Աբրահամ Նահապետ (հայկական լեռնաշխարհի և Քանաանի առնչությունները մ.թ.ա. IV-II հազարամյակներում)

Технология

Աշխատությունը նվիրված է խաղողի նոր սելեկցիոն սորտերից անապակ, կիսաքաղցր և աղանդերային գինիների ստացման տեխնոլոգիայի մշակմանը և դրանց տեխնոլոգիական ու որակական առանձնահատկությունների ուսումնասիրմանը։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է որոշել նորաստեղծ խաղողի սորտերի պիտանիությունը տարբեր տիպի գինիների արտադրության համար, բացահայտել դրանց ֆիզիկաքիմիական և տեխնոլոգիական հատկությունները և մշակել հումքի վերամշակման այնպիսի եղանակներ, որոնք կապահովեն պատրաստի արտադրանքի բարձր որակ և կայունություն։ Ուսումնասիրության սկզբնական փուլում կարող են գնահատվել խաղողի սորտերի բերքատվությունը, հասունացման ժամկետները, ողկույզի և հատապտղի կառուցվածքը, շաքարայնությունը, թթվայնությունը, հյութատվությունը և այլ ցուցանիշներ, որոնք կարևոր են գինեգործական հումքի գնահատման համար։ Հատուկ նշանակություն ունի շաքարների և օրգանական թթուների հարաբերակցությունը, քանի որ այդ ցուցանիշները մեծապես պայմանավորում են ապագա գինու ալկոհոլային աստիճանը, համային հավասարակշռությունը և տեխնոլոգիական ուղղվածությունը։ Անապակ գինիների դեպքում հետազոտությունը կարող է կենտրոնանալ բնական խմորման ընթացքի, շաքարների լիարժեք փոխակերպման, խմորման պայմանների և ստացվող գինենյութի որակական ցուցանիշների վրա։ Կիսաքաղցր և աղանդերային գինիների արտադրության դեպքում առանձնահատուկ կարևորություն է ստանում մնացորդային շաքարի անհրաժեշտ մակարդակի ձևավորումը և պահպանումը, ինչպես նաև քաղցրության, թթվայնության, ալկոհոլայնության և բուրավետության միջև հավասարակշռության ապահովումը։ Աշխատության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել խաղողի վերամշակման տարբեր եղանակներ՝ հատապտուղների ճզմում, մամլում, հյութի առանձնացում, նախնական պարզեցում և խմորման նախապատրաստում։ Կարևոր է նաև խմորասնկերի ընտրությունը և խմորման ռեժիմների օպտիմալացումը, քանի որ միկրոօրգանիզմների կենսագործունեությունը կարող է էապես ազդել ինչպես ալկոհոլի առաջացման, այնպես էլ գինու բույրի և համային բնութագրերի վրա։ Հետազոտությունը կարող է ներառել տարբեր ջերմաստիճանային պայմանների, խմորման տևողության և տեխնոլոգիական միջամտությունների համեմատական ուսումնասիրություն՝ յուրաքանչյուր սորտի համար առավել արդյունավետ տարբերակը որոշելու նպատակով։ Պատրաստի գինիների գնահատման ժամանակ կարող են ուսումնասիրվել ալկոհոլի պարունակությունը, մնացորդային շաքարները, տիտրվող և ցնդող թթուները, pH-ը, ընդհանուր քաղվածքային նյութերը և այլ ֆիզիկաքիմիական ցուցանիշներ։ Դրանց հետ մեկտեղ կարևոր նշանակություն ունի օրգանոլեպտիկ գնահատումը, որի միջոցով որոշվում են գինու գույնը, թափանցիկությունը, բույրը, համը, հետհամը և ընդհանուր ներդաշնակությունը։ Տարբեր սելեկցիոն սորտերից ստացված գինիների համեմատությունը հնարավորություն է տալիս պարզել, թե դրանցից որոնք են առավել նպատակահարմար որոշակի տիպի արտադրանքի ստացման համար։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից կարող է լինել նաև տեխնոլոգիական սխեմայի կատարելագործումը՝ հումքի հատկություններին համապատասխան։ Նպատակահարմար տեխնոլոգիական ռեժիմի ընտրությունը կարող է հնարավորություն տալ առավել լիարժեք պահպանելու խաղողի բնական բուրավետ և ֆենոլային միացությունները, նվազեցնելու անցանկալի օքսիդացման գործընթացները և ստանալու կայուն որակական բնութագրերով գինիներ։ Աշխատության մեջ կարող է գնահատվել նաև պատրաստի արտադրանքի պահպանման ընթացքում որակական ցուցանիշների փոփոխությունը՝ պարզելու համար մշակված տեխնոլոգիայի ապահոված կայունության աստիճանը։ Հետազոտության գործնական նշանակությունը կայանում է նրանում, որ նոր սելեկցիոն սորտերի ներգրավումը գինեգործության մեջ կարող է ընդլայնել տեղական հումքային բազան, մեծացնել արտադրվող գինիների տեսականին և ստեղծել նոր մրցունակ արտադրատեսակներ։ Մշակված տեխնոլոգիական լուծումները կարող են կիրառվել գինեգործական ձեռնարկություններում՝ համապատասխան սորտերի արդյունաբերական վերամշակման և տարբեր ոճի գինիների արտադրության կազմակերպման համար։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել գինեգործներին, սննդի տեխնոլոգներին, խաղողագործներին, սելեկցիոներներին, գինու արտադրությամբ զբաղվող մասնագետներին, գիտահետազոտական կազմակերպություններին, ինչպես նաև սննդի տեխնոլոգիայի և գյուղատնտեսության ոլորտների ուսանողներին ու հետազոտողներին։

Физика

Մեխանիկա (ուսումնական ձեռնարկ) աշխատությունը ֆիզիկայի հիմնարար բաժիններից մեկին նվիրված ուսումնական ձեռնարկ է, որը ներկայացնում է մեխանիկայի հիմնական հասկացությունները, օրենքներն ու կիրառական խնդիրների լուծման մոտեցումները, այն բացատրում է նյութական կետի և կոշտ մարմնի շարժման նկարագրությունը, Նյուտոնի օրենքները, կինեմատիկայի և դինամիկայի հիմունքները, ինչպես նաև էներգիայի պահպանման օրենքը և իմպուլսի գաղափարը, գիրքը ներառում է նաև խնդիրների լուծման մեթոդներ՝ ուղղված տեսական գիտելիքների ամրապնդմանը և կիրառական հմտությունների զարգացմանը, միաժամանակ ընդգրկելով օրինակներ, որոնք կապում են մեխանիկայի օրենքները իրական ֆիզիկական երևույթների հետ՝ ազատ անկում, պտտական շարժում և տատանումներ, ինչը այն դարձնում է կարևոր ուսումնական աղբյուր ֆիզիկայի և ինժեներական գիտությունների ուսանողների համար։

Педагогика

Գիրքը նվիրված է օտար լեզուների ուսուցման գործընթացում երգի կիրառման մանկավարժական հնարավորությունների ուսումնասիրությանը և ներկայացնում է լեզվի դասավանդման նոր մեթոդա-մանկավարժական հայեցակարգ։ Հեղինակը դիտարկում է երգը ոչ միայն որպես լրացուցիչ ուսումնական նյութ, այլև որպես արդյունավետ կրթական գործիք, որը նպաստում է լեզվական հմտությունների համակողմանի զարգացմանը, սովորողների մոտիվացիայի բարձրացմանը և ուսումնական գործընթացի ակտիվացմանը։ Աշխատությունում վերլուծվում են երգի ազդեցությունը լսողական ընկալման, արտասանության, բառապաշարի հարստացման, քերականական կառուցվածքների յուրացման և հաղորդակցական կարողությունների ձևավորման վրա։ Ներկայացվում են երգերի ընտրության չափանիշները, դրանց կիրառման մեթոդները տարբեր տարիքային խմբերի և լեզվական մակարդակների համար, ինչպես նաև դասապրոցեսում երգի ինտեգրման արդյունավետ ռազմավարությունները։ Գիրքը համադրում է տեսական հիմնավորումները և գործնական առաջարկությունները՝ ցույց տալով, թե ինչպես կարելի է երաժշտության միջոցով ստեղծել ավելի հետաքրքիր, ստեղծագործական և արդյունավետ ուսումնական միջավայր։ Այն օգտակար է օտար լեզուների ուսուցիչների, մանկավարժների, մեթոդիստների, կրթության կազմակերպիչների, ինչպես նաև լեզվի դասավանդման նորարարական մոտեցումներով հետաքրքրվող ուսանողների և հետազոտողների համար։

История

Ա. Տ. Մարությանի ազգագրական ուսումնասիրությունը նվիրված է 19-րդ դարի երկրորդ կեսից մինչև 20-րդ դարի սկիզբը հայ ժողովրդի ավանդական բնակարանի ներքին հարդարանքի, կահավորման, տարածական կազմակերպման և կենցաղային մշակույթի առանձնահատկություններին։ Աշխատության հիմնական նպատակն է բացահայտել ժողովրդական բնակարանի ներքին միջավայրի ձևավորման սկզբունքները, դրա գործառնական ու գեղագիտական հատկանիշները և այն կապերը, որոնք գոյություն են ունեցել բնակելի տարածքի, ընտանիքի կենսակերպի, տնտեսական զբաղմունքների, հասարակական հարաբերությունների ու ավանդական աշխարհընկալման միջև։ Հայկական ժողովրդական բնակարանը դիտարկվում է ոչ միայն որպես բնակության և առօրյա գործունեության վայր, այլև որպես նյութական ու հոգևոր մշակույթի ամբողջական արտահայտություն, որտեղ յուրաքանչյուր տարածք, կահավորման առարկա, կենցաղային իր և ձևավորման տարր ունեցել է որոշակի գործառույթ ու նշանակություն։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարևոր տեղ են զբաղեցնում բնակարանի ներքին կառուցվածքը, բնակելի տարածքի տարբեր հատվածների նշանակությունը, ընտանիքի անդամների առօրյա կյանքի կազմակերպումը, կահույքի և կենցաղային իրերի դասավորությունը, ինչպես նաև տնտեսական ու ընտանեկան գործունեության հետ կապված ներքին հարմարությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրության են արժանի ավանդական բնակարանի հիմնական տարրերը՝ օջախը, կրակի և ջերմության կազմակերպման միջոցները, քնելու, հանգստի, սննդի պատրաստման ու ընդունման համար նախատեսված հատվածները, կենցաղային պարագաների պահպանման վայրերը և բնակարանի ներքին միջավայրի այլ բաղադրիչները։ Դրանց ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես են բնակելի տարածքի կառուցվածքն ու ներքին հարդարանքը պայմանավորվել ընտանիքի կազմով, զբաղմունքներով, բնակլիմայական պայմաններով, նյութական հնարավորություններով և տեղական ավանդույթներով։ Ժողովրդական բնակարանի ներքին միջավայրն արտացոլում է նաև ընտանիքի սոցիալական կառուցվածքը, սերունդների համակեցության ձևերը, հյուրասիրության մշակույթը, ընտանեկան հարաբերությունների կարգավորումը և առօրյա աշխատանքի բաշխումը։ Կահավորանքի ու կենցաղային առարկաների ուսումնասիրությունը բացահայտում է դրանց գործնական նշանակությունից բացի նաև գեղագիտական, խորհրդանշական և երբեմն ծիսական գործառույթները։ Տեքստիլ իրերը, գորգերը, անկողնային պարագաները, սպասքը, պահեստավորման միջոցները և ձեռագործ առարկաները կարևոր դեր են ունեցել բնակարանի հարմարավետության ու ներքին տեսքի ձևավորման մեջ՝ միաժամանակ արտահայտելով տեղական արհեստագործական ավանդույթները, գեղարվեստական ճաշակը և ընտանիքի նյութական մշակույթի մակարդակը։ Աշխատության կարևոր կողմերից է ժողովրդական բնակարանի ներքին հարդարանքի դիտարկումը պատմական փոփոխությունների համատեքստում։ 19-րդ դարի երկրորդ կեսից մինչև 20-րդ դարի սկիզբը հայ հասարակության տնտեսական, սոցիալական և մշակութային կյանքում տեղի ունեցած փոփոխություններն իրենց ազդեցությունն են թողել նաև բնակելի միջավայրի վրա՝ պայմանավորելով ավանդական ձևերի պահպանման, վերափոխման և նոր տարրերի ներմուծման գործընթացները։ Այդ տեսանկյունից ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու բնակարանի ներքին կառուցվածքի և կահավորման պատմական շարունակականությունը, ինչպես նաև տարբեր ժամանակաշրջանների ու բնակավայրերի միջև առկա առանձնահատկությունները։ Հետազոտությունը կարևոր նշանակություն ունի հայ ժողովրդի նյութական մշակույթի պատմության, ավանդական կենցաղի, ժողովրդական ճարտարապետության և բնակելի միջավայրի ձևավորման սկզբունքների ուսումնասիրության համար։ Այն օգնում է հասկանալու, թե ինչպես են աշխարհագրական պայմանները, տեղական շինարարական ավանդույթները, ընտանեկան կենսակերպը և հասարակական հարաբերությունները համատեղ ձևավորել հայկական բնակարանի ներքին կազմակերպումը։ Աշխատությունը արժեքավոր է ազգագրագետների, ճարտարապետների, արվեստաբանների, պատմաբանների, մշակութային մարդաբանների և դիզայնի պատմությամբ հետաքրքրվողների համար, քանի որ ներկայացնում է հայ ժողովրդական բնակարանը որպես պատմական հիշողություն, կենցաղային փորձ, գեղարվեստական ճաշակ և ազգային ինքնատիպություն պահպանող մշակութային միջավայր։ Այն նաև կարևոր ճանաչողական նշանակություն ունի ընթերցողների համար՝ հնարավորություն տալով պատկերացում կազմելու նախորդ սերունդների բնակության պայմանների, ընտանեկան կյանքի կազմակերպման և ավանդական հայկական տան ներքին աշխարհի մասին։

Литература

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է Լիլիան Հելլմանի ստեղծագործություններում խղճի, բարոյական ընտրության և պատասխանատվության գաղափարների քննությանը՝ բացահայտելով դրանց դերը հեղինակի դրամատուրգիական աշխարհում և կերպարների հոգեբանական կառուցվածքում։ Հելլմանի պիեսներում մարդկային հարաբերությունները հաճախ զարգանում են բարոյական բարդ իրավիճակների պայմաններում, երբ հերոսները ստիպված են ընտրություն կատարել անձնական շահի, վախի, հավատարմության, ճշմարտության և արդարության միջև։ Այդ ընտրությունները ոչ միայն առաջ են մղում դրամատիկական գործողությունը, այլև բացահայտում են մարդու ներքին աշխարհը, նրա արժեքային համակարգը և սեփական արարքների հետևանքների նկատմամբ վերաբերմունքը։ Խղճի թեման Հելլմանի ստեղծագործություններում հանդես է գալիս որպես մարդու ներքին դատաստանի յուրահատուկ ձև։ Կերպարները կարող են փորձել արդարացնել իրենց քայլերը, թաքցնել ճշմարտությունը կամ պատասխանատվությունը փոխանցել ուրիշներին, սակայն անցյալի որոշումները շարունակում են ազդել նրանց հոգեբանական վիճակի և հարաբերությունների վրա։ Այս տեսանկյունից խիղճը ոչ միայն բարոյական չափանիշ է, այլև ներքին հակամարտության աղբյուր, որը հաճախ ավելի ուժեղ է դառնում արտաքին ճնշումներից։ Ուսումնասիրության մեջ առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում պատասխանատվության խնդրին։ Հելլմանի հերոսները գործում են այնպիսի սոցիալական և բարոյական միջավայրում, որտեղ անհատի որոշումները կարող են ազդեցություն ունենալ ոչ միայն իր, այլև շրջապատի մարդկանց կյանքի վրա։ Հեղինակը ցույց է տալիս, որ պատասխանատվությունից խուսափելու փորձը հաճախ հանգեցնում է նոր հակասությունների, իսկ լռությունը, անգործությունը կամ ճշմարտությունը թաքցնելը կարող են ունենալ նույնքան ծանր հետևանքներ, որքան անմիջական գործողությունը։ Այս պատճառով նրա դրամատուրգիայում բարոյական ընտրությունը հազվադեպ է ներկայացվում որպես պարզ և միանշանակ գործընթաց։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում նաև անհատի և հասարակության փոխհարաբերությունը։ Հելլմանի ստեղծագործություններում մարդը հաճախ հայտնվում է սոցիալական ճնշումների, քաղաքական իրավիճակների, իշխանության հարաբերությունների և հասարակական կարծիքի ազդեցության ներքո։ Այդ պայմաններում սեփական խղճին հավատարիմ մնալը պահանջում է ոչ միայն ներքին համոզվածություն, այլև քաջություն։ Հեղինակը հետաքրքրված է հատկապես այն պահով, երբ անհատը պետք է որոշի՝ ենթարկվել միջավայրի պահանջներին, թե պաշտպանել իր բարոյական սկզբունքները՝ գիտակցելով հնարավոր կորուստներն ու վտանգները։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է լռության և մեղսակցության խնդիրը։ Հելլմանի կերպարների վարքագծում լռությունը երբեմն կարող է թվալ չեզոք դիրք, սակայն ստեղծագործությունների տրամաբանության մեջ այն հաճախ վերածվում է պատասխանատվությունից խուսափելու կամ անարդարությանն անուղղակիորեն մասնակցելու ձևի։ Այս հանգամանքը հատկապես կարևոր է հեղինակի սոցիալական և քաղաքական թեմատիկայի ուսումնասիրության համար, քանի որ բարոյական դիրքորոշումը դրսևորվում է ոչ միայն այն բանում, թե մարդն ինչ է անում, այլև այն հարցում, թե ինչի դեմ է նա պատրաստ խոսել և ինչի նկատմամբ է ընտրում լռել։ Հելլմանի դրամատուրգիայի առանձնահատկություններից է նաև կերպարների հոգեբանական երկիմաստությունը։ Նրա հերոսները սովորաբար չեն բաժանվում պարզապես «բարի» և «չար» կողմերի։ Նրանց գործողությունների հիմքում կարող են միաժամանակ լինել սերը, վախը, շահը, նախանձը, հավակնությունը, հավատարմությունը կամ ինքնապաշտպանության ցանկությունը։ Այդ բազմաշերտությունը հնարավորություն է տալիս բարոյական խնդիրները ներկայացնել ավելի իրատեսական կերպով և ցույց տալ, որ պատասխանատվության հարցը հաճախ առաջանում է հենց հակասական իրավիճակներում, երբ ճիշտ որոշումը հեշտ չէ։ Խղճի և պատասխանատվության թեմաները կապված են նաև հիշողության հետ։ Անցյալում կատարված գործողությունները Հելլմանի ստեղծագործություններում հաճախ չեն անհետանում ժամանակի հետ, այլ շարունակում են գոյություն ունենալ կերպարների գիտակցության մեջ։ Հիշողությունը կարող է վերածվել մեղքի, զղջման կամ ինքնադատաստանի աղբյուրի և ստիպել մարդուն վերադառնալ նախկին ընտրություններին։ Այսպիսով, անցյալը դառնում է ներկայի բարոյական խնդիրների անբաժանելի մասը։ Ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ Հելլմանի ստեղծագործությունների արժեքավոր կողմերից մեկը մարդու բարոյական պատասխանատվության նկատմամբ հետևողական հետաքրքրությունն է։ Նրա դրամատուրգիան ընթերցողին և հանդիսատեսին ստիպում է ոչ միայն հետևել գործողությունների զարգացմանը, այլև գնահատել կերպարների ընտրությունները, դրանց պատճառները և հետևանքները։ Խիղճը, պատասխանատվությունը, մեղավորությունը, լռությունը, ճշմարտությունը և բարոյական դիմադրությունը միավորվում են՝ ստեղծելով մարդկային վարքագծի բարդ և հակասական պատկերը։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել ամերիկյան գրականությամբ, դրամատուրգիայով, բարոյափիլիսոփայական խնդիրներով և XX դարի մշակութային ու հասարակական գործընթացներով հետաքրքրվող ընթերցողներին՝ հնարավորություն տալով ավելի խորությամբ հասկանալու Լիլիան Հելլմանի ստեղծագործությունների գաղափարական բովանդակությունն ու կերպարների ներքին դրամատիզմը։

Педагогика

Աշխատությունը նվիրված է աղջիկների դաստիարակության սկզբունքներին, կրթության նշանակությանը և անհատի բարոյական ու մտավոր զարգացմանը։ Այն արտացոլում է 19-րդ դարի հայ հասարակության մեջ աղջիկների կրթության և ընտանեկան դաստիարակության վերաբերյալ ձևավորված պատկերացումները՝ կարևորելով կրթված, բարեկիրթ և պատասխանատու անձի ձևավորումը։ Գրքի թեմատիկ շրջանակը ներառում է աղջիկների վարքի, բարոյական արժեքների, ընտանեկան պարտականությունների, հասարակական հարաբերությունների և գիտելիքների ձեռքբերման հարցերը։ Աղջիկների դաստիարակությունը դիտարկվում է ոչ միայն որպես ընտանիքի ներքին խնդիր, այլև որպես հասարակության բարոյական և մշակութային առաջընթացի կարևոր պայման։ Կրթության միջոցով զարգանում են մտածողությունը, ինքնուրույն դատողությունը, պատասխանատվության զգացումը և շրջապատի հետ պատշաճ հարաբերություններ հաստատելու կարողությունը։ Նման աշխատությունները կարևոր դեր են ունեցել հայ հասարակական մտքում կանանց կրթության, ընտանիքի ներսում նրանց դերի և ապագա սերունդների դաստիարակության վերաբերյալ քննարկումների ձևավորման գործում։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում 19-րդ դարի հայ մանկավարժական գրականության, աղջիկների կրթության պատմության, ընտանեկան բարքերի և կանանց հասարակական դիրքի վերաբերյալ ժամանակաշրջանի պատկերացումների ուսումնասիրության համար։