Eine härtere Gangart, um Schlimmeres zu verhindern

Պատմություն

Աշխատությունը նվիրված է Հայոց ցեղասպանության պատմագիտական ուսումնասիրության կարևոր և բազմաշերտ խնդիրներից մեկին՝ Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիներին կայսերական Գերմանիայի դիրքորոշման, դերակատարության և պատասխանատվության հարցի ներկայացմանը հայ պատմագրության մեջ։ Ուսումնասիրության կենտրոնում ոչ միայն 1915 թվականին Օսմանյան կայսրությունում հայերի զանգվածային տեղահանության և բնաջնջման փաստն է, այլև այն հարցը, թե ինչպես են հայ պատմաբանները տարբեր ժամանակաշրջաններում գնահատել Օսմանյան կայսրության դաշնակից Գերմանիայի տեղեկացվածությունը, քաղաքական դիրքորոշումը, հնարավոր աջակցությունը և հանցագործությունների կանխման ուղղությամբ չձեռնարկված քայլերը։ Հայ պատմագրության մեջ Գերմանիայի մեղսակցության խնդիրը սովորաբար դիտարկվում է մի քանի փոխկապակցված մակարդակներում՝ դիվանագիտական և քաղաքական հարաբերություններ, գերմանա-թուրքական ռազմական համագործակցություն, գերմանացի զինվորականների ու դիվանագետների տեղեկացվածություն, հայերի տեղահանությունների և կոտորածների վերաբերյալ պաշտոնական հաղորդագրություններ, ինչպես նաև Գերմանիայի իշխանությունների կողմից այդ տեղեկությունների նկատմամբ ցուցաբերված վերաբերմունք։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչներից է պատմագիտական տարբեր մոտեցումների համադրումը, քանի որ հարցի շուրջ գոյություն են ունեցել ինչպես Գերմանիայի պատասխանատվությունն ընդգծող, այնպես էլ դրա չափն ու բնույթը տարբեր կերպ մեկնաբանող տեսակետներ։ Արխիվային փաստաթղթերի հրապարակումը էապես ընդլայնել է այս թեմայի ուսումնասիրության հնարավորությունները․ մասնավորապես, Գերմանիայի արտաքին գործերի նախարարության արխիվներից հավաքված բազմաթիվ դիվանագիտական հեռագրերն ու զեկույցները վկայում են, որ գերմանական պետական կառույցները տեղեկացված էին հայերի նկատմամբ իրականացվող բռնությունների և զանգվածային ոչնչացման մասին։ Հայոց ցեղասպանության թանգարան-ինստիտուտը նշում է, որ Վոլֆգանգ Գուստի հետազոտությունները կարևոր դեր են ունեցել այդ փաստաթղթերի հրապարակման և Գերմանիայի մեղսակցության վերաբերյալ պատմագիտական քննարկումների զարգացման գործում։ Հայ պատմագիտական աշխատություններում մեղսակցության հասկացությունը կարող է ներառել ինչպես հանցագործությունների հանդեպ հանդուրժողականությունը, այնպես էլ դաշնակցային հարաբերությունների պահպանման նպատակով դրանց նկատմամբ քաղաքական աջակցությունը կամ կանխարգելման հնարավորությունից հրաժարվելը։ Երևանի պետական համալսարանի հրապարակումներում ևս ընդգծվում է, որ Գերմանիայի մեղսակցության հարցը դիտարկվում է ոչ միայն որպես Հայոց ցեղասպանության պատմության, այլև դրա միջազգային քաղաքական համատեքստի կարևոր բաղադրիչ։ Աշխատության արժեքը հատկապես մեծ է պատմագրության զարգացման տեսանկյունից, քանի որ այն հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես է փոխվել Գերմանիայի դերակատարության վերաբերյալ գիտական գնահատականը՝ սկզբնական վկայություններից և խորհրդային շրջանի ուսումնասիրություններից մինչև անկախ Հայաստանի ժամանակակից պատմագիտությունը և նոր արխիվային նյութերի ներգրավումը։ Այս համատեքստում կարևոր տեղ են զբաղեցնում նաև գերմանացի հետազոտողների աշխատանքները, որոնք ուսումնասիրել են Գերմանիայի քաղաքական և ռազմական կառույցների տեղեկացվածության աստիճանը։ Հետազոտությունների մի մասը ցույց է տալիս, որ գերմանական կողմը մանրամասն տեղեկություններ էր ստանում հայերի տեղահանության և բնաջնջման ընթացքի վերաբերյալ, ինչը Գերմանիայի քաղաքական պատասխանատվության հարցը դարձնում է պատմագիտական քննարկման առանցքային թեմա։ Թեմայի արդիականությունը պայմանավորված է նաև նրանով, որ Գերմանիայի պատմական պատասխանատվության հարցը հետագայում դուրս է եկել զուտ ակադեմիական շրջանակներից և դարձել քաղաքական ու հասարակական քննարկումների առարկա։ 2016 թվականին Գերմանիայի Բունդեսթագի բանաձևում արձանագրվեց Գերմանական կայսրության դաշնակցային կապը Օսմանյան կայսրության հետ և այդ իրադարձությունների նկատմամբ Գերմանիայի պատմական պատասխանատվության հարցը։ Այսպիսով, աշխատությունը կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, ցեղասպանագիտությամբ զբաղվող հետազոտողներին, միջազգային հարաբերությունների մասնագետներին, քաղաքագետներին, ինչպես նաև Հայոց ցեղասպանության պատմագրությամբ հետաքրքրվող ուսանողներին և ընթերցողներին։ Այն կարևոր է հատկապես այն պատճառով, որ խնդիրը ներկայացնում է ոչ միայն որպես անցյալի իրադարձությունների նկարագրություն, այլ որպես պատմական պատասխանատվության, դաշնակցային քաղաքականության, արխիվային աղբյուրների մեկնաբանության և պատմագրական գնահատականների ձևավորման համալիր ուսումնասիրության թեմա։

Կրոն

Աշխատության վերնագիրը կապում է Բարդուղիմեոս անունը հովվի և քարոզչի կերպարի հետ՝ մատնանշելով քրիստոնեական հոգևոր ծառայության, հավատքի տարածման և հովվական առաքելության թեմաները։ Քրիստոնեական ավանդության մեջ հովիվը խորհրդանշում է հոգևոր առաջնորդին, որը պատասխանատվություն է կրում հավատացյալ համայնքի հոգևոր կրթության, ուղղորդման և բարոյական դաստիարակության համար։ Քարոզչի գործունեությունը ենթադրում է Ավետարանի ուսմունքի տարածում, քրիստոնեական արժեքների մեկնաբանում և հավատացյալներին հոգևոր կյանքի սկզբունքներին ծանոթացում։ Այս տեսանկյունից գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում եկեղեցական քարոզչության, հոգևոր առաջնորդության և քրիստոնեական առաքելության վերաբերյալ պատկերացումների ուսումնասիրության համար։ Բարդուղիմեոս անվան առկայությունը կարող է մատնանշել առանձին հոգևոր գործչի կամ ավանդական կերպարի հետ կապված պատմողական նյութ, սակայն առանց բնագրի հնարավոր չէ հաստատել ստեղծագործության ճշգրիտ ժանրը կամ կենսագրական բովանդակությունը։ Հրատարակությունը կարևոր տեղ ունի 19-րդ դարի հայ կրոնական գրականության ուսումնասիրության մեջ և կարող է ծառայել որպես աղբյուր՝ հայ եկեղեցական մտածողության, քարոզչական գրականության, հոգևոր դաստիարակության և Մխիթարյան տպագրական ժառանգության հետազոտման համար։

Գրականություն

Աշխատանքը նվիրված է Սամուել Բեկետի վեպերում մարդու սոցիոլոգիական և դեկոնստրուկտիվ իրավիճակի ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով նրա ստեղծագործություններում անհատի գոյության, ինքնության, հասարակության հետ հարաբերությունների և իրականության ընկալման առանձնահատկությունները։ Հետազոտության կենտրոնում մարդու՝ որպես սոցիալական էակի վիճակն է, որը հաճախ ներկայացվում է մեկուսացման, օտարման, հաղորդակցության դժվարության, անորոշության և հասարակական կապերի խաթարման պայմաններում։ Բեկետի արձակում մարդկային գոյությունը դիտարկվում է ոչ միայն անհատի ներքին ապրումների, այլև սոցիալական միջավայրի և այն կառուցակարգերի համատեքստում, որոնք ձևավորում կամ սահմանափակում են մարդու ինքնությունը։ Դեկոնստրուկտիվ մոտեցումը հնարավորություն է տալիս վերլուծելու այն եղանակները, որոնց միջոցով հեղինակը խարխլում է ավանդական գրական և փիլիսոփայական պատկերացումները հերոսի, պատմողականության, ժամանակի, տարածության, լեզվի և իրականության վերաբերյալ։ Նրա վեպերում կերպարների ինքնությունը հաճախ դառնում է անկայուն և բազմիմաստ, իսկ լեզուն՝ ոչ միայն հաղորդակցության միջոց, այլև իմաստի ձևավորման ու միաժամանակ քայքայման գործիք։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ մարդու և հասարակության փոխհարաբերությունների, իշխանության և ենթարկման, սոցիալական մեկուսացման, օտարվածության և ինքնության ճգնաժամի դրսևորումներին։ Կարևորվում է նաև Բեկետի գրականության մեջ կրկնության, լռության, անհաղորդակցության և իմաստի անորոշության կիրառությունը, որոնց միջոցով ներկայացվում է մարդու գոյության հակասական ու անկայուն բնույթը։ Աշխատանքը միավորում է գրականագիտական, սոցիոլոգիական և փիլիսոփայական վերլուծության մոտեցումները՝ ցույց տալու համար, թե ինչպես է Բեկետը վերաիմաստավորում անհատի տեղն ու դերը հասարակության մեջ և ինչպես է ապակառուցում մարդու, լեզվի և իրականության վերաբերյալ հաստատված պատկերացումները։ Исումնասիրությունը կարող է նպաստել հեղինակի վեպերի գաղափարական և գեղարվեստական համակարգի ավելի խոր ընկալմանը և բացահայտել նրա ստեղծագործության կապը ժամանակակից մարդու օտարվածության, սոցիալական անկայունության և ինքնության խնդրի հետ։

Մաթեմատիկա

Այս աշխատությունը նվիրված է ոչ համասեռ համակարգերի էլեկտրոնային և օպտիկական հատկությունների տեսական և փորձարարական ուսումնասիրությանը՝ նպատակ ունենալով բացահայտել դրանց կառուցվածքային առանձնահատկությունների և ֆիզիկական բնութագրերի միջև առկա փոխկապակցվածությունը։ Ոչ համասեռ համակարգերը ներառում են տարբեր նյութերից, փուլերից կամ կառուցվածքային բաղադրիչներից կազմված միջավայրեր, որոնց հատկությունները կարող են էապես տարբերվել միատարր նյութերի հատկություններից։ Աշխատության շրջանակում ուսումնասիրվում է այն հարցը, թե համակարգի ներքին անհամասեռությունը, բաղադրիչների տարածական բաշխումը, միջերեսները և կառուցվածքային տատանումները ինչպես են ազդում էլեկտրոնների շարժի, էներգետիկ վիճակների և էլեկտրամագնիսական ճառագայթման հետ նյութի փոխազդեցության վրա։ Էլեկտրոնային հատկությունների ուսումնասիրության ընթացքում կարող են դիտարկվել էներգետիկ մակարդակների կառուցվածքը, լիցքակիրների տեղաբաշխումը և շարժունակությունը, հաղորդականության առանձնահատկությունները, ինչպես նաև միջավայրի կառուցվածքային պարամետրերի ազդեցությունը էլեկտրոնային վիճակների ձևավորման վրա։ Օպտիկական հատկությունների տեսանկյունից ուշադրություն է դարձվում լույսի կլանմանը, անդրադարձմանը, անցմանը, ցրմանը և նյութի հետ փոխազդեցության այլ երևույթներին։ Առանձնահատուկ հետաքրքրություն է ներկայացնում այն հանգամանքը, որ կառուցվածքային անհամասեռությունները կարող են առաջացնել նոր օպտիկական և էլեկտրոնային երևույթներ, որոնք բացակայում են միատարր համակարգերում։ Աշխատության մեջ կարող են կիրառվել քվանտային մեխանիկայի, պինդ մարմնի ֆիզիկայի, էլեկտրադինամիկայի և վիճակագրական ֆիզիկայի տեսական մեթոդներ՝ համակարգերի հատկությունները մաթեմատիկական մոդելների միջոցով նկարագրելու համար։ Կարող են ուսումնասիրվել նաև նյութի բաղադրության, կառուցվածքային չափերի, միջավայրի դիէլեկտրական հատկությունների և այլ պարամետրերի ազդեցությունը դիտարկվող ֆիզիկական բնութագրերի վրա։ Հետազոտության արդյունքները կարող են նպաստել բարդ նյութերի էլեկտրոնային կառուցվածքի և օպտիկական արձագանքի ավելի խոր ըմբռնմանը, ինչպես նաև նոր ֆունկցիոնալ նյութերի և միկրո- ու նանոկառուցվածքների հատկությունների կանխատեսմանը։ Նման ուսումնասիրությունները կարևոր նշանակություն ունեն ժամանակակից օպտոէլեկտրոնիկայի, ֆոտոնիկայի, կիսահաղորդչային տեխնոլոգիաների, սենսորային համակարգերի և նյութերի ֆիզիկայի զարգացման համար։ Նյութը կարող է օգտակար լինել ֆիզիկոսների, նյութագետների, օպտիկայի և ֆոտոնիկայի մասնագետների, էլեկտրոնիկայի ոլորտի հետազոտողների, ասպիրանտների, դասախոսների և համապատասխան մասնագիտություններով սովորող ուսանողների համար։

Այլ առարկաներ

Գիրքը ներկայացնում է դդմի պտուղների կենսաքիմիական կազմի և քիմիկոտեխնոլոգիական հատկությունների համապարփակ ուսումնասիրություն՝ հաշվի առնելով տարբեր սորտային առանձնահատկությունների և պահպանման ժամկետների ազդեցությունը։ Աշխատության մեջ ուսումնասիրվում են դդմի պտուղներում պարունակվող հիմնական սննդարար և կենսաբանորեն ակտիվ նյութերը, դրանց փոփոխությունները պահպանման ընթացքում, ինչպես նաև տարբեր սորտերի որակական և տեխնոլոգիական արժեքի գնահատման մեթոդները։ Հեղինակը անդրադառնում է ածխաջրերի, օրգանական թթուների, վիտամինների, հանքային տարրերի, պիգմենտների և այլ արժեքավոր միացությունների դինամիկային՝ բացահայտելով դրանց նշանակությունը պտուղների սննդային արժեքի և վերամշակման հնարավորությունների տեսանկյունից։ Աշխատությունում ներկայացվում են նաև դդմի օգտագործման արդյունավետ եղանակները սննդի արտադրության մեջ, պահպանման պայմանների ազդեցությունը հումքի որակի վրա և տարբեր տեխնոլոգիական գործընթացների կիրառման առանձնահատկությունները։ Հետազոտությունը կարևոր նշանակություն ունի գյուղատնտեսական արտադրանքի որակի կառավարման, սննդի արդյունաբերության հումքային բազայի զարգացման և տեղական սորտերի արդյունավետ օգտագործման համար։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել գյուղատնտեսության, կենսաքիմիայի, սննդի տեխնոլոգիայի ոլորտների մասնագետների, հետազոտողների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Գրականություն

История русского литературного языка (XI – первая половина XIX вв.) աշխատությունը լեզվաբանության և պատմական լեզվաբանության ոլորտի հիմնարար ուսումնական ձեռնարկ է, որը ներկայացնում է ռուս գրական լեզվի զարգացման երկարատև պատմական գործընթացը XI դարից մինչև XIX դարի առաջին կեսը, այն բացատրում է գրաբար-եկեղեցական սլավոնական լեզվի ազդեցությունը, գրական նորմերի ձևավորումը և աշխարհիկ գրական լեզվի աստիճանական զարգացումը, գիրքը անդրադառնում է տարբեր դարաշրջանների լեզվական փոփոխություններին՝ հնչյունական, բառապաշարային և քերականական մակարդակներում, ինչպես նաև ընդգծում է գրողների և մշակութային գործիչների դերը լեզվի ստանդարտացման գործում, միաժամանակ վերլուծելով պատմական, սոցիալական և մշակութային գործոնների ազդեցությունը լեզվի էվոլյուցիայի վրա, ինչը այն դարձնում է կարևոր աղբյուր լեզվաբանության, ռուս գրականության պատմության և մշակութաբանության ուսումնասիրության համար։