Կազմակերպությունների ֆինանսատնտեսական գործունեության հաշվապահական հաշվառման հաշվային պլան և դրա կիրառական հրահանգ

Այլ առարկաներ

Աշխատությունը նվիրված է աշնանացան ցորենի համաշխարհային գենետիկական հավաքածուի ուսումնասիրմանը Շիրակի գոտու հողակլիմայական պայմաններում՝ նպատակ ունենալով գնահատել տարբեր նմուշների հարմարվողականությունը, արտադրողականությունը և սելեկցիոն արժեքը։ Վերլուծվում են սորտերի և գենոտիպերի աճի ու զարգացման առանձնահատկությունները, ձմեռադիմացկունությունը, երաշտադիմացկունությունը, հիվանդությունների նկատմամբ կայունությունը, ինչպես նաև բերքատվության և հատիկի որակի հիմնական ցուցանիշները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում տեղական բնական պայմաններին առավել համապատասխան գենետիկական նյութի հայտնաբերմանը և արժեքավոր տնտեսապես օգտակար հատկանիշների կրող ձևերի ընտրությանը՝ հետագա սելեկցիոն աշխատանքներում օգտագործելու նպատակով։ Ուսումնասիրությունը նաև գնահատում է շրջակա միջավայրի գործոնների ազդեցությունը ուսումնասիրվող նմուշների կենսաբանական և տնտեսական հատկանիշների վրա՝ ներկայացնելով համեմատական փորձարարական տվյալներ։ Աշխատությունը նպաստում է աշնանացան ցորենի գենոֆոնդի արդյունավետ օգտագործմանը, նոր բարձր բերքատու և կայուն սորտերի ստեղծմանը, ինչպես նաև Շիրակի գոտու պայմաններում հացահատիկային մշակաբույսերի արտադրության զարգացմանը։

Մաթեմատիկա

Այս թեման վերաբերում է այն բարձր զգայունության դետեկտորներին, որոնք հիմնված են երկրորդային էլեկտրոնային էմիսիայի (secondary electron emission) երևույթի վրա և նախատեսված են չափազանց կարճ ժամանակային գործընթացների գրանցման համար՝ պիկոսեկունդային և ենթապիկոսեկունդային (sub-picosecond) լուծաչափով։ Երկրորդային էլեկտրոնային էմիսիան տեղի է ունենում, երբ բարձր էներգիայով մասնիկը կամ ֆոտոնը բախվում է նյութի մակերեսին և առաջացնում է լրացուցիչ էլեկտրոնների արտանետում, որոնք կարող են օգտագործվել որպես ազդանշանի կրիչներ։ Այս սկզբունքի վրա կառուցված դետեկտորներում առաջնային ազդանշանը փոխակերպվում է երկրորդային էլեկտրոնների հոսքի, որը հետո ուժեղացվում և գրանցվում է շատ բարձր ժամանակային ճշգրտությամբ։ Պիկոսեկունդային և ենթապիկոսեկունդային լուծաչափ ստանալու համար կիրառվում են հատուկ արագ էլեկտրոնային բազմապատկիչներ, միկրոքանալային թիթեղներ (MCP), արագ էլեկտրական դաշտեր և ցածր իներտության նյութեր, որոնք նվազեցնում են ազդանշանի տարածման և հավաքման ժամանակային ուշացումները։

Իրավաբանություն

Գիրքը նվիրված է լեգիտիմության հիմնախնդրի տեսական ուսումնասիրությանը՝ այն դիտարկելով որպես իրավունքի կարևոր որակական հատկանիշ և իրավական համակարգի արդյունավետության հիմնարար նախապայման։ Աշխատությունում վերլուծվում են լեգիտիմության էությունը, դրա ձևավորման տեսական հիմքերը, իրավունքի և պետական իշխանության փոխադարձ կապը, ինչպես նաև իրավական նորմերի ընդունելիության և հասարակական ճանաչման նշանակությունը։ Հեղինակը քննարկում է իրավունքի լեգիտիմության չափանիշները, օրինականության և լեգիտիմության փոխհարաբերությունը, իրավական արժեքների, արդարության, հասարակական վստահության և իրավագիտակցության դերը իրավակարգի կայացման գործում։ Գրքում անդրադարձ է կատարվում նաև ժամանակակից իրավական համակարգերում լեգիտիմության ապահովման մեխանիզմներին, պետական ինստիտուտների գործունեության իրավական հիմքերին և մարդու իրավունքների պաշտպանության համատեքստում լեգիտիմության նշանակությանը։ Աշխատությունը նախատեսված է իրավաբանների, քաղաքական գիտության մասնագետների, հետազոտողների, ուսանողների, ինչպես նաև իրավունքի տեսության և պետական կառավարման հիմնախնդիրներով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Lեզվաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է XVI–XVII դարերի ռուսական վարքագրական գրականության լեզվի ուսումնասիրությանը՝ ավանդական լեզվական ու ոճական համակարգի պահպանման և նոր արտահայտչամիջոցների ձևավորման փոխհարաբերության տեսանկյունից։ Հետազոտության նյութ են ծառայում Միխայիլ Կլոպսկու վարքի Տուչկովյան խմբագրությունը, Յուլիանիա Լազարևսկայայի, Եպիֆանիոսի և ավագերեց Ավվակումի վարքերը, որոնց համադրական քննությունը հնարավորություն է տալիս հետևել ռուսական վարքագրության լեզվի զարգացման միտումներին և բացահայտել տարբեր ժամանակաշրջանների ու հեղինակային ոճերի առանձնահատկությունները։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է այն բանի վրա, թե ինչպես են միջնադարյան գրական ավանդույթին բնորոշ լեզվական կաղապարները, եկեղեցական-գրքային բառապաշարը, կայուն արտահայտությունները և պատումային կառուցվածքները փոխազդում կենդանի խոսքի, կենցաղային բառապաշարի և անհատական հեղինակային արտահայտչաձևերի հետ։ Վարքագրական ժանրը դիտարկվում է որպես կանոնական սկզբունքներով ձևավորված գրական համակարգ, որի հիմնական նպատակներից էր սրբի կյանքի, բարեպաշտության, հոգևոր փորձառության և բարոյական կերպարի ներկայացումը։ Այդ պատճառով տեքստերում ավանդաբար կիրառվում էին որոշակի թեմատիկ կառուցվածքներ, բնորոշ խոսքային բանաձևեր և բարձր գրքային ոճին համապատասխան լեզվական միջոցներ։ Միաժամանակ XVI–XVII դարերի ստեղծագործություններում նկատվող փոփոխությունները վկայում են ժանրի աստիճանական վերափոխման և իրական կյանքի, անձնական փորձի ու անհատական խոսքի առավել ակտիվ ներթափանցման մասին։ Քննության են առնվում բառապաշարային, ձևաբանական և շարահյուսական առանձնահատկությունները, եկեղեցասլավոնական ու արևելասլավոնական լեզվական տարրերի հարաբերակցությունը, ինչպես նաև խոսակցական և ժողովրդական արտահայտությունների գործածությունը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում պատմողի կերպարին և հեղինակային խոսքի անհատականացմանը։ Տարբեր տեքստերի համեմատությունը ցույց է տալիս, թե ինչպես կարող է ավանդական անանձնական կամ կանոնական պատումը աստիճանաբար ձեռք բերել ավելի ընդգծված հեղինակային բնույթ, հուզականություն և ինքնակենսագրական երանգներ։ Այս տեսանկյունից հատկապես նշանակալի է XVII դարի գրական մշակույթում առաջին դեմքով պատմելու, անձնական ապրումների ներկայացման և կենդանի խոսքին մոտ լեզվական կառուցվածքների տարածումը։ Ուսումնասիրվում են նաև ուղիղ խոսքի, երկխոսությունների, կրկնությունների, դիմումների, հուզական արտահայտությունների, գնահատողական բառապաշարի և պատկերավոր միջոցների գործառույթները։ Դրանք հնարավորություն են տալիս բացահայտել, թե ինչպես է վարքագրական պատումը դուրս գալիս խիստ կանոնական սահմաններից և ձեռք բերում գեղարվեստական ու ոճական նոր հատկանիշներ։ Կարևորվում է կենցաղային իրականության նկարագրությունների ընդլայնումը, քանի որ առօրյա կյանքի մանրամասների ներմուծումը տեքստերին հաղորդում է պատմական և սոցիալական լրացուցիչ բովանդակություն։ Ավանդույթի և նորույթի հարաբերակցությունը դիտարկվում է ոչ թե որպես հին ձևերի պարզ փոխարինում նորերով, այլ որպես շարունակական փոխազդեցություն, որի ընթացքում ժանրային կանոնը պահպանվում է՝ միաժամանակ հարմարվելով լեզվի, գրականության և հասարակական գիտակցության փոփոխություններին։ Առանձին ստեղծագործությունների լեզվական համեմատությունը հնարավորություն է տալիս որոշել տարբեր հեղինակների և խմբագրությունների մոտ ավանդական տարրերի պահպանման աստիճանը, ինչպես նաև բացահայտել նոր լեզվաոճական միտումների տարածման առանձնահատկությունները։ Հետազոտությունը կարևոր է նաև ռուս գրական լեզվի պատմության տեսանկյունից, քանի որ ուսումնասիրվող նյութը ներկայացնում է այն ժամանակաշրջանը, երբ գրքային և կենդանի խոսքային լեզվական տարրերի փոխազդեցությունն առավել նկատելի էր դառնում և նախադրյալներ էր ստեղծում հետագա գրական լեզվի զարգացման համար։ Լեզվական նյութի քննությունը միաժամանակ հնարավորություն է տալիս ավելի խորությամբ հասկանալ միջնադարյան ռուսական գրականության ժանրային համակարգի փոփոխությունները, հեղինակային ինքնագիտակցության զարգացումը և ավանդական հոգևոր գրականությունից դեպի առավել անհատականացված պատում անցնելու գործընթացը։ Նյութը կարող է օգտակար լինել ռուսաց լեզվի պատմության, պատմական ոճագիտության, հին ռուսական գրականության, տեքստաբանության, վարքագրության և միջնադարյան գրական մշակույթի ուսումնասիրությամբ զբաղվող բանասերների, հետազոտողների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Պատմություն

Աշխատությունը նվիրված է Հայկական հարցի ձևավորման, ընկալման և մեկնաբանության ուսումնասիրությանը մինչխորհրդային շրջանի հայ հասարակական-քաղաքական մտքի և պատմագրության մեջ։ Հետազոտության կենտրոնում այն գաղափարական, քաղաքական և պատմագիտական մոտեցումներն են, որոնց միջոցով հայ մտավորականությունը, հասարակական-քաղաքական գործիչները և պատմաբանները տարբեր ժամանակաշրջաններում ներկայացրել են Օսմանյան կայսրության հայ բնակչության իրավունքների, անվտանգության, ինքնավարության, բարենորոգումների և ազգային-քաղաքական ապագայի խնդիրները։ Աշխատության մեջ Հայկական հարցը դիտարկվում է ոչ միայն որպես միջազգային դիվանագիտության և մեծ տերությունների քաղաքականության խնդիր, այլև որպես հայ հասարակական մտքի զարգացման կարևոր ուղղություն, որի շուրջ ձևավորվել են տարբեր գաղափարական դիրքորոշումներ և քաղաքական ծրագրեր։ Ուսումնասիրվում են հայ պահպանողական, ազատական, ազգային-դեմոկրատական, սոցիալիստական և այլ ուղղությունների ներկայացուցիչների մոտեցումները, նրանց պատկերացումները ազգային իրավունքների պաշտպանության, ազգային ինքնության պահպանման, կրթության և մշակույթի զարգացման, քաղաքական ազատությունների ու ինքնակառավարման հնարավորությունների վերաբերյալ։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում այն պատմագիտական աշխատություններին և հեղինակներին, որոնք փորձել են վերլուծել Հայկական հարցի առաջացման պատճառները, դրա զարգացման փուլերը և հայ ժողովրդի պատմական ու քաղաքական իրավունքների հիմնավորումները։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու, թե ինչպես են պատմական իրադարձությունները, հատկապես Օսմանյան կայսրության հայաբնակ տարածքներում տեղի ունեցող քաղաքական և սոցիալական գործընթացները, ազդել հայ հասարակական-քաղաքական մտքի ձևավորման և Հայկական հարցի ընկալման վրա։ Քննարկվում են նաև եվրոպական քաղաքականության, միջազգային հարաբերությունների և մեծ տերությունների միջամտության վերաբերյալ հայ գործիչների գնահատականները, ինչպես նաև ազգային խնդիրների լուծման հնարավոր ուղիների շուրջ առկա տարակարծությունները։ Պատմագրական տեսանկյունից կարևորվում է տարբեր հեղինակների աշխատությունների համադրական ուսումնասիրությունը՝ բացահայտելու համար նրանց օգտագործած աղբյուրները, մեթոդաբանական մոտեցումները, գաղափարական ազդեցությունները և պատմական գործընթացների մեկնաբանության առանձնահատկությունները։ Հետազոտությունը կարող է օգտակար լինել Հայոց պատմությամբ, հայ քաղաքական մտքի պատմությամբ, պատմագրությամբ, ազգային-ազատագրական շարժումների պատմությամբ և Հայկական հարցի ուսումնասիրությամբ զբաղվող պատմաբանների, հետազոտողների, դասախոսների և ուսանողների համար։ Այն նպաստում է Հայկական հարցի վերաբերյալ հայ հասարակական և գիտական մտքի զարգացման ամբողջական պատկերացմանը՝ ընդգծելով դրա գաղափարական բազմազանությունը և պատմական նշանակությունը։

Գրականություն

Գիրքը նվիրված է պատմական և քաղաքական նշանակություն ունեցող մի իրադարձության քննությանը՝ այն ներկայացնելով որպես բարոյական, հասարակական և պատմական պատասխանատվության խնդիր։ Հեղինակը կենտրոնանում է տեղի ունեցածի հանգամանքների, նախապատմության և հետևանքների վրա՝ փորձելով բացահայտել այն գործողությունները, որոշումները և քաղաքական պայմանները, որոնք հանգեցրել են քննարկվող իրադարձությանը։ Աշխատության մեջ պատմական փաստերը զուգորդվում են քննադատական մեկնաբանությունների հետ, ինչի շնորհիվ ընթերցողը հնարավորություն է ստանում իրադարձությունը դիտարկել ոչ միայն ժամանակագրական, այլև բարոյական ու քաղաքական տեսանկյուններից։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում մարդկային կորուստներին, հասարակական արձագանքներին, պատասխանատվության հարցերին և պատմական հիշողության ձևավորմանը։ Հեղինակը կարող է անդրադառնալ նաև տարբեր կողմերի դիրքորոշումներին՝ փորձելով ներկայացնել իրադարձության շուրջ ձևավորված տեսակետների հակասությունները և դրանց ազդեցությունը հետագա պատմական զարգացումների վրա։ Հրատարակությունը կարևոր է հատկապես այն պատճառով, որ պատմական անցքերը դիտարկում է քննադատական հիշողության և արդարության որոնման համատեքստում՝ ընդգծելով անցյալի ուսումնասիրության նշանակությունը նմանատիպ իրադարձությունների կրկնությունը կանխելու համար։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, քաղաքականության և միջազգային հարաբերությունների ուսումնասիրողներին, լրագրողներին, հետազոտողներին և այն ընթերցողներին, ովքեր հետաքրքրված են պատմական հակասություններով, հասարակական պատասխանատվությամբ և անցյալի իրադարձությունների քննադատական վերլուծությամբ։