Նոր գրականություն ՀՍՍՀ կուլտուրայի և արվեստի վերաբերյալ: Մատենագիտական ինֆորմացիա: Գրականության ընթացիկ տեղեկատու (1982, Մարտ, թիվ 12)

Մաթեմատիկա

Մաթեմատիկայի դասական բաժիններից է, որտեղ երկրաչափական օբյեկտները (կետեր, ուղիղներ, հարթություններ, կորեր) ուսումնասիրվում են հանրահաշվական մեթոդներով՝ կոորդինատային համակարգերի օգնությամբ։ Այս գիտակարգը կապում է երկրաչափությունը և հանրահաշիվը՝ թույլ տալով ձևակերպել տարածական ու հարթության խնդիրները հավասարումների միջոցով։ Անալիտիկ երկրաչափության հիմքում ընկած են Դեկարտյան կոորդինատները, որոնց միջոցով ցանկացած կետ ներկայացվում է թվային զույգով կամ եռյակով։ Դրա շրջանակում ուսումնասիրվում են ուղիղի հավասարումները, երկրորդ կարգի կորերը՝ շրջանագիծ, էլիպս, պարաբոլ և հիպերբոլ, ինչպես նաև տարածական օբյեկտները՝ հարթություններ, ուղիղներ և նրանց փոխադարձ դիրքերը։ Առարկան կարևոր է նաև վեկտորների տեսության հետ կապով, քանի որ վեկտորային մեթոդները զգալիորեն պարզեցնում են երկրաչափական խնդիրների լուծումը։ Անալիտիկ երկրաչափությունը լայն կիրառություն ունի ֆիզիկայում, ինժեներիայում, համակարգչային գրաֆիկայում և այլ կիրառական գիտություններում՝ ապահովելով տարածական երևույթների մաթեմատիկական մոդելավորում։

Այլ առարկաներ

Այս աշխատությունը նվիրված է «Մշակ» պարբերականի 1881 թվականի հրատարակությունների մատենագիտական ուսումնասիրությանը և ներկայացնում է տվյալ ժամանակաշրջանի մամուլի, գրականության, հասարակական մտքի ու մշակութային կյանքի կարևոր աղբյուրներից մեկի համակարգված նկարագրությունը։ Նյութում ամփոփվում և դասակարգվում են պարբերականի հրապարակումները, հոդվածները, գրական ստեղծագործությունները, հասարակական-քաղաքական նյութերը, գիտական ու մշակութային տեղեկությունները՝ ապահովելով դրանց որոնման և հետագա ուսումնասիրության հարմարավետությունը։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել 19-րդ դարի վերջի հայկական մամուլի զարգացման առանձնահատկությունների, խմբագրական ուղղությունների, հեղինակային կազմի և ժամանակի հասարակական խնդիրների արտացոլման մասին։ Ներկայացված մատենագիտական տվյալները կարևոր նշանակություն ունեն հայ մամուլի պատմության, գրականագիտության, պատմագիտության և մշակութաբանության ուսումնասիրությունների համար՝ ծառայելով որպես արժեքավոր սկզբնաղբյուր հետազոտողների համար։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել հայագետներին, պատմաբաններին, գրականագետներին, մատենագետներին, ուսանողներին, դասախոսներին և բոլոր նրանց, ովքեր հետաքրքրված են հայկական պարբերական մամուլի պատմությամբ, 19-րդ դարի մշակութային ժառանգությամբ և գրավոր աղբյուրների ուսումնասիրմամբ։

Մաթեմատիկա

Այս գիրքը ներկայացնում է սովորական դիֆերենցիալ հավասարումների տեսության հիմունքները՝ բացատրելով, թե ինչպես են մաթեմատիկական հավասարումները նկարագրում փոփոխվող մեծությունների միջև կապերը ժամանակի կամ այլ փոփոխականի նկատմամբ։ Գրքում քննարկվում են առաջին և բարձր կարգի դիֆերենցիալ հավասարումների լուծման հիմնական մեթոդները, ինչպիսիք են փոփոխականների բաժանումը, ինտեգրող գործոնի կիրառումը, համասեռ և ոչ համասեռ հավասարումների լուծումները, ինչպես նաև գծային համակարգերի ուսումնասիրությունը։ Հեղինակը անդրադառնում է նաև սկզբնական պայմաններով խնդիրներին, կայունության գաղափարին և այն կիրառություններին, որոնք դիֆերենցիալ հավասարումները ունեն ֆիզիկայում, ինժեներիայում, տնտեսագիտությունում և այլ գիտություններում։ Նյութը ներկայացված է քայլ առ քայլ բացատրություններով և օրինակներով, որոնք օգնում են հասկանալ ինչպես տեսական հիմքերը, այնպես էլ գործնական կիրառությունները։ Գիրքը նախատեսված է ուսանողների և մաթեմատիկական վերլուծությամբ հետաքրքրվողների համար՝ ապահովելով ամուր հիմք դիֆերենցիալ հավասարումների ուսումնասիրության մեջ։

Փիլիսոփայություն

Աշխատությունը նվիրված է ցինիզմի սոցիոմշակութային բնույթի ուսումնասիրությանը և դրա դրսևորմանը զանգվածային հասարակության պայմաններում ձևավորվող անհատի վարքագծում, մտածողության մեջ ու արժեքային համակարգում։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է ցինիզմի՝ որպես հասարակական միջավայրին հարմարվելու, սեփական դիրքորոշումը թաքցնելու կամ սոցիալական իրականության նկատմամբ որոշակի վերաբերմունք արտահայտելու ձևի վերլուծության վրա։ Այն դիտարկվում է ոչ միայն որպես անհատական բնավորության գիծ կամ բարոյական դիրքորոշում, այլև որպես մշակութային և սոցիալական երևույթ, որի ձևավորումը պայմանավորված է հասարակական հարաբերությունների, արժեքային համակարգերի և զանգվածային գիտակցության փոփոխություններով։ Քննության է առնվում ամբոխի մարդու գաղափարը՝ որպես զանգվածային հասարակության մեջ անհատի ինքնության, ինքնուրույն դատողության և պատասխանատվության խնդիրները հասկանալու տեսական միջոց։ Ուսումնասիրվում է, թե ինչպես կարող է անհատը խմբային միջավայրում աստիճանաբար ընդունել գերիշխող կարծիքները, վարքային ձևերը և գնահատականները՝ սահմանափակելով սեփական քննադատական ու ինքնուրույն դիրքորոշումը։ Այս համատեքստում ցինիկ վերաբերմունքը կարող է հանդես գալ որպես սոցիալական դիմակ, որի միջոցով մարդը փորձում է պաշտպանվել հասարակական հակասություններից, հիասթափությունից, արժեքների նկատմամբ անվստահությունից կամ սեփական դիրքի անորոշությունից։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում «դիմակ» հասկացության սոցիոմշակութային նշանակությանը։ Դիմակը մեկնաբանվում է որպես այն դերային կերպարը, որը մարդը ներկայացնում է հասարակությանը՝ երբեմն տարբերելով այն իր ներքին համոզմունքներից և իրական ապրումներից։ Հասարակական միջավայրում ընդունված վարքականոնները, հեղինակության պահպանման անհրաժեշտությունը, խմբային ճնշումը և հասարակական գնահատականից կախվածությունը կարող են նպաստել նման դերային վարքագծի ձևավորմանը։ Ցինիզմն այս դեպքում կարող է ծառայել որպես հեռավորություն պահպանելու միջոց, երբ անհատը կասկածի տակ է դնում բարոյական սկզբունքները, հասարակական իդեալները կամ այլ մարդկանց գործողությունների անկեղծ շարժառիթները։ Քննության է առնվում դասական ցինիզմի և ժամանակակից ցինիկ գիտակցության տարբերությունը։ Հին փիլիսոփայական ավանդույթի որոշ ձևերում հասարակական պայմանականությունների քննադատությունը կապված էր ազատության, պարզության և կեղծ արժեքներից հրաժարվելու ձգտման հետ, մինչդեռ ժամանակակից սոցիոմշակութային միջավայրում ցինիզմը կարող է արտահայտվել ընդհանուր անվստահությամբ, հեգնական վերաբերմունքով և արժեքների իրական նշանակության նկատմամբ կասկածով։ Այս տարբերակումը հնարավորություն է տալիս բացահայտել հասկացության պատմական վերափոխումները և հասկանալ, թե ինչու նույն եզրույթը տարբեր ժամանակաշրջաններում կարող է ունենալ էապես տարբեր բովանդակություն։ Առանձին նշանակություն է տրվում զանգվածային մշակույթի ազդեցությանը։ Զանգվածային հաղորդակցությունը, հանրային կարծիքի ձևավորման մեխանիզմները, սպառողական մշակույթը և հասարակական վարքի ստանդարտացումը կարող են նպաստել անհատականության որոշ դրսևորումների միօրինակացմանը։ Ուսումնասիրվում է այն հակասությունը, երբ մարդը մի կողմից ձգտում է առանձնանալ զանգվածից, իսկ մյուս կողմից՝ իր վարքով և գնահատականներով հաճախ հետևում է նույն զանգվածի կողմից ընդունված ձևերին։ Ցինիկ կեցվածքը կարող է այդ պայմաններում ստեղծել ինքնուրույնության արտաքին տպավորություն՝ առանց իրական քննադատական ինքնուրույնության ձևավորման։ Քննության են առնվում նաև հասարակական արժեքների արժեզրկման գործընթացները։ Երբ բարոյական, քաղաքական կամ մշակութային գաղափարների և հասարակական իրականության միջև առաջանում է նկատելի հակասություն, անհատի մոտ կարող է ձևավորվել անվստահություն ոչ միայն կոնկրետ հաստատությունների, այլև ընդհանուր արժեքային համակարգի նկատմամբ։ Այդ պայմաններում հեգնանքը, կասկածամտությունը և ցուցադրական անտարբերությունը կարող են դառնալ հասարակական վարքի տարածված ձևեր։ Կարևորվում է այն հանգամանքը, որ նման վերաբերմունքը երբեմն համատեղվում է հենց այն համակարգին հարմարվելու հետ, որը մարդը քննադատում է։ Այս հակասությունը հնարավորություն է տալիս ցինիզմը դիտարկել որպես ժամանակակից հասարակության բարդ ինքնապաշտպանական և հարմարվողական մեխանիզմներից մեկը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում կոնֆորմիզմի խնդրին և դրա հարաբերակցությանը ցինիզմի հետ։ Անհատը կարող է գիտակցել հասարակական հարաբերությունների որոշ թերություններ, քննադատել դրանք խոսքային մակարդակում, սակայն միաժամանակ շարունակել գործել ընդունված կանոնների համաձայն։ Այդպիսի իրավիճակում քննադատական խոսքը դեռևս չի նշանակում իրական ինքնուրույնություն կամ հասարակական պատասխանատվություն։ Հետազոտվում է նաև անանունության և պատասխանատվության թուլացման ազդեցությունը զանգվածային վարքագծի վրա։ Խմբի մաս կազմող մարդը որոշ իրավիճակներում կարող է սեփական գործողությունների պատասխանատվությունը վերագրել ընդհանուր միջավայրին՝ իր ընտրությունը ներկայացնելով որպես բոլորի կողմից ընդունված վարք։ Ցինիկ վերաբերմունքը կարող է լրացուցիչ արդարացման միջոց դառնալ՝ ստեղծելով այն պատկերացումը, թե հասարակական կյանքում բոլոր գործողություններն ի վերջո պայմանավորված են միայն անձնական շահերով։ Աշխատության շրջանակում կարևորվում է անհատի ինքնության խնդիրը։ Սոցիալական դերերի բազմազանությունը և հասարակության տարբեր խմբերի պահանջները կարող են ստեղծել իրավիճակ, երբ մարդու արտաքին վարքագիծը զգալիորեն տարբերվում է նրա անձնական համոզմունքներից։ Այդ հակասության երկարատև պահպանությունը կարող է նպաստել սեփական արժեքների նկատմամբ անվստահության և սոցիալական հարաբերությունների ձևական ընկալման զարգացմանը։ Դիտարկվում է նաև ցինիզմի և բարոյական պատասխանատվության փոխհարաբերությունը։ Եթե մարդը հասարակական նորմերն ու արժեքները ընկալում է միայն որպես պայմանականություններ, ապա կարող է թուլանալ սեփական գործողությունները բարոյական չափանիշներով գնահատելու պատրաստակամությունը։ Միաժամանակ քննադատական վերաբերմունքը ինքնին չի նույնացվում ցինիզմի հետ. տարբերակվում են հիմնավորված քննադատությունը, կասկածը և այն դիրքորոշումը, որը սկզբունքորեն ժխտում է արժեքների ու անկեղծ շարժառիթների հնարավորությունը։ Այս տարբերակումը կարևոր է սոցիալական քննադատության և արժեքային նիհիլիզմի սահմանները հասկանալու համար։ Քննության են առնվում նաև հանրային հաղորդակցության մեջ հեգնանքի, ծաղրի և ցուցադրական անտարբերության գործառույթները։ Դրանք կարող են մի կողմից ծառայել հասարակական խնդիրների քննադատությանը, իսկ մյուս կողմից՝ ստեղծել հոգեբանական ու սոցիալական հեռավորություն և նվազեցնել իրական մասնակցության պատրաստակամությունը։ Հետազոտության տեսական նշանակությունը պայմանավորված է անհատի և զանգվածի փոխհարաբերությունների, սոցիալական դերերի, արժեքային ճգնաժամերի և ժամանակակից մշակույթի մեջ ձևավորվող վարքային ռազմավարությունների համատեղ ուսումնասիրությամբ։ Ցինիզմի վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել հասարակական կյանքի այն հակասությունները, որոնց պայմաններում մարդը կարող է հասկանալ իր շրջապատի խնդիրները, սակայն դրանց նկատմամբ ընտրել հեռավորություն, հեգնանք կամ հարմարվողականություն։ Նյութը նպաստում է զանգվածային գիտակցության, հասարակական արժեքների փոփոխության, ինքնության և սոցիալական պատասխանատվության խնդիրների առավել ամբողջական ըմբռնմանը։ Այն կարող է օգտակար լինել սոցիալական փիլիսոփայության, մշակութաբանության, սոցիոլոգիայի, սոցիալական հոգեբանության, էթիկայի և զանգվածային հասարակության տեսության ոլորտների հետազոտողների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Գյուղատնտեսություն

Գիտական աշխատանքը նվիրված է հայկական կիսակոպտաբուրդ ցեղի ոչխարների բրդային արտադրողականության, բրդի որակի և դրանց բարելավման հնարավոր ուղիների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են ցեղի կենսաբանական և արտադրատնտեսական առանձնահատկությունները, բրդի քանակական ու որակական ցուցանիշները, ինչպես նաև դրանց վրա ազդող ժառանգական, կերակրման, պահվածքի և բուծման գործոնները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում բրդի հիմնական հատկությունների գնահատմանը՝ ներառյալ մանրաթելի կառուցվածքը, երկարությունը, հաստությունը, ամրությունը, մաքրությունը և այլ տեխնոլոգիական հատկանիշներ, որոնք որոշում են ստացվող բրդային հումքի արժեքն ու կիրառելիությունը։ Աշխատությունը նպատակ ունի բացահայտելու այն պայմաններն ու մեթոդները, որոնց միջոցով հնարավոր է բարձրացնել ոչխարների բրդատվությունը և միաժամանակ բարելավել բրդի որակը՝ պահպանելով ցեղի օգտակար հատկանիշները։ Քննարկվում են ընտրասերման և նպատակային բուծման հնարավորությունները, կենդանիների կերակրման և պահվածքի օպտիմալացումը, ինչպես նաև արտադրողականության բարձրացմանն ուղղված zootechnical միջոցառումները։ Հետազոտության արդյունքները կարող են գործնական նշանակություն ունենալ ոչխարաբուծության արդյունավետության բարձրացման, որակյալ բրդային հումքի արտադրության և հայկական կիսակոպտաբուրդ ցեղի հետագա կատարելագործման համար։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել անասնաբույծներին, գյուղատնտեսության մասնագետներին, կենդանաբուծության հետազոտողներին, բուծարարներին և ոչխարաբուծության զարգացման հարցերով զբաղվող մասնագետներին։

Քաղաքագիտություն

Աշխատանքը նվիրված է պետական ինքնիշխանության խնդրի ուսումնասիրությանը ժամանակակից ինտեգրացիոն գործընթացների պայմաններում՝ Հայաստանի Հանրապետության օրինակով։ Հետազոտության կենտրոնում պետական ինքնիշխանության և միջազգային ու տարածաշրջանային ինտեգրման միջև առկա բարդ փոխհարաբերությունն է։ Ժամանակակից աշխարհում պետությունները, միանալով տնտեսական, քաղաքական, անվտանգային և այլ բազմակողմ կառույցների, ստանձնում են որոշակի միջազգային պարտավորություններ, ինչն անխուսափելիորեն ազդում է ազգային քաղաքականության իրականացման ձևերի և պետության որոշումների ընդունման միջավայրի վրա։ Այս համատեքստում աշխատանքը փորձում է բացահայտել, թե ինչպես կարելի է համատեղել միջազգային համագործակցության առավելությունները պետական ինքնուրույն որոշումների կայացման, ազգային շահերի պաշտպանության և սահմանադրական իրավասությունների պահպանման հետ։ Հետազոտության տեսական մասում կարող են քննության առնվել ինքնիշխանության դասական և ժամանակակից ընկալումները, դրա ներքին և արտաքին բաղադրիչները, տարածքային ամբողջականության, իրավական գերակայության, քաղաքական ինքնուրույնության և միջազգային իրավասուբյեկտության հասկացությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքին, որ ժամանակակից պայմաններում ինքնիշխանությունը հաճախ այլևս չի դիտարկվում որպես լիակատար մեկուսացվածություն արտաքին ազդեցություններից․ պետությունները կամավոր կերպով ստանձնում են միջազգային պարտավորություններ և որոշ ոլորտներում համաձայնեցնում իրենց քաղաքականությունը այլ պետությունների կամ միջազգային կազմակերպությունների հետ։ Հայաստանի դեպքում այս խնդիրը հատկապես բազմաշերտ է, քանի որ երկիրը միաժամանակ ներգրավված է տարբեր միջազգային և տարածաշրջանային համագործակցության ձևաչափերում, որոնք ունեն տարբեր նպատակներ, իրավական պարտավորություններ և քաղաքական տրամաբանություն։ Աշխատանքը կարող է ուսումնասիրել Հայաստանի հարաբերությունները եվրոպական, եվրասիական և տարածաշրջանային ինտեգրացիոն կառույցների հետ՝ գնահատելով դրանց ազդեցությունը երկրի քաղաքական, տնտեսական և անվտանգային ինքնուրույնության վրա։ Այս շրջանակում կարևոր է նաև արտաքին քաղաքականության բազմավեկտորության, միջազգային պարտավորությունների և ազգային շահերի հարաբերակցության ուսումնասիրությունը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է տնտեսական ինտեգրման ազդեցության գնահատումը։ Միասնական կամ փոխկապակցված շուկաներին մասնակցությունը կարող է ընդլայնել առևտրային հնարավորությունները, ներդրումների ներգրավումը և տնտեսական համագործակցությունը, սակայն միաժամանակ կարող է սահմանափակել որոշակի տնտեսական քաղաքականությունների ինքնուրույն ընտրության հնարավորությունները։ Նույնպիսի երկակիություն կարող է դիտարկվել նաև անվտանգային ոլորտում, որտեղ միջազգային կամ տարածաշրջանային համագործակցությունը կարող է բարձրացնել հավաքական անվտանգության հնարավորությունները, սակայն պետությունը կարող է ստանձնել որոշակի պարտավորություններ և համաձայնեցնել իր գործողությունները գործընկերների հետ։ Աշխատանքում կարող է ուսումնասիրվել նաև իրավական ինքնիշխանության հարցը՝ մասնավորապես միջազգային պայմանագրերի, միջազգային կազմակերպությունների որոշումների և ազգային օրենսդրության փոխհարաբերության տեսանկյունից։ Կարևոր է պարզել, թե ինչ պայմաններում է միջազգային իրավական պարտավորությունների ստանձնումը համատեղելի ազգային սահմանադրական համակարգի և պետական ինքնիշխանության սկզբունքի հետ։ Հայաստանի Սահմանադրությունը միջազգային հարաբերությունների ոլորտում ամրագրում է միջազգային իրավունքի սկզբունքների հիման վրա բարիդրացիական, փոխշահավետ հարաբերությունների հաստատման ուղղությունը և միջազգային իրավունքի նորմերի ու միջազգային պայմանագրերի դերը։ (arlis.am) Հետազոտության շրջանակում կարող է կարևորվել նաև Հայաստանի ինտեգրացիոն գործընթացների պատմական զարգացումը և տարբեր ժամանակահատվածներում արտաքին քաղաքական առաջնահերթությունների փոփոխությունը։ Այդպիսի համեմատական դիտարկումը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես են փոփոխվել պետության ինքնիշխանության ընկալումները և արտաքին համագործակցության սահմանները՝ կախված տարածաշրջանային և միջազգային միջավայրից։ Աշխատանքի գործնական նշանակությունը կապված է այն հարցի հետ, թե ինչպիսի քաղաքական և իրավական մեխանիզմներով կարելի է ապահովել Հայաստանի մասնակցությունը միջազգային ինտեգրացիոն գործընթացներին՝ միաժամանակ պահպանելով ազգային շահերի պաշտպանության և ինքնուրույն պետական քաղաքականության իրականացման անհրաժեշտ հնարավորությունները։ Այս տեսանկյունից կարևոր են ինտեգրացիոն գործընթացների ռիսկերի և հնարավորությունների հավասարակշռված գնահատումը, միջազգային պարտավորությունների թափանցիկությունը, ազգային ինստիտուտների արդյունավետությունը և արտաքին քաղաքական որոշումների ժողովրդավարական լեգիտիմությունը։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը պետական ինքնիշխանությունը դիտարկում է ոչ թե որպես միջազգային համագործակցությանը հակադիր երևույթ, այլ որպես դինամիկ քաղաքական-իրավական կատեգորիա, որի բովանդակությունը փոփոխվում է գլոբալացման և ինտեգրացիոն գործընթացների խորացման պայմաններում։ Հայաստանի Հանրապետության օրինակով ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու, թե ինչպես են միջազգային ինտեգրման տարբեր ձևերը ներգործում պետության քաղաքական, տնտեսական, իրավական և անվտանգային ինքնուրույնության վրա, և ինչ ուղիներով կարող է պետությունը համատեղել միջազգային համագործակցության առավելությունները ազգային ինքնիշխանության արդյունավետ պահպանման հետ։