Համաշխարհայնացումը և Հայաստանի կրթության համակարգի հիմնախնդիրները

Մաթեմատիկա

Вводный курс математической логики աշխատությունը մաթեմատիկական տրամաբանության հիմունքներին նվիրված ուսումնական ձեռնարկ է, որը ներկայացնում է ֆորմալ տրամաբանության հիմնական հասկացությունները և մեթոդները, այն բացատրում է նախադասությունների տրամաբանությունը, պրեդիկատների տրամաբանությունը, տրամաբանական կապիչները և ճշմարտության աղյուսակները, ինչպես նաև ապացուցման համակարգերի հիմունքները, գիրքը անդրադառնում է ֆորմալ լեզուների կառուցմանը, դեդուկտիվ համակարգերին և տրամաբանական բանաձևերի փոխակերպման կանոններին, միաժամանակ ընդգրկելով որոշելիության և ապացուցելիության հիմնական գաղափարները, ինչը այն դարձնում է կարևոր աղբյուր մաթեմատիկայի, տեսական ինֆորմատիկայի և փիլիսոփայության ուսանողների համար։

Կենսաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում տոքսոպլազմոզի էպիզոոտոլոգիական և համաճարակաբանական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ ուշադրություն դարձնելով ինչպես հիվանդության շրջանառությանը կենդանիների պոպուլյացիաներում, այնպես էլ մարդու վարակման հնարավորություններին ու տարածման օրինաչափություններին։ Հետազոտությունը կարևոր է տոքսոպլազմոզը որպես կենդանիների և մարդու համար ընդհանուր՝ զոոնոզային մակաբուծային վարակ դիտարկելու տեսանկյունից, քանի որ հիվանդության համաճարակաբանական պատկերը ձևավորվում է հարուցիչի, կենդանական վերջնական և միջանկյալ տերերի, շրջակա միջավայրի և մարդու կենսակերպի փոխազդեցության արդյունքում։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են վերլուծվել հիվանդության տարածվածությունը Հայաստանի տարբեր բնակավայրերում և աշխարհագրական գոտիներում, կենդանիների վարակվածության մակարդակը, վարակի սեզոնային դինամիկան, տարիքային կամ տեսակային առանձնահատկությունները և այն բնական ու սոցիալական գործոնները, որոնք նպաստում են հարուցչի պահպանմանն ու փոխանցմանը։ Հայաստանի վերաբերյալ նախկին հետազոտություններում տոքսոպլազմոզի համաճարակաբանության և էպիզոոտոլոգիայի հարցերը ուսումնասիրվել են նաև տարբեր կենդանիների և մարդկանց խմբերի շրջանում, այդ թվում՝ մսի կոմբինատի աշխատողների շրջանում, իսկ 1990 թվականին հրապարակվել են Հայաստանի պայմաններում կատարված համատեղ էպիդեմիոլոգիական և էպիզոոտոլոգիական ուսումնասիրությունների արդյունքներ։ Հատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել վարակի հիմնական աղբյուրներին և փոխանցման ուղիներին, այդ թվում՝ կատուների և կատվիազգիների դերին, կենդանական ծագման սննդամթերքի օգտագործմանը, հում կամ ոչ բավարար ջերմային մշակված մսի միջոցով վարակման հնարավորությանը, ինչպես նաև շրջակա միջավայրի աղտոտվածությանը։ Էպիզոոտոլոգիական տվյալների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պարզելու, թե կենդանիների որ տեսակներն են առավել կարևոր վարակի պահպանման և տարածման գործընթացում և ինչ պայմաններում է ձևավորվում վարակի առավել բարձր մակարդակ։ Միաժամանակ համաճարակաբանական բաղադրիչը հնարավորություն է տալիս գնահատելու մարդու վարակման ռիսկը և տարբեր բնակչական խմբերի նկատմամբ կանխարգելիչ միջոցառումների անհրաժեշտությունը։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից կարող է լինել նաև ախտորոշման մեթոդների գնահատումը։ Հայաստանի գիտական գրականության մեջ տոքսոպլազմոզի վերաբերյալ ուսումնասիրվել է իմունաբանական ախտորոշման կիրառական նշանակությունը, ինչպես նաև մշակվել են հիվանդության ախտորոշման և կանխարգելման արդյունավետության բարձրացմանն ուղղված մեթոդական մոտեցումներ։ Հետազոտությունը կարող է ներառել նաև վարակվածության ցուցանիշների համեմատական վերլուծություն՝ ըստ տարածաշրջանների, կենդանիների տեսակների, սեզոնների և այլ գործոնների, ինչը թույլ է տալիս բացահայտել հիվանդության տարածման օրինաչափությունները և առավել ռիսկային օջախները։ Ստացված տվյալների հիման վրա հնարավոր է մշակել համաճարակաբանական հսկողության, կենդանիների շրջանում վարակի վերահսկման, սննդային անվտանգության և բնակչության իրազեկման ավելի նպատակային միջոցառումներ։ Թեման ունի ինչպես տեսական, այնպես էլ գործնական նշանակություն, քանի որ տոքսոպլազմոզի տարածման մեխանիզմների ուսումնասիրությունը կարևոր է մարդու և կենդանիների առողջության պահպանման, անասնաբուժական վերահսկողության և զոոնոզային հիվանդությունների կանխարգելման համար։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել համաճարակաբաններին, մակաբուծաբաններին, վարակաբաններին, անասնաբույժներին, կենսաբաններին, բժշկական և անասնաբուժական բուհերի դասախոսներին, ասպիրանտներին և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին։

Տնտեսագիտություն

Ինստիտուտները և արդյունավետ շուկաները ժամանակակից տնտեսագիտության կարևոր հասկացություններից են, որոնք բացատրում են, թե ինչպես է կազմակերպվում տնտեսական վարքագիծը և ինչպես են ձևավորվում ռեսուրսների բաշխման մեխանիզմները։ Ինստիտուտները հասարակության կողմից ձևավորված կանոնների, օրենքների, նորմերի և կազմակերպությունների համակարգ են, որոնք կարգավորում են տնտեսական հարաբերությունները և նվազեցնում անորոշությունը։ Դրանք կարող են լինել ինչպես ձևական՝ օրենքներ, պայմանագրեր, պետական կարգավորումներ, այնպես էլ ոչ ձևական՝ ավանդույթներ, սոցիալական նորմեր և վարքագծային կանոններ։ Ինստիտուտների հիմնական դերը տնտեսության մեջ այն է, որ դրանք ապահովում են սեփականության իրավունքների պաշտպանություն, պայմանագրերի կատարում և գործարքների անվտանգություն, ինչը կարևոր նախապայման է շուկաների արդյունավետ գործունեության համար։ Արդյունավետ շուկան այն շուկան է, որտեղ գները լիարժեք արտացոլում են առկա տեղեկատվությունը, և ռեսուրսները բաշխվում են հնարավորինս օպտիմալ ձևով՝ նվազագույն կորուստներով։ Այս դեպքում շուկայի մասնակիցները՝ գնորդները և վաճառողները, ունեն բավարար տեղեկատվություն և կարող են կայացնել ռացիոնալ որոշումներ։ Ինստիտուտների որակը անմիջական ազդեցություն ունի շուկաների արդյունավետության վրա, քանի որ թույլ ինստիտուտները կարող են առաջացնել կոռուպցիա, տեղեկատվական ասիմետրիա և շուկայական ձախողումներ։ Ընդհակառակը՝ ուժեղ իրավական համակարգը, թափանցիկ կարգավորումները և վստահության բարձր մակարդակը նպաստում են ներդրումների աճին, տնտեսական աճին և մրցակցության զարգացմանը։ Ժամանակակից տնտեսագիտությունում մեծ նշանակություն ունի ինստիտուցիոնալ մոտեցումը, որը շեշտում է, որ տնտեսական զարգացումը կախված է ոչ միայն ռեսուրսներից, այլ նաև այն կանոններից և կառույցներից, որոնք ձևավորում են տնտեսական վարքագիծը։

Գրականություն

Մխիթար Գոշը (Մխիթար Գոշ 1130–1213) հայ միջնադարյան գրականության և իրավագիտության հսկայական ազդեցություն ունեցող գործիչ է, որը համարվում է հայկական իրավաբանական և աստվածաբանական գրականության դասական ներկայացուցիչ։ Նա առավել հայտնի է իր «Դատական կանոնագրությամբ» (կամ «Հանրապետական կամ Քաղաքացիական օրենսգիրք») և «Քրիստոնեական բարոյագիտություն» գործերով, որոնց միջոցով զարգացրել է իրավագիտության, բարոյագիտության և վարչական իրավունքի հիմնարար սկզբունքները։ Մխիթար Գոշի ստեղծագործություններում առկա է իրավունքի ու արդարադատության հաստատման գաղափարը, ինչպես նաև հասարակական կյանքի կարգի, օրդինացիայի և բարոյական նորմերի ձևավորման կարևորությունը։ Նրա դատական կանոնագրությունը ներառում է քաղաքացիական, քրեական և վարչական իրավունքի նորմերը՝ հիմնված Հայկական եկեղեցու, ավանդույթի և դասական իրավական սկզբունքների վրա, ինչը թույլ է տալիս ապահովել արդարադատություն և իրավական պաշտպանություն հասարակության բոլոր շերտերի համար։ Գործերի լեզուն պարզ, հասկանալի ու ուսուցողական է, ինչի շնորհիվ դրանք օգտագործվել են ինչպես իրավաբանական պրակտիկայում, այնպես էլ կրթական նպատակներով՝ միջնադարյան Հայաստանի և նրա շրջակա շրջանների իրավագիտական ուսուցման համար։ Մխիթար Գոշի ստեղծագործությունները կարևոր դեր են ունեցել իրավական և մշակութային ժառանգության պահպանման, հասարակական կյանքի կանոնակարգման և հայ իրավագիտության զարգացման գործում։ Նրա նուրբ վերլուծություններն ու սկզբունքները մինչև այսօր դիտվում են որպես իրավական մտքի դասական օրինակ և հանդիսանում են հայկական իրավաբանության հիմքերի կարևոր բաղադրիչ։

Մաթեմատիկա

Աշխատությունը նվիրված է միկրոպոլյար օրթոտրոպ թիթեղների և հեծանների թերմոէլաստիկության կիրառական մաթեմատիկական մոդելների մշակմանը և ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմքում գտնվում է այն խնդիրը, թե ինչպես են ջերմաստիճանային փոփոխությունները, նյութի առաձգական հատկությունները և նրա ներքին միկրոկառուցվածքը փոխազդում բարակ և երկարավուն կառուցվածքային տարրերի մեխանիկական վարքի վրա։ Դասական առաձգականության տեսությունը հաճախ նյութը դիտարկում է որպես շարունակական միջավայր, սակայն միկրոկառուցվածք ունեցող նյութերի դեպքում այդ մոտեցումը կարող է ամբողջությամբ չարտացոլել նյութի իրական վարքը։ Միկրոպոլյար մեխանիկայի շրջանակում նյութի յուրաքանչյուր նյութական կետին, բացի տեղափոխություններից, թույլատրվում են նաև անկախ պտտական ազատության աստիճաններ, ինչի շնորհիվ հնարավոր է հաշվի առնել միկրոկառուցվածքի ազդեցությունը դեֆորմացիաների և լարումների վրա։ Օրթոտրոպ նյութերի առանձնահատկությունն այն է, որ դրանց մեխանիկական հատկությունները տարբեր ուղղություններով տարբեր են։ Այդպիսի հատկություններ կարող են բնորոշ լինել կոմպոզիտային նյութերին, շերտավոր կառուցվածքներին, որոշակի ուղղորդված մանրաթելային նյութերին և այլ անիզոտրոպ համակարգերին։ Երբ նման նյութը ենթարկվում է ջերմաստիճանի փոփոխության, առաջանում են ջերմային ընդարձակման կամ կծկման երևույթներ, որոնք կարող են հանգեցնել ներքին լարումների, դեֆորմացիաների, ծռման և կառուցվածքի ընդհանուր հավասարակշռության փոփոխության։ Աշխատության կարևոր նպատակներից է այդ երևույթների մաթեմատիկական նկարագրությունը։ Դրա համար կարող են կառուցվել դիֆերենցիալ հավասարումների համակարգեր, որոնք կապում են տեղափոխությունները, պտտական դաշտերը, լարումները, դեֆորմացիաները և ջերմաստիճանային դաշտը։ Միկրոպոլյար մոտեցման դեպքում մոդելներում ընդգրկվում են ոչ միայն դասական մեխանիկական մեծությունները, այլև միկրոպտույտներին և դրանց հետ կապված լարվածություններին վերաբերող պարամետրեր։ Սա թույլ է տալիս ավելի մանրամասն նկարագրել այն կառուցվածքների վարքը, որոնց համար նյութի միկրոմասշտաբային առանձնահատկությունները կարող են նշանակություն ունենալ։ Թիթեղների համար մաթեմատիկական մոդելները կարող են հիմնված լինել բարակ կառուցվածքների տեսության համապատասխան մոտեցումների վրա։ Ուսումնասիրվում են թիթեղի հարթության մեջ և հաստության ուղղությամբ առաջացող ջերմային ու մեխանիկական ազդեցությունները, ինչպես նաև սահմանային պայմանների ազդեցությունը։ Հետազոտության ընթացքում հնարավոր է ստանալ այնպիսի հավասարումներ, որոնք հնարավորություն են տալիս որոշել թիթեղի դեֆորմացված վիճակը, ջերմային ընդարձակումը, լարվածությունների բաշխումը և միկրոպտույտների բնութագրերը տարբեր արտաքին պայմաններում։ Հեծանների դեպքում խնդիրը կարող է պարզեցվել՝ հաշվի առնելով կառուցվածքի երկարությունը, լայնությունն ու հաստությունը և դրանց հարաբերակցությունները։ Այդպիսի մոդելները հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրել ջերմային ազդեցության տակ գտնվող հեծանի ծռումը, տեղաշարժերը, ներքին լարումները և կայունության առանձնահատկությունները։ Հատուկ նշանակություն ունի նյութի օրթոտրոպ բնույթի պահպանումը մաթեմատիկական նկարագրության մեջ, քանի որ տարբեր ուղղություններով նյութի առաձգական և ջերմային հատկությունների տարբերությունը կարող է էապես փոխել կառուցվածքի վարքը։ Աշխատության կարևոր բաղադրիչ կարող է լինել սահմանային խնդիրների լուծման վերլուծական կամ թվային մեթոդների մշակումը։ Կախված խնդրի բարդությունից՝ կարող են կիրառվել փոփոխականների տարանջատման, շարքերի, ինտեգրալային փոխակերպումների, թվային մոտարկումների կամ այլ մաթեմատիկական մեթոդներ։ Ստացված լուծումները հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրել հիմնական պարամետրերի ազդեցությունը կառուցվածքի լարվածադեֆորմացիոն վիճակի վրա և կատարել տարբեր մոդելների համեմատություն։ Հետազոտության կիրառական նշանակությունը պայմանավորված է նրանով, որ թերմոմեխանիկական ազդեցությունները կարևոր են բազմաթիվ ինժեներական կառուցվածքների նախագծման և շահագործման ժամանակ։ Ջերմաստիճանի փոփոխության պայմաններում աշխատող բարակ թիթեղները և հեծանները կարող են կիրառվել մեքենաշինության, ավիացիոն և տիեզերական տեխնիկայի, շինարարական կոնստրուկցիաների, էներգետիկայի և այլ ոլորտներում։ Այդպիսի համակարգերի հաշվարկային մոդելները հնարավորություն են տալիս կանխատեսել դեֆորմացիաները և լարումները, գնահատել կառուցվածքի հուսալիությունը և ընտրել աշխատանքի համար համապատասխան նյութական ու երկրաչափական պարամետրեր։ Միկրոպոլյար տեսության օգտագործումը հատկապես կարևոր է այն դեպքերում, երբ կառուցվածքի փոքր չափերը կամ նյութի ներքին կառուցվածքը սկսում են էապես ազդել նրա մեխանիկական հատկությունների վրա։ Այս մոտեցումը կարող է կիրառելի լինել նաև ժամանակակից միկրոկառուցվածքային և կոմպոզիտային նյութերի մոդելավորման խնդիրներում։ Աշխատության գիտական նշանակությունը կայանում է թերմոէլաստիկության, միկրոպոլյար մեխանիկայի և օրթոտրոպ նյութերի տեսության համադրման մեջ։ Մոդելները հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրել դասական տեսության և միկրոկառուցվածքը հաշվի առնող մոտեցումների տարբերությունները, գնահատել լրացուցիչ միկրոպոլյար պարամետրերի ազդեցությունը և պարզել, թե ինչ պայմաններում են այդ ազդեցությունները դառնում էական։ Հետազոտությունը կարող է հետաքրքրել կիրառական մաթեմատիկոսներին, մեխանիկներին, նյութագետներին, ինժեներներին, կառուցվածքային մեխանիկայի մասնագետներին և մաթեմատիկական մոդելավորմամբ զբաղվող հետազոտողներին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը նպատակ ունի ստեղծել և վերլուծել միկրոպոլյար օրթոտրոպ թիթեղների և հեծանների թերմոէլաստիկ վարքը նկարագրող մաթեմատիկական մոդելներ՝ հաշվի առնելով նյութի անիզոտրոպությունը, ջերմաստիճանային ազդեցությունները և միկրոկառուցվածքային առանձնահատկությունները, և այդպիսով ապահովել բարդ ինժեներական կառուցվածքների լարվածադեֆորմացիոն վիճակի ավելի ճշգրիտ տեսական ու հաշվարկային գնահատման հնարավորություն։

Գրականություն

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է XVII–XVIII դարերի հայ իրականության գեղարվեստական վերարտադրությանը ժամանակակից հայ պատմավեպում՝ բացահայտելով այն եղանակները, որոնց միջոցով պատմական անցյալը վերածվում է գրական պատումի և ձեռք բերում նոր գաղափարական ու գեղագիտական նշանակություն։ Ուսումնասիրության կենտրոնում հայ ժողովրդի պատմության բարդ և հակասական մի ժամանակաշրջանն է, որը բնորոշվում էր քաղաքական անկայունությամբ, օտար տերությունների ազդեցությամբ, ազգային ինքնության պահպանման դժվարություններով, ազատագրական ձգտումներով, սոցիալական հակասություններով և մշակութային կյանքի շարունակական զարգացմամբ։ Այս պատմական միջավայրի գեղարվեստական ներկայացումը ժամանակակից հայ պատմավեպում հնարավորություն է տալիս ոչ միայն վերականգնելու անցյալի պատկերն ու մթնոլորտը, այլև այն վերաիմաստավորելու ներկայի արժեքային և գաղափարական հարցադրումների շրջանակում։ Ուսումնասիրության կարևոր խնդիրներից է պատմական փաստի և գեղարվեստական երևակայության փոխհարաբերության բացահայտումը։ Պատմավեպը չի սահմանափակվում փաստերի ճշգրիտ շարադրանքով․ պատմական իրադարձությունները դառնում են գեղարվեստական աշխարհի կառուցման հիմք, իսկ իրական անձանց և դեպքերի կողքին կարող են ստեղծվել երևակայական կերպարներ ու իրավիճակներ, որոնք հնարավորություն են տալիս ավելի խորությամբ ներկայացնելու ժամանակաշրջանի հասարակական և հոգեբանական մթնոլորտը։ Այդ եղանակով պատմությունը ձեռք է բերում մարդկային չափում, քանի որ մեծ քաղաքական իրադարձությունները ներկայացվում են անհատների ճակատագրերի, հարաբերությունների, ներքին ապրումների և բարոյական ընտրությունների միջոցով։ Ժամանակակից պատմավեպերում առանձնահատուկ նշանակություն ունի ազգային ինքնության և պատմական հիշողության թեման։ XVII–XVIII դարերի իրադարձությունների գեղարվեստական վերակերտումը հաճախ կապված է հայ ժողովրդի ինքնությունը պահպանելու, մշակութային արժեքները պաշտպանելու և ազգային ապագայի մասին մտածելու խնդիրների հետ։ Անցյալի հերոսների պայքարը, կորուստներն ու ձեռքբերումները ներկայացվում են ոչ միայն որպես պատմական իրողություններ, այլև որպես ազգային հիշողության մաս, որը կարող է ազդեցություն ունենալ հետագա սերունդների ինքնագիտակցության վրա։ Այս համատեքստում պատմավեպը հանդես է գալիս որպես անցյալի և ներկայի միջև երկխոսության յուրահատուկ ձև։ Ուսումնասիրության մեջ կարևոր տեղ է հատկացվում նաև ազատագրական գաղափարների գեղարվեստական արտացոլմանը։ Դարաշրջանի քաղաքական պայմանները, ազգային ազատության ձգտումները և պետականության գաղափարը պատմավեպերում հաճախ դառնում են սյուժետային հիմնական առանցքներ։ Հերոսները կանգնում են անձնական անվտանգության և ազգային պարտքի, սեփական կյանքի և ընդհանուր նպատակի միջև ընտրության առաջ։ Նրանց վարքագիծը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու հայրենասիրության, անձնազոհության, հավատարմության և պատասխանատվության գաղափարները՝ միաժամանակ ցույց տալով պատմական պայքարի մարդկային գինը։ Պատմական իրականության գեղարվեստական պատկերման կարևոր բաղադրիչ է ժամանակաշրջանի կենցաղի և մշակութային միջավայրի վերականգնումը։ Պատմավեպերում ներկայացվում են մարդկանց առօրյան, սովորույթները, հասարակական հարաբերությունները, հոգևոր և մշակութային կյանքը, քաղաքային ու գյուղական միջավայրերը, ինչպես նաև ժամանակաշրջանին բնորոշ բարքերը։ Այս մանրամասները նպաստում են պատմական հավաստիության տպավորության ստեղծմանը և ընթերցողին հնարավորություն են տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու XVII–XVIII դարերի հայ հասարակության մասին։ Միաժամանակ այդ կենցաղային ու մշակութային պատկերը հաճախ ծառայում է կերպարների բնավորության բացահայտմանը և նրանց սոցիալական միջավայրի ձևավորմանը։ Առանձնահատուկ ուշադրության է արժանի պատմական անձի գեղարվեստական կերպավորումը։ Իրական պատմական գործիչը պատմավեպում վերածվում է ոչ միայն պատմության գործող անձի, այլև գրական կերպարի, որի միջոցով հեղինակը կարող է ուսումնասիրել իշխանության, պատասխանատվության, հայրենասիրության, բարոյական ընտրության և մարդկային թուլությունների խնդիրները։ Պատմական կերպարի մարդկայնացումը հնարավորություն է տալիս նրան ներկայացնել ոչ միայն որպես հերոսական կամ քաղաքական նշանակություն ունեցող անհատ, այլև որպես հակասություններով, զգացմունքներով ու ներքին պայքարով օժտված մարդ։ Ուսումնասիրության մեջ կարևոր է նաև ժամանակակից հայ պատմավեպի գեղարվեստական առանձնահատկությունների քննությունը։ Պատմական նյութի մատուցման ժամանակ օգտագործվում են տարբեր պատմողական եղանակներ, բազմաշերտ սյուժեներ, երկխոսություններ, հոգեբանական նկարագրություններ և պատմական ու անձնական ժամանակների զուգահեռում։ Այս միջոցներով հեղինակը կարողանում է համադրել պատմական լայն համայնապատկերը և անհատի ներքին աշխարհը՝ ստեղծելով անցյալի բազմակողմանի պատկերը։ XVII–XVIII դարերի հայ իրականության գեղարվեստական արտացոլումը կարևոր նշանակություն ունի նաև ժամանակակից պատմական գիտակցության ձևավորման տեսանկյունից։ Պատմավեպը հնարավորություն է տալիս ընթերցողին ոչ միայն ճանաչելու անցյալի իրադարձությունները, այլև դրանք զգալու կերպարների ճակատագրերի և մարդկային ապրումների միջոցով։ Այդ պատճառով պատմական գրականությունը կարող է նպաստել պատմական հիշողության պահպանմանը՝ միաժամանակ խթանելով անցյալի նկատմամբ քննադատական և բազմակողմանի վերաբերմունքը։ Այս ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ ժամանակակից հայ պատմավեպում XVII–XVIII դարերի իրականությունը վերածվում է ոչ միայն անցյալի նկարագրության, այլև ազգային ինքնության, պատմական հիշողության, ազատության, պետականության և մարդու բարոյական պատասխանատվության մասին խորհելու միջոցի։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել հայ գրականության պատմությամբ, պատմավեպի ժանրով, ազգային պատմական հիշողությամբ և ժամանակակից հայ արձակով հետաքրքրվող ընթերցողներին՝ հնարավորություն տալով հասկանալու, թե ինչպես է անցյալի բարդ պատմական իրականությունը վերաիմաստավորվում ժամանակակից գեղարվեստական մտածողության շրջանակում։