Էթնոքաղաքական տեղաշարժերը Առաջավոր Ասիայում և Հայկական լեռնաշխարհում Ք. ա. VII-VIդդ..

Մշակույթ

Աշխատությունը նվիրված է խորհրդային Հայաստանի շրջանում կառուցված և գործող թատերական շենքերի ճարտարապետության ուսումնասիրությանը՝ ներկայացնելով դրանց ձևավորման պատմական, գեղարվեստական, գործառական և քաղաքաշինական առանձնահատկությունները։ Հետազոտության կենտրոնում այն հարցն է, թե ինչպես են խորհրդային ժամանակաշրջանի գաղափարական, մշակութային և սոցիալական գործընթացներն արտահայտվել թատրոնների ճարտարապետական կերպարում և ինչպես են թատերական շենքերը դարձել քաղաքային միջավայրի ու մշակութային կյանքի կարևոր բաղադրիչներ։ Ուսումնասիրության ընթացքում ուշադրություն է դարձվում թատրոնի՝ որպես հասարակական շենքի առանձնահատուկ գործառույթին, քանի որ այն միավորում է ներկայացումների համար նախատեսված բեմական տարածքը, հանդիսատեսի դահլիճը, նախասրահները, սպասարկման և վարչական հատվածները, դերասանական ու տեխնիկական օժանդակ տարածքները։ Այս բազմազան գործառույթների համադրումը պահանջում է հատուկ ծավալատարածական լուծումներ, որոնք անմիջականորեն ազդում են շենքի արտաքին կերպարի և ներքին կազմակերպման վրա։ Աշխատության մեջ կարող են դիտարկվել խորհրդահայ թատրոնների նախագծման սկզբունքները, հատակագծային կառուցվածքը, բեմի և հանդիսասրահի փոխհարաբերությունը, մուտքային և հանրային տարածքների կազմակերպումը, ինչպես նաև շենքերի կապը հարակից հրապարակների, փողոցների և քաղաքային կենտրոնների հետ։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի ճարտարապետական ոճերի և գեղարվեստական արտահայտչամիջոցների ուսումնասիրությունը։ Խորհրդային Հայաստանի տարբեր ժամանակաշրջաններում թատերական շենքերի արտաքին տեսքի վրա ազդեցություն են ունեցել դասական ճարտարապետության ավանդույթները, խորհրդային մոդեռնիզմը, ազգային ճարտարապետական ժառանգության վերաիմաստավորումը և ժամանակի նորարարական շինարարական մոտեցումները։ Այդ համատեքստում ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու ազգային ձևերի և խորհրդային ճարտարապետական գաղափարախոսության փոխազդեցությունը։ Կարևոր տեղ է հատկացվում նաև տեղական շինանյութերի, դեկորատիվ տարրերի, քանդակային հարդարանքի, ճակատների կոմպոզիցիայի և շենքերի մասշտաբային հարաբերությունների ուսումնասիրությանը։ Թատերական շենքերի ճարտարապետական կերպարը հաճախ պայմանավորված է եղել ոչ միայն դրանց ֆունկցիոնալ պահանջներով, այլև տվյալ քաղաքի մշակութային նշանակությամբ և հասարակական տարածքում շենքին հատկացված դերով։ Այդ պատճառով թատրոնները շատ դեպքերում ձևավորել են քաղաքային կարևոր տեսողական և կոմպոզիցիոն առանցքներ՝ հանդես գալով որպես հանրային կյանքի կենտրոններ և քաղաքային ինքնության արտահայտման միջոցներ։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև տարբեր քաղաքներում կառուցված թատերական շենքերի համեմատական վերլուծությանը՝ բացահայտելով դրանց ընդհանրություններն ու տարբերությունները։ Այդպիսի համադրությունը հնարավորություն է տալիս հետևելու խորհրդահայ թատերական ճարտարապետության զարգացման փուլերին, նախագծային մտածողության փոփոխություններին և նոր տեխնոլոգիական ու ֆունկցիոնալ պահանջների ազդեցությանը։ Առանձին կարևորություն ունի շենքերի պահպանության և մշակութային ժառանգության տեսանկյունը, քանի որ խորհրդային շրջանի բազմաթիվ թատերական կառույցներ այսօր էլ շարունակում են կատարել իրենց մշակութային գործառույթը և հանդիսանում են տվյալ ժամանակաշրջանի ճարտարապետական ժառանգության արժեքավոր օրինակներ։ Դրանց վերականգնումը, արդիականացումը և սկզբնական ճարտարապետական կերպարի պահպանումը պահանջում են պատմական արժեքի և ժամանակակից տեխնիկական պահանջների հավասարակշռված համադրում։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը խորհրդահայ թատերական շենքերը դիտարկում է ոչ միայն որպես ներկայացումների համար նախատեսված կառույցներ, այլև որպես ճարտարապետական, մշակութային և քաղաքաշինական նշանակություն ունեցող համալիրներ, որոնց միջոցով արտահայտվել են տվյալ ժամանակաշրջանի գեղագիտական պատկերացումները, հասարակական պահանջները և ազգային մշակութային ինքնության դրսևորումները։ Այն կարող է հետաքրքրել ճարտարապետության պատմությամբ, թատրոնի ճարտարապետությամբ, քաղաքաշինությամբ, մշակութային ժառանգության պահպանությամբ և խորհրդային շրջանի Հայաստանի մշակութային պատմությամբ զբաղվող մասնագետներին, ուսանողներին և հետազոտողներին։

Պատմություն

Աշխատությունը նվիրված է Էրիվանի նահանգի Գյոկչայի լճի ափին գտնվող Կելանի-Կիրլանի (Ալուչալու) տեղանքում հայտնաբերված սեպագիր արձանագրության ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմնական առարկան Ռուսա I-ի ժամանակաշրջանին վերագրվող արձանագրությունն է, որի վերծանումը և մեկնաբանությունը կարևոր նշանակություն ունեն Ուրարտուի պատմության, արքայական իշխանության և տվյալ տարածքի քաղաքական ու տնտեսական կյանքի ուսումնասիրության համար։ Աշխատանքը կարող է ներառել արձանագրության հայտնաբերման վայրի նկարագրությունը, սեպագրերի ընթերցումը, տեքստի լեզվաբանական և պատմական մեկնաբանությունը, ինչպես նաև արձանագրության համադրումը Ռուսա I-ի իշխանության շրջանի այլ վիմագրական աղբյուրների հետ։ Սեպագիր նյութերի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս վերականգնել հին պետության տարածքային ընդարձակման, ռազմական արշավների, բնակավայրերի և շինարարական գործունեության մասին տեղեկություններ, ինչպես նաև հասկանալ արքայական արձանագրությունների քաղաքական և գաղափարական նշանակությունը։ Գյոկչայի ավազանի հնագիտական հուշարձանները հատկապես կարևոր են Ուրարտական ժամանակաշրջանի պատմության տեսանկյունից, քանի որ այդ տարածաշրջանում պահպանվել են արքայական շինարարության և վարչական գործունեության հետ կապված բազմաթիվ նյութական ու վիմագրական վկայություններ։ Աշխատությունը կարող է արժեքավոր լինել ուրարտագիտության, հին Հայաստանի պատմության, հնագիտության և սեպագրագիտության ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների համար՝ որպես կոնկրետ հնագիտական հուշարձանի և դրա վրա պահպանված գրավոր սկզբնաղբյուրի գիտական քննության նյութ։

Պատմություն

Այս գիրքը ներկայացնում է Մերձավոր Արևելքի և Հայաստանի պատմական զարգացումները՝ ընդգրկելով հնագույն քաղաքակրթություններից մինչև միջնադարյան և նոր ժամանակների գործընթացները։ Գրքում վերլուծվում են տարածաշրջանի հիմնական պետությունների՝ Միջագետքի, Պարսկաստանի, Բյուզանդիայի, արաբական խալիֆայությունների և օսմանյան ու սեֆյան կայսրությունների պատմական ազդեցությունները Հայաստանի վրա։ Հեղինակը առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձնում Հայաստանի քաղաքական կարգավիճակի փոփոխություններին, մշակութային փոխազդեցություններին և տարածաշրջանային ուժերի բախումների հետևանքներին։ Նյութում ներկայացվում են նաև տնտեսական, կրոնական և մշակութային կապերը, որոնք ձևավորել են Հայաստանի տեղը Մերձավոր Արևելքի պատմական համակարգում։ Գիրքը համադրում է համեմատական պատմական վերլուծությունը և աղբյուրագիտական տվյալները՝ ընթերցողին հնարավորություն տալով ամբողջական պատկերացում կազմել տարածաշրջանի փոխկապակցված պատմության մասին։

Տեխնոլոգիա

Լոռու մարզի հրաբխային ապարներով պատրաստվող բետոնների առանձնահատկությունները պայմանավորված են այդ տարածաշրջանում տարածված տուֆերի, բազալտների և անդեզիտային կազմի հրաբխային նյութերի ֆիզիկամեխանիկական ու քիմիական հատկություններով, որոնք որպես լցանյութ կամ ակտիվ հանքային հավելում կարող են էականորեն ազդել բետոնի կառուցվածքի, ամրության և երկարաժամկետ կայունության վրա։ Հրաբխային ապարները սովորաբար ունեն բարձր ծակոտկենություն և լավ կպչողականություն ցեմենտային շաղախի հետ, ինչի շնորհիվ բարելավվում է բետոնի ներքին կառուցվածքի միատարրությունը և բարձրանում է նրա կպչունությունը, սակայն միաժամանակ ծակոտկենության բարձր մակարդակը կարող է ազդել ջրակլանման և սառցադիմացկունության ցուցանիշների վրա՝ պահանջելով համապատասխան տեխնոլոգիական կարգավորում։ Լոռու մարզի հրաբխային նյութերը հաճախ պարունակում են ակտիվ սիլիկատային բաղադրիչներ, որոնք կարող են մասնակցել պոզոլանային ռեակցիաներին՝ կապվելով կալցիումի հիդրօքսիդի հետ և ձևավորելով լրացուցիչ կապող միացություններ, ինչի արդյունքում բարձրանում է բետոնի խտությունը և քիմիական կայունությունը։ Այս հատկությունը հատկապես կարևոր է ագրեսիվ միջավայրերում օգտագործվող կառուցվածքների համար, որտեղ պահանջվում է բարձր դիմադրություն խոնավության, սուլֆատների և ջերմաստիճանային տատանումների նկատմամբ։ Միևնույն ժամանակ, նման բետոնների արտադրության ժամանակ անհրաժեշտ է ճիշտ ընտրել մասնիկների ֆրակցիոն կազմը և խառնուրդի ջրային հարաբերակցությունը, որպեսզի ապահովվի անհրաժեշտ աշխատանքունակություն և կանխվի ավելորդ ծակոտկենության ձևավորումը, որը կարող է նվազեցնել մեխանիկական ամրությունը։ Ընդհանուր առմամբ, Լոռու մարզի հրաբխային ապարներով բետոնները համարվում են տնտեսապես արդյունավետ և տեխնոլոգիապես օգտակար նյութեր, որոնք ճիշտ նախագծման դեպքում ապահովում են բարձր դիմացկունություն, երկար ծառայության ժամկետ և լավ համադրություն տեղական բնական ռեսուրսների օգտագործման հետ։

Պատմություն

Գիրքը ներկայացնում է Հայաստան-ի հելլենիստական շրջանի քաղաքական ու ռազմական վերելքը՝ Տիգրան Մեծի օրոք, երբ Հայաստանը դարձավ տարածաշրջանային հզոր պետություն։ Հիմնական բովանդակությունը․ Տիգրան Մեծի իշխանության ձևավորումը Գահակալումը և երկրի ներքին ուժեղացումը։ Հայկական կայսրության ընդլայնումը Տարածքների նվաճումներ և Հայաստանի տարածքային առավելագույն ընդարձակումը։ Մայրաքաղաք Տիգրանակերտ Նոր մայրաքաղաքի հիմնադրում և մշակութային զարգացում։ Հռոմի և Պարթևաստանի հետ հարաբերություններ Ռազմական և դիվանագիտական հակամարտություններ տարածաշրջանի մեծ տերությունների հետ։ Հայաստանի քաղաքական ու մշակութային վերելք Պետական կառավարման ամրապնդում և մշակութային ծաղկում։

Գրականություն

Բանաստեղծական ժողովածու է, որը ներկայացնում է արևմտահայ գրականության մեծագույն դեմքերից մեկի՝ Դանիել Վարուժան-ի ստեղծագործական աշխարհը՝ իր ողջ ուժով, պատկերային հարստությամբ և գաղափարական խորությամբ։ Ժողովածուն ընդգրկում է Վարուժանի տարբեր փուլերի քնարական և էպիկական բանաստեղծություններ, որտեղ կենտրոնական տեղ ունեն հայրենիքի, բնության, հողի, աշխատանքի, կյանքի և մարդկային արժանապատվության թեմաները։ Նրա պոեզիայում առանձնահատուկ է հեթանոսական շնչի, բնապաշտական պատկերների և ուժեղ կենսասիրության համադրությունը, որը հաճախ հակադրվում է ցավի, պատմական ողբերգության և ժողովրդի տառապանքի թեմաներին։ Վարուժանի լեզուն հարուստ է պատկերներով, խորհրդանիշներով և հզոր ռիթմով, ինչը նրա ստեղծագործությունները դարձնում է բարձր գեղարվեստական արժեք ունեցող։ Ժողովածուն նաև արտացոլում է ազգային ինքնության, ազատության ձգտման և մարդու ներքին ուժի գաղափարները՝ Վարուժանին ներկայացնելով որպես հայ պոեզիայի նորարարական ու խորքային մտածողության ներկայացուցիչ։