Հակոբ Սանասարյան - Դալմայի Այգիներ

Տնտեսագիտություն

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում գնաճի մակրոտնտեսական կարգավորման արդյունավետության համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ գնահատելով գնաճային գործընթացների կառավարման գործում պետական տնտեսական քաղաքականության և դրամավարկային գործիքների ազդեցությունը։ Վերլուծվում են գնաճի առաջացման ներքին և արտաքին գործոնները, պահանջարկային և առաջարկային ճնշումների առանձնահատկությունները, ինչպես նաև դրանց ազդեցությունը տնտեսական աճի, զբաղվածության և բնակչության գնողունակության վրա։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում կենտրոնական բանկի դրամավարկային քաղաքականության գործիքներին, տոկոսադրույքային քաղաքականությանը, փոխարժեքի դինամիկային և հարկաբյուջետային քաղաքականության փոխազդեցությանը գնաճի զսպման գործընթացում։ Ուսումնասիրությունը նաև գնահատում է ՀՀ մակրոտնտեսական միջավայրի առանձնահատկությունները, միջազգային տնտեսական զարգացումների ազդեցությունը և գնաճի կանխատեսման ու վերահսկման մեխանիզմների արդյունավետությունը։ Աշխատությունը ներկայացնում է վերլուծական եզրակացություններ և գործնական առաջարկություններ, որոնք կարող են նպաստել մակրոտնտեսական կայունության պահպանմանը և գնաճի արդյունավետ կարգավորմանը Հայաստանի Հանրապետությունում։

Պատմություն

Այս աշխատությունը նվիրված է Հայկական լեռնաշխարհի և հին Իրանի քաղաքաշինական հարաբերությունների ուսումնասիրությանը մ.թ.ա. VIII–VII դարերի ճարտարապետական համատեքստում՝ ընդգծելով երկու քաղաքակրթությունների միջև ձևավորված մշակութային, տեխնոլոգիական և կառուցողական փոխազդեցությունները։ Հետազոտության մեջ վերլուծվում են այդ ժամանակաշրջանի քաղաքաշինական համակարգերի կառուցվածքային առանձնահատկությունները, բնակավայրերի պլանավորման սկզբունքները, պաշտպանական ամրությունների և վարչական կենտրոնների ձևավորման մոդելները։ Աշխատությունում դիտարկվում է Ուրարտական և վաղ իրանական պետական կազմավորումների ճարտարապետության համեմատական վերլուծությունը՝ առանձնացնելով նրանց միջև գոյություն ունեցող ընդհանրություններն ու տարբերությունները, հատկապես քաղաքային տարածքների կազմակերպման, քարե և կավաշեն շինարարության տեխնիկայի, ինչպես նաև ինժեներական լուծումների ոլորտում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում միջմշակութային կապերին, առևտրային և քաղաքական շփումների ազդեցությանը քաղաքաշինական ավանդույթների փոխհարստացման վրա։ Վերլուծվում են նաև հնագիտական պեղումների տվյալները, որոնք հնարավորություն են տալիս վերականգնել հին բնակավայրերի կառուցվածքային պատկերը և գնահատել ճարտարապետական մտածողության զարգացման մակարդակը։ Աշխատությունը ընդգծում է, որ հայ-իրանական քաղաքաշինական փոխազդեցությունները կարևոր դեր են ունեցել տարածաշրջանի վաղ քաղաքակրթությունների ձևավորման և ճարտարապետական ավանդույթների զարգացման գործընթացում։

Գրականություն

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է Հայկ Խաչատրյանի պատմավեպերի գեղարվեստական առանձնահատկությունների, թեմատիկ ընդգրկման և պատմական մտածողության քննությանը՝ բացահայտելով նրա տեղն ու դերը հայ պատմավիպասանության զարգացման մեջ։ Հեղինակի ստեղծագործության հիմքում ընկած է հայ ժողովրդի պատմական անցյալի գեղարվեստական վերակերտման ձգտումը, որի միջոցով պատմական իրադարձությունները, նշանավոր անհատները, պետականության գաղափարը, ազգային ինքնությունը և ժողովրդի ճակատագիրը ներկայացվում են ոչ միայն որպես անցյալի փաստեր, այլև որպես ժամանակակից ընթերցողի համար կարևոր արժեքային ու բարոյական խնդիրներ։ Ուսումնասիրության մեջ առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում պատմական նյութի և գեղարվեստական երևակայության փոխհարաբերությանը։ Հայկ Խաչատրյանը պատմական իրականությունը վերարտադրում է ոչ թե պարզապես փաստերի հաջորդական շարադրանքով, այլ ստեղծում է կենդանի գեղարվեստական աշխարհ, որտեղ պատմական անձինք և իրադարձությունները ստանում են հոգեբանական ու մարդկային մեկնաբանություն։ Նրա պատմավեպերում պատմությունը միահյուսվում է կերպարների անձնական ճակատագրերին, նրանց ապրումներին, նպատակներին, պայքարին և բարոյական ընտրություններին, ինչի շնորհիվ անցյալի մեծ իրադարձությունները ներկայացվում են մարդու անհատական փորձառության միջոցով։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում ազգային ինքնագիտակցության և հայրենասիրության թեման։ Պատմական անցյալի պատկերումը հաճախ ծառայում է ազգային հիշողության պահպանմանն ու վերաիմաստավորմանը, իսկ հերոսների պայքարը հայրենիքի, ազատության և պետականության համար ներկայացվում է որպես ոչ միայն քաղաքական, այլև բարոյական արժեքների դրսևորում։ Միաժամանակ հեղինակի պատմավեպերում հերոսները չեն ներկայանում միայն իբրև իդեալականացված ազգային կերպարներ․ նրանց մարդկային հատկանիշները, ներքին հակասությունները, ձգտումները և դժվարությունները հնարավորություն են տալիս պատմական կերպարին հաղորդել հոգեբանական ամբողջականություն։ Ուսումնասիրության մեջ անդրադարձ է կատարվում նաև պատմության և գեղարվեստական ժամանակի հարաբերությանը։ Անցյալի դեպքերը ներկայացվում են այնպես, որ դրանց ազդեցությունը տարածվում է նաև ներկայի վրա․ պատմական հիշողությունը դառնում է ինքնաճանաչման միջոց և հնարավորություն է տալիս հասկանալու ազգային ու հասարակական արժեքների ձևավորման ընթացքը։ Այս առումով պատմավեպը հանդես է գալիս ոչ միայն որպես անցյալի մասին պատմող գրական ժանր, այլև որպես ներկայի հետ երկխոսության ձև։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում նաև հեղինակի լեզվական և ոճական առանձնահատկություններին։ Պատմական միջավայրի ստեղծման համար կարևոր դեր ունեն ժամանակաշրջանին համապատասխան կենցաղային մանրամասները, սովորույթների և բարքերի նկարագրությունները, ռազմական ու քաղաքական իրադարձությունների պատկերումը, ինչպես նաև կերպարների խոսքի անհատականացումը։ Այս բոլոր բաղադրիչները նպաստում են պատմական միջավայրի հավաստիությանն ու գեղարվեստական ամբողջականությանը։ Հայկ Խաչատրյանի պատմավեպերի ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև այն պատճառով, որ դրանք հնարավորություն են տալիս դիտարկել պատմական գրականության հիմնական խնդիրներից մեկը՝ ինչպես կարելի է փաստական անցյալը վերածել գեղարվեստական իրականության՝ չկորցնելով պատմական իրադարձությունների նշանակությունը և միաժամանակ ստեղծելով ինքնուրույն գրական աշխարհ։ Ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ պատմական թեման հեղինակի համար դառնում է մարդու, ժողովրդի և պետության փոխհարաբերությունների մասին խորհելու միջոց։ Նրա ստեղծագործություններում անցյալի հերոսական և ողբերգական էջերը միավորվում են ազգային հիշողության, արժանապատվության, ազատության և պատմական պատասխանատվության գաղափարների շուրջ։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել հայ գրականության, պատմավեպի և պատմական թեմայով գեղարվեստական արձակի ուսումնասիրությամբ զբաղվողներին, ուսանողներին, ուսուցիչներին և ընթերցողներին՝ օգնելով ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել Հայկ Խաչատրյանի պատմավիպասանական ժառանգության, նրա գեղարվեստական մտածողության և հայ պատմավեպի զարգացման մեջ ունեցած նշանակության մասին։

Lեզվաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է Ալբերտո Մորավիայի երկու վեպերի հայերեն և ռուսերեն թարգմանությունների լեզվի զուգադրական քննությանը՝ բնագրի և թարգմանական տարբերակների միջև լեզվական, ոճական և թարգմանական համապատասխանությունների բացահայտման նպատակով։ Հետազոտության հիմքում գեղարվեստական թարգմանության լեզվական առանձնահատկությունների համակողմանի ուսումնասիրությունն է, մասնավորապես՝ այն հարցը, թե ինչպես են իտալերեն բնագրի բառային, դարձվածային, քերականական, շարահյուսական և ոճական առանձնահատկությունները փոխանցվում հայերեն և ռուսերեն։ Աշխատության մեջ կարող են համեմատվել երկու թարգմանությունների բառապաշարը, խոսքի տարբեր շերտերը, դարձվածաբանական միավորները, առածներն ու ասացվածքները, նորակազմությունները, փոխաբերական արտահայտությունները և մշակութային իրողություններն արտահայտող բառերն ու կապակցությունները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ժողովրդախոսակցական և բարբառային տարրերին, որոնք հատկապես նշանակալի են առաջին վեպի լեզվական կառուցվածքում․ ուսումնասիրությունները ցույց են տալիս, որ այդ ստեղծագործությունը հարուստ է ժողովրդախոսակցական բառերով, բարբառային ձևերով, դարձվածքներով, առածներով ու ասացվածքներով և նորակազմություններով։ Մյուս վեպի լեզվական համակարգը համեմատաբար տարբեր բնույթ ունի՝ ավելի գրական և քաղաքային-բուրժուական բառապաշարով ու ոճական կառուցվածքով, իսկ շարահյուսական առումով բարդ կառուցվածքները միաժամանակ ներկայացվում են ընթերցողին բավական հստակ և պարզ ձևով։ Ուսումնասիրության կարևոր խնդիրներից է պարզել, թե թարգմանիչներն ինչպիսի ռազմավարություններ են ընտրել բնագրի իմաստային և ոճական նրբերանգները պահպանելու համար։ Այդ նպատակով կարող են քննվել բառացի և ազատ թարգմանության հարաբերակցությունը, բառերի փոխարինումը, բացատրական թարգմանությունը, իմաստային ընդլայնումը կամ սեղմումը, քերականական վերակառուցումները, փոխհատուցումը և այլ թարգմանական փոխակերպումներ։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում լեզվական նորմին․ հայերեն և ռուսերեն տարբերակների համեմատական ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ հայերեն թարգմանության որոշ շեղումներ գրական նորմից կարող են դիտարկվել որպես թարգմանչական գիտակցված ընտրություն, որի շնորհիվ առավել ցայտուն է փոխանցվում ժողովրդախոսակցական խոսքի բնույթը։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է նաև լեզվամշակութային առանձնահատկությունների ուսումնասիրությունը, քանի որ գեղարվեստական ստեղծագործության թարգմանության ժամանակ անհրաժեշտ է փոխանցել ոչ միայն բառերի ուղղակի իմաստը, այլև տվյալ հասարակության մշակութային պատկերացումները, խոսքային վարքի առանձնահատկությունները և ազգային-մշակութային ենթատեքստը։ Աշխատության մեջ կարող են առանձնացվել նաև դարձվածքների, առածների և ասացվածքների թարգմանության խնդիրները, քանի որ դրանց բառացի փոխանցումը հաճախ չի ապահովում բնագրի իմաստային կամ ոճական համարժեքությունը։ Այս ուղղությամբ հեղինակի առանձին ուսումնասիրությունները ևս անդրադառնում են համապատասխան միավորների թարգմանության խնդիրներին։ Նորակազմությունների ուսումնասիրությունը ևս կարևոր է, քանի որ գեղարվեստական թարգմանության ընթացքում կարող են առաջանալ նոր բառեր, բառապատճենումներ և այլ լեզվական նորամուծություններ, որոնք հետագայում կարող են ազդեցություն ունենալ թարգմանական լեզվի և նույնիսկ ժամանակակից գրական լեզվի զարգացման վրա։ Համեմատական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ոչ միայն գնահատել հայերեն և ռուսերեն թարգմանությունների համարժեքության աստիճանը, այլև բացահայտել յուրաքանչյուր լեզվի կառուցվածքային և արտահայտչական հնարավորությունները։ Հետազոտությունը կարող է ցույց տալ, թե նույն բնագրային միավորը ինչպես է տարբեր կերպ վերարտադրվում երկու թիրախային լեզուներում և ինչպիսի կորուստներ, ձեռքբերումներ կամ իմաստային ու ոճական փոփոխություններ են առաջանում այդ գործընթացում։ Աշխատանքի գիտական նշանակությունը պայմանավորված է նրանով, որ այն միավորում է թարգմանագիտության, համեմատական լեզվաբանության, լեզվաոճաբանության և լեզվամշակութաբանության խնդիրները՝ գեղարվեստական կոնկրետ նյութի հիման վրա։ Այս թեմայով Զարուհի Ոսկանյանի 2014 թվականի թեկնածուական ատենախոսությունը պաշտպանվել է «Ընդհանուր և համեմատական լեզվաբանություն» մասնագիտությամբ, իսկ հետագա հրապարակումներում ևս ուսումնասիրվել են տվյալ թարգմանությունների լեզվական ընդհանուր բնութագրերն ու առանձին խնդիրներ։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել թարգմանագետներին, լեզվաբաններին, գրականագետներին, իտալերենից հայերեն և ռուսերեն թարգմանության մասնագետներին, համեմատական լեզվաբանությամբ զբաղվող հետազոտողներին, ինչպես նաև գեղարվեստական թարգմանության տեսության և պրակտիկայի խնդիրներով հետաքրքրվող ուսանողներին։

Փիլիսոփայություն

Աշխատությունը ներկայացնում է զրադաշտականության պատմական, կրոնական և փիլիսոփայական հիմքերի քննադատական ուսումնասիրությունը՝ անդրադառնալով դրա ծագմանը, հիմնական ուսմունքներին, հավատալիքներին և պատմական զարգացման փուլերին։ Գրքում վերլուծվում են զրադաշտականության աստվածաբանական գաղափարները, բարոյագիտական սկզբունքները, ծիսական ավանդույթները և դրանց ազդեցությունը տարածաշրջանի կրոնական ու մշակութային գործընթացների վրա։ Հեղինակը քննարկում է նաև զրադաշտականության վերաբերյալ տարբեր գիտական մոտեցումները, համեմատում այն այլ կրոնական համակարգերի հետ և ներկայացնում դրա դերն ու նշանակությունը համաշխարհային կրոնական մտքի պատմության մեջ։ Հրատարակությունը կարող է հետաքրքրել կրոնագետներին, փիլիսոփաներին, պատմաբաններին, արևելագետներին, ուսանողներին և հին կրոնների ու գաղափարական համակարգերի ուսումնասիրությամբ զբաղվող ընթերցողներին։

Այլ առարկաներ

Այս հրատարակությունը ներկայացնում է Հայաստանի ՍՍՀ մշակույթի և արվեստի ոլորտներին վերաբերող նոր գրականության համակարգված մատենագիտական ամփոփում, որի նպատակն է ապահովել ընթացիկ տեղեկատվություն տվյալ ժամանակահատվածում հրապարակված գիտական, քննադատական և մշակութային բնույթի նյութերի վերաբերյալ։ Այն ծառայում է որպես տեղեկատու գործիք գրադարանավարների, հետազոտողների, արվեստաբանների և մշակութային ոլորտի մասնագետների համար՝ հնարավորություն տալով արագ կողմնորոշվել նոր հրապարակումների հոսքում և ընտրել անհրաժեշտ աղբյուրները գիտական աշխատանքի համար։ Նյութերը սովորաբար դասակարգվում են ըստ թեմատիկ բաժինների՝ ընդգրկելով թատրոն, երաժշտություն, կերպարվեստ, գրականագիտություն, ինչպես նաև մշակութային քաղաքականության և արվեստի պատմության վերաբերյալ ուսումնասիրություններ, ինչը թույլ է տալիս ամբողջական պատկերացում կազմել տվյալ ժամանակաշրջանի գիտական հետաքրքրությունների և մշակութային զարգացումների մասին։ Այսպիսի ընթացիկ մատենագիտական տեղեկատուները կարևոր դեր ունեն տեղեկատվության համակարգման, գիտական հետազոտությունների արդյունավետության բարձրացման և մշակութային հիշողության պահպանման գործընթացում՝ ապահովելով նոր հրատարակությունների մատչելիությունն ու հետևելիությունը։