Համայնքային ծառայողների աշխատավարձի կազմակերպման բարելավումը ՀՀ-ում (Վանաձորի քաղաքապետարանի օրինակով)

Մանկավարժություն

Աշխատությունը նվիրված է ավագ դպրոցի աշակերտների մոտ ռուսաց լեզվի դասերի ընթացքում բառակապակցությունից նախադասության անցման հնարավորությունների, կարողությունների և հմտությունների ձևավորման համակարգի մշակմանն ու ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է բացահայտել այն մանկավարժական և մեթոդական պայմանները, որոնք նպաստում են սովորողների կողմից բառակապակցությունների կառուցվածքային և իմաստային առանձնահատկությունների գիտակցմանը և դրանց հիման վրա ամբողջական, քերականորեն ճիշտ ու հաղորդակցական առումով նպատակային նախադասությունների կազմմանը։ Աշխատության շրջանակում ուսումնասիրվում են բառակապակցության և նախադասության փոխհարաբերությունները, դրանց կառուցվածքային տարբերությունները, շարահյուսական կապերը և իմաստային կազմակերպումը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն դժվարություններին, որոնք կարող են առաջանալ աշակերտների մոտ՝ բառակապակցությունից նախադասություն անցնելիս, մասնավորապես՝ բառերի քերականական ձևերի ճիշտ ընտրության, շարահյուսական կապերի հաստատման, նախադասության կառուցվածքի ձևավորման և մտքի ամբողջական արտահայտման գործընթացներում։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է ուսուցման մեթոդների և վարժությունների համակարգի մշակումը, որը կարող է զարգացնել աշակերտների լեզվական դիտարկման, վերլուծության, համադրման և ինքնուրույն խոսք կառուցելու կարողությունները։ Կարող են կիրառվել բառակապակցությունների ընդլայնման և վերափոխման, բառերի փոխարինման, նախադասությունների կազմման, շարահյուսական վերլուծության և ստեղծագործական խոսքային առաջադրանքների մեթոդներ։ Ուսումնասիրության մեջ կարևորվում է նաև աստիճանական ուսուցման սկզբունքը, որի միջոցով սովորողը պարզ կառուցվածքներից անցնում է ավելի բարդ նախադասությունների կազմությանը՝ միաժամանակ զարգացնելով քերականական և հաղորդակցական հմտությունները։ Մշակվող համակարգը կարող է նպաստել ոչ միայն ռուսերենի շարահյուսական գիտելիքների յուրացմանը, այլև սովորողների գրավոր և բանավոր խոսքի զարգացմանը, լեզվական մտածողության ձևավորմանը և ինքնուրույն արտահայտվելու կարողության բարձրացմանը։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել ռուսաց լեզվի ուսուցիչներին, մեթոդիստներին, մանկավարժներին, լեզվաբաններին, կրթության մասնագետներին, մանկավարժական բուհերի դասախոսներին ու ուսանողներին, ինչպես նաև ռուսերենի ուսուցման մեթոդիկայի ոլորտում հետազոտություններ իրականացնող մասնագետներին։

Քաղաքագիտություն

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության քաղաքական դաշտում իշխանության և ընդդիմության կողմից կիրառվող քաղաքական խոսույթի ուսումնասիրությանը և դրա հիմնական առանձնահատկությունների բացահայտմանը։ Հետազոտության կենտրոնում քաղաքական դերակատարների կողմից հանրության հետ հաղորդակցվելու, սեփական դիրքորոշումները ներկայացնելու, քաղաքական օրակարգ ձևավորելու և հասարակական աջակցություն ստանալու նպատակով օգտագործվող լեզվական ու հռետորական միջոցներն են։ Աշխատանքում քաղաքական խոսույթը դիտարկվում է ոչ միայն որպես քաղաքական գաղափարների և հայտարարությունների արտահայտման ձև, այլև որպես հասարակական ընկալումների, քաղաքական վարքագծի և իշխանություն–ընդդիմություն հարաբերությունների վրա ազդեցություն ունեցող կարևոր գործիք։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են վերլուծվել իշխանության և ընդդիմության ներկայացուցիչների ելույթները, հայտարարությունները, հարցազրույցները, հրապարակային բանավեճերը, նախընտրական ծրագրերը և զանգվածային լրատվամիջոցներում ու հանրային հարթակներում տարածվող քաղաքական հաղորդագրությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում քաղաքական բառապաշարին, հիմնական թեմատիկ շեշտադրումներին, արժեքային գնահատականներին, հակադրությունների կառուցմանը, քաղաքական խնդիրների ներկայացման եղանակներին և տարբեր սոցիալական խմբերի նկատմամբ ուղղված հաղորդակցական ռազմավարություններին։ Կարևոր ուղղություն է իշխանության և ընդդիմության խոսույթի համեմատական ուսումնասիրությունը՝ բացահայտելու համար նրանց կողմից կիրառվող ընդհանուր և տարբերակիչ մոտեցումները։ Վերլուծության միջոցով կարող են ուսումնասիրվել այնպիսի երևույթներ, ինչպիսիք են «մենք–նրանք» հակադրության ձևավորումը, քաղաքական հակառակորդի կերպարի կառուցումը, պատասխանատվության վերագրումը, ձեռքբերումների կամ խնդիրների մեկնաբանությունը, ազգային և պետական շահերի ներկայացումը, ինչպես նաև հասարակական վախերի, ակնկալիքների և դժգոհությունների քաղաքականացման եղանակները։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև քաղաքական խոսույթի փոփոխություններին տարբեր քաղաքական փուլերում և հասարակական-քաղաքական իրադարձությունների ազդեցությանը քաղաքական հաղորդակցության բովանդակության ու ձևի վրա։ Առանձին նշանակություն կարող է ունենալ զանգվածային լրատվամիջոցների և սոցիալական մեդիայի դերի ուսումնասիրությունը, քանի որ ժամանակակից քաղաքական հաղորդակցությունը մեծապես պայմանավորված է տեղեկատվության տարածման արագությամբ, հանրային արձագանքի անմիջականությամբ և տարբեր քաղաքական ուժերի կողմից թվային հարթակների օգտագործմամբ։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս ավելի լավ հասկանալ, թե ինչպես են քաղաքական ուժերը ձևակերպում իրենց օրակարգը, ներկայացնում սեփական գործունեությունը, մեկնաբանում քաղաքական իրադարձությունները և փորձում ազդել հասարակական կարծիքի վրա։ Աշխատանքի արդյունքները կարող են նպաստել Հայաստանի քաղաքական հաղորդակցության առանձնահատկությունների, իշխանություն–ընդդիմություն փոխհարաբերությունների և հասարակական կարծիքի ձևավորման մեխանիզմների առավել խորքային ընկալմանը։ Այն կարող է հետաքրքրել քաղաքագետներին, քաղաքական հաղորդակցության և մեդիայի մասնագետներին, սոցիոլոգներին, լեզվաբաններին, լրագրողներին, հետազոտողներին, ուսանողներին և Հայաստանի ժամանակակից քաղաքական գործընթացներով հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Պատմություն

Gevorg Chaush-ը հայ ազգային ազատագրական շարժման նշանավոր ֆիդայական հրամանատարներից էր, ով գործել է 19-րդ դարի վերջում և 20-րդ դարի սկզբին՝ Օսմանյան կայսրության հայկական բնակավայրերում հայ բնակչության ինքնապաշտպանության և իրավունքների պաշտպանության նպատակով։ Նա հայտնի է իր կազմակերպչական կարողություններով, անձնական խիզախությամբ և զինված պայքարում ցուցաբերած վճռականությամբ, հատկապես Մուշի, Սասունի և շրջակա շրջանների ինքնապաշտպանական մարտերում։ Գևորգ Չաուշը համագործակցել է այլ հայտնի ֆիդայական առաջնորդների հետ, ինչպիսիք են Անդրանիկ Օզանյանը և Սեբաստացի Մուրադը՝ մասնակցելով հայկական գյուղերի պաշտպանությանը և թուրքական ու քրդական զինված խմբերի հարձակումների դեմ դիմադրությանը։ Նրա գործունեությունը կապված է նաև Հայ հեղափոխական դաշնակցության գաղափարախոսության և կազմակերպչական շրջանակների հետ, որոնք նպատակ ունեին բարձրացնել հայկական հարցը միջազգային ասպարեզում և ապահովել հայ ժողովրդի անվտանգությունը։ Չաուշը աչքի էր ընկնում ոչ միայն ռազմական հմտություններով, այլ նաև իր հեղինակությամբ ժողովրդի շրջանում, որտեղ նրան ընկալում էին որպես պաշտպան և ազատագրական պայքարի խորհրդանիշ։ Նա զոհվել է 1907 թվականին Սուլուխի մոտ տեղի ունեցած մարտի ընթացքում, որը համարվում է ֆիդայական շարժման կարևոր դրվագներից մեկը։ Գևորգ Չաուշի կերպարը մինչ այսօր պահպանվում է որպես ազգային հերոսի օրինակ՝ խորհրդանշելով ինքնապաշտպանություն, ազատության ձգտում և ազգային դիմադրություն։

Իրավաբանություն

Այս աշխատությունը նվիրված է միջազգային իրավունքում ժողովուրդների ինքնորոշման իրավունքի ժամանակակից հիմնահարցերի ուսումնասիրությանը։ Գրքում վերլուծվում է ինքնորոշման իրավունքի ձևավորումն ու զարգացումը միջազգային իրավունքի համակարգում, դրա իրավական բնույթը, բովանդակությունը և միջազգային իրավունքի հիմնարար սկզբունքների շարքում ունեցած նշանակությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հարցին, թե ովքեր կարող են համարվել ինքնորոշման իրավունքի կրողներ, ինչ պայմաններում է այդ իրավունքը իրագործելի և ինչպիսի իրավական ձևերով կարող է դրսևորվել։ Ուսումնասիրության շրջանակում դիտարկվում են ինքնորոշման ներքին և արտաքին դրսևորումները, ժողովուրդների քաղաքական կարգավիճակի ազատ որոշման, տնտեսական, սոցիալական և մշակութային զարգացման հնարավորությունները, ինչպես նաև պետության տարածքային ամբողջականության և ինքնիշխանության սկզբունքների հետ դրանց հարաբերակցությունը։ Աշխատությունը անդրադառնում է նաև ինքնորոշման իրավունքի և անջատման հարցերի փոխկապակցվածությանը՝ ուսումնասիրելով այն իրավական ու քաղաքական մոտեցումները, որոնք ձևավորվել են միջազգային պրակտիկայում։ Քննության են առնվում միջազգային պայմանագրերը, ՄԱԿ-ի շրջանակներում ընդունված փաստաթղթերը, միջազգային դատարանների և այլ իրավասու մարմինների դիրքորոշումները, ինչպես նաև միջազգային իրավունքի զարգացման ընթացքում առաջացած հակասական մոտեցումները։ Առանձին կարևորություն է տրվում այն խնդրին, թե ինչպես պետք է հավասարակշռվեն ինքնորոշման իրավունքը, տարածքային ամբողջականությունը, ուժի չկիրառման և պետությունների ներքին գործերին չմիջամտելու սկզբունքները։ Աշխատության մեջ կարող են ուսումնասիրվել նաև ինքնորոշման իրավունքի կիրառման ժամանակակից մարտահրավերները՝ կապված ազգային, էթնիկ և այլ խմբերի իրավունքների պաշտպանության, հակամարտությունների կարգավորման և միջազգային խաղաղության ու անվտանգության պահպանման հետ։ Գիրքը հնարավորություն է տալիս ավելի խորությամբ հասկանալ ինքնորոշման իրավունքի բարդ և բազմաշերտ բնույթը, դրա զարգացման միտումները և ժամանակակից միջազգային իրավունքում դրա իրացման հետ կապված հիմնախնդիրները։ Այն կարող է օգտակար լինել միջազգային իրավունքի մասնագետների, իրավագիտության ուսանողների, գիտաշխատողների, դիվանագետների, միջազգային հարաբերությունների ոլորտի մասնագետների և ժողովուրդների ինքնորոշման ու մարդու իրավունքների պաշտպանության հարցերով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Փիլիսոփայություն

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է 19-րդ դարի 40-50-ական թվականների Կոստանդնուպոլսի և Զմյուռնիայի ավետարանական մամուլի միջոցով ձևավորված դավանական նոր իրավիճակի և կրոնական ըմբռնումների ուսումնասիրությանը։ Գրքում վերլուծվում են այդ ժամանակաշրջանի հայ հասարակական և կրոնական կյանքի փոփոխությունները, ավետարանական շարժման տարածման գործընթացները, գաղափարական քննարկումները և դրանց արտացոլումը մամուլի էջերում։ Հեղինակը ուսումնասիրում է կրոնական գաղափարների զարգացման ուղղությունները, դավանաբանական հարցերի շուրջ ծավալված բանավեճերը, եկեղեցական հարաբերությունները և այն ազդեցությունը, որն ունեցել են հրապարակախոսական նյութերը հասարակական մտածողության ձևավորման վրա։ Աշխատության մեջ օգտագործվում են պատմական մամուլի աղբյուրներ, որոնց միջոցով ներկայացվում են ժամանակի մտավոր, հոգևոր և մշակութային միջավայրի առանձնահատկությունները։ Գիրքը կարևոր նշանակություն ունի 19-րդ դարի հայ կրոնական պատմության, բողոքական համայնքների ձևավորման, հայկական մամուլի զարգացման և հասարակական գաղափարների ուսումնասիրության համար։ Այն նախատեսված է հայագետների, պատմաբանների, կրոնագետների, եկեղեցագիտության մասնագետների, հետազոտողների, ուսանողների և հայ մշակութային ու հոգևոր ժառանգությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Պատմություն

Աշխատությունը նվիրված է 1878-1914 թվականներին Օսմանյան կայսրության տարածքում, մասնավորապես Արևմտյան Հայաստանի վեց հիմնական նահանգներում՝ Վանի, Բիթլիսի, Էրզրումի, Խարբերդի, Դիարբեքիրի և Սեբաստիայի վիլայեթներում, հայ բնակչության թվաքանակի վերաբերյալ առկա վիճակագրական տվյալների ուսումնասիրությանը և համեմատական վերլուծությանը։ Հետազոտության առանցքում Օսմանյան կառավարության և Կոստանդնուպոլսի Հայոց պատրիարքարանի կողմից հավաքագրված ու հրապարակված ժողովրդագրական տվյալներն են, դրանց ձևավորման մեթոդաբանությունը, հավաստիության աստիճանը, տարբերությունների պատճառները և քաղաքական նշանակությունը։ Ուսումնասիրությունը հատկապես կարևոր է նրանով, որ տվյալ ժամանակաշրջանում հայ բնակչության թվաքանակի և դրա հարաբերակցության հարցը մյուս էթնիկ ու կրոնական խմբերի նկատմամբ դուրս էր գալիս զուտ ժողովրդագրական վիճակագրության շրջանակներից և անմիջականորեն առնչվում էր Հայկական հարցին, միջազգային դիվանագիտությանը և Օսմանյան կայսրության արևելյան նահանգներում բարեփոխումների իրականացման խնդրին։ Աշխատանքը ներկայացնում է այն հանգամանքները, որոնց պայմաններում բնակչության թվաքանակի վերաբերյալ վիճակագրական տվյալները կարող էին դառնալ քաղաքական ու դիվանագիտական պայքարի կարևոր գործիք։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում Բեռլինի պայմանագրից հետո ձևավորված իրավիճակին, երբ արևմտահայաբնակ նահանգներում բնակչության ժողովրդագրական պատկերի վերաբերյալ տվյալները կարևոր նշանակություն ստացան բարեփոխումների անհրաժեշտության և դրանց տարածքային ու քաղաքական հիմնավորման քննարկումներում։ Հետազոտության կարևոր բաժիններից է Օսմանյան պաշտոնական վիճակագրության և Հայոց պատրիարքարանի տվյալների համադրումը։ Ուսումնասիրության մեջ մանրամասն անդրադարձ է կատարվում պատրիարքարանի կողմից 1878-1880 և 1913-1914 թվականներին կազմակերպված մարդահամարներին, դրանց անցկացման ընթացքին, հարցաթերթերի բովանդակությանը, տեղական հոգևոր և վարչական կառույցների մասնակցությանը, ինչպես նաև այն դժվարություններին ու խոչընդոտներին, որոնց հանդիպել են տվյալների հավաքագրման ընթացքում։ Միաժամանակ վերլուծվում են Օսմանյան վիճակագրության առանձնահատկությունները և այն գործոնները, որոնք կարող էին ազդել բնակչության հաշվառման ամբողջականության ու արդյունքների վրա։ Համեմատական տվյալները ցույց են տալիս, որ երկու կառույցների ներկայացրած թվերը էականորեն տարբերվում էին միմյանցից, հատկապես վեց նահանգների հայ բնակչության հաշվարկներում, ինչն ուսումնասիրության մեջ դիտարկվում է ոչ միայն որպես վիճակագրական մեթոդների տարբերության, այլև տվյալ ժամանակաշրջանի քաղաքական իրադրության համատեքստում։ Աշխատանքը փորձում է պարզել, թե որքանով կարող էին վարչական սահմանները, հաշվառման մեթոդները, կրոնական պատկանելության հիմքով բնակչության դասակարգումը, տեղական իշխանությունների գործունեությունը, միգրացիաները և այլ ժողովրդագրական գործընթացներ ազդել վերջնական թվերի վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում նաև այն հարցին, թե ինչպես էր բնակչության թվաքանակի խնդիրը ներկայացվում միջազգային դիվանագիտական գործընթացներում, հատկապես այն ժամանակաշրջաններում, երբ հայկական բարեփոխումների հարցը կրկին ակտիվորեն հայտնվում էր միջազգային օրակարգում։ Հետազոտությունը կարևոր աղբյուրագիտական նշանակություն ունի, քանի որ ոչ միայն ներկայացնում է վիճակագրական թվերը, այլև փորձում է գնահատել դրանց՝ որպես պատմական աղբյուրների արժեքը, սահմանափակումները և փոխադարձ համադրելիությունը։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս խուսափել որևէ մեկ վիճակագրական համակարգի տվյալները մեխանիկորեն ընդունելուց և խնդիրը դիտարկել ավելի լայն՝ քաղաքական, վարչական, ժողովրդագրական և աղբյուրագիտական համատեքստում։ Աշխատանքի կարևորությունը հատկապես ընդգծվում է Հայոց ցեղասպանության նախօրյակի ժողովրդագրական պատկերը վերականգնելու տեսանկյունից, քանի որ նախապատերազմյան հայ բնակչության թվաքանակի վերաբերյալ տարբեր տվյալները հետագայում նշանակալի դեր են ունեցել ինչպես պատմագիտական ուսումնասիրություններում, այնպես էլ զոհերի թվաքանակի և ցեղասպանության ժողովրդագրական հետևանքների վերաբերյալ քննարկումներում։ Ուսումնասիրությունը նաև հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել Օսմանյան կայսրության բազմազգ և բազմակրոն հասարակության ժողովրդագրական կառուցվածքի մասին՝ ուշադրություն դարձնելով ոչ միայն հայերի բացարձակ թվաքանակին, այլև նրանց տեսակարար կշռին տվյալ տարածքների ընդհանուր բնակչության մեջ։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը համադրում է պատմական ժողովրդագրության, աղբյուրագիտության, վիճակագրական վերլուծության և Հայկական հարցի պատմության մոտեցումները՝ բացահայտելու համար արևմտահայության թվաքանակի վերաբերյալ տվյալների ձևավորման, ներկայացման և քաղաքական օգտագործման առանձնահատկությունները 1878-1914 թվականներին։ Այն արժեքավոր է հայոց պատմությամբ, Օսմանյան կայսրության պատմությամբ, Հայկական հարցով, արևմտահայության ժողովրդագրությամբ և Հայոց ցեղասպանության նախապատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների ու հետազոտողների համար։