեղծագործությունները, ինչպես նաև ազգային թեմաների ու կերպարների յուրահատկությունները։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև այն գրողներին և գրականագետներին, որոնք իրենց գործունեությամբ նպաստել են հայ-թուրքմենական գրական երկխոսության զարգացմանը՝ թարգմանելով ստեղծագործություններ, ներկայացնելով հարակից գրականությունների ձեռքբերումները կամ հանդես գալով գրականագիտական գնահատականներով։ Կարևոր նշանակություն ունեն նաև գրական պարբերականները, հրատարակչությունները, ժողովածուները և մշակութային կազմակերպությունները, որոնք նպաստել են գրական կապերի ինստիտուցիոնալ զարգացմանը և ստեղծագործությունների շրջանառությանը։ Ուսումնասիրության միջոցով հնարավոր է պատկերացում կազմել այն մասին, թե ինչպես են տարբեր ժամանակաշրջաններում փոխվել գրական փոխհարաբերությունների բնույթը, ինչ թեմաներ և հեղինակներ են առավել մեծ հետաքրքրություն առաջացրել, և ինչ դեր են ունեցել թարգմանությունները երկու գրականությունների փոխադարձ ընկալման գործում։ Աշխատանքը կարևոր է նաև համեմատական գրականագիտության տեսանկյունից, քանի որ հայ և թուրքմենական գրականությունների զուգադրումը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու ընդհանուր թեմատիկ ու գեղարվեստական մոտիվներ, ազգային ինքնության արտահայտման ձևեր, պատմական հիշողության դրսևորումներ և գրական ավանդույթների առանձնահատկություններ։ Միաժամանակ այն ցույց է տալիս, որ գրական կապերը միայն ստեղծագործությունների փոխանակում չեն, այլ նաև մշակութային երկխոսության միջոց, որի շնորհիվ ժողովուրդները կարող են ավելի լավ ճանաչել միմյանց հոգևոր և գեղարվեստական աշխարհը։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը արժեքավոր նյութ է հայ-թուրքմենական մշակութային հարաբերությունների, խորհրդային շրջանի գրական գործընթացների, թարգմանական գրականության և երկու ժողովուրդների գրական փոխազդեցությունների մասին ամբողջական պատկերացում կազմելու համար։ Այն կարող է հետաքրքրել հայագիտությամբ, թուրքմենագիտությամբ, համեմատական գրականագիտությամբ, թարգմանագիտությամբ և մշակութային հարաբերությունների պատմությամբ զբաղվող մասնագետներին, ուսանողներին և ընթերցողներին։