Физиологические аспекты популяционного мониторинга состояния здоровья формирующих его факторов у школьников и студентов Нагорного Карабаха

Իրավաբանություն

Իրավական սովորույթները վարքագծի պատմականորեն ձևավորված կանոններ են, որոնք երկար ժամանակ կիրառվել են հասարակության մեջ և պետության կողմից ճանաչվելու արդյունքում ստացել են իրավական բնույթ։ Դրանք առաջանում են մարդկանց բազմակի և համանման գործողությունների կրկնման միջոցով և ամրապնդվում են որպես ընդունված վարքագծի նորմեր։ Իրավական սովորույթը դառնում է իրավունքի աղբյուր միայն այն դեպքում, երբ պետությունը կամ իրավական համակարգը ճանաչում է այն և ապահովում դրա կատարումը։ Այսպիսի նորմերը հաճախ ունեն ավանդական բնույթ և արտացոլում են հասարակության մշակութային, պատմական և սոցիալական առանձնահատկությունները։ Իրավական սովորույթների հիմնական դերն այն է, որ դրանք լրացնում են գրավոր իրավունքը՝ հատկապես այն դեպքերում, երբ օրենքներում կան բացեր կամ անորոշություններ։ Դրանք օգնում են կարգավորել հասարակական հարաբերությունները ավելի ճկուն և բնական ձևով՝ հաշվի առնելով տեղական առանձնահատկությունները և հասարակական ընկալումները։ Շատ դեպքերում իրավական սովորույթները հատկապես կարևոր են այն ոլորտներում, որտեղ օրենքը չի կարող մանրամասն կարգավորել բոլոր իրավիճակները, օրինակ՝ առևտրային հարաբերություններում, ընտանեկան որոշ ավանդական հարցերում կամ տեղական ինքնակառավարման որոշ գործելակերպերում։ Իրավական սովորույթների նշանակությունը նաև այն է, որ դրանք նպաստում են իրավական համակարգի կայունությանը և հասարակության իրավական գիտակցության ձևավորմանը, քանի որ մարդիկ ավելի հեշտ են ընդունում այն կանոնները, որոնք արդեն երկար ժամանակ կիրառվել են իրենց միջավայրում։ Միևնույն ժամանակ, իրավական սովորույթները պետք է համապատասխանեն գործող սահմանադրությանը և օրենքներին, հակառակ դեպքում դրանք չեն կարող ճանաչվել որպես իրավական ուժ ունեցող նորմեր։ Ժամանակակից իրավական պետություններում սովորույթը հիմնականում հանդես է գալիս որպես երկրորդական իրավունքի աղբյուր, սակայն որոշ իրավական համակարգերում այն դեռևս ունի կարևոր դեր, հատկապես ընդհանուր իրավունքի երկրներում։ Այսպիսով, իրավական սովորույթները հանդիսանում են իրավունքի ձևավորման և զարգացման կարևոր տարր, որը ապահովում է իրավական համակարգի ճկունությունը, հասարակական հարաբերությունների արդյունավետ կարգավորումը և իրավական ավանդույթների պահպանումը։

Մաթեմատիկա

Աշխատությունը նվիրված է ընդհանուր և դասական Հաարի համակարգերի հիման վրա ոչ գծային ապրոքսիմացիաների տեսության ուսումնասիրությանը՝ ներկայացնելով ժամանակակից մաթեմատիկական անալիզի կարևոր ուղղություններից մեկի տեսական հիմքերը և կիրառական նշանակությունը։ Գրքում քննարկվում են ֆունկցիաների մոտարկման մեթոդները, ոչ գծային ապրոքսիմացիաների կառուցման սկզբունքները, Հաարի համակարգերի հատկությունները և դրանց կիրառությունը տարբեր ֆունկցիոնալ տարածություններում։ Հեղինակը վերլուծում է մոտարկման ճշգրտության գնահատման մեթոդները, սեղմ ներկայացումների արդյունավետությունը, կոնվերգենցիայի պայմանները և օպտիմալ ընտրության ալգորիթմները՝ հիմնավորելով դրանց դերը բարդ մաթեմատիկական խնդիրների լուծման գործընթացում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ընդհանուր և դասական Հաարի համակարգերի համեմատական վերլուծությանը, դրանց կառուցվածքային առանձնահատկություններին, ինչպես նաև ոչ գծային մեթոդների առավելություններին՝ գծային մոտարկումների համեմատ։ Աշխատությունում ներկայացված տեսական արդյունքները կիրառելի են հարմոնիկ անալիզի, թվային մաթեմատիկայի, ազդանշանների մշակման, տվյալների սեղմման, հաշվարկային մեթոդների և տեղեկատվական տեխնոլոգիաների մի շարք խնդիրներում։ Գիրքը նախատեսված է մաթեմատիկայի, կիրառական մաթեմատիկայի, ֆունկցիոնալ անալիզի և հաշվարկային գիտությունների ոլորտների ուսանողների, դասախոսների, հետազոտողների և մասնագետների համար, ովքեր հետաքրքրված են ապրոքսիմացիայի ժամանակակից տեսությամբ և դրա կիրառություններով։

Լեզվաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է որոշակիության և անորոշության քերականական-գործառական կատեգորիայի արտահայտման միջոցների ուսումնասիրությանը՝ անորոշ և որոշյալ իմաստ ունեցող դերանունների լեզվական նյութի հիման վրա։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է բացահայտել, թե ինչպես են լեզվում ձևավորվում և փոխանցվում առարկայի, անձի կամ երևույթի որոշակիության և անորոշության իմաստները, ինչ քերականական ու գործառական միջոցներ են մասնակցում այդ իմաստների արտահայտմանը և ինչ պայմաններում է ընտրվում տվյալ լեզվական ձևը։ Աշխատության կենտրոնում դերանունների այն խմբերն են, որոնք կարող են մատնանշել ոչ հստակ, չորոշված կամ ընդհանուր կերպով ներկայացվող առարկաներ և անձինք, ինչպես նաև որոշակիորեն առանձնացված ու նույնականացված referent-ներ։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են վերլուծվել դերանունների ձևաբանական կառուցվածքը, իմաստային առանձնահատկությունները, շարահյուսական գործառույթները և խոսքային միջավայրում դրանց կիրառության օրինաչափությունները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքին, որ որոշակիության կամ անորոշության իմաստը միշտ չէ, որ պայմանավորված է միայն առանձին բառի բառարանային նշանակությամբ․ այն կարող է ձևավորվել նաև նախադասության կառուցվածքի, համատեքստի, խոսողի և ունկնդրի միջև ընդհանուր գիտելիքի, ինչպես նաև հաղորդակցական իրավիճակի ազդեցությամբ։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ դերանունների գործածությանը տարբեր խոսքային իրավիճակներում՝ դրանց միջոցով նոր տեղեկատվության ներմուծմանը, արդեն հայտնի տեղեկատվության մատնանշմանը, առարկայի առանձնացմանը կամ դրա անորոշ թողնելուն։ Կարևոր է նաև դերանունների կապը տեքստային համատեքստի հետ, քանի որ դրանց իմաստը հաճախ բացահայտվում է նախադասությունների միջև հարաբերությունների և խոսքային ամբողջության շրջանակում։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել որոշակիության և անորոշության իմաստային նրբերանգները, դրանց փոխակերպումները և սահմանային դեպքերը, երբ նույն լեզվական ձևը տարբեր համատեքստերում կարող է ունենալ տարբեր գործառական մեկնաբանություն։ Այսպիսի մոտեցումը հնարավորություն է տալիս համադրել ձևաբանական, շարահյուսական, իմաստաբանական և պրագմատիկ վերլուծության մեթոդները։ Հետազոտության կարևորությունը պայմանավորված է նրանով, որ որոշակիություն/անորոշություն հակադրությունը կարևոր դեր ունի տեղեկատվության կազմակերպման և հաղորդակցական իմաստի ձևավորման գործում։ Դրա ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի լավ հասկանալու, թե ինչպես է լեզուն տարբերակում արդեն հայտնի և նոր, նույնականացված և չնույնականացված, կոնկրետ և ոչ կոնկրետ տեղեկատվությունը։ Արդյունքները կարող են օգտակար լինել ընդհանուր և տեսական քերականության, ձևաբանության, շարահյուսության, իմաստաբանության, պրագմատիկայի և տեքստի լեզվաբանության ուսումնասիրությունների համար։ Դրանք կարող են կիրառական նշանակություն ունենալ նաև լեզվի դասավանդման, թարգմանության և լեզվաբանական բառարանների ու ուսումնական նյութերի կազմման ընթացքում։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ուսումնասիրում է որոշակիության և անորոշության իմաստների ձևավորման ու արտահայտման գործառական-քերականական մեխանիզմները՝ կենտրոնանալով դերանունների համակարգի վրա և ցույց տալով, թե ինչպես են դրանց ձևաբանական, շարահյուսական և հաղորդակցական հատկությունները մասնակցում խոսքում տվյալ կատեգորիայի իմաստային դրսևորմանը։

Մաթեմատիկա

Նյութում ներկայացվում են բազմաչափ կոմպլեքս տարածություններում սահմանված ֆունկցիաների հիմնական հատկությունները, անալիտիկության ընդհանրացված գաղափարները, ինչպես նաև բազմաչափ Կոշի-Ռիմանի տիպի պայմանները։ Քննարկվում են նաև ինտեգրալ ներկայացումները, սինգուլյարությունների դասակարգումը և ֆունկցիաների տեղական ու գլոբալ վարքագծի ուսումնասիրությունը։ Դասագիրքը հատուկ ուշադրություն է դարձնում բազմաչափ կոմպլեքս անալիզի կապին ժամանակակից մաթեմատիկական ֆիզիկայի, դիֆերենցիալ հավասարումների և օպերատորային տեսության հետ։ Նյութը նպատակ ունի զարգացնել վերացական մտածողություն և պատրաստել ուսանողներին ավելի առաջադեմ հետազոտական խնդիրների համար։

Իրավաբանություն

Ներածություն 1. Քրեական օրենքի գործողությունը ժամանակի ընթացքում 2. Հանցանքը կատարելու ժամանակի հասկացությունը և դրա որոշման անանձնահատկությունը տարբեր հանցա•ործությունների հետ կապված 3. Քրեական օրենքի հետադարձ ուժը Վերջաբան

Տնտեսագիտություն

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում գործող կազմակերպությունների անվճարունակության ռիսկերի բացահայտման, համալիր գնահատման և կանխատեսման տեսական ու գործնական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում քննության են առնվում կազմակերպությունների ֆինանսական կայունության վրա ազդող ներքին և արտաքին գործոնները, վճարունակության վատթարացման պատճառները, ֆինանսական դժվարությունների վաղ հայտնաբերման մեխանիզմները և հնարավոր սնանկության հավանականության գնահատման մոտեցումները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ֆինանսական հաշվետվությունների տվյալների հիման վրա կազմակերպության վիճակը բնութագրող ցուցանիշների վերլուծությանը, այդ թվում՝ իրացվելիությանը, շահութաբերությանը, ֆինանսական անկախությանը, պարտքային ծանրաբեռնվածությանը, ակտիվների օգտագործման արդյունավետությանը և դրամական հոսքերի կառավարմանը։ Դիտարկվում են անվճարունակության գնահատման տարբեր քանակական և որակական մեթոդներ, ֆինանսական գործակիցների համակարգեր, կանխատեսման մոդելներ և կազմակերպությունների ռիսկայնության դասակարգման մոտեցումներ։ Կարևորվում է առանձին ցուցանիշների մեկուսացված գնահատումից համալիր վերլուծության անցումը, որը հնարավորություն է տալիս միաժամանակ հաշվի առնել կազմակերպության ֆինանսատնտեսական գործունեության տարբեր կողմերը և ձևավորել դրա իրական ֆինանսական վիճակի առավել ամբողջական պատկեր։ Ուսումնասիրվում են նաև Հայաստանի տնտեսական միջավայրի առանձնահատկությունները, որոնք կարող են ազդել կազմակերպությունների վճարունակության վրա՝ շուկայական տատանումները, ֆինանսավորման հասանելիությունը, վարկային պարտավորությունները, մրցակցային պայմանները, հարկային և իրավական միջավայրը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է այնպիսի կանխատեսման համակարգի ձևավորումը, որը հնարավորություն կտա ֆինանսական ճգնաժամի նախանշանները բացահայտել մինչև անվճարունակության խորացումը և համապատասխան կառավարչական միջոցառումներ ձեռնարկել։ Քննության են առնվում ռիսկերի նվազեցման, ֆինանսական առողջացման, պարտավորությունների արդյունավետ կառավարման և կազմակերպությունների գործունեության կայունության բարձրացման հնարավոր ուղիները։ Համալիր գնահատման արդյունքները կարող են կիրառվել ոչ միայն կազմակերպությունների ղեկավարների, այլև բանկերի, ներդրողների, վարկատուների և այլ շահագրգիռ կողմերի կողմից՝ ֆինանսական որոշումների ընդունման և գործընկերների հուսալիության գնահատման ընթացքում։ Ուսումնասիրությունը նպաստում է ՀՀ-ում ֆինանսական ռիսկերի կառավարման և անվճարունակության կանխատեսման մեթոդաբանության կատարելագործմանը՝ ուղղված կազմակերպությունների ֆինանսական խնդիրների վաղ բացահայտմանը, հիմնավորված որոշումների ընդունմանը և տնտեսական գործունեության կայունության բարձրացմանը։