Համայնքների կառավարման հիմնախնդիրները Հայաստանի Հանրապետությունում

Պատմություն

Աշխատությունը նվիրված է XIX դարի վերջից մինչև XX դարի սկիզբը Օսմանյան կայսրությունում հայ բնակչության նկատմամբ իրականացված բռնի կրոնափոխության քաղաքականության պատմական ուսումնասիրությանը՝ այն դիտարկելով պետական, հասարակական, կրոնական և ժողովրդագրական գործընթացների համատեքստում։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է այն մեխանիզմների և պայմանների վրա, որոնց միջոցով հայերի մի մասը հարկադրված էր հրաժարվել քրիստոնեական ինքնությունից և ընդունել իսլամ՝ բռնությունների, տեղահանությունների, սոցիալական ճնշումների և գոյատևման ծայրահեղ պայմանների ազդեցությամբ։ Քննության են առնվում XIX դարի վերջին Օսմանյան կայսրությունում հայերի իրավական և հասարակական դրության փոփոխությունները, կենտրոնական և տեղական իշխանությունների քաղաքականությունը, ինչպես նաև կրոնական պատկանելության նշանակությունը կայսրության հասարակական կառուցվածքում։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում այն պատմական ժամանակաշրջաններին, երբ հայ բնակչության նկատմամբ բռնաճնշումների ուժեղացումը ուղեկցվել է կրոնափոխության դեպքերի տարածմամբ։ Դիտարկվում են անհատական և խմբային կրոնափոխությունների տարբեր հանգամանքները՝ փորձելով տարբերակել ազատ ընտրության, հարկադրանքի, ֆիզիկական անվտանգության ապահովման և ընտանիքի անդամների պահպանման նպատակով կատարված որոշումների հնարավոր դրդապատճառները։ Կարևորվում է նաև կանանց և երեխաների առանձնահատուկ դրությունը, քանի որ զանգվածային բռնությունների և տեղահանությունների պայմաններում նրանք հաճախ հայտնվում էին ընտանիքից և համայնքային միջավայրից կտրված վիճակում՝ ենթարկվելով ինքնության փոփոխման տարբեր ձևերի։ Ուսումնասիրվում են անունների, լեզվական միջավայրի, կրոնական պատկանելության և ընտանեկան կապերի փոփոխությունները՝ որպես ավելի լայն ինքնության վերափոխման գործընթացի բաղադրիչներ։ Քննության են առնվում կենտրոնական իշխանությունների հրահանգների, տեղական վարչական կառույցների գործունեության և տարբեր շրջաններում իրականացված քաղաքականության հարաբերակցությունը՝ հաշվի առնելով, որ գործելակերպը կարող էր տարբեր լինել ըստ ժամանակաշրջանի և տարածաշրջանի։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է բռնի կրոնափոխության և ժողովրդագրական քաղաքականության փոխկապակցվածության ուսումնասիրությունը։ Կրոնական ինքնության փոփոխությունը դիտարկվում է ոչ միայն հավատքի հարցի, այլև համայնքային պատկանելության, սոցիալական կարգավիճակի, մշակութային ժառանգության և ազգային ինքնության պահպանման համատեքստում։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում Հայոց ցեղասպանության տարիներին կրոնափոխության երևույթին՝ որպես հայ բնակչության նկատմամբ իրականացված հալածանքների և ինքնության քայքայման քաղաքականության բաղադրիչներից մեկին։ Միաժամանակ կարևոր է տարբերակել պաշտոնական քաղաքականությունը, տեղական նախաձեռնությունները և անհատական գործողությունները՝ պատմական գործընթացը հնարավորինս բազմակողմանի ներկայացնելու համար։ Աղբյուրագիտական տեսանկյունից կարևոր նշանակություն ունեն օսմանյան վարչական փաստաթղթերը, դիվանագիտական հաղորդագրությունները, եկեղեցական նյութերը, հուշագրությունները, վկայությունները և ժամանակակիցների արձանագրությունները, որոնց համադրումը հնարավորություն է տալիս վերականգնել կրոնափոխության տարածվածությունը, պայմանները և հետևանքները։ Քննության են առնվում նաև պատերազմի ավարտից հետո նախկին ինքնությանը վերադառնալու, ընտանիքի անդամներին որոնելու և համայնքային կապերը վերականգնելու հետ կապված խնդիրները։ Այս գործընթացները ցույց են տալիս, որ կրոնափոխությունը շատ դեպքերում չէր սահմանափակվում կրոնական պատկանելության պաշտոնական փոփոխությամբ, այլ երկարաժամկետ ազդեցություն էր ունենում անհատի ընտանեկան, սոցիալական և մշակութային կյանքի վրա։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել ուշ օսմանյան ժամանակաշրջանի հայ բնակչության պատմության, կրոնական քաղաքականության և հարկադիր ինքնափոխության մեխանիզմների մասին։ Այն կարևոր է նաև զանգվածային բռնությունների պայմաններում կրոնական ու մշակութային ինքնության պահպանման և փոփոխման գործընթացների ուսումնասիրության համար և կարող է օգտակար լինել հայոց պատմության, ցեղասպանագիտության, օսմանագիտության, կրոնագիտության, պատմական ժողովրդագրության և մարդու իրավունքների պատմության ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Բնապահպանություն

Լոռու մարզի էկոլոգիական վիճակը պայմանավորված է ինչպես բնական առանձնահատկություններով, այնպես էլ մարդու տնտեսական գործունեության ազդեցությամբ։ Մարզը հարուստ է անտառներով, լեռնային գետերով և կենսաբազմազանությամբ, սակայն միևնույն ժամանակ ունի արդյունաբերական կենտրոններ, որոնք ազդում են շրջակա միջավայրի վրա։ Հիմնական բնապահպանական խնդիրներից են օդի և ջրի աղտոտումը, հողի դեգրադացիան և անտառների վնասումը։ Արդյունաբերական ձեռնարկությունները, հատկապես մետալուրգիական և քիմիական ոլորտներում, որոշ հատվածներում առաջացնում են արտանետումներ, որոնք ազդում են օդի որակի վրա։ Գետերի աղտոտումը նույնպես խնդիր է, քանի որ որոշ դեպքերում կեղտաջրերը կամ արտադրական թափոնները հասնում են ջրային համակարգեր՝ վնասելով ջրային էկոհամակարգերը։ Անտառահատումները և անօրինական ծառահատումները կարող են հանգեցնել հողի էրոզիայի և կենսաբազմազանության նվազման։ Միևնույն ժամանակ Լոռու մարզում կան նաև պահպանվող տարածքներ և բնական գոտիներ, որոնք նպաստում են էկոլոգիական հավասարակշռության պահպանմանը։ Վերջին տարիներին իրականացվում են տարբեր բնապահպանական ծրագրեր՝ ուղղված աղտոտման նվազեցմանը, անտառների վերականգնմանը և ջրային ռեսուրսների պաշտպանությանը։ Կարևոր դեր ունեն նաև տեղական համայնքները և հասարակական կազմակերպությունները, որոնք մասնակցում են բնապահպանական իրազեկման և մաքրման միջոցառումներին։ Այսպիսով, Լոռու մարզի էկոլոգիական վիճակը գնահատվում է որպես խառը՝ մի կողմից ունենալով զգալի բնական հարստություն, մյուս կողմից՝ ենթարկվելով մարդու գործունեության ազդեցությանը, ինչը պահանջում է շարունակական վերահսկողություն և կայուն բնապահպանական քաղաքականություն։

Տեխնոլոգիա

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է GPRS տեխնոլոգիայի հիման վրա կորպորատիվ ցանցի նախագծմանը, մշակմանը և ներդրմանը, որը նախատեսված է հեռավոր օբյեկտների մոնիթորինգի, հեռակառավարման և տվյալների փոխանցման համար։ Հետազոտության շրջանակում ուսումնասիրվում են բջջային կապի ցանցերի միջոցով տվյալների փոխանցման հնարավորությունները և դրանց կիրառումը կորպորատիվ տեղեկատվական համակարգերում, մասնավորապես՝ այնպիսի ենթակառուցվածքների ստեղծման համար, որտեղ անհրաժեշտ է իրական ժամանակում կամ պարբերականությամբ ստանալ հեռավոր սարքավորումներից տվյալներ և անհրաժեշտության դեպքում իրականացնել դրանց հեռակառավարում։ Աշխատանքի կարևոր ուղղություններից է ցանցի կառուցվածքի և բաղադրիչների նախագծումը՝ հաշվի առնելով կապի հուսալիությունը, տվյալների փոխանցման արագությունը, հասանելիությունը, անվտանգությունը և համակարգի ընդլայնման հնարավորությունը։ Կարող են ուսումնասիրվել տվյալների հավաքագրման և փոխանցման հանգույցները, սերվերային ենթակառուցվածքը, հեռավոր սարքերի հետ հաղորդակցման մեխանիզմները, օգտվողների հասանելիության կառավարումը և փոխանցվող տեղեկատվության պաշտպանությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում մոնիթորինգի և հեռակառավարման համակարգերի ինտեգրմանը, որպեսզի հնարավոր լինի կենտրոնացված կերպով վերահսկել տարբեր տարածքներում տեղակայված սարքավորումների կամ օբյեկտների աշխատանքը և անհրաժեշտության դեպքում հեռակա կարգով փոխել դրանց գործառնական պարամետրերը։ Աշխատանքը կարող է ներառել համակարգի տեխնիկական նախագծում, ծրագրային և ապարատային բաղադրիչների ընտրություն, կապի ալիքների փորձարկում, տվյալների փոխանցման գործընթացների գնահատում և մշակված լուծման գործնական ներդրում։ Հետազոտության արդյունքները կարող են կիրառվել արդյունաբերական, էներգետիկ, տրանսպորտային, տեխնիկական մոնիթորինգի և այլ ոլորտներում, որտեղ անհրաժեշտ է հեռավոր սարքավորումների նկատմամբ կենտրոնացված վերահսկողություն և տվյալների հուսալի փոխանցում բջջային կապի ենթակառուցվածքի միջոցով։

Մանկավարժություն

Աշխատությունը նվիրված է երեխայի անձի համակողմանի և ներդաշնակ զարգացման գործընթացում մարդասիրական արժեքների վրա հիմնված դաստիարակության նշանակության, սկզբունքների և մանկավարժական պայմանների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում երեխան դիտարկվում է որպես ինքնուրույն արժեք ունեցող անհատ, որի կրթությունն ու դաստիարակությունը պետք է նպաստեն ոչ միայն գիտելիքների և կարողությունների ձեռքբերմանը, այլև ինքնաճանաչման, ինքնուրույնության, պատասխանատվության, ստեղծագործական մտածողության, հաղորդակցական կարողությունների և բարոյական արժեքների ձևավորմանը։ Կարևորվում է երեխայի արժանապատվության, անհատական առանձնահատկությունների, հետաքրքրությունների, պահանջմունքների և զարգացման տեմպերի նկատմամբ հարգալից վերաբերմունքը։ Հումանիստական մանկավարժության շրջանակում դաստիարակությունը ներկայացվում է ոչ թե որպես երեխայի վարքի միակողմանի վերահսկման գործընթաց, այլ որպես երեխայի և մեծահասակի համագործակցության, փոխադարձ վստահության, երկխոսության և աջակցող հարաբերությունների համակարգ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում այնպիսի արժեքների զարգացմանը, ինչպիսիք են բարությունը, արդարությունը, փոխօգնությունը, հանդուրժողականությունը, պատասխանատվությունը և ուրիշների իրավունքների ու զգացմունքների նկատմամբ հարգանքը։ Քննվում է ընտանիքի և կրթական հաստատության դերը երեխայի արժեքային համակարգի ձևավորման գործում՝ ընդգծելով դրանց համագործակցության և դաստիարակչական մոտեցումների հետևողականության կարևորությունը։ Ուսուցչի կամ դաստիարակի գործունեության մեջ կարևորվում է այնպիսի հոգեբանական և մանկավարժական միջավայրի ստեղծումը, որտեղ երեխան կարող է ազատ արտահայտել իր կարծիքը, նախաձեռնություն ցուցաբերել, մասնակցել որոշումների քննարկմանը և աստիճանաբար սովորել պատասխանատվություն ստանձնել սեփական գործողությունների համար։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է անհատական և խմբային դաստիարակության ձևերի համադրումը, քանի որ անձի զարգացումը տեղի է ունենում ինչպես սեփական փորձի, այնպես էլ հասակակիցների և մեծահասակների հետ սոցիալական փոխգործակցության միջոցով։ Դիտարկվում է նաև խաղի, ստեղծագործական աշխատանքի, հաղորդակցության, համագործակցային առաջադրանքների և տարբեր կրթական իրավիճակների դերը երեխայի սոցիալական ու հուզական զարգացման մեջ։ Հումանիստական մոտեցումը ենթադրում է երեխայի ուժեղ կողմերի բացահայտում և զարգացման հնարավորությունների ընդլայնում՝ խուսափելով նրա անհատականության ճնշումից կամ բոլոր երեխաների նկատմամբ միատեսակ պահանջների մեխանիկական կիրառումից։ Աշխատությունը կարևորում է կրթության և դաստիարակության փոխկապակցվածությունը՝ ցույց տալով, որ երեխայի լիարժեք զարգացումը ներառում է մտավոր, բարոյական, սոցիալական, հուզական և ստեղծագործական բաղադրիչների ներդաշնակ ձևավորում։ Ուսումնասիրությունը կարող է նշանակություն ունենալ երեխայակենտրոն կրթական միջավայրի կազմակերպման և մարդասիրական մանկավարժության սկզբունքների կիրառման տեսական ու մեթոդական հիմքերի զարգացման համար։

Գրականություն

Գրականագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է ամերիկյան ռոմանտիկական վեպի գաղափարագեղարվեստական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ ապագաղութացման գործընթացների համատեքստում։ Քննության են առնվում Ֆենիմոր Կուպերի, Հերման Մելվիլի և Հարիեթ Բիչեր Սթոուի ստեղծագործություններում ազգային ինքնության, ազատության, մշակութային ինքնուրույնության և հասարակական հակասությունների արտացոլման ձևերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում գաղութային անցյալի վերաիմաստավորմանը, նոր ազգային գիտակցության ձևավորմանը և եվրոպական մշակութային ու գրական ավանդույթների նկատմամբ ամերիկյան գրականության ինքնուրույն դիրքի հաստատմանը։ Վերլուծվում են բնության, անհատի, հասարակության, քաղաքակրթության և մշակութային ինքնության թեմաների գեղարվեստական մեկնաբանությունները, ինչպես նաև կերպարային ու խորհրդանշական համակարգերի առանձնահատկությունները։ Քննարկվում են ռոմանտիկական գեղագիտության և պատմական ու հասարակական փոփոխությունների փոխազդեցությունները՝ գրական ստեղծագործությունը դիտարկելով որպես մշակութային ինքնության ձևավորման և վերաիմաստավորման տարածք։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու ամերիկյան ռոմանտիզմի և ապագաղութացման գաղափարական գործընթացների միջև առկա բազմաշերտ կապերը։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել ամերիկյան գրականության, գրականագիտության, համեմատական գրականության և մշակութաբանական ուսումնասիրությունների ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Պատմություն

Այս աշխատանքը նվիրված է Երվանդյան-Արտաշեսյան ժամանակաշրջանում Երևանի հյուսիս-արևելյան հատվածի պատմաաշխարհագրական և հնագիտական ուսումնասիրությանը։ Նյութում վերլուծվում են տարածաշրջանի բնակեցման առանձնահատկությունները, բնակավայրերի հնարավոր տեղակայումը, տնտեսական գործունեության ձևերը և ռազմավարական նշանակությունը Արտաշեսյան թագավորության ընդհանուր տարածքային համակարգում։ Աշխատությունը ներկայացնում է նաև տարածաշրջանի կապերը հարակից վարչական միավորների և առևտրային ուղիների հետ՝ ընդգծելով դրա դերը որպես հաղորդակցական և տնտեսական միջանցք։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում հնագիտական գտածոների և տեղագրական տվյալների մեկնաբանությանը, որոնք թույլ են տալիս վերականգնել բնակչության սոցիալական կառուցվածքի և նյութական մշակույթի որոշ առանձնահատկություններ։ Նյութը կարևոր է հնագետների, պատմաբանների և հին Հայաստանի ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների համար՝ նպաստելով Արտաշեսյան ժամանակաշրջանի տարածքային պատկերների ավելի ամբողջական վերակառուցմանը։