Death toll in Nagorno-Karabakh fuel depot blast jumps to 170

Կենսաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է արդյունաբերական տարածքների հողերում տարածված միկրոմիցետների ուսումնասիրմանը և դրանց կենսաբանական ակտիվության գնահատմանը՝ հատկապես արտադրական թափոնների քայքայման գործընթացներում։ Հետազոտության շրջանակում ուսումնասիրվում են տարբեր սնկային միկրոօրգանիզմների տեսակային կազմը, դրանց կենսաբանական առանձնահատկությունները և օրգանական միացությունների քայքայման ունակությունները։ Աշխատության մեջ դիտարկվում է միկրոմիցետների դերը պոլիմերային և այլ արդյունաբերական թափոնների կենսաքայքայման գործընթացներում, ինչպես նաև դրանց հնարավոր կիրառությունը շրջակա միջավայրի աղտոտվածության նվազեցման և էկոլոգիական վերականգնման նպատակներով։ Ներկայացվում են հողային միկրոֆլորայի ձևավորման պայմանները, արտադրական միջավայրի ազդեցությունը միկրոօրգանիզմների վրա և կենսատեխնոլոգիական մոտեցումների կիրառման հնարավորությունները։ Հրատարակությունը կարող է օգտակար լինել մանրէաբաններին, միկոլոգներին, բնապահպաններին, կենսաբաններին, էկոլոգիական տեխնոլոգիաների ոլորտի մասնագետներին և համապատասխան գիտական ուղղություններով զբաղվող ուսանողներին։

Գրականություն

Աշխատությունը նվիրված է Վահան Տերյանի ստեղծագործական «աշխատանոցի» ներքին մեխանիզմների համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով նրա բանաստեղծական տեքստերի ձևավորման գործընթացը, գեղարվեստական մտածողության աշխատանքային փուլերը և բառի ընտրության ու պատկերային կառուցման սկզբունքները։ Վերլուծվում են ձեռագրային տարբերակները, սևագրությունները և վերջնական տեքստերի համեմատությունը՝ ընդգծելով վերամշակման, սեղմման և իմաստային խտացման տեխնիկաները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում Տերյանի պոետիկ լեզվի ձևավորմանը, ներքին երաժշտականությանը, սիմվոլիստական մտածողության ազդեցությանը և քնարական պատկերների կառուցման համակարգին։ Ուսումնասիրությունը դիտարկում է նաև ստեղծագործական գործընթացը որպես գիտակցված գեղարվեստական ընտրությունների հաջորդականություն՝ ցույց տալով, թե ինչպես են ձևավորվում Տերյանի բանաստեղծական աշխարհի հիմնական մոտիվները և ոճական առանձնահատկությունները։ Գրքում ներկայացված վերլուծությունները հնարավորություն են տալիս խորքային պատկերացում կազմել հեղինակի ստեղծագործական մեթոդի, պոետիկ մտածողության և հայ նորագույն պոեզիայի զարգացման մեջ նրա ունեցած հիմնարար դերի մասին։

Մանկավարժություն

Աշխատությունը նվիրված է քաղաքային կրթական համակարգի կառավարման առանձնահատկությունների, կազմակերպական մեխանիզմների և զարգացման հիմնական միտումների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում քաղաքային միջավայրում կրթության կառավարման գործընթացն է՝ հաշվի առնելով քաղաքի բնակչության կառուցվածքը, կրթական հաստատությունների բազմազանությունը, սոցիալ-տնտեսական պայմանները, տեղական կառավարման առանձնահատկությունները և կրթության նկատմամբ հասարակության աճող պահանջները։ Աշխատության շրջանակում դիտարկվում են կրթական համակարգի կառավարման տարբեր մակարդակների փոխհարաբերությունները, պետական և տեղական կառավարման մարմինների դերաբաշխումը, դպրոցների և այլ կրթական կազմակերպությունների ինքնուրույնության աստիճանը, ինչպես նաև կառավարման արդյունավետության բարձրացման հնարավորությունները։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում կրթության որակի ապահովմանը, կրթական ռեսուրսների արդյունավետ բաշխմանը, ֆինանսավորման մեխանիզմներին, մանկավարժական և վարչական կադրերի կառավարմանը, կրթական հաստատությունների նյութատեխնիկական պայմաններին և կրթական ծառայությունների հասանելիության ապահովմանը։ Ուսումնասիրությունը կարևորում է նաև քաղաքային կրթական համակարգի և համայնքային զարգացման փոխկապակցվածությունը, քանի որ կրթության արդյունավետ կառավարումը կարող է ազդեցություն ունենալ քաղաքի սոցիալական, տնտեսական և մշակութային զարգացման վրա։ Աշխատության մեջ կարող են վերլուծվել կրթական համակարգի արդիականացման, թվայնացման, կառավարման նոր մեթոդների ներդրման, տվյալների վրա հիմնված որոշումների կայացման և կրթական հաստատությունների միջև համագործակցության զարգացման միտումները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում նաև քաղաքային կրթական միջավայրում սոցիալական անհավասարության նվազեցմանը, տարբեր խմբերի համար կրթության հավասար հնարավորությունների ստեղծմանը և կրթական ծառայությունների որակի տարածքային տարբերությունների հաղթահարմանը։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու քաղաքային կրթության կառավարման համակարգի ուժեղ և թույլ կողմերը, գնահատելու առկա կառավարման մեխանիզմների արդյունավետությունը և առանձնացնելու զարգացման այն ուղղությունները, որոնք կարող են նպաստել ավելի ճկուն, արդյունավետ և հասարակության կարիքներին համապատասխան կրթական համակարգի ձևավորմանը։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել կրթության կառավարման մասնագետներին, պետական և համայնքային կառավարման մարմինների ներկայացուցիչներին, կրթական հաստատությունների ղեկավարներին, մանկավարժներին, հետազոտողներին, բուհերի դասախոսներին և ուսանողներին, ինչպես նաև կրթական քաղաքականության և քաղաքային զարգացման խնդիրներով հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Մշակույթ

Հրատարակությունը տեղեկատու-մատենագիտական բնույթի պարբերական աղբյուր է, որի հիմնական նպատակն է համակարգված ձևով ներկայացնել հայ մշակույթի և արվեստի վերաբերյալ նոր լույս տեսած գրականությունը և նպաստել անհրաժեշտ նյութերի արագ հայտնաբերմանը։ Այն նախատեսված է մշակույթի ու արվեստի ոլորտների մասնագետների, գիտաշխատողների, դասախոսների, ուսանողների, գրադարանավարների, մատենագետների և թեմայով հետաքրքրվող ընթերցողների տեղեկատվական պահանջները բավարարելու համար։ Բովանդակային շրջանակը ներառում է մշակույթի պատմությանը, կերպարվեստին, ճարտարապետությանը, երաժշտությանը, թատերական արվեստին, կինոյին, մշակութային ժառանգությանը, թանգարանային գործունեությանը, պատմամշակութային հուշարձանների պահպանությանը, գրադարանագիտությանը, մատենագիտությանը և հարակից ոլորտներին վերաբերող հրապարակումներ։ Ներկայացվող նյութերը կարող են ընդգրկել առանձին գրքեր, գրքույկներ, ժողովածուներ, գիտական ուսումնասիրություններ, պարբերական մամուլում տպագրված հոդվածներ և այլ հրատարակություններ, որոնք արժեքավոր տեղեկություններ են հաղորդում հայկական մշակութային կյանքի և արվեստի տարբեր բնագավառների վերաբերյալ։ Մատենագիտական նկարագրությունների համակարգումը թեմատիկ և դասակարգային սկզբունքներով հնարավորություն է տալիս ընթերցողին կողմնորոշվել մեծածավալ տեղեկատվության մեջ և ընտրել իրեն անհրաժեշտ ոլորտին համապատասխան աղբյուրները։ Նման տեղեկատուների կարևոր առանձնահատկություններից է ընթացիկ հրապարակումների կանոնավոր հաշվառումը, որի շնորհիվ հնարավոր է հետևել որոշակի ժամանակահատվածում գիտական և մշակութային գրականության զարգացման ուղղություններին, առավել հաճախ ուսումնասիրվող թեմաներին և հրատարակչական ակտիվությանը։ Մատենագիտական տվյալները միաժամանակ նպաստում են գրադարանային ֆոնդերում համապատասխան նյութերի նույնականացմանն ու որոնմանը։ Հրատարակությունը արժեքավոր է նաև հետազոտական տեսանկյունից, քանի որ տարբեր տարիների թողարկումների համեմատությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել հայկական մշակույթի և արվեստի վերաբերյալ գիտական հետաքրքրությունների փոփոխությունները, նոր թեմաների առաջացումը և առանձին արվեստագիտական ուղղությունների զարգացման ընթացքը։ Այն ոչ միայն գործնական որոնողական միջոց է, այլև տվյալ ժամանակաշրջանի մշակութային և գիտական կյանքի յուրատեսակ փաստագրական պատկերը պահպանող աղբյուր։ Մատենագիտական տեղեկատվության պարբերական հավաքագրումն ու դասակարգումը նպաստում են հայկական մշակութային ժառանգության վերաբերյալ հրատարակությունների պահպանմանը, գիտական շրջանառությանը և հետագա ուսումնասիրությանը։ Նյութը կարող է հատկապես օգտակար լինել արվեստաբանների, մշակութաբանների, պատմաբանների, գրադարանագետների, մատենագետների, գիտաշխատողների և ուսանողների համար՝ որպես հայ մշակույթի և արվեստի վերաբերյալ համապատասխան ժամանակաշրջանի գրականության որոնման ու ուսումնասիրության սկզբնաղբյուր։

Lեզվաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է հուշագրության ժանրում հետահայացության և առաջահայացության տեքստային կարգերի լեզվական դրսևորումների ուսումնասիրությանը՝ անգլերեն լեզվով ստեղծված նյութի հիման վրա։ Հետազոտության կենտրոնում ժամանակի և տեքստի կազմակերպման այն լեզվական մեխանիզմներն են, որոնց միջոցով հեղինակը ներկայացնում է անցյալի իրադարձությունները, վերադառնում արդեն նկարագրված դրվագներին, կանխատեսում կամ ակնարկում հետագայում տեղի ունեցող իրադարձությունները և ձևավորում ընթերցողի ընկալման ժամանակային շրջանակը։ Հուշագրությունը առանձնահատուկ ժանր է, քանի որ դրանում պատմվող իրադարձությունները սովորաբար վերարտադրվում են անցյալից՝ հեղինակի հետագա գիտելիքի, հիշողության և գնահատականի տեսանկյունից։ Այդ պատճառով ժամանակային տարբեր հարթությունների փոխհարաբերությունը հուշագրական տեքստի կառուցվածքի և իմաստային կազմակերպման կարևորագույն առանձնահատկություններից է։ Հետահայացությունը տեքստում դրսևորվում է այն դեպքերում, երբ պատմողական ընթացքը ժամանակավորապես շեղվում է հիմնական ժամանակային հաջորդականությունից և վերադառնում ավելի վաղ տեղի ունեցած իրադարձությունների, հիշողությունների, իրավիճակների կամ անձնական փորձառությունների նկարագրությանը։ Նման հետադարձումները կարող են օգտագործվել հերոսների անցյալի, հարաբերությունների, իրադարձությունների պատճառների կամ պատմողի կենսափորձի վերաբերյալ լրացուցիչ տեղեկություն հաղորդելու նպատակով։ Դրանք ոչ միայն լրացնում են պատմությունը, այլև նպաստում են տարբեր դրվագների միջև պատճառահետևանքային և իմաստային կապերի բացահայտմանը։ Առաջահայացությունը, իր հերթին, կապված է պատմողական ժամանակի առաջ շարժվելու կամ ապագա իրադարձությունների նկատմամբ ընթերցողի ուշադրությունը նախապես ուղղորդելու հետ։ Տեքստում այն կարող է դրսևորվել ապագա գործողությունների ուղղակի ներկայացմամբ, կանխատեսումներով, ակնարկներով, նախազգուշացումներով կամ այնպիսի լեզվական ձևերով, որոնք հետագայում նկարագրվելիք իրադարձության վերաբերյալ նախնական տեղեկատվություն են հաղորդում։ Հուշագրության դեպքում առաջահայացությունը հետաքրքիր առանձնահատկություն ունի, քանի որ հեղինակը պատմում է արդեն ապրած իրադարձությունների մասին և հաճախ նախապես գիտի դրանց հետագա զարգացումն ու ավարտը։ Այդ պատճառով ապագային վերաբերող տեղեկատվությունը կարող է ներկայացվել ոչ միայն հերոսի տվյալ պահի սպասումների, այլև հետագայում ձևավորված հեղինակի գիտելիքի տեսանկյունից։ Աշխատության կարևոր խնդիրներից է հետահայացության և առաջահայացության լեզվական արտահայտման միջոցների դասակարգումը։ Ուսումնասիրվում են ժամանակային բայաձևերը, ժամանակային մակբայները, կապակցությունները, ժամանակային նշանակություն ունեցող բառային միավորները, բարդ նախադասությունների կառուցվածքները և այլ քերականական ու շարահյուսական միջոցներ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում բայային ժամանակների գործածությանը, քանի որ անգլերենում ժամանակային ձևերի ընտրությունը կարևոր դեր ունի իրադարձությունների հաջորդականության, միաժամանակության և ժամանակային հեռավորության արտահայտման գործում։ Հետահայացության ձևավորման ժամանակ կարող են կիրառվել այնպիսի կառուցվածքներ, որոնք ընթերցողին տեղափոխում են հիմնական պատմողական ժամանակից դեպի ավելի վաղ ժամանակային հարթություն։ Դրանք թույլ են տալիս տարբերակել պատմվող իրադարձության ժամանակը և դրանից ավելի վաղ տեղի ունեցած դեպքերը։ Այսպիսի միջոցների հետևողական կիրառումը նպաստում է հուշագրական պատմության ժամանակային կառուցվածքի հստակեցմանը և ընթերցողի համար տարբեր ժամանակային շերտերի տարանջատմանը։ Առաջահայացության դեպքում լեզվական միջոցները կարող են կապել տվյալ պահը հետագայում տեղի ունեցող իրադարձությունների հետ։ Ապագա ժամանակի ձևերը, համապատասխան բայական կառուցվածքները, մոդալ միջոցները և ժամանակային արտահայտությունները հնարավորություն են տալիս ստեղծել սպասման, կանխատեսման կամ հետագա զարգացումների վերաբերյալ ակնկալիքի ազդեցություն։ Միաժամանակ հեղինակը կարող է դիտավորյալ սահմանափակել կամ ընդլայնել ընթերցողի տեղեկացվածությունը՝ դրանով իսկ ձևավորելով պատմողական լարվածություն։ Հետազոտության մեջ կարևոր նշանակություն ունի նաև տեքստային կապակցվածության խնդիրը։ Հետահայաց և առաջահայաց ժամանակային անցումները պետք է ոչ միայն քերականորեն ճիշտ ձևակերպվեն, այլև ներդաշնակորեն կապվեն տեքստի մյուս հատվածների հետ։ Ժամանակային ցուցիչների, կրկնությունների, դերանունների, կապակցիչների և թեմատիկ շարունակականության միջոցով ապահովվում է տարբեր ժամանակային հատվածների փոխկապակցվածությունը։ Այսպիսով, ժամանակային հարաբերությունները հանդես են գալիս ոչ միայն որպես քերականական երևույթ, այլև որպես տեքստի ամբողջականության և իմաստային կազմակերպման կարևոր միջոց։ Հուշագրության ժանրում ժամանակային կառուցվածքի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու նաև հեղինակի սուբյեկտիվ դիրքորոշման դրսևորումները։ Հեղինակը կարող է անցյալի իրադարձություններին վերադառնալ արդեն ձևավորված փորձառության և հետագա գիտելիքի դիրքերից՝ վերագնահատելով նախկինում տեղի ունեցածը։ Այդ պատճառով հետահայաց հատվածները հաճախ ունեն ոչ միայն տեղեկատվական, այլև մեկնաբանական և գնահատողական գործառույթ։ Նույն կերպ առաջահայացությունը կարող է օգտագործվել ապագա իրադարձությունների նկատմամբ հեղինակի վերաբերմունքը, կանխատեսումները կամ հուզական արձագանքը փոխանցելու համար։ Աշխատության շրջանակում կարող է ուսումնասիրվել նաև պատմողի և ընթերցողի միջև հաղորդակցական հարաբերությունը։ Ժամանակային շեղումների միջոցով հեղինակը կարող է վերահսկել տեղեկատվության մատուցման հաջորդականությունը՝ որոշ տեղեկություններ ներկայացնելով դրանց բնական ժամանակագրական հերթականությունից առաջ կամ հետո։ Այդ մեխանիզմը կարևոր դեր ունի տեքստի կառուցվածքային կազմակերպման և ընթերցողի հետաքրքրության պահպանման գործում։ Հետահայացության և առաջահայացության համադրումը հնարավորություն է տալիս ստեղծել բազմաշերտ պատմողական կառուցվածք, որտեղ անցյալը, պատմելու ներկա պահը և ապագայի վերաբերյալ գիտելիքը փոխկապակցվում են։ Հետազոտության գործնական նշանակությունը պայմանավորված է ստացված արդյունքների հնարավոր կիրառմամբ անգլերեն տեքստերի լեզվական և տեքստաբանական վերլուծության, թարգմանության, օտար լեզվի ուսուցման և գրական ստեղծագործությունների ուսումնասիրության գործընթացներում։ Ժամանակային կարգերի լեզվական առանձնահատկությունների բացահայտումը կարող է օգնել ավելի ճշգրիտ հասկանալ հուշագրական տեքստերի կառուցվածքը, պատմողական ռազմավարությունները և հեղինակի հաղորդակցական նպատակները։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ հետահայացությունն ու առաջահայացությունը հուշագրության մեջ ոչ միայն ժամանակային տեղեկության փոխանցման միջոցներ են, այլև տեքստի կառուցվածքը, իմաստային ամբողջականությունը, պատմողական ռիթմը և հեղինակի դիրքորոշումը ձևավորող կարևոր լեզվական գործիքներ։ Դրանց քերականական, շարահյուսական, բառային և տեքստային դրսևորումների համակարգված ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի խորությամբ բացահայտել անգլերեն հուշագրական տեքստերի ժամանակային կազմակերպման առանձնահատկությունները և դրանցում հիշողության ու պատմողականության փոխհարաբերությունը։

Մանկավարժություն

Աշխատությունը նվիրված է դպրոցականների գեղարվեստական կրթության համակարգում դեկորատիվ-կիրառական արվեստի դերին, նշանակությանը և ուսուցման մեթոդներին։ Գրքում վերլուծվում են այն մանկավարժական մոտեցումները, որոնք նպաստում են աշակերտների ստեղծագործական մտածողության, գեղագիտական ճաշակի և գործնական հմտությունների զարգացմանը դեկորատիվ արվեստի տարբեր ձևերի միջոցով։ Ներկայացվում են ուսումնական գործընթացում կիրառվող մեթոդներ, ծրագրային մոտեցումներ և ուսուցման կազմակերպման ձևեր, որոնք օգնում են ինտեգրել ժողովրդական և ժամանակակից դեկորատիվ արվեստի տարրերը դպրոցական կրթության մեջ։ Հեղինակը ընդգծում է արվեստի ուսուցման դաստիարակչական և մշակութային նշանակությունը՝ որպես ազգային ինքնության ձևավորման, գեղագիտական ընկալման և ստեղծագործական կարողությունների զարգացման կարևոր գործոն։ Քննարկվում են նաև ուսուցիչների պատրաստման, դասընթացների արդյունավետ կազմակերպման և ուսումնական նյութերի ընտրության հարցերը։ Գիրքը նախատեսված է մանկավարժների, արվեստի ուսուցիչների, ուսանողների և գեղարվեստական կրթության ոլորտով հետաքրքրվողների համար՝ որպես տեսական և գործնական արժեքավոր ուղեցույց։