Գյուլզարի պատմություններ․ հայ ազգին վերաբերող զրույցներ և պատմություններ

Философия

Այս աշխատությունը ընթերցողին ծանոթացնում է մարդկային մտքի զարգացման կարևորագույն գաղափարներին և այն հարցերին, որոնք դարեր շարունակ հուզել են մտածողներին՝ ինչ է իրականությունը, ինչպե՞ս ենք ճանաչում աշխարհը, կա՞ արդյոք ճշմարտություն, ինչպե՞ս պետք է ապրի մարդը և ինչ նշանակություն ունեն ազատությունը, պատասխանատվությունն ու բարոյականությունը։ Գրքում ներկայացվում են տարբեր փիլիսոփայական ուղղություններ, դպրոցներ և տեսություններ՝ սկսած հին աշխարհից մինչև ժամանակակից մտածողություն, միաժամանակ բացատրելով դրանց ազդեցությունը հասարակության, գիտության, քաղաքականության և մշակույթի վրա։ Հեղինակը հասանելի լեզվով անդրադառնում է մարդու ինքնության, գիտակցության, կյանքի իմաստի, արդարության, երջանկության և արժեքների մասին քննարկումներին՝ ընթերցողին հրավիրելով ոչ միայն ծանոթանալ գաղափարներին, այլև ինքնուրույն մտածել և հարցեր առաջադրել։ Ստեղծագործությունը միավորում է տեսական վերլուծությունն ու պատմական ակնարկները՝ ցույց տալով, թե ինչպես են տարբեր ժամանակաշրջանների մտածողները փորձել հասկանալ մարդու և աշխարհի փոխհարաբերությունը։ Այն կարող է հետաքրքրել թե՛ սկսնակ ընթերցողներին, որոնք ցանկանում են առաջին քայլերն անել փիլիսոփայության աշխարհում, և թե՛ նրանց, ովքեր ձգտում են ավելի խորությամբ ուսումնասիրել մարդկային մտքի ամենահիմնարար հարցերը։

Литература

Հրատարակությունը տեղեկատու-մատենագիտական բնույթի նյութ է, որը համակարգում է տարվա երրորդ եռամսյակին՝ հուլիս, օգոստոս և սեպտեմբեր ամիսներին վերաբերող հիշարժան օրերը, հոբելյանական տարեթվերը և պատմամշակութային նշանակություն ունեցող իրադարձությունները։ Այն նախատեսված է տարբեր ոլորտների կարևոր տարեդարձերի և հիշատակի օրերի վերաբերյալ արագ ու համակարգված տեղեկատվություն տրամադրելու համար՝ ընդգրկելով պատմության, գրականության, արվեստի, գիտության, կրթության, մշակույթի և հասարակական կյանքի հետ առնչվող թեմաներ։ Նյութերի կազմակերպման հիմքում ժամանակագրական սկզբունքն է, որի շնորհիվ յուրաքանչյուր ամսվա շրջանակում հնարավոր է հաջորդաբար ծանոթանալ համապատասխան օրերի հետ կապված անձանց, իրադարձություններին և նշանակալի երևույթներին։ Առանձին գրառումները կարող են ներկայացնել նշանավոր գրողների, արվեստագետների, գիտնականների, մշակույթի գործիչների և այլ անձանց ծննդյան կամ մահվան տարելիցները, ինչպես նաև կարևոր պատմական ու մշակութային իրադարձությունների տարեդարձերը։ Տեղեկատվական բաղադրիչին զուգահեռ կարևոր դեր ունի մատենագիտական ուղղվածությունը, քանի որ նման հրատարակությունները ընթերցողին օգնում են գտնել տվյալ թեմայի վերաբերյալ լրացուցիչ գրականություն և կազմակերպել հետագա տեղեկատվական որոնումը։ Հատուկ նշանակություն ունի նյութի կիրառությունը գրադարանային և մշակութային-լուսավորչական աշխատանքում։ Այն կարող է ծառայել գրքային ցուցահանդեսների, թեմատիկ անկյունների, գրական երեկոների, հիշատակի միջոցառումների, զրույցների և ընթերցողական հանդիպումների կազմակերպման համար՝ տրամադրելով դրանց թեմատիկ ընտրության և բովանդակային մշակման համար անհրաժեշտ սկզբնական նյութ։ Հրատարակությունը հնարավորություն է տալիս նաև պատկերացում կազմելու տվյալ ժամանակաշրջանում հիշարժան համարված պատմական և մշակութային իրադարձությունների ընտրության սկզբունքների մասին։ Այդ տեսանկյունից այն կարող է դիտարկվել ոչ միայն որպես գործնական տեղեկատու, այլև որպես ժամանակաշրջանի մշակութային հիշողությունն արտացոլող աղբյուր։ Ժամանակագրական դասավորությունը հեշտացնում է նյութերի պարբերական օգտագործումը և հնարավորություն է տալիս նախապես ծրագրել համապատասխան ամսաթվերին նվիրված տեղեկատվական ու մշակութային գործունեությունը։ Նման տեղեկատուները կարևոր են նաև մատենագիտական աշխատանքի պատմության ուսումնասիրության համար, քանի որ արտացոլում են գրադարանների կողմից հասարակությանը տեղեկատվություն տրամադրելու և պատմամշակութային գիտելիքը տարածելու ձևերը։ Հրատարակությունը կարող է օգտակար լինել գրադարանավարների, մատենագետների, ուսուցիչների, մշակութային հաստատությունների աշխատակիցների և պատմական ու մշակութային տարեթվերով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Политология

Փաստաթուղթը ներկայացնում է Հայոց ազգային ժողովի տասնվեցերորդ նիստի արձանագրությունը և կարևոր սկզբնաղբյուր է արևմտահայ համայնքի հասարակական ու քաղաքական կյանքի ուսումնասիրության համար։ Ազգային ժողովը կարևոր դեր ուներ համայնքային կառավարման, ազգային հաստատությունների գործունեության, կրթական ու հասարակական խնդիրների քննարկման և հավաքական որոշումների ընդունման գործում։ Նիստերի արձանագրությունները հնարավորություն են տալիս պատկերացում կազմելու ժողովական աշխատանքի կազմակերպման, քննարկումների ընթացքի, մասնակիցների դիրքորոշումների և որոշումների ձևավորման եղանակների մասին։ Դրանք արտացոլում են համայնքի ներքին կառավարման սկզբունքները և այն հարցերի շրջանակը, որոնց շուրջ ձևավորվում էին ազգային կառույցների գործունեության առաջնահերթությունները։ Այսպիսի գրավոր վկայությունները կարևոր են նաև իրավական ու վարչական պատմության տեսանկյունից, քանի որ ցույց են տալիս ներկայացուցչական մարմնի աշխատանքի փաստաթղթավորման և հանրային պատասխանատվության ավանդույթները։ Արձանագրությունների ուսումնասիրությունը կարող է նպաստել 19-րդ դարի արևմտահայ հասարակական մտքի, համայնքային ինքնակազմակերպման և ազգային հաստատությունների փոխհարաբերությունների բացահայտմանը։ Դրանք արժեքավոր նյութ են պատմաբանների, իրավագետների և հայ հասարակական կյանքի հետազոտողների համար՝ հնարավորություն տալով ուսումնասիրելու ազգային կառավարման փորձը ոչ միայն ընդհանուր պատմական իրադարձությունների, այլև ժողովական աշխատանքի անմիջական գրավոր հետքերի միջոցով։

Политология

Աշխատությունը նվիրված է ազգային անվտանգության և քաղաքական իշխանության լեգիտիմության փոխկապակցվածության ուսումնասիրությանը՝ Հայաստանի պետական կառավարման և հասարակական-քաղաքական հարաբերությունների համատեքստում։ Հետազոտության առանցքում այն տեսական մոտեցումն է, ըստ որի՝ ազգային անվտանգությունը չի սահմանափակվում միայն արտաքին և ռազմական սպառնալիքների կանխմամբ, այլ ներառում է նաև պետական ինստիտուտների կայունությունը, արդյունավետ կառավարումը, իրավունքի գերակայությունը, հասարակության և իշխանության միջև վստահությունը, ժողովրդավարական մեխանիզմների գործունեությունն ու պետության դիմակայունությունը։ Քաղաքական իշխանության լեգիտիմությունը դիտարկվում է որպես հասարակության կողմից իշխանության իրավաչափության և պետական ինստիտուտների ընդունելիության հետ կապված բազմաբաղադրիչ երևույթ։ Ուսումնասիրվում են լեգիտիմության ձևավորման իրավական, քաղաքական և հասարակական հիմքերը, այդ թվում՝ սահմանադրական կարգը, ընտրական գործընթացները, քաղաքական մասնակցությունը, հաշվետվողականությունը, պետական մարմինների գործունեության թափանցիկությունը և քաղաքացիական հասարակության ներգրավվածությունը։ Հայաստանի ազգային անվտանգության ռազմավարական մոտեցումներում պետական կառավարման արդյունավետությունը, իրավունքի գերակայությունը, ժողովրդավարական արժեքների ամրապնդումը և պետական ու հասարակական ինստիտուտների զարգացումը ներկայացվել են անվտանգության ապահովման կարևոր բաղադրիչների շարքում։ Հետազոտության շրջանակում վերլուծվում է, թե ինչպես կարող են պետական հաստատությունների նկատմամբ հանրային վստահության փոփոխությունները, քաղաքական հակասությունները, կառավարման արդյունավետության խնդիրները և հասարակական բևեռացումը փոխազդել երկրի ներքին կայունության ու անվտանգության համակարգի հետ։ Միաժամանակ լեգիտիմության և անվտանգության միջև կապը չի ներկայացվում որպես պարզ միակողմանի պատճառահետևանքային հարաբերություն. հաշվի են առնվում տնտեսական, սոցիալական, իրավական, տեղեկատվական, տարածաշրջանային և արտաքին քաղաքական գործոնները։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում ճգնաժամային իրավիճակներում պետական կառավարման արդյունավետությանը, որոշումների ընդունման մեխանիզմներին և հանրային հաղորդակցությանը։ Քննվում է նաև ժողովրդավարական վերահսկողության և անվտանգության հաստատությունների արդյունավետ գործունեության համատեղելիության խնդիրը՝ մարդու իրավունքների պաշտպանության և սահմանադրական կարգի պահպանման տեսանկյունից։ Աշխատանքը հնարավորություն է տալիս ազգային անվտանգության հիմնախնդիրները դիտարկել քաղաքական գիտության ավելի լայն շրջանակում՝ կապելով պետական ինստիտուտների կայունությունը, իշխանության լեգիտիմությունը, հասարակական վստահությունը և քաղաքական համակարգի դիմակայունությունը։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը համադրում է քաղաքականագիտության, ազգային անվտանգության տեսության, պետական կառավարման և սահմանադրական ինստիտուտների ուսումնասիրության մոտեցումները՝ ներկայացնելով քաղաքական իշխանության լեգիտիմությունը որպես անվտանգության ներքին միջավայրի վերլուծության կարևոր, սակայն ոչ միակ գործոն։

История

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է Փոքր Ասիայի և Հայաստանի հելլենիստական քաղաքների ձևավորման, զարգացման և դրանց ու թագավորական իշխանության միջև փոխհարաբերությունների ուսումնասիրությանը։ Գրքում վերլուծվում են հելլենիստական քաղաքների քաղաքական, վարչական և տնտեսական կառուցվածքը, դրանց ինքնակառավարման առանձնահատկությունները, ինչպես նաև քաղաքային համայնքների դերը պետական կառավարման համակարգում։ Հեղինակը ներկայացնում է քաղաքների և միապետների միջև ձևավորված քաղաքական, իրավական և տնտեսական հարաբերությունները՝ անդրադառնալով իշխանության բաշխման, արտոնությունների, հարկային քաղաքականության, ռազմական համագործակցության և դիվանագիտական կապերի հարցերին։ Աշխատությունում օգտագործվում են պատմական, հնագիտական, վիմագրական և դրամագիտական աղբյուրներ՝ հելլենիստական դարաշրջանի քաղաքակրթական գործընթացները և տարածաշրջանի քաղաքական զարգացումները համակողմանի լուսաբանելու նպատակով։ Գիրքը նախատեսված է պատմաբանների, հնագետների, դասական ուսումնասիրությունների մասնագետների, հայագետների, դասախոսների, ուսանողների և բոլոր նրանց համար, ովքեր հետաքրքրված են հելլենիստական աշխարհի պատմությամբ, քաղաքային մշակույթով և Հայաստանի հնագույն պատմությամբ։

Литература

Աշխատությունը նվիրված է գերմանացի բանաստեղծ և արձակագիր Հայնրիխ Հայնեի ստեղծագործական ժառանգության և հայ գրականության միջև ձևավորված առնչությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում գրողի ստեղծագործությունների հայերեն թարգմանությունների պատմությունը, դրանց տարածումը հայկական ընթերցողական միջավայրում, ինչպես նաև նրա պոեզիայի ու գեղարվեստական մտածողության ազդեցության հնարավոր դրսևորումներն են հայ հեղինակների ստեղծագործություններում։ Քննության են առնվում տարբեր ժամանակաշրջաններում կատարված թարգմանությունները՝ ուշադրություն դարձնելով բնագրի պատկերային համակարգի, քնարական հնչերանգի, ռիթմի, հեգնանքի և լեզվաոճական առանձնահատկությունների հայերեն փոխանցման խնդիրներին։ Կարևոր տեղ է հատկացվում հայ թարգմանիչների գործունեությանը, քանի որ նրանց աշխատանքի միջոցով գերմանական գրականության նշանավոր ներկայացուցչի ստեղծագործությունները ներառվել են հայկական մշակութային շրջանառության մեջ։ Հետազոտությունը կարող է բացահայտել, թե Հայնեին բնորոշ սիրային քնարերգությունը, բնության պատկերները, ռոմանտիկական զգացողությունների և հեգնական վերաբերմունքի համադրությունը, հասարակական թեմատիկան ու ազատության գաղափարը ինչպես են ընկալվել և մեկնաբանվել հայկական գրական միջավայրում։ Առանձին ուշադրություն կարող է դարձվել հայ բանաստեղծների ստեղծագործությունների և Հայնեի պոեզիայի միջև թեմատիկ, ոճական ու պատկերային ընդհանրություններին՝ տարբերակելով անմիջական գրական ազդեցությունը ընդհանուր գրական-գեղագիտական զուգահեռներից։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է նաև հայկական մամուլում, գրական քննադատության և գրականագիտական ուսումնասիրությունների մեջ գերմանացի հեղինակի ստեղծագործության ընդունելության պատմությունը։ Այդ նյութերի քննությունը հնարավորություն է տալիս հետևելու, թե տարբեր ժամանակաշրջաններում ինչպես են փոխվել նրա գրական ժառանգության գնահատման սկզբունքները և որ ստեղծագործական հատկանիշներն են առավել մեծ հետաքրքրություն առաջացրել հայ ընթերցողների ու գրողների շրջանում։ Համեմատական ուսումնասիրությունը նպաստում է նաև գերմանա-հայկական գրական կապերի ընդհանուր զարգացման օրինաչափությունների բացահայտմանը՝ ցույց տալով թարգմանության կարևոր դերը ազգային գրականությունների միջև մշակութային հաղորդակցության ձևավորման գործում։ Ընդհանուր առմամբ աշխատությունը համադրում է համեմատական գրականագիտության, թարգմանագիտության և գրական փոխազդեցությունների պատմության մոտեցումները՝ ներկայացնելով Հայնեի ստեղծագործական ժառանգության տեղն ու ընկալումը հայկական գրական-մշակութային միջավայրում։