«Հոգեբանական օտարացումը» որպես երեխա-ծնող, աշակերտ-մանկավարժ հարաբերությունների խաթարումների պատճառ և դրա հաղթահարման ուղիները

Տնտեսագիտություն

Այս կուրսային աշխատանքը վերաբերում է մոնետարիզմի և քեյնսյան տնտեսական դպրոցի համեմատական վերլուծությանը՝ կենտրոնանալով այն երկու խոշոր տնտեսագիտական մտածողների գաղափարների վրա, որոնք ձևավորել են ժամանակակից մակրոտնտեսական տեսությունների հիմքերը՝ John Maynard Keynes և Milton Friedman։ Աշխատանքը ուսումնասիրում է, թե ինչպես են Քեյնսի կողմից առաջարկված պետական միջամտության, համախառն պահանջարկի խթանման և տնտեսական ցիկլերի կարգավորման գաղափարները հակադրվում Ֆրիդմանի մոնետարիստական մոտեցմանը, որը կենտրոնանում է փողի զանգվածի վերահսկման, շուկայի ինքնակարգավորման և պետական միջամտության նվազեցման վրա։ Ներկայացվում է նաև երկու տեսությունների պատմական ձևավորումը՝ Մեծ ճգնաժամի պայմաններում քեյնսյան մոդելի առաջացումը և հետպատերազմյան շրջանում մոնետարիզմի զարգացումը՝ որպես քեյնսյան քաղաքականությունների քննադատություն։ Կուրսայինում քննարկվում են այն հիմնական տարբերությունները, թե ինչպես են երկու դպրոցները բացատրում գնաճի, գործազրկության և տնտեսական աճի պատճառները, ինչպես նաև դրանց առաջարկած քաղաքական լուծումները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում Ֆիլիպսի կորի մեկնաբանությանը, պետական բյուջետային քաղաքականության արդյունավետությանը և կենտրոնական բանկերի դերին տնտեսական կայունության ապահովման գործում։ Աշխատանքը նպատակ ունի ցույց տալ ոչ միայն հակասությունները, այլ նաև այն կետերը, որտեղ երկու մոտեցումները կարող են լրացնել միմյանց՝ ձևավորելով ավելի բարդ և բազմաշերտ մակրոտնտեսական պատկեր։

Այլ առարկաներ

Ժամանակակից էկոլոգիական կրթության ռազմավարական ուղղությունները Հայաստանի Հանրապետությունում ձևավորվում են կայուն զարգացման գաղափարախոսության, բնապահպանական անվտանգության ապահովման և հասարակության էկոլոգիական գիտակցության բարձրացման անհրաժեշտության հիման վրա՝ նպատակ ունենալով կրթական համակարգի բոլոր մակարդակներում ձևավորել բնության նկատմամբ պատասխանատու վերաբերմունք և գիտակցված վարքագիծ։ Այս ռազմավարական ուղղությունները ներառում են էկոլոգիական կրթության ինտեգրումը դպրոցական և բարձրագույն կրթական ծրագրերում՝ որպես միջառարկայական բաղադրիչ, բնապահպանական արժեքների և կայուն զարգացման սկզբունքների ուսուցումը վաղ տարիքից, ինչպես նաև գործնական հմտությունների ձևավորումը՝ կապված բնության պահպանության, ռեսուրսների խնայող օգտագործման և թափոնների կառավարման հետ։ Կարևոր ուղղություններից է նաև ուսուցիչների մասնագիտական պատրաստվածության բարձրացումը և նրանց շարունակական վերապատրաստումը, որպեսզի նրանք կարողանան ժամանակակից մեթոդներով փոխանցել էկոլոգիական գիտելիքները և ձևավորել սովորողների ակտիվ քաղաքացիական դիրքորոշում։ Զուգահեռաբար զարգանում են ոչ ֆորմալ կրթության ձևերը՝ էկոլոգիական ակումբներ, երիտասարդական նախաձեռնություններ, հասարակական կազմակերպությունների ծրագրեր և համայնքային նախագծեր, որոնք նպաստում են գործնական ներգրավվածությանը և բնապահպանական խնդիրների լուծմանը տեղական մակարդակում։ Ռազմավարական ուղղությունների մեջ կարևոր տեղ ունի նաև տեղեկատվական տեխնոլոգիաների կիրառումը կրթական գործընթացում՝ էլեկտրոնային ռեսուրսների, ինտերակտիվ հարթակների և հեռավար ուսուցման միջոցով էկոլոգիական գիտելիքների տարածման համար։ Այս քաղաքականությունը համակարգվում է պետական կրթական կառույցների, մասնավորապես Ministry of Education, Science, Culture and Sports of the Republic of Armenia-ի կողմից՝ համագործակցելով բնապահպանական կազմակերպությունների և միջազգային գործընկերների հետ, ինչը հնարավորություն է տալիս համապատասխանեցնել ազգային կրթական համակարգը գլոբալ էկոլոգիական կրթության չափանիշներին և ապահովել երկարաժամկետ կայուն զարգացման նպատակների իրականացումը Armenia-ում։

Տնտեսագիտություն

Աշխատությունը նվիրված է XIX դարի վերջին քառորդում հայ պատմագիտական մտքի զարգացման հիմնական ուղղությունների, մեթոդաբանական առանձնահատկությունների և պատմության ուսումնասիրման նոր մոտեցումների ձևավորման քննությանը։ Ուսումնասիրության կենտրոնում տվյալ ժամանակաշրջանի պատմագիտական ժառանգությունն է՝ դիտարկված հասարակական-քաղաքական, մշակութային և գիտական փոփոխությունների համատեքստում։ Քննության են առնվում այն պայմանները, որոնց ազդեցությամբ պատմության ուսումնասիրությունը աստիճանաբար ձեռք էր բերում առավել համակարգված և գիտական բնույթ՝ ընդլայնելով օգտագործվող սկզբնաղբյուրների շրջանակը և մեծացնելով փաստերի քննադատական վերլուծության նշանակությունը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում հայ ժողովրդի անցյալի վերաբերյալ աշխատությունների թեմատիկ ուղղություններին, պատմական իրադարձությունների մեկնաբանության սկզբունքներին և ազգային պատմության ամբողջական պատկեր ստեղծելու փորձերին։ Դիտարկվում է պատմագրության կապը ժամանակաշրջանի ազգային ինքնագիտակցության զարգացման, կրթական և մշակութային շարժումների, մամուլի ու գիտական հրապարակումների տարածման հետ։ Պատմական գիտելիքը ներկայացվում է ոչ միայն որպես անցյալի իրադարձությունների նկարագրություն, այլև որպես հասարակության կողմից սեփական պատմական փորձը հասկանալու և ազգային մշակութային ժառանգությունը համակարգելու կարևոր միջոց։ Ուսումնասիրվում է միջնադարյան հայկական մատենագրության, ձեռագրական նյութերի, վիմագրական արձանագրությունների, արխիվային փաստաթղթերի, եկեղեցական աղբյուրների և օտարալեզու տեղեկությունների օգտագործման ընդլայնումը։ Կարևորվում է սկզբնաղբյուրների համեմատական քննությունը, դրանց արժանահավատության գնահատումը և տարբեր վկայությունների համադրման միջոցով պատմական իրադարձությունների առավել հիմնավորված վերականգնման ձգտումը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում պատմագիտական աշխատանքի և բանասիրության, հնագիտության, ազգագրության, աշխարհագրության ու լեզվաբանության փոխհարաբերություններին, քանի որ հայագիտական ուսումնասիրությունների զարգացումը նպաստում էր պատմության վերաբերյալ նոր տվյալների շրջանառությանը։ Քննության են առնվում հայ ժողովրդի հին և միջնադարյան պատմության, եկեղեցու պատմության, քաղաքական հարաբերությունների, մշակույթի, հասարակական կյանքի և նոր ժամանակների պատմական զարգացումների ուսումնասիրության առանձնահատկությունները։ Կարևորվում է նաև պատմական աշխարհագրության դերը՝ բնակավայրերի, պատմական նահանգների, քաղաքական սահմանների և մշակութային կենտրոնների վերաբերյալ տեղեկությունների ճշգրտման գործում։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հետևել պատմագրության մեջ փաստագրական և քննադատական մոտեցումների ամրապնդմանը, ինչպես նաև պատմական շարադրանքի ավանդական ձևերից դեպի գիտական հիմնավորման առավել հետևողական մեթոդներ անցման գործընթացին։ Դիտարկվում են պատմաբանների աշխարհայացքային և գաղափարական դիրքորոշումների ազդեցությունները պատմական նյութի ընտրության ու մեկնաբանության վրա՝ հաշվի առնելով տվյալ ժամանակաշրջանի հասարակական խնդիրները և ազգային կյանքի զարգացումները։ Առանձին նշանակություն է տրվում հայկական պարբերական մամուլին և գիտական հրատարակություններին, որոնք նպաստում էին նոր ուսումնասիրությունների տարածմանը, պատմագիտական բանավեճերի ձևավորմանը և աղբյուրագիտական նյութերի հրապարակմանը։ Քննության են առնվում նաև հայկական գիտական կենտրոնների ու մտավորական շրջանակների կապերը ռուսական և եվրոպական գիտական միջավայրերի հետ, որոնց միջոցով հայ հետազոտողները ծանոթանում էին պատմագիտական նոր տեսություններին, աղբյուրների քննության եղանակներին և գիտական աշխատանքի կազմակերպման սկզբունքներին։ Այդ փոխազդեցությունները նպաստում էին հայագիտական հետազոտությունների մեթոդական գործիքակազմի ընդլայնմանը՝ միաժամանակ պահպանելով ազգային պատմության ուսումնասիրության առանձնահատուկ խնդիրները։ Կարևորվում է նաև անհատ պատմաբանների և գիտնականների ներդրման գնահատումը՝ նրանց աշխատությունները համադրելով ժամանակաշրջանի ընդհանուր գիտական միտումների հետ։ Նման մոտեցումը հնարավորություն է տալիս բացահայտել ինչպես տարբեր հեղինակների հայեցակարգային առանձնահատկությունները, այնպես էլ նրանց միջև առկա շարունակականությունն ու գիտական բանավեճերը։ Աշխատությունը լուսաբանում է պատմագիտության աստիճանական մասնագիտացման ընթացքը և այն նախադրյալները, որոնք հետագայում նպաստեցին հայ պատմագիտական դպրոցների ու գիտական հաստատությունների զարգացմանը։ XIX դարի վերջին տասնամյակների պատմագիտական ժառանգության ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև հայ ազգային մտքի պատմության տեսանկյունից, քանի որ պատմական գիտելիքի ձևավորումն ու տարածումը սերտորեն կապված էին ինքնության, մշակութային ժառանգության և ժողովրդի պատմական շարունակականության վերաբերյալ պատկերացումների հետ։ Հետազոտության նշանակությունը պայմանավորված է տվյալ ժամանակաշրջանի պատմագիտական աշխատությունների ոչ միայն փաստական բովանդակության, այլև դրանց մեթոդաբանության, աղբյուրագիտական հիմքի և գիտական արժեքի գնահատմամբ։ Այն հնարավորություն է տալիս հասկանալ հայ պատմագիտության զարգացման այն փուլը, որի ընթացքում ձևավորվեցին պատմության մասնագիտական ուսումնասիրության մի շարք կարևոր սկզբունքներ և ամրապնդվեց պատմական սկզբնաղբյուրների քննադատական օգտագործման մշակույթը։ Նյութը կարող է օգտակար լինել հայոց պատմության, պատմագրության, աղբյուրագիտության, հայագիտության և XIX դարի հայկական հասարակական ու մշակութային մտքի ուսումնասիրությամբ զբաղվող պատմաբանների, հետազոտողների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Այլ առարկաներ

Այս ինֆորմացիոն ցանկը ներկայացնում է հասարակական, քաղաքական և հումանիտար գիտությունների տարբեր ոլորտներում նոր լույս տեսած գրքերի համակարգված մատենագիտական ցուցակը, որի նպատակն է ապահովել ընթերցողների, ուսանողների և հետազոտողների արագ կողմնորոշումը արդի գիտական գրականության լայն դաշտում։ Այն ընդգրկում է հասարակական-քաղաքական գիտություններ, բանասիրություն, գրականագիտություն, լեզվաբանություն, պատմություն և պատմական գիտություններ, աշխարհագրություն, հնագիտություն և ազգագրություն՝ արտացոլելով այս ոլորտներում ձևավորվող ժամանակակից գիտական մոտեցումները, տեսական զարգացումները և մեթոդաբանական նորարարությունները։ Ցանկը կազմվում է գրադարանային նոր ստացումների հիման վրա և ծառայում է որպես կարևոր տեղեկատվական գործիք գիտական հետազոտությունների և ուսումնական գործընթացի համար՝ հնարավորություն տալով արագ ծանոթանալ նոր հրատարակություններին, գնահատել դրանց գիտական արժեքը և կիրառել դրանք տարբեր հումանիտար ուսումնասիրությունների շրջանակներում։ Այն նաև նպաստում է միջգիտակարգային կապերի զարգացմանը՝ ապահովելով գիտելիքի համակարգված տարածում և աջակցելով հումանիտար գիտությունների զարգացման շարունակականությանը։

Բժշկություն

Հրատարակությունը նվիրված է Հայաստանի Խորհրդային Սոցիալիստական Հանրապետության առողջապահական համակարգի ձևավորման և զարգացման առաջին տասնամյակի ուսումնասիրությանը։ Նյութում ներկայացվում են այդ ժամանակաշրջանում առողջապահության կազմակերպման հիմնական ուղղությունները, բժշկական հաստատությունների ստեղծումն ու ընդլայնումը, բուժսպասարկման հասանելիության բարելավմանն ուղղված միջոցառումները և բնակչության առողջության պահպանման պետական քաղաքականությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հիվանդությունների կանխարգելմանը, սանիտարահիգիենիկ աշխատանքներին, համաճարակների դեմ պայքարին, մայրության և մանկության պահպանությանը, բժշկական կադրերի պատրաստմանը և բուժկանխարգելիչ ծառայությունների զարգացմանը։ Հրատարակությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու խորհրդային իշխանության առաջին տարիներին Հայաստանի առողջապահական կառավարման կառուցվածքի, իրականացված բարեփոխումների և բժշկական համակարգի կայացման գործընթացի մասին։ Այն արժեքավոր պատմական աղբյուր է Խորհրդային Հայաստանի սոցիալական քաղաքականության, բժշկության պատմության, առողջապահական հաստատությունների զարգացման և հանրային առողջության կազմակերպման ուսումնասիրության համար։

Տնտեսագիտություն

Աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության արժեթղթերի շուկայում ներդրումային ծառայությունների իրականացման արդի հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ շուկայի զարգացման, կարգավորման, արդյունավետության և ներդրողների շահերի պաշտպանության տեսանկյուններից։ Ներդրումային ծառայությունները ներառում են արժեթղթերով գործարքների հանձնարարականների ընդունումն ու հաղորդումը, հաճախորդի կամ սեփական անունից գործարքների իրականացումը, ներդրումային խորհրդատվությունը, արժեթղթերի փաթեթի կառավարումը և արժեթղթերի տեղաբաշխումը։ Աշխատության շրջանակում ուսումնասիրվում են այդ ծառայությունների կազմակերպման իրավական և տնտեսական հիմքերը, շուկայի մասնակիցների փոխհարաբերությունները և այն գործոնները, որոնք ազդում են ներդրումային ծառայությունների մատուցման որակի ու հասանելիության վրա։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ՀՀ արժեթղթերի շուկայի կարգավորման համակարգին, որի առանցքային նպատակներից են ներդրողների իրավունքների և օրինական շահերի պաշտպանությունը, շուկայի թափանցիկության, կայունության ու արդյունավետության ապահովումը, արժեթղթերի գնագոյացման արժանահավատության բարձրացումը և համակարգային ռիսկերի նվազեցումը։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է ներդրումային ծառայություններ մատուցող կազմակերպությունների գործունեության առանձնահատկությունների վերլուծությունը, քանի որ շուկայի արդյունավետության համար անհրաժեշտ է ինչպես համապատասխան մասնագիտացված կառույցների կայուն գործունեություն, այնպես էլ դրանց նկատմամբ պատշաճ կարգավորում և վերահսկողություն։ ՀՀ օրենսդրությամբ ներդրումային ծառայությունների մատուցման համար նախատեսված է լիցենզավորման պահանջ, իսկ ներդրումային ընկերությունը պետք է ունենա համապատասխան լիցենզիա և գործի օրենքով ու կարգավորող նորմերով սահմանված շրջանակներում։ Աշխատանքում կարևոր տեղ կարող է զբաղեցնել ներդրումային ծառայությունների հասանելիության և պահանջարկի խնդիրը, քանի որ զարգացող արժեթղթերի շուկայի համար անհրաժեշտ է ոչ միայն ֆինանսական գործիքների բազմազանություն, այլև ներդրողների իրազեկվածության բարձր մակարդակ, վստահելի միջնորդական ծառայություններ և ժամանակակից տեխնոլոգիական լուծումներ։ Հետազոտության շրջանակում կարող են դիտարկվել նաև շուկայի իրացվելիության սահմանափակությունը, ներդրողների ակտիվության մակարդակը, արժեթղթերի վերաբերյալ տեղեկատվության հասանելիությունը, գործարքների ծախսերը, ֆինանսական կրթվածությունը և շուկայի նկատմամբ վստահության ձևավորման խնդիրները։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի ներդրողների շահերի պաշտպանության հարցը․ ներդրումային ծառայություններ մատուցող անձը պարտավոր է հաճախորդի վերաբերյալ որոշակի տեղեկություններ հավաքել, այդ թվում՝ նրա ներդրումային գիտելիքների, փորձի և նպատակների մասին, ինչպես նաև ներկայացնել ակնկալվող գործարքների հետ կապված ռիսկերը։ Այս պահանջները կարևոր են այնպիսի միջավայրի ձևավորման համար, որտեղ ներդրումային որոշումները կայացվում են բավարար տեղեկատվության և ռիսկերի գիտակցման հիման վրա։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև թվայնացման ազդեցությանը, առցանց ներդրումային ծառայությունների զարգացմանը և ֆինանսական տեխնոլոգիաների կիրառմանը, որոնք կարող են նվազեցնել ծառայությունների մատուցման ծախսերը, արագացնել գործարքները և ընդլայնել շուկայի հասանելիությունը, սակայն միաժամանակ առաջացնել տեղեկատվական անվտանգության, սպառողների պաշտպանության և ռիսկերի կառավարման նոր խնդիրներ։ Կարևոր է նաև ՀՀ շուկայի հետագա ինտեգրումը միջազգային ֆինանսական համակարգերին և օտարերկրյա ներդրողների ներգրավման հնարավորությունների ընդլայնումը․ ՀՀ Կենտրոնական բանկի դիրքորոշմամբ՝ օտարերկրյա ներդրումային ծառայություններ մատուցող անձանց ուղղակի մասնակցությունը կարող է նպաստել շուկայի իրացվելիության աճին և խորացմանը, միաժամանակ պահպանելով տեղական լիցենզավորման և ներդրողների պաշտպանության պահանջները։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը նպատակ ունի բացահայտելու ՀՀ արժեթղթերի շուկայում ներդրումային ծառայությունների զարգացմանը խոչընդոտող հիմնական խնդիրները և դրանց հաղթահարման հնարավոր ուղղությունները՝ համադրելով իրավական կարգավորումը, շուկայի մասնակիցների գործունեությունը, ներդրողների շահերի պաշտպանությունը, տեխնոլոգիական զարգացումները և ֆինանսական շուկայի արդյունավետության բարձրացման անհրաժեշտությունը։