Բոգդան Կնունյանց: (1878-1911): Գրականության հանձնարական ցանկ

Քաղաքագիտություն

Այս թեման վերաբերում է Հայաստանի Հանրապետության փորձերին 1920-1921 թվականներին դառնալ միջազգային կազմակերպության՝ Ազգերի լիգայի անդամ, ինչը դիտարկվում էր որպես նորաստեղծ պետության միջազգային ճանաչման և պետականության ամրապնդման կարևոր ուղղություն։ Այդ շրջանում Հայաստանի Հանրապետությունը գտնվում էր ծանր քաղաքական և անվտանգային իրավիճակում՝ բախվելով տարածքային վեճերի, պատերազմական գործողությունների և ներքին անկայունության, ինչը մեծապես պայմանավորում էր արտաքին քաղաքականության առաջնահերթությունները։ Անդամակցության նախաձեռնությունը նպատակ ուներ ապահովել միջազգային աջակցություն, բարձրացնել երկրի իրավական և քաղաքական սուբյեկտայնությունը և ստանալ պաշտպանություն արտաքին սպառնալիքներից՝ օգտագործելով միջազգային կազմակերպությունների մեխանիզմները։ Դիմումի քննարկման ընթացքում ընդգծվել են Հայաստանի սահմանների չհաստատված վիճակը, տնտեսական դժվարությունները և պետական կառավարման սահմանափակ հնարավորությունները, որոնք օգտագործվել են որպես հիմնական պատճառներ անդամակցությունը հետաձգելու կամ մերժելու համար։ Միևնույն ժամանակ քննարկվում էր նաև այն փաստը, որ փոքր և նորաստեղծ պետությունների ներգրավումը միջազգային համակարգում պահանջում էր կայունություն և արդյունավետ կառավարման կարողություն, ինչը այդ պահին դժվար էր ապահովել։ Չնայած անդամակցությունը չիրականացավ, գործընթացը կարևոր նշանակություն ունեցավ Հայաստանի Հանրապետության արտաքին քաղաքական փորձառության մեջ՝ ցույց տալով միջազգային իրավունքի և դիվանագիտության գործիքների կիրառման փորձերը փոքր պետությունների կողմից և ընդգծելով հետպատերազմյան միջազգային համակարգի բարդությունները։

Հոգեբանություն

Գիրքը ներկայացնում է ճանաչողության գաղափարի համակողմանի ուսումնասիրություն՝ անդրադառնալով մարդու մտածողության ձևավորմանը, գիտելիքի աղբյուրներին և այն մեխանիզմներին, որոնց միջոցով անհատը ընկալում է իրեն շրջապատող աշխարհը։ Այն փորձում է բացատրել, թե ինչպես են փորձը, հիշողությունը, տրամաբանությունը և զգայությունները միավորվում մեկ ամբողջական համակարգում՝ ստեղծելով իրականության ընկալման հիմքը։ Տեքստում քննարկվում են նաև գիտելիքի սահմանները և այն հարցը, թե որքանով է մարդը կարող հասնել օբյեկտիվ ճշմարտության՝ հաշվի առնելով սուբյեկտիվ ընկալման ազդեցությունը։ Բացի այդ, աշխատանքը հաճախ անդրադառնում է ճանաչողության զարգացման փուլերին, կրթության և մշակույթի դերին մտածողության ձևավորման մեջ, ինչպես նաև գիտության և փիլիսոփայության փոխհարաբերություններին։ Ընդհանուր առմամբ այն ծառայում է որպես տեսական հիմք՝ հասկանալու մարդու ինտելեկտուալ գործունեության կառուցվածքը և գիտելիքի կուտակման ու կիրառման գործընթացները։

Պատմություն

Աշխատությունը նվիրված է Սիմոն Վրացյանի հասարակական, քաղաքական և պետական գործունեության բազմակողմանի ուսումնասիրությանը՝ այն դիտարկելով 20-րդ դարի առաջին կեսի հայ ազգային-քաղաքական պատմության և Հայաստանի Առաջին Հանրապետության ձևավորման ու գործունեության համատեքստում։ Հետազոտության առանցքում նրա քաղաքական աշխարհայացքի ձևավորումը, կուսակցական և հասարակական գործունեությունը, պետական կառավարման համակարգում ունեցած մասնակցությունը, ինչպես նաև հետագա տարիների հրապարակախոսական, կրթական և կազմակերպական աշխատանքն են։ Կարևոր տեղ է հատկացվում նրա կրթական և մտավոր ձևավորման միջավայրին, հասարակական կյանքում ներգրավվելուն և հայկական մամուլի հետ ունեցած երկարատև կապերին։ Վրացյանը տարբեր ժամանակներում զբաղվել է խմբագրական և լրագրողական գործունեությամբ, իսկ Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիներին մասնակցել է հայկական հասարակական ու կազմակերպական գործընթացներին։ Հայաստանի անկախ պետականության ստեղծումից հետո նրա գործունեությունը տեղափոխվել է պետական կառավարման դաշտ․ նա ընտրվել է խորհրդարանի անդամ, զբաղեցրել նախարարական պաշտոն և 1920 թվականի նոյեմբերին ստանձնել Հայաստանի Առաջին Հանրապետության կառավարության ղեկավարի պաշտոնը։ Նրա վարչապետության շրջանը համընկել է հանրապետության համար ծայրահեղ ծանր ռազմաքաղաքական իրավիճակի և իշխանության փոխանցման գործընթացի հետ, ինչի պատճառով այդ փուլը կարևոր տեղ է զբաղեցնում նրա պետական գործունեության ուսումնասիրության մեջ։ Հետազոտության շրջանակում կարող են քննվել պետական կառավարման, արտաքին հարաբերությունների, սոցիալ-տնտեսական խնդիրների և ներքաղաքական հարաբերությունների վերաբերյալ նրա մոտեցումները՝ դրանք համադրելով ժամանակաշրջանի փաստաթղթերի և այլ գործիչների դիրքորոշումների հետ։ Առանձին ուշադրության է արժանի 1921 թվականի իրադարձություններին նրա մասնակցությունը և հետագայում Հայաստանից դուրս շարունակված քաղաքական ու հասարակական գործունեությունը։ Տարագրության տարիներին նա պահպանել է ակտիվ մասնակցությունը հայկական հասարակական կյանքին՝ զբաղվելով քաղաքական, խմբագրական, կրթական և պատմագիտական աշխատանքով։ Նրա գրական ու հուշագրական ժառանգությունը կարևոր աղբյուրային նշանակություն ունի Հայաստանի Առաջին Հանրապետության և ժամանակաշրջանի քաղաքական գործընթացների ուսումնասիրության համար, սակայն որպես անմիջական մասնակցի շարադրանք՝ այն նաև պահանջում է աղբյուրագիտական քննադատություն և համադրում այլ վկայությունների հետ։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է նրա պետական գործչի, կուսակցական գործչի, հրապարակախոսի և պատմական իրադարձությունների հուշագրողի դերերի փոխհարաբերության բացահայտումը։ Այս տեսանկյունից նրա գործունեության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու ոչ միայն մեկ գործչի քաղաքական կենսագրության, այլև հայկական պետականության վերականգնման, Առաջին Հանրապետության կառավարման փորձի, խորհրդայնացման շրջանի քաղաքական զարգացումների և սփյուռքահայ հասարակական կյանքի որոշ առանցքային գործընթացների մասին։

Քաղաքագիտություն

Հրապարակումը ներկայացնում է ռազմական հակամարտության հետևանքով առաջացած հումանիտար ճգնաժամի զարգացումները՝ անդրադառնալով պայթյունի հետևանքով գրանցված մարդկային զոհերին և տուժածներին, ինչպես նաև բնակչության զանգվածային տեղահանությանը։ Նյութում լուսաբանվում են արտակարգ իրավիճակի պատճառներն ու հետևանքները, փախստականների հոսքը, նրանց առջև ծառացած սոցիալական և մարդասիրական խնդիրները, ինչպես նաև պետական և միջազգային կառույցների արձագանքը ստեղծված իրավիճակին։ Անդրադարձ է կատարվում տարածաշրջանում անվտանգության, քաղաքացիական բնակչության պաշտպանության և մարդասիրական օգնության կազմակերպման հարցերին՝ ներկայացնելով դեպքերի ընդհանուր ընթացքն ու դրանց ազդեցությունը տարածաշրջանային կայունության վրա։ Նյութը հետաքրքրություն կարող է ներկայացնել միջազգային հարաբերությունների, քաղաքական գործընթացների, հակամարտությունների և հումանիտար ճգնաժամերի ուսումնասիրությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Իրավաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում պաշտպանության ոլորտում ձևավորվող հասարակական հարաբերությունների սահմանադրական կարգավորման տեսական և իրավական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում պաշտպանության կազմակերպման սահմանադրաիրավական հիմքերը, պետական իշխանության մարմինների լիազորությունների սահմանազատումը և պաշտպանության ոլորտում դրանց փոխգործակցության իրավական մեխանիզմները։ Վերլուծվում են պետության պաշտպանունակության ապահովման, զինված ուժերի կառավարման և քաղաքացիական վերահսկողության հետ կապված սահմանադրական սկզբունքները, ինչպես նաև համապատասխան իրավական նորմերի համակարգային փոխկապակցվածությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում պաշտպանության ոլորտում Հանրապետության նախագահի, կառավարության, Ազգային ժողովի և իրավասու պետական մարմինների սահմանադրական կարգավիճակի ու գործառույթների իրավական բնույթին՝ դրանք դիտարկելով համապատասխան ժամանակաշրջանի իրավակարգավորումների համատեքստում։ Քննարկվում են ռազմական և արտակարգ բնույթի հատուկ իրավական ռեժիմների սահմանադրական հիմքերը, պետական մարմինների լիազորությունների իրականացման սահմանները և մարդու հիմնական իրավունքների ու ազատությունների իրավաչափ սահմանափակումների հետ կապված ընդհանուր իրավական հարցերը։ Անդրադարձ է կատարվում նաև զինվորական ծառայության սահմանադրաիրավական հիմքերին, քաղաքացիների պարտականությունների և պետական պաշտպանության գործառույթի փոխհարաբերությանը։ Կարևորվում են օրենսդրական կարգավորումների հստակությունը, իրավական նորմերի փոխհամաձայնեցվածությունը և պետական կառավարման տարբեր օղակների պատասխանատվության սահմանների որոշակիությունը։ Համեմատական և տեսական վերլուծության միջոցով հնարավոր է բացահայտել գործող իրավակարգավորումների զարգացման օրինաչափությունները և պաշտպանության ոլորտի սահմանադրաիրավական մեխանիզմների կատարելագործման ուղղությունները։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել սահմանադրական իրավունքի, պետական կառավարման և պաշտպանության ոլորտի իրավական կարգավորման մասնագետների, իրավաբանների, հետազոտողների և ուսանողների համար։

Տեխնոլոգիա

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է միկրոտարրերի և էվրիբիոտիկ մանրէների ազդեցության ուսումնասիրմանը Լոռի պանրի արտադրության կենսատեխնոլոգիական գործընթացների և վերջնական արտադրանքի որակի վրա։ Գրքում ներկայացվում են կաթնամթերքի արտադրության ընթացքում կիրառվող մանրէաբանական և կենսաքիմիական մեխանիզմները՝ հատուկ ուշադրություն դարձնելով օգտակար միկրոօրգանիզմների դերին խմորման, հասունացման և համային հատկությունների ձևավորման գործընթացներում։ Հեղինակը վերլուծում է տարբեր միկրոտարրերի ազդեցությունը մանրէների կենսագործունեության, ֆերմենտային ակտիվության, արտադրական գործընթացների արդյունավետության և պանրի ֆիզիկաքիմիական ցուցանիշների վրա։ Աշխատությունում ուսումնասիրվում են նաև արտադրանքի սննդային արժեքի, կառուցվածքի, համի, բույրի և պահպանման հատկությունների փոփոխությունները՝ պայմանավորված կենսատեխնոլոգիական տարբեր գործոններով։ Ներկայացված արդյունքները հիմնված են փորձարարական հետազոտությունների վրա և ուղղված են Լոռի պանրի արտադրության տեխնոլոգիայի կատարելագործմանը, որակի բարձրացմանը և արտադրական արդյունավետության աճին։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել սննդի տեխնոլոգների, կենսատեխնոլոգների, մանրէաբանների, գյուղատնտեսական և սննդարդյունաբերական ոլորտների մասնագետների, ինչպես նաև համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների և հետազոտողների համար։