Հալոգեն պարունակող հիմնաալյումաբորատային ապակիների սինթեզ և բարձր իոնական հաղորդականությամբ նյութերի մշակում

Աշխարհագրություն

Հիդրոլոգիական, ջրային ռեսուրսների կառավարման և հիդրոօդերևութաբանական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է լեռնային երկրներում գարնանային վարարումների հոսքի կանխատեսման մեթոդիկայի մշակմանը՝ Հայաստանի Հանրապետության գետերի օրինակով։ Քննության են առնվում լեռնային գետերի հիդրոլոգիական ռեժիմի առանձնահատկությունները, գարնանային վարարումների ձևավորման բնական պայմանները և դրանց վրա ազդող կլիմայական ու ֆիզիկաաշխարհագրական գործոնները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ձնածածկույթի կուտակման և հալման գործընթացներին, օդի ջերմաստիճանի, մթնոլորտային տեղումների, ջրահավաք ավազանների բարձրության և լանջերի կողմնադրության ազդեցությանը գետային հոսքի ձևավորման վրա։ Վերլուծվում են գարնանային վարարումների սկզբի, տևողության, առավելագույն ելքերի և հոսքի ծավալների փոփոխության օրինաչափությունները Հայաստանի տարբեր լեռնային գետավազաններում։ Քննարկվում են հիդրոլոգիական դիտարկումների տվյալների մշակման, ձնհալքի և անձրևային սնման բաղադրիչների գնահատման, ինչպես նաև կանխատեսման մաթեմատիկական և վիճակագրական մեթոդների կիրառման հնարավորությունները։ Ուսումնասիրության շրջանակներում կարող են դիտարկվել գետային հոսքի կանխատեսման մոդելների կառուցումը, դրանց պարամետրերի որոշումը, հաշվարկային արդյունքների ստուգումը և կանխատեսումների ճշգրտության գնահատումը։ Անդրադարձ է կատարվում լեռնային տարածքների բարդ ռելիեֆի, բարձրադիր գոտիականության և հիդրոօդերևութաբանական պայմանների տարածական փոփոխականության հետևանքով առաջացող մեթոդական դժվարություններին։ Կարևորվում է մշակվող կանխատեսման մեթոդիկայի կիրառական նշանակությունը գարնանային հեղեղումների վտանգի գնահատման, ջրամբարների շահագործման պլանավորման, ոռոգման ջրապահովման և ջրային ռեսուրսների արդյունավետ կառավարման համար։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել հիդրոլոգիայի, հիդրոօդերևութաբանության, ջրային տնտեսության, բնական վտանգների գնահատման և լեռնային գետավազանների ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Պատմություն

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի և Ղազախստանի միջև 1991–2016 թվականներին ձևավորված միջպետական հարաբերությունների զարգացման, համագործակցության հիմնական ուղղությունների, ձեռքբերումների և հետագա հնարավորությունների ուսումնասիրությանը։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է Խորհրդային Միության փլուզումից և երկու պետությունների անկախացումից հետո երկկողմ հարաբերությունների ինստիտուցիոնալացման գործընթացի վրա՝ ընդգրկելով քաղաքական, դիվանագիտական, առևտրատնտեսական, անվտանգային, մշակութային և հումանիտար ոլորտները։ Երկու երկրների միջև դիվանագիտական հարաբերությունները պաշտոնապես հաստատվել են 1992 թվականի օգոստոսի 27-ին, որից հետո աստիճանաբար ձևավորվել է երկկողմ համագործակցության պայմանագրաիրավական և դիվանագիտական հիմքը։ Քննության են առնվում անկախության առաջին տարիներին միջպետական կապերի հաստատման առանձնահատկությունները, երբ երկու երկրներն էլ իրականացնում էին պետական կառավարման, տնտեսական համակարգերի և արտաքին քաղաքականության վերափոխումներ։ Կարևորվում է այն հանգամանքը, որ հարաբերությունների զարգացման համար ստեղծվել է պայմանագրաիրավական հիմք. 1993 թվականին ստորագրվել է հարաբերությունների հիմքերի մասին պայմանագիրը, իսկ 1999 թվականին՝ բարեկամության և համագործակցության մասին պայմանագիրը։ Հետագա տարիներին իրավական դաշտը համալրվել է առևտրատնտեսական, ներդրումային, տրանսպորտային, կրթական, գիտական և այլ ոլորտներին վերաբերող համաձայնագրերով։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում քաղաքական և դիվանագիտական երկխոսության զարգացմանը։ Քննության են առնվում պետական ղեկավարների, կառավարությունների և արտաքին գործերի գերատեսչությունների միջև շփումները, պաշտոնական և աշխատանքային այցերը, քաղաքական խորհրդակցությունները և տարբեր մակարդակներում անցկացված հանդիպումները։ Դրանք դիտարկվում են որպես երկկողմ հարաբերությունների շարունակականությունն ապահովող կարևոր մեխանիզմներ։ Ուսումնասիրվում է նաև դիվանագիտական ներկայացուցչությունների նշանակությունը։ Հայաստանի դեսպանությունը Ղազախստանում սկսել է գործել անկախության սկզբնական շրջանում, իսկ Ղազախստանի դեսպանությունը Հայաստանում բացվել է 2007 թվականին, ինչը նպաստել է մշտական քաղաքական հաղորդակցության և գործնական համագործակցության ամրապնդմանը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է բազմակողմ ձևաչափերում երկու երկրների փոխգործակցության ուսումնասիրությունը։ Հայաստանը և Ղազախստանը հետխորհրդային տարածքում մասնակցել են մի շարք ընդհանուր կազմակերպությունների և ինտեգրացիոն գործընթացների, ինչի արդյունքում երկկողմ հարաբերությունները զարգացել են նաև բազմակողմ քաղաքական և տնտեսական միջավայրում։ Քննության են առնվում այդ կառույցների շրջանակներում ընդհանուր հետաքրքրություն ներկայացնող հարցերի շուրջ շփումները, ինչպես նաև բազմակողմ համագործակցության ազդեցությունը երկկողմ հարաբերությունների վրա։ Առանձին տեղ է հատկացվում տնտեսական կապերին։ Ուսումնասիրվում են ապրանքաշրջանառության կառուցվածքը, արտահանման և ներմուծման հնարավորությունները, գործարար կապերի ձևավորումը, ներդրումային համագործակցությունը և տնտեսական փոխգործակցության զարգացմանը խոչընդոտող գործոնները։ Հայաստանի և Ղազախստանի միջև անմիջական ցամաքային սահմանի բացակայությունը դիտարկվում է որպես տրանսպորտային և լոգիստիկ համագործակցության վրա ազդող կարևոր հանգամանք, ինչի պատճառով առանձնահատուկ նշանակություն են ստանում տարանցիկ ուղիները և երրորդ երկրների տարածքով իրականացվող փոխադրումները։ Տնտեսական համագործակցության հեռանկարները դիտարկվում են շուկաների փոխադարձ ճանաչելիության բարձրացման, գործարար շրջանակների միջև կապերի ակտիվացման և ապրանքների ու ծառայությունների փոխանակման հնարավորությունների ընդլայնման համատեքստում։ Քննության է առնվում ներդրումային համագործակցության իրավական ապահովումը։ Երկու պետությունների միջև ներդրումների խրախուսման և փոխադարձ պաշտպանության վերաբերյալ համաձայնագիրը ստորագրվել է 2006 թվականին, իսկ միջազգային ավտոմոբիլային հաղորդակցության վերաբերյալ համաձայնագիրը ևս ձևավորել է տրանսպորտային կապերի զարգացման իրավական հիմքերից մեկը։ Ուսումնասիրվում է նաև գյուղատնտեսության ոլորտում համագործակցությունը՝ հաշվի առնելով երկու երկրների տնտեսական կառուցվածքում այդ բնագավառի նշանակությունը։ Պայմանագրային հիմքի շրջանակում առկա է նաև գյուղատնտեսական համագործակցությանը վերաբերող համաձայնագիր, ինչը հնարավորություն է տվել ոլորտային կապերը ներառել երկկողմ հարաբերությունների ընդհանուր համակարգում։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում կրթության և գիտության ոլորտներին։ Ուսումնասիրվում են կրթական հաստատությունների միջև հնարավոր կապերը, գիտական համագործակցությունը, մասնագետների և փորձի փոխանակման հեռանկարները։ 2010 թվականին ստորագրված կրթության և գիտության ոլորտում համագործակցության համաձայնագիրը ներկայացնում է այդ ուղղության պայմանագրային հիմքերից մեկը։ Մշակութային և հումանիտար հարաբերությունները դիտարկվում են որպես ժողովուրդների միջև կապերի ամրապնդման կարևոր բաղադրիչ։ Քննության են առնվում մշակութային միջոցառումների, հասարակական շփումների, պատմամշակութային փոխճանաչման և համայնքային կապերի նշանակությունը։ Նման համագործակցությունը կարող է նպաստել ոչ միայն մշակութային փոխանակմանը, այլև քաղաքական ու տնտեսական հարաբերությունների համար բարենպաստ հասարակական միջավայրի ձևավորմանը։ Ուսումնասիրվում է նաև անվտանգության ոլորտում փոխգործակցությունը՝ այն դիտարկելով երկկողմ և բազմակողմ համագործակցության շրջանակներում։ Պաշտպանական գերատեսչությունների միջև կապերը և ռազմատեխնիկական համագործակցության իրավական մեխանիզմները ներկայացվում են որպես հարաբերությունների առանձին ուղղություն։ 2012 թվականին ստորագրված ռազմատեխնիկական համագործակցության համաձայնագիրն ուժի մեջ է մտել 2016 թվականին։ Հատուկ ուշադրություն է հատկացվում 2016 թվականին հարաբերությունների վիճակին, քանի որ այդ տարին հնարավորություն է տալիս ամփոփել անկախությունից հետո շուրջ քառորդ դարի ընթացքում ձևավորված համագործակցության արդյունքները։ Հայաստանի արտաքին գործերի նախարարության տվյալներում արձանագրված են 2016 թվականին Ղազախստանի բարձրաստիճան պաշտոնյաների մի շարք աշխատանքային այցեր Հայաստան, այդ թվում՝ վարչապետի և արտաքին գործերի նախարարի մակարդակով, ինչը ցույց է տալիս տվյալ ժամանակաշրջանում քաղաքական շփումների շարունակականությունը։ Հետազոտության շրջանակում համագործակցության հեռանկարները կարող են դիտարկվել տնտեսական հարաբերությունների ակտիվացման, փոխադարձ ներդրումների խրախուսման, տրանսպորտային հաղորդակցությունների կատարելագործման, կրթագիտական և մշակութային կապերի ընդլայնման տեսանկյունից։ Առանձին նշանակություն է տրվում այն ինստիտուցիոնալ մեխանիզմներին, որոնք հնարավորություն են տալիս համաձայնեցնելու երկու երկրների տնտեսական և արտաքին քաղաքական շահերը՝ պահպանելով երկկողմ հարաբերությունների ինքնուրույն օրակարգը։ Աշխատության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է հետխորհրդային ժամանակաշրջանում երկու անկախ պետությունների հարաբերությունների ձևավորման և զարգացման ամբողջական ուսումնասիրությամբ։ 1991–2016 թվականների ժամանակահատվածի վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս հետևել հարաբերությունների անցմանը սկզբնական դիվանագիտական կապերի հաստատումից դեպի բազմաոլորտ պայմանագրային և ինստիտուցիոնալ համագործակցություն։ Նյութը կարող է օգտակար լինել միջազգային հարաբերությունների, դիվանագիտության պատմության, հետխորհրդային տարածքի քաղաքական գործընթացների, տարածաշրջանային ինտեգրման և հայ-ղազախական հարաբերությունների ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողների, քաղաքագետների, պատմաբանների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Գրականություն

Ջ. Ք. Ռոուլինգ-ի «Հարրի Փոթեր» շարքի հինգերորդ գիրքն է, որտեղ պատմությունը դառնում է ավելի լարված և քաղաքականացված՝ կախարդական աշխարհի ներսում աճող վտանգների և իշխանական պայքարի ֆոնին։ Վեպում Հարրի Փոթերը վերադառնում է Հոգվարթս, որտեղ բախվում է նախարարության կողմից իրականության ժխտման և վերահսկողության փորձերին, քանի որ շատերը հրաժարվում են ընդունել Վոլդեմորտի վերադարձը։ Այդ պատճառով ստեղծվում է գաղտնի կազմակերպություն՝ Փյունիկի շքանշանը, որի նպատակն է դիմակայել չար ուժերին և պաշտպանել կախարդական աշխարհը։ Հարրին և իր ընկերները փորձում են ինքնուրույն պատրաստվել պայքարին՝ ստեղծելով ուսումնական խումբ և զարգացնելով իրենց կախարդական հմտությունները։ Վեպում առանձնահատուկ դեր ունի Դոլորես Ամբրիջի կերպարը, որը ներկայացնում է ճնշող և անարդար իշխանության խորհրդանիշը՝ դպրոցում ստեղծելով վախի և վերահսկողության մթնոլորտ։ Պատմության ընթացքում խորանում են նաև Հարրիի ներաշխարհի խնդիրները՝ կապված միայնության, զայրույթի և պատասխանատվության զգացման հետ, քանի որ նա ավելի ու ավելի է կապվում Վոլդեմորտի մտքերի հետ։ Վեպի ավարտը դրամատիկ է և ցավալի, քանի որ տեղի են ունենում ծանր կորուստներ, որոնք խորացնում են հակամարտության լրջությունը։ Այս գիրքը համարվում է շարքի կարևոր շրջադարձային փուլերից մեկը, որտեղ բարու և չարի պայքարը դառնում է ավելի բացահայտ և անխուսափելի։

Մաթեմատիկա

Աշխատությունը նվիրված է բաղադրյալ առաձգական տարածության և կիսատարածության երկայնական սահքի պայմաններում առաջացող լարվածադեֆորմացիոն վիճակի տեսական ուսումնասիրությանը՝ հատուկ ուշադրություն դարձնելով տարբեր բնույթի լարումների կենտրոնացուցիչների ազդեցությանը։ Հետազոտության հիմքում առաձգականության տեսության այն խնդիրներն են, որոնցում նյութի երկրաչափական կամ կառուցվածքային անհամասեռությունները հանգեցնում են լարվածությունների տեղային զգալի փոփոխությունների։ Այդպիսի կենտրոնացուցիչներ կարող են լինել ճաքերը, խոռոչները, ներառուկները, սահմանային անհամասեռությունները և այլ կառուցվածքային առանձնահատկություններ, որոնց շրջակայքում լարվածության դաշտը էապես տարբերվում է համասեռ միջավայրում դիտվող պատկերից։ Երկայնական սահքի մոդելը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու մարմնի հակահարթ դեֆորմացիան և համապատասխան տեղաշարժերի ու լարումների բաշխումը՝ խնդիրը ներկայացնելով մաթեմատիկական ֆիզիկայի սահմանային խնդիրների ձևով։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է հատկացվել բաղադրյալ միջավայրի առանձին մասերի մեխանիկական հատկությունների տարբերությանը և դրանց միացման սահմաններում գործող պայմաններին, քանի որ այդ գործոնները կարող են էականորեն փոխել լարվածությունների բաշխումն ու կենտրոնացման աստիճանը։ Կիսատարածության դեպքում կարևոր նշանակություն ունի նաև ազատ մակերևույթի և կենտրոնացուցիչների փոխազդեցությունը, հատկապես երբ կառուցվածքային անհամասեռությունները գտնվում են մակերևույթին մոտ։ Հետազոտության շրջանակում կարող են կառուցվել տեղաշարժերի և լարումների դաշտերը նկարագրող վերլուծական կամ թվային մոդելներ, ուսումնասիրվել դրանց վարքը տարբեր երկրաչափական պարամետրերի դեպքում և համեմատվել տարբեր տիպի կենտրոնացուցիչների ազդեցությունները։ Կարևոր խնդիր է լարվածությունների առավելագույն տեղային արժեքների և դրանց տարածական բաշխման գնահատումը, քանի որ այդ ցուցանիշները կապված են նյութի հնարավոր վնասման, ճաքերի զարգացման և կառուցվածքային ամրության հետ։ Տարբեր դեպքերի համեմատական ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու, թե կենտրոնացուցիչների ձևը, դիրքը, չափերը և փոխադարձ դասավորությունն ինչպես են անդրադառնում ամբողջ համակարգի մեխանիկական վարքի վրա։ Նման տեսական արդյունքները նշանակություն ունեն կոմպոզիտային և շերտավոր նյութերի, երկրաբանական միջավայրերի, մեքենաշինական տարրերի և այլ բարդ կառուցվածքների մեխանիկական հուսալիության գնահատման համար։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է առաձգականության տեսության, կոնտինուումի մեխանիկայի, կոտրվածքի մեխանիկայի և մաթեմատիկական մոդելավորման մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով խորացնել պատկերացումները կառուցվածքային անհամասեռություններով առաձգական միջավայրերում լարվածությունների կենտրոնացման օրինաչափությունների վերաբերյալ։

Պատմություն

Հայաստանը 1912-1920 թվականներին-ը նորագույն պատմության ուսումնասիրություն է, որը ներկայացնում է հայ ժողովրդի և Հայաստանի քաղաքական, ռազմական և հասարակական զարգացումները 1912-ից մինչև 1920 թվականները՝ ընդգրկելով Առաջին համաշխարհային պատերազմի շրջանը, Օսմանյան կայսրության անկման գործընթացները, Հայոց ցեղասպանության հետևանքները և հայկական պետականության վերականգնման փորձերը, աշխատությունում մանրամասն վերլուծվում են 1915 թվականի ողբերգական իրադարձությունները և դրանց ազդեցությունը հայ ժողովրդագրական, սոցիալական և քաղաքական կառուցվածքի վրա, ինչպես նաև անդրադարձ է կատարվում կամավորական շարժումներին, հայկական զինված ուժերի ձևավորմանը և Կովկասյան ճակատում տեղի ունեցած ռազմական գործողություններին, առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում 1918 թվականին Հայաստանի Առաջին Հանրապետության ստեղծմանը, նրա պետականաշինական քայլերին, արտաքին քաղաքական մարտահրավերներին, տնտեսական դժվարություններին և ներքին քաղաքական զարգացումներին, ինչպես նաև 1920 թվականի բարդ շրջափուլին, երբ տարածաշրջանային և միջազգային գործոնների ազդեցությամբ փոխվեց Հայաստանի պետական կարգավիճակը, աշխատությունը փորձում է ամբողջական պատկեր տալ այդ վճռորոշ ժամանակահատվածի մասին՝ ցույց տալով ինչպես ազգային գոյատևման պայքարը, այնպես էլ պետականության ձևավորման բարդ ընթացքը։

Մանկավարժություն

Այս աշխատությունը նվիրված է օտար լեզուների ուսուցիչների մասնագիտական վերապատրաստման ոլորտում առկա ժամանակակից հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը և դրանց հաղթահարման հնարավոր ուղիների վերլուծությանը։ Աշխատանքի առանցքում օտար լեզու դասավանդող ուսուցչի մասնագիտական կարողությունների շարունակական զարգացման, նոր կրթական պահանջներին հարմարվելու և ժամանակակից ուսուցման պայմաններում արդյունավետ մանկավարժական գործունեություն իրականացնելու հարցերն են։ Քննարկվում է այն հանգամանքը, որ օտար լեզուների ուսուցման նպատակներն ու մեթոդները մշտապես փոփոխվում են՝ պայմանավորված կրթական նոր չափորոշիչներով, հաղորդակցական մոտեցումների տարածմամբ, թվային տեխնոլոգիաների զարգացմամբ, առցանց և խառը ուսուցման ձևաչափերի կիրառմամբ, ինչպես նաև սովորողների անհատական կարիքների և ուսուցման տարբեր մակարդակների հաշվառման անհրաժեշտությամբ։ Ուսուցիչների վերապատրաստումը դիտարկվում է ոչ միայն որպես տեսական գիտելիքների փոխանցման գործընթաց, այլև որպես գործնական մասնագիտական հմտությունների ձևավորման և կատարելագործման շարունակական համակարգ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ուսուցչի լեզվական և հաղորդակցական կարողությունների, դասավանդման մեթոդական հմտությունների, գնահատման ժամանակակից գործիքների կիրառման, դասի պլանավորման, ուսումնական նյութերի ընտրության և հարմարեցման, ինչպես նաև սովորողների մոտ ինքնուրույն և համագործակցային ուսումնառության խթանման խնդիրներին։ Աշխատանքի շրջանակում կարևոր է նաև ուսուցիչների թվային գրագիտության զարգացումը, քանի որ ժամանակակից կրթական միջավայրում թվային հարթակները, էլեկտրոնային ռեսուրսները, ինտերակտիվ գործիքներն ու առցանց հաղորդակցությունը դարձել են լեզվի ուսուցման կարևոր բաղադրիչներ։ Քննարկվում են նաև վերապատրաստման ծրագրերի արդյունավետության հետ կապված խնդիրները՝ դրանց բովանդակության արդիականությունը, գործնական ուղղվածությունը, ուսուցիչների անհատական մասնագիտական կարիքների հաշվառումը, վերապատրաստումից հետո մասնագիտական աջակցության ապահովումը և ձեռք բերված գիտելիքների իրական դասավանդման գործընթաց տեղափոխումը։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի ուսուցչի ինքնազարգացման և ինքնավերլուծության կարողությունների ձևավորումը, քանի որ մասնագիտական աճը պահանջում է ոչ միայն կազմակերպված վերապատրաստումներ, այլև շարունակական ինքնակրթություն, փորձի փոխանակում և սեփական մանկավարժական գործունեության գնահատում։ Աշխատությունը արժեքավոր է օտար լեզուների ուսուցիչների, մանկավարժների, կրթության կազմակերպիչների, մեթոդիստների, վերապատրաստման ծրագրեր մշակողների և կրթական ոլորտի հետազոտողների համար, քանի որ անդրադառնում է այն հիմնական մարտահրավերներին, որոնք ձևավորում են ժամանակակից լեզվական կրթության և ուսուցչի մասնագիտական զարգացման միջավայրը։