Հիշարժան տարեթվերի օրացույց 1953

Իրավաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության վճռաբեկ դատարանի իրավական կարգավիճակի համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ պատմաիրավական, տեսական և գործնական տեսանկյուններից։ Հետազոտության շրջանակում վերլուծվում են բարձրագույն դատական ատյանի ձևավորման և զարգացման առանձնահատկությունները, դրա տեղն ու դերը Հայաստանի դատական իշխանության համակարգում, ինչպես նաև դատական պաշտպանության և արդարադատության արդյունավետ իրականացման գործում ունեցած նշանակությունը։ Պատմաիրավական ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հետևելու վճռաբեկ ատյանի ինստիտուտի ձևավորման գործընթացին, դրա իրավական կարգավորման փոփոխություններին և տարբեր ժամանակաշրջաններում ունեցած գործառույթների զարգացմանը։ Տեսական հատվածում ուշադրություն է դարձվում վճռաբեկ դատարանի իրավական բնույթին, լիազորություններին, դատական ակտերի վերանայման սահմաններին, դատական պրակտիկայի միասնականության ապահովման և օրենքի միատեսակ կիրառության խնդիրներին։ Գործնական վերլուծության շրջանակում կարևորվում է վճռաբեկ վարույթի առանձնահատկությունների ուսումնասիրությունը, այդ թվում՝ դատական ակտերի բողոքարկման հիմքերը, ընդունելիության չափանիշները, դատարանի կողմից իրավական հարցերի գնահատումը և կայացվող որոշումների ազդեցությունը ստորադաս դատարանների հետագա գործունեության վրա։ Աշխատությունը անդրադառնում է նաև դատական իշխանության անկախության, իրավական որոշակիության, արդար դատաքննության և անձի դատական պաշտպանության իրավունքի ապահովման հետ կապված խնդիրներին։ Վճռաբեկ դատարանի գործունեությունը դիտարկվում է ոչ միայն որպես կոնկրետ գործերի վերանայման մեխանիզմ, այլև որպես իրավական համակարգում միասնական և կանխատեսելի դատական պրակտիկայի ձևավորման կարևոր գործիք։ Ուսումնասիրությունը կարող է օգտակար լինել իրավաբանների, դատավորների, փաստաբանների, իրավագիտության ուսանողների, գիտաշխատողների և դատական համակարգի գործունեությամբ հետաքրքրվող մասնագետների համար՝ նպաստելով վճռաբեկ արդարադատության դերի և իրավական կարգավիճակի ավելի խորքային ընկալմանը։

Իրավաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է իրավական պետության գաղափարի պատմական ձևավորման, տեսական բովանդակության և զարգացման հիմնական փուլերի ուսումնասիրությանը՝ տարբեր ժամանակաշրջանների քաղաքական-իրավական ուսմունքների համատեքստում։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է այն գաղափարների և սկզբունքների վրա, որոնց աստիճանական զարգացումը հանգեցրել է պետական իշխանությունը իրավունքով սահմանափակելու, մարդու ազատություններն ու իրավունքները պաշտպանելու և իշխանության իրականացումը իրավական նորմերին ենթարկելու ժամանակակից պատկերացումների ձևավորմանը։ Քննության են առնվում պետության, իրավունքի, արդարության, ազատության և իշխանության փոխհարաբերությունների վերաբերյալ վաղ փիլիսոփայական մոտեցումները՝ բացահայտելով դրանց նշանակությունը հետագա իրավաքաղաքական հայեցակարգերի զարգացման համար։ Պատմական զարգացման ընթացքում առանձնացվում են այն գաղափարական նախադրյալները, որոնց հիման վրա աստիճանաբար ձևավորվել են օրենքի գերակայության, պետական իշխանության սահմանափակման, քաղաքացիների իրավական հավասարության և իշխանության պատասխանատվության սկզբունքները։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում բնական իրավունքի տեսություններին, որոնց շրջանակում մարդու որոշ իրավունքներ և ազատություններ դիտարկվել են որպես պետական իշխանությունից անկախ և նրան նախորդող արժեքներ։ Ուսումնասիրվում է հասարակական դաշինքի գաղափարի ազդեցությունը պետության իրավական բնույթի ընկալման վրա՝ իշխանության օրինականության հիմքում հասարակության համաձայնությունը և անհատի իրավունքների պաշտպանությունը դիտարկելու տեսանկյունից։ Կարևորվում է իշխանությունների բաժանման սկզբունքի ձևավորումը և դրա նշանակությունը պետական իշխանության կենտրոնացման սահմանափակման, տարբեր իշխանական մարմինների միջև փոխադարձ հավասարակշռության և վերահսկողության ապահովման համար։ Դիտարկվում են նաև սահմանադրականության գաղափարների զարգացումը, սահմանադրության՝ որպես բարձրագույն իրավական ուժ ունեցող ակտի նշանակությունը և պետական մարմինների գործունեությունը իրավական սահմաններում կազմակերպելու անհրաժեշտությունը։ Առանձին քննության առարկա է իրավունքի գերակայության գաղափարը, որի համաձայն պետական իշխանությունը ոչ միայն ստեղծում և կիրառում է իրավական նորմեր, այլև ինքն է ենթարկվում իրավական սահմանափակումների։ Այս սկզբունքը կապվում է իրավական որոշակիության, օրենքի առջև հավասարության, կամայական իշխանության սահմանափակման և անձի իրավունքների արդյունավետ պաշտպանության հետ։ Ուսումնասիրվում է նաև իրավական պետության և ժողովրդավարության փոխհարաբերությունը՝ ներկայացուցչական կառավարման, քաղաքական մասնակցության, հանրային իշխանության հաշվետվողականության և քաղաքացիական հասարակության զարգացման համատեքստում։ Կարևորվում է անկախ դատական իշխանության դերը, քանի որ իրավական նորմերի իրական գերակայությունը ենթադրում է մարդու իրավունքների պաշտպանության և պետական մարմինների գործողությունների իրավաչափության վերահսկման գործուն մեխանիզմների առկայություն։ Իրավական ուսմունքների պատմական համեմատությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել, թե ինչպես են տարբեր փիլիսոփայական և իրավաբանական դպրոցներ մեկնաբանել պետության ու իրավունքի հարաբերակցությունը և ինչպիսի տարբեր լուծումներ են առաջարկել իշխանության սահմանների վերաբերյալ։ Քննության են առնվում դասական բնական իրավական, իրավական պոզիտիվիստական, ազատական, սահմանադրական և այլ տեսական ուղղությունների մոտեցումները՝ դրանց ընդհանրությունների և սկզբունքային տարբերությունների բացահայտմամբ։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում այն հանգամանքին, որ իրավական պետությունը չի սահմանափակվում միայն օրենքների և պետական ինստիտուտների ձևական գոյությամբ։ Դրա բովանդակային կողմը ենթադրում է մարդու արժանապատվության, հիմնական իրավունքների, իրավական հավասարության և արդար դատաքննության երաշխավորում, ինչպես նաև պետական իշխանության կանխատեսելի ու իրավաչափ իրականացում։ Դիտարկվում է իրավական պետության հայեցակարգի զարգացումը նոր և նորագույն ժամանակներում, երբ այն աստիճանաբար կապվում է սահմանադրական ժողովրդավարության, մարդու իրավունքների միջազգային պաշտպանության և սոցիալական պետության վերաբերյալ պատկերացումների հետ։ Կարևորվում է նաև իրավական մշակույթի և իրավագիտակցության նշանակությունը, քանի որ իրավական պետության սկզբունքների արդյունավետ իրականացումը կախված է ոչ միայն օրենսդրական կարգավորումներից, այլև պետական հաստատությունների գործունեության որակից, հասարակության իրավական արժեքներից և իրավունքի նկատմամբ վստահությունից։ Պատմատեսական վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս ցույց տալ, որ ժամանակակից իրավական պետության գաղափարը ձևավորվել է երկարատև մտավոր զարգացման արդյունքում և ներառում է տարբեր դարաշրջաններում մշակված մի շարք սկզբունքների համադրություն։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի նաև ժամանակակից պետական և իրավական համակարգերի գնահատման տեսանկյունից, քանի որ պատմականորեն ձևավորված չափանիշները հնարավորություն են տալիս վերլուծել սահմանադրական կարգի, իշխանությունների բաժանման, դատական անկախության, մարդու իրավունքների պաշտպանության և պետական պատասխանատվության իրականացման աստիճանը։ Հետազոտության տեսական նշանակությունը պայմանավորված է իրավական պետության գաղափարի ծագման և զարգացման վերաբերյալ համակարգված պատկերացում ձևավորելու, տարբեր իրավափիլիսոփայական մոտեցումների միջև կապերը բացահայտելու և ժամանակակից իրավական համակարգերում դրանց ազդեցությունը գնահատելու հնարավորությամբ։ Նյութը կարող է օգտակար լինել պետության և իրավունքի տեսության, իրավական ու քաղաքական ուսմունքների պատմության, սահմանադրական իրավունքի, իրավափիլիսոփայության և քաղաքագիտության ոլորտների մասնագետների, իրավաբանների, հետազոտողների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Մանկավարժություն

Այս աշխատությունը նվիրված է ավագ դպրոցականների մասնագիտական կողմնորոշման հիմնախնդրի ուսումնասիրությանը ժամանակակից դպրոցի պայմաններում՝ հաշվի առնելով սովորողների անձնային, կրթական և սոցիալական զարգացման առանձնահատկությունները։ Հետազոտության շրջանակում մասնագիտական կողմնորոշումը դիտարկվում է որպես շարունակական մանկավարժական և սոցիալ-հոգեբանական գործընթաց, որի նպատակն է օգնել սովորողին բացահայտելու սեփական հետաքրքրությունները, կարողությունները, հակումները և արժեքային կողմնորոշումները, ինչպես նաև դրանք համադրելու կրթության և ապագա մասնագիտական գործունեության հնարավորությունների հետ։ Աշխատության մեջ քննարկվում են ավագ դպրոցական տարիքի հոգեբանական առանձնահատկությունները, ինքնագիտակցության և ինքնորոշման զարգացումը, մասնագիտական նախասիրությունների ձևավորման գործոնները և մասնագիտության ընտրության վրա ընտանիքի, դպրոցի, հասակակիցների, հասարակության ու աշխատաշուկայի ազդեցությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ժամանակակից աշխատաշուկայի փոփոխություններին, նոր մասնագիտությունների առաջացմանը, տեխնոլոգիական զարգացմանը և դրանց պայմաններում մասնագիտական կողմնորոշման համակարգի արդիականացման անհրաժեշտությանը։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություն է դպրոցի դերի բացահայտումը մասնագիտական ինքնորոշման գործընթացում։ Քննարկվում են դասղեկների, ուսուցիչների, հոգեբանների, մասնագիտական կողմնորոշման մասնագետների և ծնողների համագործակցության հնարավորությունները, ինչպես նաև սովորողների անհատական կարիքներին համապատասխան խորհրդատվական և տեղեկատվական աշխատանքի կազմակերպումը։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ մասնագիտական կողմնորոշման տարբեր մեթոդներին՝ հետաքրքրությունների և ընդունակությունների բացահայտման թեստավորում, մասնագիտությունների վերաբերյալ տեղեկատվության տրամադրում, մասնագիտական փորձառության ձևավորման միջոցառումներ, հանդիպումներ ոլորտի մասնագետների հետ, մասնագիտական փորձաշրջաններ, նախագծային աշխատանք և կրթական հետագծի պլանավորում։ Կարևորվում է նաև սովորողի ինքնուրույն որոշումների կայացման կարողության զարգացումը, քանի որ արդյունավետ մասնագիտական կողմնորոշումը չպետք է սահմանափակվի որևէ մասնագիտություն ընտրելու ուղղակի խորհուրդներով, այլ պետք է նպաստի գիտակցված և հիմնավորված ընտրություն կատարելու կարողության ձևավորմանը։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են բացահայտվել նաև մասնագիտական կողմնորոշման առկա համակարգի խնդիրները՝ տեղեկատվության անհավասար հասանելիություն, մասնագիտությունների վերաբերյալ կարծրատիպեր, ծնողական ճնշում, սովորողի իրական կարողությունների և ընտրված մասնագիտության անհամապատասխանություն, ինչպես նաև դպրոցական և աշխատաշուկայական միջավայրերի միջև կապի սահմանափակություն։ Աշխատությունը նպատակ ունի ներկայացնելու այն մանկավարժական պայմաններն ու արդյունավետ մոտեցումները, որոնք կարող են նպաստել ավագ դպրոցականների գիտակցված մասնագիտական ինքնորոշմանը և կրթական հետագծի ճիշտ ընտրությանը։ Նյութը կարող է օգտակար լինել ուսուցիչների, դպրոցների ղեկավարների, մանկավարժ-հոգեբանների, մասնագիտական կողմնորոշման մասնագետների, կրթության կազմակերպիչների, հետազոտողների, դասախոսների և համապատասխան մասնագիտություններով սովորող ուսանողների համար։

Քաղաքագիտություն

Այս կուրսային աշխատանքը նվիրված է էթնոքաղաքական կոնֆլիկտների էության, առաջացման պատճառների և զարգացման դինամիկայի ուսումնասիրությանը՝ ընդգրկելով դրանց սոցիալական, քաղաքական և պատմական հիմքերը։ Աշխատանքում ներկայացվում է, որ էթնոքաղաքական կոնֆլիկտները ծագում են տարբեր էթնիկ խմբերի միջև շահերի, ինքնության, ռեսուրսների բաշխման և քաղաքական ներկայացվածության շուրջ առաջացող հակասություններից, որոնք հաճախ խորանում են պատմական անարդարությունների, տարածքային վեճերի և պետական քաղաքականության ազդեցությամբ։ Վերլուծվում են կոնֆլիկտների հիմնական տեսակները՝ սեկցիոն, անջատողական, միջէթնիկ և պետական մակարդակի հակամարտություններ, ինչպես նաև դրանց զարգացման փուլերը՝ լարվածության կուտակումից մինչև բաց ռազմական կամ քաղաքական բախումներ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ինքնության քաղաքականության դերին և այն գործոններին, որոնք կարող են ինչպես սրել, այնպես էլ մեղմել կոնֆլիկտները՝ ներառյալ պետական կառավարման արդյունավետությունը, ժողովրդավարական ինստիտուտների կայունությունը և միջազգային միջամտությունը։ Աշխատանքում քննարկվում են նաև հակամարտությունների կարգավորման մեխանիզմները՝ բանակցություններ, միջնորդություն, խաղաղության համաձայնագրեր և միջազգային կազմակերպությունների դերակատարությունը, այդ թվում՝ United Nations-ի գործունեությունը խաղաղապահության և հակամարտությունների կանխարգելման ոլորտում։ Կուրսայինի նպատակն է ձևավորել ամբողջական պատկերացում էթնոքաղաքական կոնֆլիկտների վերաբերյալ՝ ընդգծելով դրանց բազմաշերտ բնույթը և կարգավորման անհրաժեշտությունը կայուն միջազգային հարաբերությունների ապահովման համար։

Տնտեսագիտություն

Աշխատավարձը աշխատանքի դիմաց աշխատողին տրվող դրամական վարձատրությունն է, որը ձևավորվում է աշխատողի և գործատուի միջև կնքված աշխատանքային հարաբերությունների արդյունքում։ Դրա էությունը կայանում է նրանում, որ այն հանդիսանում է աշխատուժի գնի արտահայտություն և միաժամանակ բնակչության եկամտի հիմնական աղբյուրներից մեկը։ Աշխատավարձը ոչ միայն փոխհատուցում է կատարված աշխատանքի համար, այլ նաև խթան է հանդիսանում աշխատանքի արդյունավետության բարձրացման համար։ Աշխատավարձի մակարդակը կախված է մի շարք գործոններից՝ աշխատանքի բարդությունից, աշխատողի որակավորումից, արտադրողականությունից, շուկայի պահանջարկից և տնտեսության ընդհանուր վիճակից։ Աշխատավարձի հիմնական տեսակներից է ժամանակային աշխատավարձը, որը հաշվարկվում է աշխատած ժամանակի հիման վրա՝ օրինակ ժամային, օրական կամ ամսական վճարով։ Մյուս հիմնական տեսակը գործարքային աշխատավարձն է, երբ վարձատրությունը կախված է կատարված աշխատանքի քանակից կամ արտադրանքի ծավալից, այսինքն՝ որքան շատ աշխատանք է կատարվում, այնքան բարձր է վարձատրությունը։ Կա նաև խառը աշխատավարձի համակարգ, որը համադրում է ժամանակային և գործարքային ձևերը՝ ապահովելով և՛ կայունություն, և՛ արտադրողականության խթան։ Բացի այդ, որոշ դեպքերում կիրառվում են պարգևատրումներ, բոնուսներ և հավելավճարներ՝ կապված աշխատանքի արդյունքների, պատասխանատվության կամ հատուկ պայմանների հետ։ Աշխատավարձը ունի նաև սոցիալական նշանակություն, քանի որ այն անմիջականորեն ազդում է մարդկանց կենսամակարդակի, սպառման և տնտեսական բարեկեցության վրա։ Այդ պատճառով աշխատավարձի ճիշտ կազմակերպումը կարևոր է ինչպես անհատների, այնպես էլ ամբողջ տնտեսության կայուն զարգացման համար։

Պատմություն

Մեծ Հայքը՝ որպես հնագույն հայկական պետական կազմավորում, տարբեր ժամանակներում ունեցել է մի շարք մայրաքաղաքներ, որոնք դարձել են քաղաքական, մշակութային և տնտեսական կարևոր կենտրոններ։ Մայրաքաղաքների փոփոխությունը հաճախ կապված է եղել պատմական իրադարձությունների, արքայական դինաստիաների փոփոխության, ինչպես նաև ռազմաքաղաքական իրավիճակների հետ։ Մեծ Հայքի առաջին հայտնի մայրաքաղաքներից մեկը Արտաշատն է, որը հիմնադրվել է Արտաշես Ա արքայի կողմից մ.թ.ա. II դարում։ Այն երկար ժամանակ եղել է պետության գլխավոր կենտրոնը և ստացել է «Հայկական Կարթագեն» անվանումը՝ իր զարգացածության և հզորության պատճառով։ Հետագայում, որոշ ժամանակաշրջաններում մայրաքաղաք է դարձել Տիգրանակերտը, որը հիմնադրել է Տիգրան Մեծը մ.թ.ա. I դարում։ Տիգրանակերտը եղել է հզոր և գեղեցիկ քաղաք, կառուցված հելլենիստական մշակույթի ազդեցությամբ, և դարձել է Մեծ Հայքի քաղաքական ու ռազմական կենտրոններից մեկը։ Բացի այս քաղաքներից, տարբեր պատմական փուլերում որպես վարչական կամ արքայական կենտրոններ հանդես են եկել նաև Վաղարշապատը, որը հետագայում հայտնի է դարձել որպես Էջմիածին և դարձել է հոգևոր կենտրոն, ինչպես նաև Դվինը, որը վաղ միջնադարում եղել է կարևոր առևտրական և վարչական քաղաք։ Դվինը հատկապես զարգացել է Արշակունիների և հետագա ժամանակաշրջաններում՝ դառնալով տարածաշրջանի խոշոր քաղաքներից մեկը։ Մայրաքաղաքների ընտրությունը հաճախ պայմանավորված էր ռազմավարական դիրքով, ջրային ռեսուրսների հասանելիությամբ և տնտեսական հնարավորություններով։ Այս քաղաքները ոչ միայն քաղաքական կենտրոններ էին, այլև մշակույթի, գիտության, արհեստների և առևտրի զարգացման օջախներ։ Դրանց միջոցով ձևավորվել է հայկական պետականության պատմական ընթացքը և մշակութային ժառանգությունը։ Այսպիսով, Մեծ Հայքի պատմական մայրաքաղաքները՝ Արտաշատը, Տիգրանակերտը, Վաղարշապատը և Դվինը, մեծ դեր են ունեցել հայկական պետականության ձևավորման և զարգացման գործում՝ թողնելով հարուստ պատմամշակութային ժառանգություն։