Վերսալ

Մանկավարժություն

Այս ուսումնասիրությունը վերաբերում է հանրակրթական դպրոցում կենսաբանության ուսուցման գործընթացում թեստային գնահատման մեթոդական համակարգի մշակմանը և կիրառման առանձնահատկություններին։ Աշխատությունում քննարկվում է թեստերի դերը որպես ուսումնական արդյունքների օբյեկտիվ գնահատման գործիք, որը թույլ է տալիս չափել աշակերտների գիտելիքները, կարողությունները և կենսաբանական հասկացությունների ընկալման մակարդակը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում թեստերի կառուցման սկզբունքներին՝ ներառյալ հարցերի տեսակները, բարդության աստիճանների տարբերակումը, թեմատիկ համապատասխանությունը և գնահատման չափանիշների հստակեցումը։ Ներկայացվում են նաև թեստավորման կիրառման մեթոդական մոտեցումներ դասապրոցեսում՝ ընթացիկ և ամփոփիչ գնահատման ձևաչափերով, ինչպես նաև դրանց ազդեցությունը ուսուցման արդյունավետության բարձրացման վրա։ Աշխատությունում ընդգծվում է, որ ճիշտ մշակված թեստային համակարգը նպաստում է ուսուցման անհատականացմանը, աշակերտների ինքնուրույն աշխատանքի խթանմանը և ուսուցչի կողմից հետադարձ կապի ավելի արդյունավետ կազմակերպմանը։ Միաժամանակ դիտարկվում են նաև թեստերի կիրառման սահմանափակումներն ու հնարավոր դժվարությունները՝ հատկապես ստեղծագործական մտածողության գնահատման տեսանկյունից։

Գրականություն

Ստեղծագործությունը բարոյահոգեբանական բնույթի պատմվածք է, որտեղ հեղինակը դնում է մարդու առջև դժվար ընտրության խնդիր՝ ստիպելով նրան կանգնել երկու հակադիր արժեքների, ճանապարհների կամ որոշումների միջև։ Գործի հիմնական գաղափարական առանցքը ընտրության պատասխանատվությունն է, երբ մարդը պետք է որոշի՝ հետևել նյութական շահին, հասարակական շահադիտական հաշվարկներին, թե՞ մնալ հավատարիմ իր խղճին, բարոյական սկզբունքներին և ներքին համոզմունքներին։ Մուրացանը ստեղծում է իրավիճակներ, որտեղ արտաքին հանգամանքները և ներքին հոգեբանական ճնշումները ստիպում են կերպարներին բացահայտել իրենց իրական էությունը, և հենց այդ հակադրությունների միջոցով բացահայտվում է մարդու բնավորությունը։ Ստեղծագործության մեջ զգալի է նաև դաստիարակչական շերտը՝ հեղինակը ընթերցողին ուղղակիորեն կամ անուղղակիորեն մղում է խորհելու, թե ինչ արժեքներ են առաջնային կյանքի բարդ ընտրությունների ժամանակ։ Լեզուն պարզ է, արտահայտիչ և տրամաբանական զարգացմամբ կառուցված, ինչը թույլ է տալիս գաղափարական բովանդակությունը մատուցել հասկանալի և ազդեցիկ ձևով։

Պատմություն

Աշխատությունը փաստավավերագրական բնույթի ուսումնասիրություն է, որն անդրադառնում է Հայոց ցեղասպանության խնդրի վերաբերյալ տարբեր հեղինակավոր անձանց, պետական և հասարակական գործիչների, մտավորականների ու այլ ազդեցիկ շրջանակների ուղղված նամակներին, հրապարակումներին և դրանց ստացած պատասխաններին։ Գրքում մեկտեղված նյութերը հնարավորություն են տալիս պատկերացում կազմելու այն ժամանակաշրջանի հասարակական և քաղաքական արձագանքների մասին, երբ հայ ժողովրդի զանգվածային կոտորածների, տեղահանությունների և բռնությունների մասին տեղեկությունները հասնում էին միջազգային հանրությանը։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի ոչ միայն նամակների և հրապարակումների բովանդակությունը, այլև դրանց հասցեատերերի արձագանքների ուսումնասիրությունը, քանի որ դրանք արտացոլում են տարբեր քաղաքական և հասարակական շրջանակների վերաբերմունքը տեղի ունեցող իրադարձությունների նկատմամբ։ Փաստաթղթերի համադրումը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու Հայոց ցեղասպանության միջազգային ընկալման ձևավորման որոշակի գործընթացներ, հանրային իրազեկմանն ուղղված նախաձեռնությունները և այդ նախաձեռնությունների նկատմամբ տարբեր մակարդակներում դրսևորված արձագանքները։ Աշխատությունը արժեքավոր սկզբնաղբյուրային նյութ է ներկայացնում պատմական իրադարձությունների ուսումնասիրության համար՝ միաժամանակ ցույց տալով, թե ինչպես են անձնական նամակագրությունը, մամուլի հրապարակումները և պաշտոնական պատասխանները վերածվում պատմական հիշողության կարևոր վկայությունների։ Ներկայացված նյութերը կարող են օգտակար լինել նաև ցեղասպանագիտության, դիվանագիտության, միջազգային հարաբերությունների և քաղաքական պատմության տեսանկյունից՝ հնարավորություն տալով ուսումնասիրել մարդկային ողբերգության նկատմամբ միջազգային արձագանքի տարբեր դրսևորումները։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, հայագետներին, ցեղասպանագետներին, միջազգային հարաբերությունների մասնագետներին, փաստաթղթային աղբյուրներով զբաղվող հետազոտողներին, դասախոսներին, ուսանողներին և Հայոց ցեղասպանության պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Գրականություն

Աշխատությունը նվիրված է Նիկողայոս Մառի գիտական ժառանգության հիմնական դրույթների քննությանը և դրանց արդիականության գնահատմանը ժամանակակից հայագիտության համատեքստում։ Վերլուծվում են Մառի լեզվաբանական և պատմամշակութային տեսությունների հիմնական սկզբունքները՝ կապված լեզվի ծագման բազմաշերտ մոդելի, «յակենտային» լեզվական փոխազդեցությունների և Կովկասի ժողովուրդների մշակութային փոխառնչությունների վերաբերյալ նրա մոտեցումների հետ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հարցին, թե ինչպես են Մառի գաղափարները ազդեցություն ունեցել հայ լեզվաբանության, պատմության և միջնադարյան աղբյուրների ուսումնասիրության վրա, ինչպես նաև դրանց վերաիմաստավորումը ժամանակակից գիտական մեթոդաբանության լույսի ներքո։ Ուսումնասիրությունը քննարկում է ինչպես Մառի տեսությունների արտադրական ներուժը, այնպես էլ դրանց վիճահարույց կողմերը՝ համադրելով դասական հայագիտական դպրոցների և արդի հետազոտական մոտեցումների արդյունքները։ Գիրքը նպատակ ունի ցույց տալ Մառի գաղափարների տեղը հայագիտության զարգացման պատմության մեջ և գնահատել դրանց կիրառելիությունը ժամանակակից գիտական հետազոտություններում։

Պատմություն

Իսրայել Օրին հայ ազգային-ազատագրական շարժման վաղ շրջանի կարևոր գործիչներից է, որը XVII–XVIII դարերի սահմանագծին փորձել է կազմակերպել Հայաստանի ազատագրումը օտար տիրապետությունից։ Նա ծնվել է 1658 թվականին և իր գործունեության ընթացքում մեծապես զբաղվել է դիվանագիտական աշխատանքով՝ փորձելով եվրոպական պետությունների աջակցությամբ հասնել հայկական պետականության վերականգնմանը։ Իսրայել Օրին համոզված էր, որ Հայաստանի ազատագրումը հնարավոր է միայն արտաքին ուժերի օգնությամբ, այդ պատճառով նա ակտիվ կապեր էր հաստատում եվրոպական արքունիքների հետ։ Նա ծառայել է տարբեր երկրներում՝ այդ թվում Գերմանիայում և Ֆրանսիայում, և փորձել է շահել նրանց քաղաքական շահագրգռվածությունը հայկական հարցի նկատմամբ։ Օրին մշակել է Հայաստանի ազատագրման մի քանի ծրագրեր, որոնցից առավել հայտնի է Պֆալցյան ծրագիրը, որը նախատեսում էր Հայաստանի ազատագրումը եվրոպական պետությունների ռազմական օգնությամբ։ Հետագայում նա այցելել է նաև Ռուսաստան՝ հանդիպելով Պետրոս Մեծի հետ և փորձելով ստանալ Ռուսաստանի աջակցությունը Հայաստանի ազատագրության գործում։ Չնայած նրա ծրագրերը անմիջական հաջողություն չունեցան, Իսրայել Օրին մեծ դեր ունեցավ հայկական ազգային-ազատագրական գաղափարախոսության ձևավորման մեջ և ճանապարհ հարթեց հետագա քաղաքական գործիչների համար։ Նրա գործունեությունը կարևոր նշանակություն ունի հայ ժողովրդի պատմության մեջ, քանի որ այն արտացոլում է ազգային անկախության գաղափարի զարգացման առաջին քայլերը։ Այսպիսով, Իսրայել Օրին համարվում է հայ ազգային-ազատագրական շարժման հիմնադիրներից մեկը, որի գործունեությունը նպաստեց Հայաստանի ազատագրության գաղափարի տարածմանը և միջազգային հարթակներում հայկական հարցի բարձրացմանը։

Պատմություն

Այս աշխատությունը նվիրված է 1985–1991 թվականների Հայաստանի պարբերական մամուլի զարգացման, բովանդակային փոփոխությունների և հասարակական դերի ուսումնասիրությանը՝ ընդգծելով վերակառուցման (պերեստրոյկա) և անկախության նախօրեի քաղաքական-սոցիալական գործընթացների ազդեցությունը մամուլի համակարգի վրա։ Գրքում վերլուծվում է խորհրդային վերջին տարիների հայկական մամուլի կառուցվածքը՝ կենտրոնական և հանրապետական թերթեր, գիտական հանդեսներ, արտադրական ու մասնագիտական պարբերականներ, ինչպես նաև դրանց խմբագրական քաղաքականության առանձնահատկությունները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում 1985-ից սկսված գաղափարական մեղմացման և խոսքի հարաբերական ազատության աճին, որի արդյունքում մամուլում աստիճանաբար ընդլայնվեց քննադատական հրապարակումների շրջանակը, սկսեցին քննարկվել սոցիալական խնդիրներ, տնտեսական դժվարություններ, բնապահպանական հարցեր և հասարակական բարեփոխումների անհրաժեշտություն։ Աշխատությունում առանձնապես կարևոր տեղ է զբաղեցնում 1988 թվականի Ղարաբաղյան շարժման, Սպիտակի երկրաշարժի և 1991 թվականի անկախության գործընթացի լուսաբանման վերլուծությունը, որոնք կտրուկ փոխեցին մամուլի թեմատիկան՝ այն դարձնելով առավել քաղաքականացված և ազգային օրակարգին ուղղված։ Քննարկվում է նաև մամուլի դերի աճը հասարակական կարծիքի ձևավորման, ազգային ինքնագիտակցության բարձրացման և քաղաքական մոբիլիզացիայի գործընթացներում՝ ցույց տալով, թե ինչպես պարբերականները դարձան անցումային շրջանի կարևոր տեղեկատվական և գաղափարական հարթակներ։ Վերլուծվում են նաև գրաքննության թուլացման, խմբագրական անկախության ընդլայնման և նոր պարբերականների առաջացման միտումները, որոնք նախանշեցին հետխորհրդային մամուլի համակարգի ձևավորումը Հայաստանում։ Գրքի նպատակն է ներկայացնել այդ շրջանի մամուլի բազմաշերտ զարգացումը՝ որպես հասարակական փոփոխությունների և պետական վերափոխման կարևոր աղբյուր։