Պետական արժեթղթերի շուկայի զարգացման միտումները և հիմնախնդիրները ՀՀ-ում

Այլ առարկաներ

Այս աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության ժամանակակից հասարակական շենքերի նախագծման և կառուցման մեջ կայուն ճարտարապետության սկզբունքների կիրառման հիմնախնդիրներին։ Ուսումնասիրության առանցքում կայունության գաղափարն է՝ որպես ճարտարապետական, բնապահպանական, սոցիալական և տնտեսական գործոնների փոխկապակցված համակարգ, որի նպատակն է ստեղծել արդյունավետ, հարմարավետ, անվտանգ և շրջակա միջավայրի վրա նվազագույն բացասական ազդեցություն ունեցող շենքեր։ Աշխատանքը հատկապես կարևոր է Հայաստանի պայմանների համար, քանի որ երկրի կլիմայական բազմազանությունը, սեյսմիկ ակտիվությունը, բնական ռեսուրսների սահմանափակությունը, էներգետիկ ծախսերը և քաղաքային միջավայրի արագ փոփոխությունները պահանջում են տեղական պայմաններին հարմարեցված ճարտարապետական լուծումներ։ Հետազոտության շրջանակում կայուն հասարակական շենքը դիտարկվում է ոչ միայն որպես էներգախնայող կառույց, այլ որպես ամբողջական համակարգ, որտեղ փոխկապակցված են շենքի տեղադրությունը, կողմնորոշումը, ծավալատարածական լուծումը, բնական լուսավորությունն ու օդափոխությունը, ջերմային հարմարավետությունը, էներգիայի սպառումը, շինանյութերի ընտրությունը, շահագործման արդյունավետությունը և շրջակա քաղաքային միջավայրի հետ փոխհարաբերությունը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հարցին, թե ինչպես կարող են ժամանակակից նախագծային սկզբունքները համադրվել Հայաստանի բնական և կլիմայական առանձնահատկությունների հետ։ Այս համատեքստում կարևոր են արևային ճառագայթման արդյունավետ օգտագործումը, ստվերարկումը, շենքերի ջերմամեկուսացումը, պասիվ ջեռուցման և հովացման հնարավորությունները, բնական օդափոխությունը, վերականգնվող էներգիայի աղբյուրների կիրառումը և ջրային ռեսուրսների խնայող օգտագործումը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է նաև հասարակական շենքերի էներգաարդյունավետության բարձրացումը, քանի որ նման կառույցները հաճախ ունեն մեծ մակերեսներ, բարձր հաճախելիություն և զգալի էներգետիկ պահանջարկ։ Աշխատանքը փորձում է բացահայտել այն նախագծային և տեխնոլոգիական միջոցները, որոնց շնորհիվ հնարավոր է նվազեցնել շենքերի շահագործման ընթացքում էներգիայի սպառումը՝ միաժամանակ պահպանելով օգտագործողների համար անհրաժեշտ հարմարավետության մակարդակը։ Կայունության գաղափարը ներկայացվում է նաև շենքի կյանքի ամբողջական ցիկլի տեսանկյունից․ կարևոր են ոչ միայն նախագծման և կառուցման փուլերը, այլև կառույցի երկարաժամկետ շահագործումը, սպասարկումը, վերանորոգումը, հնարավոր վերափոխումը և վերջնական վերօգտագործումը։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ճարտարապետական լուծումները գնահատել ոչ միայն արտաքին տեսքի կամ սկզբնական արժեքի, այլև երկարաժամկետ արդյունավետության և ռեսուրսների օգտագործման տեսանկյունից։ Աշխատության մեջ դիտարկվում է նաև տեղական շինանյութերի և տեխնոլոգիաների կիրառման հարցը։ Հայաստանի համար տեղական նյութերի օգտագործումը կարող է ունենալ ինչպես տնտեսական, այնպես էլ բնապահպանական նշանակություն՝ նվազեցնելով փոխադրման հետ կապված ծախսերն ու ազդեցությունները և հնարավորություն տալով ճարտարապետական լուծումները կապել տարածաշրջանի նյութական և կառուցողական ավանդույթների հետ։ Միաժամանակ ժամանակակից տեխնոլոգիաների ներդրումը կարող է նպաստել շենքերի էներգաարդյունավետության, ֆունկցիոնալ ճկունության և շահագործման հուսալիության բարձրացմանը։ Ուսումնասիրության մեջ կայուն ճարտարապետությունը դիտարկվում է նաև քաղաքաշինական ավելի լայն համատեքստում։ Հասարակական շենքը մեկուսացված օբյեկտ չէ, և դրա կայունությունը կապված է տրանսպորտային հասանելիության, հետիոտնային կապերի, կանաչ տարածքների, հանրային բաց տարածքների, հարակից կառուցապատման և քաղաքային ենթակառուցվածքների հետ։ Հետևաբար շենքի ճիշտ տեղադրությունն ու քաղաքային միջավայրի հետ ներդաշնակ ինտեգրումը կարող են նույնքան կարևոր լինել, որքան շենքի տեխնիկական էներգաարդյունավետությունը։ Աշխատանքի գիտական նշանակությունն այն է, որ այն փորձում է Հայաստանի ժամանակակից հասարակական ճարտարապետության համար ձևակերպել կայունության գնահատման և կիրառման համապատասխան մոտեցումներ՝ հաշվի առնելով տեղական պայմանները։ Հետազոտության թեմատիկ ուղղությունը հաստատվում է նաև Հայաստանի ճարտարապետության և շինարարության ազգային համալսարանի գիտական հրապարակումներով, որտեղ քննարկվել են կայուն շենքի անհրաժեշտությունը Հայաստանում, ՀՀ-ում կայուն ճարտարապետության վերաբերյալ հետազոտությունների համեմատական վերլուծությունը և կայուն զարգացմանն առնչվող այլ խնդիրներ։ N NUACA +1 Ըստ պաշտոնական մատենագիտական տվյալների՝ աշխատանքը Էրիկ Գևորգի Վարդանյանի ճարտարապետության թեկնածուի գիտական աստիճանի հայցման ատենախոսության սեղմագիրն է՝ «Ճարտարապետություն» մասնագիտությամբ, հրատարակված Երևանում 2021 թվականին Հայաստանի ազգային ճարտարապետության և շինարարության համալսարանի կողմից։ H HESC Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը արժեքավոր է այն պատճառով, որ կայուն ճարտարապետության գաղափարը կապում է Հայաստանի հասարակական շենքերի իրական նախագծային խնդիրների հետ և փորձում է ցույց տալ, թե ինչպես կարելի է բնապահպանական արդյունավետությունը, էներգախնայողությունը, սոցիալական հարմարավետությունը, տնտեսական նպատակահարմարությունը և ճարտարապետական արտահայտչականությունը համատեղել մեկ ամբողջական նախագծային համակարգում։

Ինֆորմատիկա

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է վերջավոր դաշտերի վրա անբերվելի և նորմալ բազմանդամների կառուցման տեսական ու գործնական խնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում վերջավոր դաշտերի հանրահաշվական կառուցվածքն է և այնպիսի բազմանդամների կառուցման մեթոդների բացահայտումը, որոնք ունեն հատուկ և կարևոր հատկություններ։ Անբերվելի բազմանդամը տվյալ դաշտի վրա չի ներկայացվում ավելի ցածր աստիճանի ոչ հաստատուն բազմանդամների արտադրյալի տեսքով և կարևոր դեր ունի վերջավոր դաշտերի ընդլայնումների կառուցման գործում։ Նման բազմանդամների միջոցով հնարավոր է ստանալ ավելի մեծ վերջավոր դաշտեր և ուսումնասիրել դրանց տարրերի հանրահաշվական հատկությունները։ Նորմալ բազմանդամների ուսումնասիրությունը կապված է նորմալ հիմքերի գաղափարի հետ, երբ բազմանդամի արմատների համապատասխան տարրերը կարող են ձևավորել վերջավոր դաշտի ընդլայնման նորմալ հիմք։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է այս երկու հատկությունների համատեղ ուսումնասիրությունը և այնպիսի բազմանդամների կառուցման խնդիրը, որոնք միաժամանակ բավարարում են անբերվելիության և նորմալության պահանջներին։ Հետազոտության շրջանակում կարող են դիտարկվել վերջավոր դաշտերի կառուցման ընդհանուր սկզբունքները, բազմանդամների աստիճանի և դաշտի բնութագրի ազդեցությունը, ինչպես նաև անհրաժեշտ և բավարար պայմանները, որոնց միջոցով հնարավոր է ստուգել տվյալ բազմանդամի անբերվելիությունն ու նորմալությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել կառուցման ալգորիթմներին, որոնք հնարավորություն են տալիս ոչ միայն ապացուցել համապատասխան բազմանդամների գոյությունը, այլև գործնականորեն գտնել դրանք որոշակի վերջավոր դաշտերի և աստիճանների համար։ Նման մեթոդների մշակման ընթացքում կարևոր են բազմանդամների գործոնացման, արմատների հատկությունների, դաշտային ընդլայնումների և Ֆրոբենիուսի ավտոմորֆիզմի հետ կապված արդյունքները։ Աշխատությունը կարող է ներառել նաև հաշվարկային մոտեցումներ, որոնց միջոցով հնարավոր է արդյունավետորեն որոնել և ստուգել պահանջվող հատկություններով բազմանդամներ։ Թվային և ալգորիթմական մեթոդների կիրառումը հատկապես կարևոր է մեծ աստիճանի բազմանդամների կամ մեծ հզորությամբ վերջավոր դաշտերի դեպքում, երբ ուղղակի ստուգումը կարող է պահանջել զգալի հաշվարկային ռեսուրսներ։ Թեմայի կարևորությունը պայմանավորված է նաև դրա բազմաթիվ կիրառություններով։ Վերջավոր դաշտերի և հատուկ հատկություններով բազմանդամների տեսությունը լայնորեն կիրառվում է կոդավորման տեսության, կրիպտոգրաֆիայի, թվային հաղորդակցության, սխալների հայտնաբերման և ուղղման համակարգերի, ինչպես նաև հաշվողական հանրահաշվի տարբեր խնդիրներում։ Նորմալ հիմքերը հատկապես օգտակար են վերջավոր դաշտերի տարրերի արդյունավետ ներկայացման և որոշ հանրահաշվական գործողությունների իրականացման համար։ Աշխատանքը միավորում է վերացական հանրահաշվի, թվերի տեսության, վերջավոր դաշտերի տեսության և ալգորիթմական մաթեմատիկայի խնդիրները՝ կենտրոնանալով հատուկ կառուցվածք ունեցող բազմանդամների գոյության, կառուցման և հատկությունների վրա։ Այն կարող է հետաքրքրել հանրահաշվաբաններին, թվերի տեսաբաններին, կիրառական մաթեմատիկոսներին, կրիպտոգրաֆիայի և կոդավորման մասնագետներին, ինչպես նաև վերջավոր դաշտերի և հաշվողական հանրահաշվի խնդիրներով զբաղվող ուսանողներին ու հետազոտողներին։ Աշխատությունը արժեքավոր է հատկապես այն տեսանկյունից, որ տեսական արդյունքները կապում է կոնկրետ կառուցման մեթոդների հետ՝ հնարավորություն տալով վերջավոր դաշտերի վրա պահանջվող հատկություններով բազմանդամների ստացումը դիտարկել ոչ միայն որպես գոյության խնդիր, այլև որպես արդյունավետ ալգորիթմական գործընթաց։

Պատմություն

Այս ուսումնասիրությունը վերաբերում է մեսխեթցի թուրքերի խնդրի տեղին և նշանակությանը Վրաստանի ներքին ու արտաքին քաղաքականության մեջ հետխորհրդային շրջանում՝ ընդգծելով պատմական տեղահանության հետևանքները, վերադարձի քաղաքականության բարդությունները և տարածաշրջանային անվտանգային գործոնների ազդեցությունը։ Աշխատանքը կենտրոնանում է այն պատմական իրադարձությունների վրա, որոնք հանգեցրել են այս համայնքի զանգվածային տեղահանությանը 20-րդ դարի կեսերին, ինչպես նաև նրանց հետագա սփռմանը տարբեր երկրներում՝ ձևավորելով սփյուռքային ցանցեր և վերադարձի պահանջների քաղաքական օրակարգ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում Վրաստանի պետական քաղաքականությանը՝ կապված քաղաքացիության, ինտեգրման և վերադարձի ծրագրերի հետ, ինչպես նաև այն իրավական և սոցիալական խնդիրներին, որոնք առաջանում են տեղական բնակչության, պետության և միջազգային կազմակերպությունների փոխազդեցության արդյունքում։ Աշխատանքը վերլուծում է նաև արտաքին քաղաքական գործոնները՝ միջազգային կազմակերպությունների, մարդու իրավունքների ինստիտուտների և հարևան պետությունների ազդեցությունը խնդրի կարգավորման գործընթացում։ Ներկայացվում է, որ հարցը ոչ միայն մարդասիրական և իրավական բնույթ ունի, այլև սերտորեն կապված է տարածաշրջանային կայունության, էթնիկ հարաբերությունների և պետության ներքին համախմբվածության քաղաքական ռազմավարությունների հետ։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ մեսխեթցի թուրքերի հիմնախնդիրը հետխորհրդային Վրաստանի քաղաքական օրակարգում մնում է բազմաշերտ և զգայուն թեմա՝ պահանջելով հավասարակշռված մոտեցում ներքին քաղաքականության և միջազգային պարտավորությունների միջև։

Պատմություն

Աշխատությունը նվիրված է Լիբանանի մութասարիֆության շրջանի (1861–1915 թթ.) պատմական, քաղաքական և սոցիալ-տնտեսական զարգացման ուսումնասիրությանը՝ ընդգրկելով Օսմանյան կայսրության վարչական համակարգում այդ հատուկ ինքնավար միավորի ձևավորման պատճառները և գործառույթները։ Հեղինակը վերլուծում է 1860 թվականի կրոնական հակամարտություններից հետո միջազգային միջամտության արդյունքում ստեղծված մութասարիֆության կառավարման մոդելը՝ ընդգծելով եվրոպական տերությունների ազդեցությունը տարածաշրջանի քաղաքական կառուցվածքի վրա։ Գրքում դիտարկվում են վարչական համակարգի կազմակերպումը, տեղական էլիտաների դերակատարությունը, համայնքային հարաբերությունները՝ հատկապես մարոնիտների, դրուզների և այլ կրոնական խմբերի միջև հավասարակշռության պահպանումը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում տնտեսական զարգացման միտումներին՝ գյուղատնտեսության, առևտրի և ծովային կապերի ընդլայնման համատեքստում, ինչպես նաև Բեյրութի աճող դերակատարությանը որպես տարածաշրջանային կենտրոն։ Հեղինակը ուսումնասիրում է նաև կրթական, մշակութային և մամուլի զարգացումները՝ ցույց տալով լիբանանյան հասարակության արդիականացման գործընթացները մութասարիֆության շրջանում։ Աշխատությունը կարևոր է պատմաբանների, արևելագետների և Մերձավոր Արևելքի քաղաքական պատմության հետազոտողների համար՝ նպաստելով Լիբանանի պետականության ձևավորման նախապատմության ավելի խոր ըմբռնմանը։

Պատմություն

Գիրքը ուսումնասիրում է Օսմանյան կայսրություն-ի պատմական զարգացման հիմնական փուլերը՝ քաղաքական, ռազմական, տնտեսական և մշակութային տեսանկյուններից։ Հիմնական բովանդակությունը․ Կայսրության ձևավորումը Օսմանների իշխանության առաջացումը և ընդլայնումը։ Զարգացման և հզորացման փուլ Կայսրության տարածքային աճը, ռազմական հաջողությունները և պետական կառավարման համակարգը։ Կայսրության կառավարման կառուցվածք Սուլթանի իշխանություն, վարչական համակարգ և հասարակական կարգ։ Անկման գործընթաց Ներքին խնդիրներ, ռազմական պարտություններ և աստիճանական թուլացում։ Տարածաշրջանային ազդեցություն Օսմանյան տիրապետության ազդեցությունը Բալկաններում, Մերձավոր Արևելքում և հայ բնակչության վրա։

Պատմություն

Այս աշխատությունը նվիրված է Մեծ Արարատի գագաթ բարձրանալու պատմությանը՝ ներկայացնելով տարբեր ժամանակաշրջաններում իրականացված վերելքների նախապատմությունը, ընթացքը և նշանակությունը։ Ուսումնասիրության կենտրոնում Արարատ լեռան՝ որպես բնական, աշխարհագրական և պատմամշակութային նշանակություն ունեցող բարձունքի, հետազոտման և նվաճման պատմությունն է։ Աշխատության մեջ անդրադարձ է կատարվում լեռան աշխարհագրական առանձնահատկություններին, բարձրության, կլիմայական պայմանների, ռելիեֆի և սառցադաշտերի առանձնահատկություններին, որոնք էական ազդեցություն են ունեցել գագաթ բարձրանալու հնարավորությունների և բարդության վրա։ Ներկայացվում են վաղ շրջանի ճանապարհորդների, հետազոտողների և լեռնագնացների փորձերը, նրանց կազմակերպած արշավախմբերը, վերելքների երթուղիները և հանդիպած բնական ու տեխնիկական դժվարությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն պայմաններին, որոնցում իրականացվել են առաջին հաջողված վերելքները, ինչպես նաև դրանց պատմական հավաստիության, ժամանակագրության և մասնակիցների վերաբերյալ տեղեկություններին։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս հետևելու լեռնագնացության տեխնիկայի և կազմակերպման զարգացմանը՝ սկսած վաղ շրջանի արշավախմբերից մինչև ավելի համակարգված և մասնագիտացված վերելքներ։ Ուսումնասիրվում են նաև Արարատի հետ կապված ճանապարհորդական գրառումները, գիտական դիտարկումները և քարտեզագրական աշխատանքները, որոնք նպաստել են լեռան վերաբերյալ աշխարհագրական գիտելիքների ընդլայնմանը։ Վերելքների պատմությունը ներկայացվում է ոչ միայն որպես սպորտային կամ արկածային գործունեության պատմություն, այլև որպես գիտական հետազոտությունների, աշխարհագրական բացահայտումների և տարբեր ժողովուրդների ու ճանապարհորդների հետաքրքրությունների արտահայտություն։ Աշխատության մեջ կարևոր տեղ կարող են զբաղեցնել նաև լեռան նկատմամբ մշակութային և խորհրդանշական վերաբերմունքը, նրա տեղը տարածաշրջանի պատմական հիշողության մեջ և Արարատի գագաթի նկատմամբ ձևավորված հետաքրքրությունը։ Ուսումնասիրությունը կարող է հետաքրքրել լեռնագնացության պատմությամբ, աշխարհագրությամբ, ճանապարհորդությունների պատմությամբ, տարածաշրջանի բնական և մշակութային ժառանգությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին, ինչպես նաև պատմաբաններին, աշխարհագետներին և լեռնագնացության ոլորտի մասնագետներին։