Հիշարժան տարեթվեր 1983: Հուլիս, օգոստոս, սեպտեմբեր

Մանկավարժություն

Այս ռեֆերատը ներկայացնում է Ֆրանսիա-ի կրթական համակարգի կառուցվածքը, կազմակերպման առանձնահատկությունները և զարգացման հիմնական ուղղությունները՝ որպես Եվրոպայի առաջատար կրթական մոդելներից մեկը։ Աշխատանքում նկարագրվում է կրթության աստիճանային կառուցվածքը՝ նախադպրոցական, տարրական, միջնակարգ և բարձրագույն կրթություն, ինչպես նաև դրանց փոխկապակցվածությունը և պետական վերահսկողության մեխանիզմները։ Ներկայացվում է, որ Ֆրանսիայում կրթությունը հիմնականում պետական համակարգի վերահսկողության տակ է և բնութագրվում է բարձր կենտրոնացվածությամբ, միասնական ծրագրերով և կրթական չափորոշիչներով, որոնք ապահովում են կրթության համաչափ որակ ամբողջ երկրում։ Ռեֆերատում անդրադարձ է կատարվում նաև պարտադիր կրթության սկզբունքին, ուսումնական ծրագրերի բովանդակությանը, գնահատման համակարգին և աշակերտների գիտելիքների ստուգման ձևերին։ Բացատրվում է բարձրագույն կրթության կառուցվածքը՝ համալսարաններ, մեծ դպրոցներ (Grandes Écoles) և մասնագիտական ինստիտուտներ, ինչպես նաև ընդունելության առանձնահատկությունները և ուսանողական կյանքի կազմակերպումը։ Նշվում է նաև կրթական համակարգի սոցիալական դերը՝ հավասար հնարավորությունների ապահովման, քաղաքացիական դաստիարակության և ազգային արժեքների փոխանցման գործում։ Ռեֆերատում քննարկվում են նաև ժամանակակից մարտահրավերները՝ թվայնացում, կրթական անհավասարություն, ուսուցիչների պատրաստման խնդիրներ և միջազգային մրցունակության պահպանումը։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել կրթության ոլորտով, մանկավարժությամբ և համեմատական կրթական համակարգերով հետաքրքրվող ուսանողների և հետազոտողների համար, քանի որ այն տալիս է ամբողջական պատկերացում Ֆրանսիայի կրթական համակարգի կառուցվածքի և գործառույթների մասին։

Պատմություն

Այս աշխատանքը նվիրված է Ք.ա. VII–VI դարերում Առաջավոր Ասիայի և Հայկական լեռնաշխարհի տարածքում տեղի ունեցած էթնոքաղաքական տեղաշարժերի ուսումնասիրությանը՝ ընդգծելով տարածաշրջանի պատմական զարգացման հիմնական գործընթացները։ Նյութում վերլուծվում են տարբեր ցեղերի և պետական կազմավորումների շարժերը, դրանց փոխազդեցությունները, ռազմական և դիվանագիտական հարաբերությունները, ինչպես նաև այդ գործընթացների ազդեցությունը տեղական քաղաքական քարտեզի ձևավորման վրա։ Աշխատությունը առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձնում Մեդական, Ուրարտական և հարակից պետությունների անկման և վերաձևավորման փուլերին, ինչպես նաև սկյութական և այլ քոչվոր խմբերի ներթափանցման հետևանքներին։ Դիտարկվում են նաև բնակչության տեղաշարժերի սոցիալ-տնտեսական պատճառները և դրանց ազդեցությունը տարածաշրջանի էթնիկական կազմի, մշակութային շերտերի և պետական համակարգերի վրա։ Նյութը կարևոր է պատմաբանների, հնագետների և հին աշխարհի ուսումնասիրողների համար՝ նպաստելով Առաջավոր Ասիայի և Հայկական լեռնաշխարհի հին պատմության ավելի ամբողջական և համակարգված պատկերացմանը։

Պատմություն

Հրատարակությունը նվիրված է հայ անվանի ազգագրագետ, պարարվեստի ուսումնասիրող և մշակութային գործիչ Սրբուհի Ստեփանի Լիսիցյանի կյանքին ու գիտական գործունեությանը։ Այն ներկայացնում է նրա կենսագրական ուղին, մասնագիտական աշխատանքը և գիտական ժառանգությունը՝ միավորելով կենսագրական տեղեկություններն ու մատենագիտական նյութերը։ Լիսիցյանի գործունեությունը նշանակալի տեղ ունի հայ ազգագրության և ժողովրդական մշակույթի ուսումնասիրության պատմության մեջ։ Նրա գիտական հետաքրքրությունները կապված էին ժողովրդական պարերի, պարային ավանդույթների, ծիսական արարողությունների, շարժումների ու մարմնական արտահայտչաձևերի հետ, որոնց ուսումնասիրությունը նպաստել է հայկական ավանդական մշակույթի տարբեր դրսևորումների գրանցմանն ու գիտական մեկնաբանմանը։ Կենսամատենագիտական ցանկը հնարավորություն է տալիս ծանոթանալու նրա հեղինակած և գիտական գործունեությանն առնչվող աշխատություններին, հետևելու հետազոտությունների հիմնական ուղղություններին և օգտվելու համապատասխան մատենագիտական տեղեկություններից։ Աշխատությունը կարևոր տեղեկատու աղբյուր է Սրբուհի Լիսիցյանի գիտական վաստակը գնահատելու, նրա հրապարակումները որոնելու և հայ ազգագրական մտքի զարգացման մեջ ունեցած ներդրումն ուսումնասիրելու համար։ Այն կարող է օգտակար լինել ազգագրագետների, բանագետների, պարարվեստի պատմաբանների, մշակութաբանների, ուսանողների և հայ մշակութային ժառանգությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Լեզվաբանություն

Լեզվաբանական, գրականագիտական և բանասիրական բնույթի գիտական աշխատությունը նվիրված է քսաներորդ դարի արևելահայ բանաստեղծական լեզվում հեղինակային բառաստեղծման երևույթների, անհատական նորաբանությունների կառուցվածքային առանձնահատկությունների, իմաստային բազմազանության և գեղարվեստական գործառույթների համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմնական ուղղությունը կապված է բանաստեղծների ստեղծագործական լեզվամտածողության, բառապաշարի հարստացման անհատական եղանակների և գեղարվեստական խոսքում նոր բառային միավորների ձևավորման օրինաչափությունների բացահայտման հետ։ Անհատական նորաբանությունները լեզվական այն միավորներն են, որոնք ստեղծվում կամ առանձնահատուկ կիրառություն են ստանում որոշակի հեղինակի ստեղծագործության շրջանակում՝ պայմանավորված գեղարվեստական մտահղացմամբ, արտահայտչական պահանջներով և լեզվական նոր հնարավորությունների որոնմամբ։ Ի տարբերություն հանրալեզվական նորաբանությունների, որոնք կարող են աստիճանաբար տարածվել և ամրապնդվել ընդհանուր բառապաշարում, հեղինակային նորաստեղծ բառերը հաճախ ունենում են սահմանափակ գործածություն և սերտորեն կապված են տվյալ ստեղծագործության պատկերային համակարգի, իմաստային միջավայրի ու հեղինակի անհատական ոճի հետ։ Աշխատության թեմատիկ շրջանակն ընդգրկում է նորաբանության լեզվաբանական էությունը, բառաստեղծման հիմնական մեխանիզմները, հեղինակային բառերի դասակարգման սկզբունքները և դրանց հարաբերակցությունը գրական լեզվի բառապաշարային համակարգի հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրության են արժանի բառակազմական այն միջոցները, որոնց օգնությամբ բանաստեղծական խոսքում ստեղծվում են նոր բառեր՝ ածանցում, բարդում, բարդածանցում, բառային բաղադրիչների անսովոր համադրում և լեզվական արդեն գոյություն ունեցող միավորների ստեղծագործական վերակազմակերպում։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է նորաստեղծ բառերի ձևաբանական կառուցվածքի ուսումնասիրությունը, որը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու հայերենի բառակազմական համակարգի արտադրողականությունը, բառաստեղծման ներքին հնարավորությունները և հեղինակների կողմից կիրառվող լեզվական նորարարությունների առանձնահատկությունները։ Առանձին հետաքրքրություն են ներկայացնում այն դեպքերը, երբ բանաստեղծները սովորական բառային բաղադրիչների միավորման միջոցով ձևավորում են անսպասելի իմաստային կապեր՝ ստեղծելով նոր պատկերներ, հուզական երանգներ և գեղարվեստական արտահայտչամիջոցներ։ Աշխատության շրջանակում կարևորվում է անհատական նորաբանությունների իմաստաբանական վերլուծությունը՝ ընդգրկելով բառերի ուղղակի և փոխաբերական նշանակությունները, իմաստային ընդլայնումները, համատեքստային մեկնաբանությունները և գեղարվեստական պատկերավորման հետ ունեցած փոխհարաբերությունները։ Բանաստեղծական խոսքում նորաստեղծ բառը հաճախ հանդես է գալիս ոչ միայն որպես առարկա, հատկանիշ կամ գործողություն անվանող միավոր, այլև որպես հեղինակային աշխարհընկալման, զգացմունքային վերաբերմունքի և գեղագիտական գաղափարի արտահայտման միջոց։ Այս համատեքստում առանձնահատուկ նշանակություն ունեն նորաբանությունների պատկերավորությունը, հուզական ներգործությունը, ոճական ընդգծվածությունը և ստեղծագործության ընդհանուր գեղարվեստական կառուցվածքում ունեցած դերը։ Հետազոտության թեմատիկան առնչվում է նաև բանաստեղծական լեզվի զարգացման պատմությանը, քանի որ քսաներորդ դարի արևելահայ գրականությունը բնութագրվում է գեղարվեստական ուղղությունների, լեզվաոճական որոնումների և բանաստեղծական արտահայտչամիջոցների բազմազանությամբ։ Տարբեր ժամանակաշրջաններում ստեղծագործած հեղինակների լեզվական նորարարությունները կարող են արտացոլել ինչպես անհատական գեղագիտական նախասիրությունները, այնպես էլ գրական շարժումների, հասարակական փոփոխությունների և մշակութային միջավայրի ազդեցությունը։ Առանձնահատուկ հետաքրքրություն են ներկայացնում Վահան Տերյանի, Եղիշե Չարենցի, Պարույր Սևակի և արևելահայ պոեզիայի այլ նշանավոր ներկայացուցիչների ստեղծագործական լեզվի առանձնահատկությունները՝ հեղինակային բառաստեղծման ընդհանուր օրինաչափությունները և անհատական տարբերությունները համեմատելու տեսանկյունից։ Միաժամանակ յուրաքանչյուր հեղինակի նորաբանությունների իրական կազմն ու կիրառության հաճախականությունը հնարավոր է ճշգրիտ որոշել միայն համապատասխան բանաստեղծական տեքստերի մանրամասն ուսումնասիրությամբ։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է հեղինակային նորաբանությունների գործառական դասակարգումը, որը կարող է ընդգրկել անվանողական, պատկերավորող, հուզաարտահայտչական, գնահատողական և ոճական նշանակություն ունեցող բառային միավորները։ Նման դասակարգումը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու, թե ինչ նպատակներով են բանաստեղծները դիմում նոր բառերի ստեղծմանը և ինչպես են դրանք նպաստում բանաստեղծական մտքի առավել ամբողջական արտահայտմանը։ Առանձին նշանակություն ունի նորաբանությունների և բանաստեղծական տեքստի հնչյունական կազմակերպման փոխհարաբերության ուսումնասիրությունը։ Նորաստեղծ բառերը կարող են ընտրվել կամ կառուցվել՝ հաշվի առնելով չափը, ռիթմը, հանգավորումը, հնչյունական կրկնությունները և խոսքի երաժշտականությունը։ Այս հանգամանքը հատկապես կարևոր է չափածո խոսքի համար, որտեղ բառի իմաստային արժեքը հաճախ սերտորեն կապված է նրա հնչյունական ձևի և բանաստեղծական կառուցվածքում զբաղեցրած դիրքի հետ։ Հետազոտության շրջանակում կարող են դիտարկվել նաև նորաբանությունների և փոխաբերության, մակդիրի, խորհրդանշանի, համեմատության ու գեղարվեստական այլ միջոցների փոխազդեցությունները։ Հեղինակային բառաստեղծումը հաճախ նպաստում է սովորական լեզվական կապերի վերաիմաստավորմանը, նոր զուգորդությունների առաջացմանը և ընթերցողի գեղագիտական ընկալման ակտիվացմանը։ Աշխատության թեմատիկան ընդգրկում է նաև անհատական նորաբանությունների հարաբերակցությունը ժողովրդախոսակցական բառապաշարի, բարբառային տարրերի, հնաբանությունների և գրական լեզվի տարբեր շերտերի հետ։ Բանաստեղծները կարող են նոր բառեր ստեղծել՝ օգտագործելով լեզվի պատմական շերտերը, ժողովրդական խոսքի առանձնահատկությունները և գրական ավանդույթի մեջ ձևավորված բառակազմական միջոցները։ Այս տեսանկյունից հեղինակային նորաբանությունների ուսումնասիրությունը կարևոր է ոչ միայն առանձին ստեղծագործողների լեզվաոճական առանձնահատկությունները բացահայտելու, այլև արևելահայերենի բառապաշարային զարգացման ներքին հնարավորությունները գնահատելու համար։ Հետազոտության մեթոդաբանական հիմքում կարող են կիրառվել նկարագրական, համեմատական, կառուցվածքային, իմաստաբանական, բառակազմական, համատեքստային և ոճագիտական վերլուծության մեթոդներ։ Կարևոր նշանակություն ունի բանաստեղծական տեքստերից նորաստեղծ բառերի առանձնացումը, դրանց բառարանային վկայվածության ստուգումը, կառուցվածքային դասակարգումը և գեղարվեստական գործառույթների մեկնաբանությունը։ Նման մոտեցումները հնարավորություն են տալիս տարբերակելու հեղինակային իրական նորաբանությունները հազվադեպ գործածվող, բարբառային կամ պատմական բառերից և առավել հիմնավորված գնահատելու դրանց լեզվական ինքնատիպությունը։ Աշխատության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է հայերենի բառաստեղծման հնարավորությունների, բանաստեղծական լեզվի զարգացման և անհատական հեղինակային ոճի փոխկապակցված ուսումնասիրությամբ։ Հետազոտության կիրառական արժեքը կապված է հայոց լեզվի բառագիտության, բառակազմության, ոճագիտության, գրականության պատմության և գեղարվեստական տեքստի վերլուծության դասավանդման հետ։ Այն կարող է օգտակար լինել լեզվաբաններին, գրականագետներին, բառարանագիրներին, հայագետներին, թարգմանաբաններին, բանաստեղծական խոսքի հետազոտողներին, դասախոսներին, ասպիրանտներին և ուսանողներին։ Աշխատությունն ունի լեզվաբանական, գրականագիտական, բառագիտական և մշակութաբանական նշանակություն՝ նպաստելով քսաներորդ դարի արևելահայ պոեզիայի բառային նորարարությունների, հեղինակային լեզվամտածողության, գեղարվեստական արտահայտչամիջոցների և հայերենի ստեղծագործական հնարավորությունների առավել խորքային ըմբռնմանը։

Կրոն

Գիրքը նվիրված է Դավթին վերագրվող սաղմոսներին և մարգարեական օրհնություններին, որոնք կարևոր տեղ են զբաղեցնում աստվածաշնչյան և քրիստոնեական հոգևոր ավանդության մեջ։ Սաղմոսները ներկայացնում են աղոթքի, փառաբանության, գոհության, ապաշխարության և Աստծուն ուղղված հոգևոր դիմումների հարուստ աշխարհ՝ արտահայտելով մարդու հավատը, հույսը, վիշտը, երախտագիտությունն ու աստվածային օգնության ակնկալիքը։ Դավթի անվան հետ կապված սաղմոսերգությունը դարեր շարունակ եղել է ինչպես անհատական աղոթքի, այնպես էլ եկեղեցական պաշտամունքի կարևոր բաղադրիչ։ Գրքում ընդգրկված օրհնություններն ու մարգարեական բնույթի հոգևոր խոսքերը ևս արտացոլում են աստվածային փառքի, ողորմության, արդարության և փրկության գաղափարները։ Այս նյութերը կարևոր նշանակություն ունեն աստվածաշնչյան պոեզիայի, կրոնական խորհրդածության և քրիստոնեական դավանանքի ուսումնասիրության համար։ Սաղմոսների լեզուն և պատկերային համակարգը հարուստ են խորհրդանշական արտահայտություններով, որոնք փոխանցում են հավատացյալի հոգևոր ապրումները և Աստծո հետ հարաբերության տարբեր կողմերը։ Գիրքը կարող է ծառայել որպես աղոթքի և հոգևոր ընթերցանության նյութ, ինչպես նաև հետաքրքրել աստվածաշնչագիտությամբ, սաղմոսերգության պատմությամբ և հայ եկեղեցական գրական ժառանգությամբ զբաղվող ընթերցողներին ու ուսումնասիրողներին։

Տնտեսագիտություն

Այս աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության հարկային համակարգի կառավարման արդյունավետության բարձրացման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը և դրանց լուծման հնարավոր ուղիների բացահայտմանը։ Հետազոտության շրջանակում վերլուծվում են հարկային կառավարման համակարգի ձևավորման ու զարգացման առանձնահատկությունները, հարկային վարչարարության արդյունավետությունը, պետական բյուջեի եկամուտների ապահովման մեխանիզմները և հարկ վճարողների հետ փոխհարաբերությունների կազմակերպումը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հարկային համակարգի այն խնդիրներին, որոնք կարող են սահմանափակել դրա արդյունավետությունը, այդ թվում՝ վարչարարական բարդություններին, հարկային պարտավորությունների կատարման նկատմամբ վերահսկողության դժվարություններին, ստվերային տնտեսության ազդեցությանը, հարկերից խուսափելու երևույթներին և հարկ վճարողների համար առաջացող վարչական բեռին։ Աշխատանքում կարևոր տեղ է հատկացվում հարկային վարչարարության թվայնացմանը, տեղեկատվական համակարգերի կատարելագործմանը, տվյալների վերլուծության և ռիսկերի կառավարման ժամանակակից մեթոդների կիրառմանը։ Ուսումնասիրվում է նաև հարկային քաղաքականության և վարչարարության հավասարակշռման անհրաժեշտությունը՝ մի կողմից ապահովելով պետական եկամուտների կայուն և կանխատեսելի հավաքագրում, իսկ մյուս կողմից՝ ստեղծելով գործարար գործունեության համար պարզ, թափանցիկ և կանխատեսելի պայմաններ։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ներկայացվել հարկային վերահսկողության կատարելագործման, հարկ վճարողների սպասարկման որակի բարձրացման, էլեկտրոնային ծառայությունների ընդլայնման, մասնագիտական կարողությունների զարգացման և հարկային կարգապահության խթանման ուղղությունները։ Կարևորվում է նաև հարկային համակարգի նկատմամբ հանրային վստահության ամրապնդումը, քանի որ արդյունավետ հարկային կառավարումը պայմանավորված է ոչ միայն վերահսկողական մեխանիզմներով, այլև հարկ վճարողների կողմից իրենց պարտավորությունների կամավոր և ժամանակին կատարմամբ։ Առաջարկվող լուծումները կարող են նպաստել հարկային վարչարարության ծախսերի նվազեցմանը, հարկային ռիսկերի ավելի արդյունավետ կառավարմանը, ստվերային գործունեության սահմանափակմանը և պետական ֆինանսների կայունության բարձրացմանը։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը նպատակ ունի հիմնավորել Հայաստանի Հանրապետությունում ժամանակակից, արդյունավետ և հարկ վճարողի համար հնարավորինս պարզ հարկային կառավարման համակարգի անհրաժեշտությունը՝ համադրելով պետական ֆինանսական շահերը, տնտեսական զարգացման խթանումը և արդար հարկային միջավայրի ձևավորումը։