Կաթի և կաթնամթերքների բիոքիմիա

Այլ առարկաներ

Հանրային հարաբերությունները կամ PR-ը (Public Relations) կազմակերպության, անհատի կամ հաստատության և հասարակության միջև փոխադարձ վստահության, պատկերացման և հաղորդակցության ձևավորման ու կառավարման գործընթաց է, որի նպատակն է ստեղծել և պահպանել դրական հանրային կարծիք։ PR-ը ներառում է տեղեկատվության տարածում, լրատվամիջոցների հետ համագործակցություն, միջոցառումների կազմակերպում, ճգնաժամային հաղորդակցության կառավարում և բրենդի կամ կազմակերպության հեղինակության ձևավորում։ Դրա հիմնական գաղափարը ոչ թե ուղղակի վաճառքի խթանումն է, ինչպես գովազդի դեպքում, այլ երկարաժամկետ հարաբերությունների կառուցումը լսարանի հետ՝ հիմնված վստահության, թափանցիկության և երկկողմանի հաղորդակցության վրա։ PR-ը կիրառվում է բիզնեսում, պետական կառույցներում, հասարակական կազմակերպություններում և նույնիսկ անհատական մակարդակում՝ նպատակ ունենալով ճիշտ ներկայացնել գործունեությունը, կանխել կամ նվազեցնել բացասական տեղեկատվության ազդեցությունը և ձևավորել ցանկալի հանրային ընկալում։

Իրավաբանություն

Ազգային ժողովը պետության բարձրագույն ներկայացուցչական և օրենսդիր մարմինն է, որը կարևոր դեր ունի ժողովրդավարական կառավարման համակարգում և պետական իշխանության կազմակերպման գործընթացում։ Այն ներկայացնում է ժողովրդի կամքը և իրականացնում է օրենսդրական գործունեություն՝ ընդունելով օրենքներ, որոնք կարգավորում են հասարակական, քաղաքական, տնտեսական և իրավական հարաբերությունները։ Ազգային ժողովի հիմնական գործառույթներից են օրենքների մշակումը և ընդունումը, պետական բյուջեի հաստատումը, կառավարության գործունեության վերահսկողությունը, ինչպես նաև երկրի ներքին և արտաքին քաղաքականության կարևոր հարցերի քննարկումը։ Ժողովրդավարական պետություններում Ազգային ժողովը ձևավորվում է ընտրությունների միջոցով, ինչը ապահովում է քաղաքացիների մասնակցությունը պետական կառավարմանը և ժողովրդի իշխանության իրականացումը։ Պատգամավորները ներկայացնում են հասարակության տարբեր շերտերի շահերը և պարտավոր են գործել հանրային շահի պաշտպանության նպատակով։ Ազգային ժողովի գործունեությունը հիմնված է սահմանադրության և օրենքների վրա, իսկ նրա լիազորությունները սահմանվում են երկրի իրավական համակարգով։ Կարևոր նշանակություն ունի խորհրդարանական վերահսկողությունը, որի միջոցով Ազգային ժողովը հետևում է կառավարության և պետական այլ մարմինների գործունեությանը՝ ապահովելով իշխանության թափանցիկությունն ու հաշվետվողականությունը։ Ազգային ժողովը նաև կարող է նախաձեռնել օրենսդրական փոփոխություններ, ստեղծել հանձնաժողովներ, կազմակերպել քննարկումներ և լսումներ հասարակական կարևոր խնդիրների վերաբերյալ։ Ժամանակակից պետություններում խորհրդարանը հանդիսանում է քաղաքական բանավեճերի և տարբեր կարծիքների արտահայտման հիմնական հարթակը, որտեղ ձևավորվում են պետական զարգացման ռազմավարական ուղղությունները։ Ազգային ժողովի արդյունավետ գործունեությունը մեծապես կախված է պատգամավորների մասնագիտական պատրաստվածությունից, քաղաքական մշակույթից և հասարակության վստահությունից։ Եթե խորհրդարանը գործում է անկախ, արդար և օրենքի գերակայության սկզբունքներով, ապա այն նպաստում է ժողովրդավարության զարգացմանը, մարդու իրավունքների պաշտպանությանը և պետական կառավարման արդյունավետությանը։ Միևնույն ժամանակ կարևոր է, որ Ազգային ժողովի գործունեությունը լինի բաց և հասանելի հասարակության համար, քանի որ քաղաքացիների վստահությունը պետական ինստիտուտների նկատմամբ կարևոր պայման է երկրի կայուն զարգացման համար։ Այսպիսով, Ազգային ժողովը հանդիսանում է իրավական և ժողովրդավարական պետության կարևորագույն ինստիտուտներից մեկը, որն ապահովում է ժողովրդի ներկայացվածությունը, օրենքների ընդունումը և պետական իշխանության հավասարակշռված գործունեությունը։

Քաղաքագիտություն

Գրքում ներկայացվում են արտակարգ իրավիճակների տեսակները՝ բնական, տեխնոգեն և մարդկային գործունեության հետևանքով առաջացող իրավիճակները, դրանց վտանգներն ու հետևանքները։ Անդրադառնում է նաև քաղաքացիների անվտանգության ապահովման մեթոդներին, մասնագիտական և կազմակերպչական պատրաստականությանը, շտապ գործողությունների կանոններին և քաղաքացիական պաշտպանության համակարգի կազմակերպմանը։ Աշխատությունը նախատեսված է արտակարգ իրավիճակների կառավարման մասնագետների, ուսանողների, պետական և տեղական մարմինների աշխատակիցների համար, ինչպես նաև այն բոլորի համար, ովքեր հետաքրքրված են բնակչության պաշտպանությամբ և քաղաքացիական անվտանգության հիմնահարցերով, տրամադրելով համակարգված գիտելիքներ և գործնական ուղեցույցներ անվտանգության ապահովման ոլորտում։

Բժշկություն

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանում սուր թորշոմած կաթվածների համաճարակաբանական իրավիճակի գնահատմանը՝ պոլիոմիելիտի վերացման և դրա նկատմամբ շարունակական համաճարակաբանական հսկողության համատեքստում։ Հետազոտության կենտրոնում սուր թորշոմած կաթվածների դեպքերի հայտնաբերման, գրանցման, համաճարակաբանական հետազոտության և լաբորատոր վերահսկողության համակարգի արդյունավետությունն է, քանի որ նման դեպքերի հսկողությունը պոլիովիրուսի հնարավոր շրջանառությունը ժամանակին բացահայտելու հիմնական մեխանիզմներից է։ Քննվում են տարբեր տարիներին արձանագրված դեպքերի տարածվածության, տարիքային և տարածքային բաշխման առանձնահատկությունները, ինչպես նաև դրանց փոփոխությունների համաճարակաբանական նշանակությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում հսկողության համակարգի զգայունությանը և այն ցուցանիշներին, որոնց միջոցով հնարավոր է գնահատել հնարավոր դեպքերի ժամանակին հայտնաբերման ու հետազոտման որակը։ Դիտարկվում է վիրուսաբանական հետազոտությունների դերը՝ պոլիովիրուսով պայմանավորված և այլ ծագման կաթվածային վիճակները տարբերակելու ու պոլիոմիելիտի բացակայությունը համաճարակաբանական տվյալներով հիմնավորելու տեսանկյունից։ Հետազոտության շրջանակում ուսումնասիրվում են նաև պատվաստումային ծրագրերի և բնակչության իմունային պաշտպանության նշանակությունը, ինչպես նաև համաճարակաբանական հսկողության շարունակականության անհրաժեշտությունը նույնիսկ այն պայմաններում, երբ հիվանդության տեղային փոխանցում չի արձանագրվում։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում տարբեր ծագման սուր թորշոմած կաթվածների համաճարակաբանական կառուցվածքի ուսումնասիրությունը, որը հնարավորություն է տալիս գնահատելու հսկողության համակարգի կարողությունը՝ հայտնաբերելու կլինիկական առումով պոլիոմիելիտին նմանվող դեպքերը և ապահովելու դրանց հետագա ուսումնասիրությունը։ Անդրադարձ է կատարվում նաև տվյալների հավաքագրման, բժշկական հաստատությունների միջև տեղեկատվության փոխանցման, դեպքերի հետագա վերահսկման և միջազգային չափանիշների հետ համադրելի ցուցանիշների կիրառման նշանակությանը։ Նման հետազոտությունը կարևոր է պոլիոմիելիտից ազատ կարգավիճակի պահպանման և հնարավոր համաճարակաբանական վտանգների վաղ հայտնաբերման տեսանկյունից։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է համաճարակաբանության, վարակաբանության, վիրուսաբանության և հանրային առողջության մոտեցումները՝ գնահատելով սուր թորշոմած կաթվածների հսկողության համակարգը որպես պոլիոմիելիտի վերացման գործընթացի կարևոր բաղադրիչ։

Տնտեսագիտություն

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում զբոսաշրջային կազմակերպությունների ծախսերի հաշվառման մեթոդների ուսումնասիրությանը և դրանց կատարելագործման ուղիների բացահայտմանը։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են զբոսաշրջային կազմակերպությունների գործունեության ընթացքում ձևավորվող ծախսերի տեսակները, դրանց դասակարգման, փաստաթղթավորման, հաշվառման և վերահսկման առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում զբոսաշրջային ծառայությունների ինքնարժեքի ճիշտ ձևավորմանը, ծախսերի բաշխման մեթոդների ընտրությանը և հաշվապահական տեղեկատվության արդյունավետ օգտագործմանը կառավարչական որոշումների ընդունման գործընթացում։ Ուսումնասիրվում են կազմակերպությունների հիմնական և օժանդակ գործունեության հետ կապված ծախսերը, դրանց փոփոխության վրա ազդող գործոնները և հաշվառման համակարգի միջոցով ֆինանսական արդյունքների առավել ճշգրիտ գնահատման հնարավորությունները։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է գործող հաշվառման մեթոդների արդյունավետության գնահատումը և այն խնդիրների բացահայտումը, որոնք կարող են առաջանալ զբոսաշրջային ծառայությունների բազմազանության, սեզոնայնության, ծախսերի փոփոխականության և տարբեր ծառայությունների միջև ընդհանուր ծախսերի բաշխման պայմաններում։ Քննարկվում են հաշվառման կազմակերպման կատարելագործման, ժամանակակից տեղեկատվական տեխնոլոգիաների կիրառման, ծախսերի վերահսկման և կառավարչական հաշվառման տարրերի ընդլայնման հնարավորությունները։ Ծախսերի վերաբերյալ հավաստի և ժամանակին տեղեկատվության ձևավորումը դիտարկվում է որպես զբոսաշրջային կազմակերպությունների ֆինանսական կայունության, շահութաբերության բարձրացման և մրցունակության ապահովման կարևոր պայման։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել հաշվապահների, աուդիտորների, զբոսաշրջային կազմակերպությունների ղեկավարների և ֆինանսական մասնագետների, տնտեսագետների, հետազոտողների, ինչպես նաև հաշվապահական հաշվառման և զբոսաշրջության ոլորտներում սովորող ուսանողների համար։

Իրավաբանություն

Այս աշխատությունը նվիրված է հանցագործությունների քննության ընթացքում կիրառվող տակտիկական հնարքների իրավաչափության և թույլատրելիության սահմանների ուսումնասիրությանը։ Գրքում քննարկվում է, թե ինչ պայմաններում կարող են քննության արդյունավետությունն ապահովող տակտիկական միջոցներն ու հնարքները համարվել իրավաչափ, և որտեղ է անցնում դրանց կիրառման թույլատրելի սահմանը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում քննիչի և քրեական վարույթն իրականացնող այլ իրավասու անձանց գործողությունների իրավական հիմքերին, դրանց համապատասխանությանը օրենսդրության պահանջներին, մարդու իրավունքների և ազատությունների պաշտպանության սկզբունքներին, ինչպես նաև քրեական դատավարության հիմնարար երաշխիքներին։ Ուսումնասիրության շրջանակում դիտարկվում են տակտիկական հնարքների ընտրության և կիրառման պայմանները, դրանց նպատակահարմարությունը, համաչափությունը և քննության մասնակիցների իրավունքների նկատմամբ հարգանքի անհրաժեշտությունը։ Կարևորվում է այն սկզբունքը, որ հանցագործության բացահայտման և ապացույցների ձեռքբերման նպատակով կիրառվող տակտիկական մոտեցումները չպետք է վերածվեն անձի նկատմամբ անթույլատրելի ճնշման, մոլորեցման կամ նրա օրինական իրավունքների սահմանափակման միջոցի։ Գրքում անդրադարձ է կատարվում նաև այն խնդիրներին, որոնք կարող են առաջանալ հարցաքննության, առերեսման, ճանաչման ներկայացնելու, քննչական փորձարարության և այլ դատավարական գործողությունների ընթացքում տակտիկական հնարքներ կիրառելիս։ Վերլուծվում է տակտիկական հնարքի և դատավարական գործողության իրավական կարգավիճակի փոխհարաբերությունը, ինչպես նաև այն հարցը, թե ինչ չափանիշներով պետք է գնահատել կիրառված հնարքի օրինականությունն ու ընդունելիությունը։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի հատկապես այն տեսանկյունից, որ հանցագործությունների քննության արդյունավետությունը պետք է զուգակցվի արդար դատաքննության, օրինականության, մարդու արժանապատվության և պաշտպանության իրավունքի պահպանման հետ։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել իրավագիտության ուսանողների, քննիչների, դատախազների, փաստաբանների, դատավորների, քրեագետների, գիտաշխատողների և քրեական դատավարության ու դատական տակտիկայի հիմնախնդիրներով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։