Աստվածպաշտության ծագումն ու զարգացումը մարդու հոգում՝ բացատրված և կյանքի բոլոր վիճակների մարդկանց համար հարմարեցված՝ ջերմեռանդ խորհրդածություններով ու աղոթքներով

Literature

Աշխատությունը նվիրված է Էժեն Իոնեսկոյի դրամատուրգիական ժառանգության մեջ աբսուրդի և օտարացման երևույթների գեղարվեստական, փիլիսոփայական և թատերագիտական ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում այն առանձնահատուկ աշխարհընկալումն է, որի միջոցով մարդկային գոյությունը ներկայացվում է որպես հակասություններով, հաղորդակցական խզումներով, անորոշությամբ և իրականության սովորական տրամաբանության խախտմամբ բնութագրվող վիճակ։ Աբսուրդը դիտարկվում է ոչ միայն որպես դրամատիկական կառուցվածքի կամ ոճական արտահայտչամիջոցների համակարգ, այլև որպես մարդու և շրջապատող աշխարհի միջև հարաբերությունների մեկնաբանման սկզբունք։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում կերպարների օտարացմանը, նրանց միջև լիարժեք հաղորդակցության դժվարություններին, անհատի մեկուսացմանը և հասարակական միջավայրում սեփական ինքնության պահպանման խնդրին։ Հետազոտության շրջանակում կարող են քննության առնվել երկխոսությունների կառուցվածքը, կրկնությունները, լեզվական կաղապարները, տրամաբանական կապերի խախտումները, գրոտեսկային իրավիճակները և պայմանական բեմական իրականությունը՝ բացահայտելու դրանց դերը աբսուրդի զգացողության ձևավորման մեջ։ Կարևորվում է հատկապես լեզվի գործառույթը, քանի որ խոսքը հաճախ դադարում է մարդկանց միջև արդյունավետ հաղորդակցության միջոց լինելուց և վերածվում է նրանց մեկուսացումն ու փոխադարձ անհասկացողությունը ընդգծող գեղարվեստական գործոնի։ Օտարացման խնդիրը կարող է ուսումնասիրվել նաև անձի և հասարակության հարաբերությունների տեսանկյունից՝ դիտարկելով զանգվածային վարքագծի, հասարակական կարծրատիպերի, անհատականության կորստի և իրականության նկատմամբ մարդու անզորության թեմաները։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև կատակերգականի և ողբերգականի փոխներթափանցմանը, քանի որ արտաքինից զավեշտական իրավիճակները հաճախ բացահայտում են գոյաբանական անհանգստության և մարդկային հարաբերությունների ճգնաժամի ավելի խոր շերտեր։ Իոնեսկոյի ստեղծագործական մեթոդի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պարզաբանելու նաև աբսուրդի թատրոնի գեղագիտական սկզբունքները և նրա տեղը XX դարի եվրոպական դրամատուրգիայի զարգացման մեջ։ Ընդհանուր առմամբ հետազոտությունը համադրում է գրականագիտության, թատերագիտության, փիլիսոփայական մեկնաբանության և դրամայի տեսության մոտեցումները՝ բացահայտելով աբսուրդի ու օտարացման փոխկապակցվածությունը և դրանց նշանակությունը Իոնեսկոյի գեղարվեստական աշխարհի կառուցման մեջ։

Geography

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության տարածքի էկոլոգագեոմորֆոլոգիական պայմանների համալիր ուսումնասիրությանը՝ աշխարհագրական տեղեկատվական համակարգերի տեխնոլոգիաների կիրառմամբ։ Հետազոտության կենտրոնում ռելիեֆի ձևերի, երկրաբանական և գեոմորֆոլոգիական գործընթացների, բնական միջավայրի վիճակի ու մարդածին ազդեցությունների տարածական փոխկապակցվածությունն է։ Քննվում են տարածքի ձևաբանական առանձնահատկությունները, բարձրաչափական տարբերությունները, լանջերի թեքությունն ու կողմնադրությունը, էրոզիոն գործընթացները, սողանքային երևույթները, գետային համակարգերի գործունեությունը և ռելիեֆի զարգացման այլ գործոններ՝ դրանց հնարավոր բնապահպանական հետևանքների տեսանկյունից։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում բնական և մարդածին գործոնների համատեղ ազդեցության գնահատմանը, քանի որ բնակավայրերի ընդլայնումը, հողօգտագործումը, ճանապարհաշինությունը, արդյունաբերական գործունեությունը և տնտեսական այլ գործընթացներ կարող են փոփոխել բնական լանդշաֆտների ու ռելիեֆային համակարգերի կայունությունը։ Աշխարհագրական տեղեկատվական համակարգերը դիտարկվում են որպես տարբեր աղբյուրներից ստացված տարածական տվյալների հավաքագրման, համակարգման, համադրման, վերլուծության և քարտեզագրման արդյունավետ գործիք։ Թվային ռելիեֆային մոդելների և թեմատիկ տարածական շերտերի կիրառումը հնարավորություն է տալիս բացահայտել տարածքային օրինաչափությունները, առանձնացնել առավել զգայուն հատվածները և կազմել տարբեր բնույթի գնահատողական քարտեզներ։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում էկոլոգագեոմորֆոլոգիական շրջանացման խնդիրը, որի միջոցով տարածքները կարող են տարբերակվել ըստ ռելիեֆի առանձնահատկությունների, բնական գործընթացների ակտիվության և մարդածին ծանրաբեռնվածության ընդհանուր բնույթի։ Դիտարկվում են նաև տարածական տվյալների համադրման և բազմագործոն գնահատման հնարավորությունները՝ շրջակա միջավայրի վիճակի վերաբերյալ առավել ամբողջական պատկեր ստանալու նպատակով։ Նման ուսումնասիրությունը կարող է կարևոր տեղեկատվական հիմք հանդիսանալ տարածքային պլանավորման, բնական ռեսուրսների կառավարման, հողերի օգտագործման և բնական վտանգների գնահատման համար։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է գեոմորֆոլոգիայի, բնապահպանության, ֆիզիկական աշխարհագրության, հեռազննման և գեոինֆորմատիկայի մեթոդները՝ տարածքի էկոլոգիական ու գեոմորֆոլոգիական առանձնահատկությունները միասնական տարածական համակարգում գնահատելու նպատակով։

History

Աշխատությունը նվիրված է հայկական հարսանեկան ծիսակարգում պարի դերի, գործառույթների և փոխակերպումների ուսումնասիրությանը XX դարից մինչև XXI դարի սկիզբն ընդգրկող ժամանակաշրջանում։ Հետազոտության կենտրոնում պարն է՝ որպես հարսանեկան արարողության կարևոր բաղադրիչ, որը միաժամանակ հանդես է գալիս որպես գեղարվեստական արտահայտչամիջոց, ծիսական գործողություն, համայնքային հաղորդակցության ձև և մշակութային հիշողության փոխանցման միջոց։ Քննվում է հարսանեկան պարերի տեղը ավանդական ծիսական համակարգում, դրանց կապը արարողության տարբեր փուլերի, մասնակիցների դերաբաշխման, երաժշտական ուղեկցության և ժողովրդական պատկերացումների հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում տղամարդկանց, կանանց, նորապսակների, ընտանիքի անդամների և համայնքի մյուս ներկայացուցիչների մասնակցության ձևերին՝ բացահայտելով, թե պարային գործողությունների միջոցով ինչպես են արտահայտվել ընտանեկան ու համայնքային հարաբերությունները, տոնական տրամադրությունը և խմբային համախմբվածությունը։ Ուսումնասիրվում են հայկական տարբեր ազգագրական շրջաններին բնորոշ պարային ավանդույթները, դրանց շարժական, երաժշտական և ծիսական առանձնահատկությունները, ինչպես նաև տեղական տարբերակների փոխազդեցությունը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում XX դարի հասարակական և մշակութային փոփոխությունների ազդեցությունը հարսանեկան պարային մշակույթի վրա՝ քաղաքայնացման, բնակչության տեղաշարժերի, բեմական ժողովրդական պարի տարածման, զանգվածային մշակույթի և երաժշտական նոր ձևերի ներթափանցման համատեքստում։ Դիտարկվում է, թե ինչպես են ավանդական պարերը որոշ դեպքերում պահպանել իրենց ծիսական նշանակությունը, իսկ այլ դեպքերում վերածվել հիմնականում ժամանցային կամ ներկայացուցչական տարրերի։ XXI դարի սկզբի հարսանեկան մշակույթում ուսումնասիրվում են ավանդույթի վերաիմաստավորման, հին պարաձևերի վերականգնման և ժամանակակից պարային ու երաժշտական ազդեցությունների համադրման միտումները։ Աղբյուրագիտական հիմք կարող են կազմել ազգագրական նկարագրությունները, բանավոր վկայությունները, լուսանկարները, տեսագրությունները, երաժշտական և պարագիտական նյութերը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է ազգագրության, պարագիտության, ծիսագիտության և մշակութաբանության մոտեցումները՝ ներկայացնելով հարսանեկան պարը որպես հայկական ավանդական մշակույթի շարունակականությունն ու ժամանակի ընթացքում տեղի ունեցած սոցիոմշակութային փոփոխություններն արտացոլող բազմաշերտ երևույթ։

Other Subjects

Աշխատությունը նվիրված է որոշակի լոլիկի սորտերի ուղղակի և հակադարձ խաչասերման արդյունքում ստացված հիբրիդների ժառանգականության բնույթի և հատկանիշների դրսևորման ուսումնասիրությանը՝ ընդգծելով գենետիկական փոխանցման օրինաչափությունները և ֆենոտիպային փոփոխականությունը։ Վերլուծվում են հիմնական ագրոնոմիական և մորֆոլոգիական հատկանիշների (բերքատվություն, պտղի չափ, ձև, գունավորում, հասունացման ժամկետներ) ժառանգման առանձնահատկությունները, ինչպես նաև մայրական և հայրական ձևերի ազդեցության աստիճանը հիբրիդային սերունդներում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ուղղակի և հակադարձ խաչասերման արդյունքների համեմատական վերլուծությանը՝ բացահայտելով ցիտոպլազմային ժառանգության հնարավոր դրսևորումները և գենոտիպ–ֆենոտիպ կապերը։ Ուսումնասիրությունը նաև գնահատում է ընտրված սորտերի սելեկցիոն արժեքը՝ նպատակ ունենալով բացահայտել բարձր բերքատվությամբ և կայուն հատկանիշներով նոր հիբրիդների ստացման հեռանկարները։ Աշխատությունը ներկայացնում է փորձարարական տվյալների հիման վրա արված գենետիկական և ագրոբիոլոգիական վերլուծություններ, որոնք կարող են կիրառվել բույսերի սելեկցիայի և գյուղատնտեսական արտադրության բարելավման մեջ։

Literature

Ուսումնասիրությունը նվիրված է Ավետիք Իսահակյանի ստեղծագործական ժառանգությանը, նրա գեղարվեստական աշխարհին և հայ գրականության զարգացման գործում ունեցած նշանակությանը։ Աշխատության մեջ քննվում են բանաստեղծի ստեղծագործության հիմնական թեմաներն ու գաղափարները, քնարական հերոսի ներաշխարհը, սիրո, հայրենիքի, բնության, կարոտի, մենության և մարդկային ճակատագրի վերաբերյալ նրա պատկերացումները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Իսահակյանի պոեզիայի գեղարվեստական առանձնահատկություններին՝ լեզվական պարզությանը, երաժշտականությանը, հուզական արտահայտչականությանը, ժողովրդական բանահյուսության ազդեցությանը և ազգային մտածողության դրսևորումներին։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկելու նրա ստեղծագործական ճանապարհը տարբեր ժամանակաշրջանների համատեքստում և բացահայտելու այն փոփոխությունները, որոնք տեղի են ունեցել նրա գեղարվեստական մտածողության, թեմատիկ նախասիրությունների և աշխարհայացքի մեջ։ Աշխատության շրջանակում կարևոր տեղ է զբաղեցնում բանաստեղծի կապը հայ ժողովրդի պատմության և մշակույթի հետ, ինչպես նաև հայրենիքի գաղափարի ու ազգային ինքնության արտահայտությունը նրա ստեղծագործություններում։ Քննարկվում են նաև արձակ և բանաստեղծական գործերի փոխհարաբերությունները, առանձին կերպարների ու խորհրդանիշների նշանակությունը և ժողովրդական ավանդույթների ստեղծագործական վերամշակման եղանակները։ Իսահակյանի գրական ժառանգությունը ներկայացվում է որպես ազգային և համամարդկային արժեքների համադրություն, որտեղ անձնական ապրումներն ու զգացմունքները հաճախ վերածվում են մարդու գոյության, սիրո, կորստի և ժամանակի մասին ընդհանրական մտորումների։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել հայ գրականության մասնագետներին, գրականագետներին, մշակութաբաններին, ուսուցիչներին, ուսանողներին և հայ պոեզիայի պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։ Այն արժեքավոր է հատկապես Ավետիք Իսահակյանի ստեղծագործական անհատականության, գեղարվեստական մտածողության և նրա գրական ժառանգության ազգային ու համամարդկային նշանակության ուսումնասիրության համար։

Religion

Գիրքը նվիրված է քրիստոնեական վարդապետության համակարգված ներկայացմանը՝ կենտրոնանալով արևելյան եկեղեցական ավանդույթի, հավատքի սկզբունքների և կրոնական ուսուցման վրա։ Քրիստոնեական վարդապետությունը ներառում է Աստծո, Սուրբ Երրորդության, Հիսուս Քրիստոսի, փրկության, եկեղեցու, աղոթքի, խորհուրդների և քրիստոնեական բարոյական կյանքի վերաբերյալ հիմնական ուսմունքները։ Նման աշխատությունները նպատակ ունեն ընթերցողին ծանոթացնելու հավատքի հիմնադրույթներին, պարզաբանելու կրոնական հասկացությունները և ներկայացնելու քրիստոնեական ուսմունքի փոխկապակցված դրույթները։ Վերնագրում «ուղղափառ» և «կաթուղիկէ» բնորոշումների համատեղ կիրառությունը մատնանշում է արևելյան եկեղեցական ավանդույթի և կաթոլիկության հետ կապված վարդապետական հասկացությունների քննարկման շրջանակը։ Հայ եկեղեցական գրականության մեջ վարդապետական աշխատությունները կարևոր դեր են ունեցել հոգևոր կրթության, հավատքի սկզբունքների բացատրության և կրոնական գիտելիքների տարածման գործում։ Դրանք կիրառվել են ինչպես անհատական ընթերցանության, այնպես էլ ուսուցողական նպատակներով՝ օգնելով ընթերցողներին ծանոթանալու քրիստոնեական հավատքի բովանդակությանը և եկեղեցական ավանդույթների իմաստին։ Հրատարակությունը կարևոր է 19-րդ դարի հայերեն աստվածաբանական գրականության, քրիստոնեական վարդապետության ուսուցման և եկեղեցական մտքի պատմության ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է հետաքրքրել աստվածաբաններին, եկեղեցու պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին, հայագետներին և քրիստոնեական ուսմունքներով հետաքրքրվող ընթերցողներին։