Դեկորատիվ-կիրառական արվեստը մանկավարժական ինստիտուտի գեղարվեստական դաստիարակության ֆակուլտետի ուսանողների գեղագիտական և բարոյական դաստիարակության համակարգում

Lեզվաբանություն

Այս գիրքը ուսումնասիրում է փոխաբերացման գործընթացը հոգելեզվաբանական տեսանկյունից՝ բացահայտելով, թե ինչպես է մարդկային միտքը լեզվի միջոցով ձևավորում փոխաբերական իմաստներ։ Գրքում վերլուծվում են փոխաբերության ընկալման և արտադրության ճանաչողական մեխանիզմները, դրանց կապը մտածողության, հիշողության և ընկալման գործընթացների հետ։ Հեղինակը անդրադառնում է նաև տարբեր լեզվական համակարգերում փոխաբերությունների կառուցվածքային առանձնահատկություններին և դրանց մշակութային պայմանավորվածությանը։ Նյութում քննարկվում են փոխաբերության դերը խոսքի իմաստավորման, հաղորդակցության արդյունավետության և լեզվական ստեղծագործականության մեջ։ Գիրքը համադրում է հոգեբանության, լեզվաբանության և ճանաչողական գիտությունների մոտեցումները՝ ընթերցողին հնարավորություն տալով հասկանալ փոխաբերական մտածողության խորքային մեխանիզմները։

Գյուղատնտեսություն

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում գյուղատնտեսական նշանակության հողերի շուկայի ձևավորման և զարգացման տնտեսական, ինստիտուցիոնալ ու կառավարչական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում հողային ռեսուրսների՝ որպես գյուղատնտեսական արտադրության կարևոր գործոնի տնտեսական շրջանառությունն է, սեփականության և օգտագործման հարաբերությունների ձևավորումը, հողերի գնագոյացումը, շուկայական գործարքների կազմակերպումը և հողային ռեսուրսների արդյունավետ բաշխման հնարավորությունները։ Գյուղատնտեսական հողերի շուկան դիտարկվում է որպես ագրարային տնտեսության կարևոր բաղադրիչ, որի արդյունավետ գործունեությունը կապված է սեփականության իրավունքների հստակության, տեղեկատվության հասանելիության, շուկայական ենթակառուցվածքների և պետական կարգավորման մեխանիզմների հետ։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել հողերի առուվաճառքի և վարձակալության տնտեսական առանձնահատկությունները, հողի արժեքի ձևավորման վրա ազդող գործոնները, գյուղատնտեսական նշանակության հողերի պահանջարկի ու առաջարկի հարաբերակցությունը և տարբեր տարածքներում շուկայական ակտիվության տարբերությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է հատկացվել հողակտորների մասնատվածության, չօգտագործվող կամ ոչ լիարժեք օգտագործվող հողերի, գյուղացիական տնտեսությունների արտադրական հնարավորությունների և հողային ռեսուրսների համախմբման տնտեսական խնդիրներին։ Կարևոր ուղղություն է հողի շուկայական արժեքի և դրա արտադրողական հատկանիշների միջև կապի ուսումնասիրությունը՝ հաշվի առնելով տեղադրությունը, ենթակառուցվածքների հասանելիությունը, ոռոգման հնարավորությունները և գյուղատնտեսական օգտագործման պայմանները։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև հողային շուկայի և գյուղատնտեսական վարկավորման փոխկապակցվածությանը, ներդրումային գործընթացներին և հողի՝ որպես տնտեսական ակտիվի նշանակությանը։ Պետական կարգավորման տեսանկյունից կարող են ուսումնասիրվել հողային ռեսուրսների պահպանության, նպատակային օգտագործման, հողերի հաշվառման և շուկայի թափանցիկության ապահովման խնդիրները՝ շուկայական մեխանիզմները հանրային ու բնապահպանական շահերի հետ համադրելու նպատակով։ Հայաստանի պայմաններում առանձնահատուկ նշանակություն ունի նաև տարածքային տարբերությունների գնահատումը, քանի որ գյուղատնտեսական հողերի տնտեսական արժեքն ու օգտագործման արդյունավետությունը կարող են զգալիորեն տարբերվել ըստ բնական, արտադրական և ենթակառուցվածքային պայմանների։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է ագրարային տնտեսագիտության, հողային հարաբերությունների և պետական տնտեսական կարգավորման մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով բացահայտել գյուղատնտեսական հողերի արդյունավետ շուկայի ձևավորման խոչընդոտներն ու զարգացման հնարավոր ուղղությունները։

Իրավաբանություն

Գիրքը նվիրված է COVID-19 համավարակի ընթացքում խոսքի և արտահայտվելու ազատության հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ դիտարկելով հանրային առողջության պաշտպանության անհրաժեշտության և հիմնարար իրավունքների պահպանման միջև առաջացող բարդ փոխհարաբերությունները։ Աշխատության մեջ ուսումնասիրվում են համավարակի պայմաններում տեղեկատվության տարածման, կարծիքի արտահայտման և հանրային քննարկումների սահմանափակման տարբեր դրսևորումները, ինչպես նաև պետությունների կողմից կիրառված իրավական և վարչական միջոցների ազդեցությունը խոսքի ազատության իրականացման վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում արտակարգ իրավիճակների պայմաններում տեղեկատվության հասանելիությանը, պետական մարմինների հաղորդակցության քաղաքականությանը, համավարակի վերաբերյալ պաշտոնական և ոչ պաշտոնական տեղեկատվության տարածմանը, ինչպես նաև ապատեղեկատվության և կեղծ լուրերի դեմ պայքարի միջոցներին։ Հեղինակը վերլուծում է այն իրավական չափանիշները, որոնց շրջանակում կարող են սահմանափակվել արտահայտվելու ազատության որոշ դրսևորումներ՝ հանրային առողջության, հասարակական անվտանգության կամ այլ օրինական նպատակների պաշտպանության համար՝ միաժամանակ քննարկելով նման սահմանափակումների անհրաժեշտության, համաչափության և օրինականության պահանջները։ Աշխատության մեջ կարևոր տեղ է հատկացվում լրագրողների, լրատվամիջոցների, քաղաքացիական հասարակության ներկայացուցիչների և առանձին քաղաքացիների կողմից տեղեկատվություն ստանալու և տարածելու հնարավորություններին։ Ուսումնասիրվում է նաև թվային հարթակների և սոցիալական մեդիայի դերը՝ հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ համավարակի ընթացքում առցանց հաղորդակցությունը դարձել էր հանրային տեղեկատվության և հասարակական բանավեճի հիմնական միջավայրերից մեկը։ Գիրքը հնարավորություն է տալիս գնահատելու, թե ինչպես են արտակարգ իրավիճակները ազդում մարդու հիմնարար իրավունքների պաշտպանության համակարգի վրա և ինչպիսի մեխանիզմներ են անհրաժեշտ՝ առողջապահական ճգնաժամերի պայմաններում պետական միջամտությունը հիմնավորված ու համաչափ պահելու համար։ Աշխատությունը կարևոր է ոչ միայն COVID-19 համավարակի փորձի ուսումնասիրման, այլև ապագա արտակարգ իրավիճակների ժամանակ խոսքի ազատության պաշտպանության արդյունավետ սկզբունքների ձևավորման տեսանկյունից։ Այն կարող է օգտակար լինել իրավաբանների, մարդու իրավունքների մասնագետների, լրագրողների, քաղաքագետների, հետազոտողների, պետական կառավարման ոլորտի մասնագետների, դասախոսների և ուսանողների համար, ինչպես նաև բոլոր նրանց, ովքեր հետաքրքրված են խոսքի ազատության և հանրային առողջության փոխհարաբերություններով։

Տնտեսագիտություն

Գիրքը նվիրված է Վայոց ձորի մարզում խաղողագործության և գինեգործության ոլորտների զարգացման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը, առկա մարտահրավերների բացահայտմանը և դրանց լուծման հնարավոր ուղիների ներկայացմանը։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են մարզի բնական, տնտեսական և արտադրական պայմանները, որոնք նպաստում են խաղողի մշակության և գինու արտադրության զարգացմանը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ոլորտի մրցունակության բարձրացմանը, արտադրության արդյունավետության բարելավմանը, ժամանակակից տեխնոլոգիաների ներդրմանը, տեղական սորտերի պահպանմանն ու օգտագործմանը, ինչպես նաև շուկայավարման և իրացման խնդիրներին։ Վայոց ձորը համարվում է Հայաստանի խաղողագործական կարևոր շրջաններից մեկը՝ առանձնանալով հատկապես տեղական արժեքավոր սորտերով և գինեգործական ավանդույթներով։ Ուսումնասիրության մեջ ներկայացվում են նաև այն գործոնները, որոնք սահմանափակում են ոլորտի զարգացումը՝ ներառյալ արտադրական ռեսուրսների արդյունավետ օգտագործման, ներդրումների ներգրավման, ենթակառուցվածքների կատարելագործման և կլիմայական փոփոխությունների ազդեցության հետ կապված հարցերը։ Գիրքը առաջարկում է գործնական մոտեցումներ և զարգացման ուղղություններ, որոնք կարող են նպաստել մարզում խաղողագործության կայուն զարգացմանը, գինեգործական արտադրանքի որակի բարձրացմանը և տեղական արտադրողների հնարավորությունների ընդլայնմանը։ Այն արժեքավոր աղբյուր է գյուղատնտեսության մասնագետների, տնտեսագետների, հետազոտողների, ոլորտի ներկայացուցիչների և Վայոց ձորի տնտեսական զարգացման հարցերով հետաքրքրվողների համար։ Վերջին տարիների ուսումնասիրությունները ևս ընդգծում են մարզի խաղողագործական զգալի ներուժը և դրա հետագա զարգացման հնարավորությունները։

Գրականություն

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է Օմար Խայամի պոեզիայի ընկալմանն ու վերաիմաստավորմանը XX դարի գրականության և գեղագիտության համատեքստում՝ բացահայտելով նրա ստեղծագործության ազդեցությունը տարբեր գրական միջավայրերի, մտածողության ձևերի և գեղարվեստական որոնումների վրա։ Ուսումնասիրության առանցքում Խայամի քառյակների փիլիսոփայական բովանդակությունն է, դրանցում արտահայտված կյանքի, մահվան, ժամանակի, սիրո, ճակատագրի, մարդու ազատության և գոյության իմաստի վերաբերյալ հարցադրումները, որոնք XX դարում ստացել են նոր մեկնաբանություններ։ Խայամի պոեզիան առանձնանում է աշխարհիկ կյանքի և մարդկային անհատի նկատմամբ առանձնահատուկ ուշադրությամբ։ Նրա քառյակներում հաճախ զգացվում է կյանքի անցողիկության գիտակցումը, ինչի պատճառով ներկա պահը, մարդկային ուրախությունը, սերը և գեղեցիկի ընկալումը ձեռք են բերում բացառիկ արժեք։ Սակայն այդ կենսասիրությունը միահյուսվում է խոր փիլիսոփայական կասկածի հետ․ մարդը փորձում է հասկանալ տիեզերքի օրենքները, իր գոյության սահմանները և այն հարցերը, որոնց վերջնական պատասխանները հաճախ անհասանելի են։ Հենց այս երկակիությունը՝ կյանքի վայելքի և գոյության անորոշության համադրությունը, Խայամի պոեզիան դարձնում է հատկապես հետաքրքիր XX դարի գեղագիտական մտածողության համար։ Ուսումնասիրության մեջ կարևոր տեղ է հատկացվում այն հարցին, թե ինչպես է Խայամի ստեղծագործությունը տարբեր ժամանակներում ենթարկվել նոր ընթերցումների և ինչու է նրա պոեզիան շարունակել պահպանել իր արդիականությունը։ XX դարը, որը բնորոշվում էր համաշխարհային պատերազմներով, սոցիալական ու մշակութային ցնցումներով, արժեքային համակարգերի փոփոխությամբ և մարդու ներքին աշխարհի նկատմամբ մեծ հետաքրքրությամբ, նոր հնչեղություն է հաղորդել նրա փիլիսոփայական հարցադրումներին։ Մարդու գոյության անորոշությունը, կյանքի սահմանափակության զգացումը և անհատի՝ աշխարհում իր տեղը գտնելու ձգտումը համահունչ էին դարի բազմաթիվ գրական և փիլիսոփայական որոնումներին։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Խայամի պոեզիայի գեղագիտական արժեքին։ Քառյակի կարճ և խտացված ձևը հնարավորություն է տալիս սահմանափակ ծավալում արտահայտել ընդարձակ մտքեր ու զգացմունքներ։ Յուրաքանչյուր բանաստեղծական միավոր կարող է միաժամանակ պարունակել փիլիսոփայական դիտարկում, հուզական ապրում, կյանքի նկատմամբ վերաբերմունք և գեղագիտական պատկեր։ Այս խտացվածությունը Խայամի պոեզիային հաղորդում է հակիրճության և իմաստային բազմաշերտության յուրահատուկ համադրություն։ Ուսումնասիրության կարևոր բաղադրիչներից է նաև թարգմանությունների և տարբեր մշակույթներում Խայամի ընկալման խնդիրը։ Նրա պոեզիան տարբեր լեզուներով տարածվելով՝ հաճախ ստացել է նոր երանգներ, իսկ թարգմանիչներն ու գրականագետները տարբեր կերպ են մեկնաբանել նրա աշխարհայացքը։ Որոշ ընթերցումների մեջ նա ներկայանում է որպես կենսասիրության և վայելքի բանաստեղծ, մյուսներում՝ որպես խորապես փիլիսոփայական և սկեպտիկ մտածող, իսկ մեկ այլ մոտեցմամբ՝ որպես մարդուն և նրա ազատությանը մեծ արժեք տվող հեղինակ։ Այս բազմազան մեկնաբանությունները ցույց են տալիս, որ նրա ստեղծագործությունը չի սահմանափակվում մեկ գաղափարական կամ գեղագիտական մեկնաբանությամբ։ XX դարի գրական-գեղագիտական համատեքստում Խայամի պոեզիայի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս նաև անդրադառնալ արևելյան և արևմտյան գրական ավանդույթների փոխազդեցությանը։ Նրա ստեղծագործության տարածումը նպաստել է արևելյան պոեզիայի նկատմամբ հետաքրքրության խորացմանը և ցույց տվել, որ տարբեր մշակույթների միջև կարող են գոյություն ունենալ ընդհանրական մարդկային հարցադրումներ։ Սիրո, մահվան, ժամանակի, երջանկության և գոյության իմաստի խնդիրները մշակութային սահմաններից դուրս են և յուրաքանչյուր ժամանակաշրջանում կարող են ստանալ նոր մեկնաբանություն։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև նրանով, որ Խայամի պոեզիան ներկայացնում է ոչ միայն որպես միջնադարյան արևելյան գրականության արժեքավոր երևույթ, այլև որպես հետագա դարերի համար շարունակաբար վերաիմաստավորվող գեղարվեստական և փիլիսոփայական ժառանգություն։ Նրա քառյակների պարզ թվացող ձևի ներքո թաքնված են բարդ գաղափարական շերտեր, որոնք ընթերցողին մղում են խորհելու մարդու գոյության, ժամանակի անկասելի ընթացքի և կյանքի արժեքի մասին։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել արևելյան գրականությամբ, համաշխարհային պոեզիայով, XX դարի գրական գործընթացներով և գրական գեղագիտության խնդիրներով հետաքրքրվող ընթերցողներին՝ հնարավորություն տալով հասկանալու, թե ինչպես է միջնադարյան պարսկական պոեզիայի մեծագույն ներկայացուցիչներից մեկի ստեղծագործությունը վերաիմաստավորվել և նոր նշանակություն ստացել ժամանակակից գրական-գեղագիտական մտածողության շրջանակում։

Մշակույթ

Աշխատությունը նվիրված է հայ միջնադարյան արվեստում Աստվածամոր պատկերների ուսումնասիրությանը՝ առանձնահատուկ ուշադրությամբ «Աստվածամայրը մանկան հետ» հորինվածքի պատկերագրական առանձնահատկություններին, զարգացման փուլերին և գեղարվեստական դրսևորումներին։ Հետազոտության կենտրոնում Աստվածամոր և Մանկան կերպարների փոխհարաբերությունն է, դրանց դիրքը, ժեստերը, հագուստը, դեմքի արտահայտությունները, խորհրդանշական մանրամասները և հորինվածքի ընդհանուր կառուցվածքը։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են դիտարկվել Աստվածամոր կերպարի ձևավորման աստվածաբանական և գեղարվեստական հիմքերը, վաղ քրիստոնեական շրջանից մինչև զարգացած և ուշ միջնադար դրա պատկերագրական փոփոխությունները, ինչպես նաև տարբեր ժամանակաշրջանների հայ արվեստի հուշարձաններում թեմայի տեղայնացման առանձնահատկությունները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքին, որ նույն թեման կարող է ներկայացվել տարբեր պատկերագրական տիպերով՝ նստած կամ կանգնած Աստվածամայր, Մանկան գրկում կամ կողքին, տարբեր դիրքերով և փոխհարաբերություններով, ինչը թույլ է տալիս հետևել պատկերագրական կանոնների և գեղարվեստական մտածողության փոփոխությանը։ Աշխատության մեջ կարող են ուսումնասիրվել հայկական ձեռագիր մատյանների մանրանկարները, որմնանկարները, եկեղեցական քանդակագործության նմուշները, սրբապատկերները և կիրառական արվեստի առանձին ստեղծագործություններ։ Առանձին կարևորություն ունի մանրանկարչության նյութը, քանի որ ձեռագրերում Աստվածամոր կերպարը հաճախ հանդես է գալիս ոչ միայն որպես կրոնական թեմայի պատկերում, այլև որպես բարդ խորհրդանշական համակարգի բաղադրիչ։ Հետազոտության ընթացքում կարող են համեմատվել տարբեր դարաշրջանների և գեղարվեստական դպրոցների ստեղծագործություններ՝ բացահայտելու համար հորինվածքի կառուցվածքային, ոճական և պատկերագրական ընդհանրություններն ու տարբերությունները։ Ուշադրություն կարող է դարձվել նաև Աստվածամոր կերպարի հետ կապված խորհրդանիշներին՝ գույնին, թագին, լուսապսակին, աստղերին, Մանկան դիրքին, գրքին կամ այլ առարկաներին, որոնք կարող են արտահայտել աստվածաբանական որոշակի գաղափարներ։ «Աստվածամայրը մանկան հետ» հորինվածքի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու մայրության, աստվածային և մարդկային բնությունների միասնության, Քրիստոսի մարմնավորման և փրկագործության գաղափարների գեղարվեստական արտահայտությունը։ Միաժամանակ Աստվածամոր կերպարը հայ միջնադարյան արվեստում կարող է դիտարկվել նաև ազգային գեղարվեստական ավանդույթի տեսանկյունից, քանի որ ընդհանուր քրիստոնեական պատկերագրական սկզբունքները հայկական արվեստում հաճախ ստացել են տեղական ոճական և մշակութային առանձնահատկություններ։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է պատկերագրական աղբյուրների և գեղարվեստական փոխազդեցությունների ուսումնասիրությունը։ Կարող են քննվել բյուզանդական, արևելաքրիստոնեական և հարևան մշակութային ավանդույթների հետ առնչությունները՝ պարզելու համար, թե ինչպես են ընդհանուր պատկերագրական տիպերը ներթափանցել հայկական արվեստ և ինչպես են վերափոխվել տեղական ստեղծագործական միջավայրում։ Միաժամանակ կարող են առանձնացվել այն հատկանիշները, որոնք բնորոշ են հենց հայկական պատկերագրական ավանդույթին։ Հետազոտությունը կարող է ներառել նաև առանձին հուշարձանների ժամանակագրական և ոճական համեմատություն՝ հնարավորություն տալով հետևելու հորինվածքի աստիճանական փոփոխություններին։ Կարևոր է ոչ միայն արտաքին ձևերի նկարագրությունը, այլև դրանց իմաստային բովանդակության բացահայտումը, քանի որ միջնադարյան արվեստում պատկերագրական յուրաքանչյուր մանրամասն հաճախ ունի աստվածաբանական կամ խորհրդանշական նշանակություն։ Աշխատության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է նրանով, որ այն միավորում է պատկերագրական, ոճաբանական, պատմամշակութային և աստվածաբանական մոտեցումները՝ Աստվածամոր կերպարի համակողմանի ուսումնասիրության նպատակով։ Հետազոտության արդյունքները կարող են նպաստել հայ միջնադարյան կերպարվեստի զարգացման օրինաչափությունների, քրիստոնեական պատկերագրության տեղական առանձնահատկությունների և հայկական մշակութային ժառանգության ավելի խոր ըմբռնմանը։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել արվեստաբաններին, պատմաբաններին, մշակութաբաններին, միջնադարյան արվեստի և մանրանկարչության մասնագետներին, հոգևոր մշակույթի հետազոտողներին, ինչպես նաև հայ արվեստի պատմությամբ հետաքրքրվող ուսանողներին և ընթերցողներին։