Հատիկային ու հանքային կերերի մանրիչի կատարելագործումը և պարամետրերի տեխնիկատեխնոլոգիական հիմնավորումը

Իրավաբանություն

Այս աշխատությունը նվիրված է անձին որպես մեղադրյալ ներգրավելու գործընթացում օրինականության և հիմնավորվածության ապահովման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Գրքում վերլուծվում են այն իրավական և փաստական նախադրյալները, որոնց առկայությունը անհրաժեշտ է անձի նկատմամբ մեղադրանք առաջադրելու համար, ինչպես նաև քրեական դատավարության համապատասխան փուլում իրավասու մարմինների գործողությունների իրավաչափության պահանջները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հիմնավոր կասկածի և բավարար փաստական հիմքերի գնահատմանը, ապացույցների ձեռքբերման ու գնահատման նշանակությանը, ինչպես նաև մեղադրանքի ձևակերպման հստակությանն ու հիմնավորվածությանը։ Ուսումնասիրության շրջանակում քննարկվում են այն երաշխիքները, որոնք պետք է պաշտպանեն անձին անհիմն կամ կամայական քրեական հետապնդումից և ապահովեն նրա պաշտպանության իրավունքի լիարժեք իրականացումը։ Աշխատության մեջ անդրադարձ է կատարվում մեղադրյալի դատավարական կարգավիճակի ձեռքբերման իրավական հետևանքներին, նրա իրավունքներին ու պարտականություններին, ինչպես նաև այն հարցին, թե ինչպես պետք է ապահովվի մեղադրանքի և առկա ապացույցների միջև պատշաճ կապը։ Քննության են առնվում նախաքննության ընթացքում հնարավոր դատավարական սխալները, ապացույցների անբավարարության կամ ոչ պատշաճ գնահատման հետևանքով առաջացող խնդիրները և դրանց ազդեցությունը քրեական գործի հետագա ընթացքի վրա։ Կարևորվում է օրինականության, անմեղության կանխավարկածի, պաշտպանության իրավունքի, արդար դատաքննության և անձի նկատմամբ կամայական միջամտություններից պաշտպանության սկզբունքների պահպանումը։ Աշխատությունը նաև անդրադառնում է մեղադրանքի հիմնավորվածության նկատմամբ դատական և դատախազական վերահսկողության նշանակությանը, ինչպես նաև իրավակիրառ պրակտիկայի կատարելագործման հնարավոր ուղղություններին։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել քննիչների, դատախազների, դատավորների, փաստաբանների, քրեական դատավարության ոլորտի մասնագետների, իրավագիտության ուսանողների, գիտաշխատողների և քրեական հետապնդման օրինականության ու մարդու իրավունքների պաշտպանության հիմնախնդիրներով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Պատմություն

Աշխատությունը նվիրված է Թուրքիայի և Հունաստանի միջև հարաբերությունների ուսումնասիրությանը 20-րդ դարի երկրորդ կեսին՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով այն հակասություններին, որոնք զարգացել են երկու պետությունների դաշնակցային համագործակցության պայմաններում։ Հետազոտության կենտրոնում այն երևույթն է, երբ ընդհանուր ռազմաքաղաքական համակարգի շրջանակում համագործակցող պետությունների միջև միաժամանակ պահպանվում կամ խորանում են երկկողմ տարաձայնություններն ու շահերի բախումները։ Քննվում են հարաբերությունների քաղաքական, ռազմավարական և դիվանագիտական բաղադրիչները, դրանց փոփոխությունները տարբեր ժամանակաշրջաններում և միջազգային միջավայրի ազդեցությունը երկկողմ փոխհարաբերությունների վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում Կիպրոսի խնդրին, Էգեյան ծովի հետ կապված տարաձայնություններին, տարածքային և իրավական հարցերին, օդային ու ծովային տարածքների վերաբերյալ հակասություններին և անվտանգության տարբեր ընկալումներին՝ որպես հարաբերությունների լարվածության հիմնական թեմաների։ Ուսումնասիրվում է նաև Հյուսիսատլանտյան դաշինքի շրջանակում երկու երկրների փոխգործակցությունը՝ պարզելու համար, թե ընդհանուր դաշնակցային պարտավորությունները ինչպես են համատեղվել ազգային շահերի և երկկողմ մրցակցության հետ։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում Սառը պատերազմի միջազգային համակարգի ազդեցության վերլուծությունը, քանի որ երկու պետությունների ռազմավարական նշանակությունը պայմանավորում էր նրանց հարաբերությունների նկատմամբ արտաքին դերակատարների շարունակական հետաքրքրությունը։ Դիտարկվում են դիվանագիտական ճգնաժամերի, բանակցային գործընթացների և հարաբերությունների հարաբերական մեղմացման փուլերը՝ հնարավորություն տալով բացահայտել մրցակցության և համագործակցության հերթագայման օրինաչափությունները։ Հետազոտության շրջանակում կարող են համադրվել երկու երկրների արտաքին քաղաքական առաջնահերթությունները, անվտանգության պատկերացումները և տարածաշրջանային ռազմավարությունները՝ առանց կողմերից որևէ մեկի դիրքորոշմանը գնահատողական առավելություն տալու։ Անդրադարձ է կատարվում նաև միջազգային կազմակերպությունների և դաշնակից պետությունների միջնորդական կամ զսպող դերակատարությանը տարբեր ճգնաժամային փուլերում։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է միջազգային հարաբերությունների պատմության, դաշինքների տեսության և տարածաշրջանային անվտանգության ուսումնասիրության մոտեցումները՝ ցույց տալով, թե ինչպես կարող են ռազմաքաղաքական դաշինքի անդամների միջև համագործակցությունը և երկարատև հակասությունները գոյակցել նույն միջազգային համակարգի շրջանակում։

Գրականություն

Մի հեռավոր ու խորհրդավոր բնակավայրում մի ընտանիքի մի քանի սերունդների պատմության միջոցով բացահայտվում են մարդկային բնույթի ամենախոր շերտերը՝ սերը, միայնությունը, իշխանության ձգտումը, հիշողությունը, ճակատագիրը և ժամանակի անխուսափելի ընթացքը։ Վեպը հետևում է Բուենդիա տոհմի անդամների կյանքին, որոնց ճակատագրերը կրկնվում են տարբեր ձևերով՝ ստեղծելով մի աշխարհ, որտեղ իրականությունն ու հրաշքը միաձուլվում են անբաժանելի կերպով։ Պատմության ընթացքում հերոսները բախվում են պատերազմների, քաղաքական ցնցումների, անձնական ողբերգությունների, կրքերի և հույսերի, սակայն նրանց կյանքում մշտապես առկա է մի խորքային մենություն, որը փոխանցվում է սերնդեսերունդ։ Հեղինակը ստեղծում է հարուստ և բազմաշերտ պատկերներ, որտեղ ամենաանսովոր երևույթները ներկայացվում են որպես առօրյա կյանքի բնական մաս, իսկ ժամանակը հաճախ շարժվում է ոչ թե ուղիղ գծով, այլ շրջանաձև՝ ընդգծելով պատմության կրկնվող բնույթը։ Վեպը համարվում է մոգական ռեալիզմի կարևորագույն ստեղծագործություններից մեկը և առանձնանում է իր յուրահատուկ լեզվով, խորհրդանշական շերտերով ու մարդկային հոգեբանության խոր ուսումնասիրությամբ։ Հարյուր տարվա մենություն ստեղծագործությունը, որի հեղինակը Գաբրիել Գարսիա Մարկես է, ոչ միայն մեկ ընտանիքի պատմություն է, այլ նաև հասարակությունների, մշակույթների և մարդկային գոյության մասին մեծածավալ խորհում, որը մինչ օրս համարվում է համաշխարհային գրականության ամենաազդեցիկ և ընթերցված գործերից մեկը։

Lեզվաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է գլոբալացման պայմաններում գրական արաբերենի զարգացման, գործառութային փոփոխությունների և լեզվական քաղաքականության հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ տիպաբանական տեսանկյունից։ Հետազոտության կենտրոնում արաբերենի ժամանակակից գործածության բազմաշերտ համակարգն է, որտեղ գրական կամ ստանդարտ արաբերենը գոյակցում է տարբեր խոսակցական բարբառների և լեզվական այլ ձևերի հետ։ Ուսումնասիրությունը կարևորում է գլոբալացման ազդեցությունը լեզվի զարգացման վրա՝ հաշվի առնելով միջազգային հաղորդակցության, զանգվածային լրատվության, կրթության, գիտության, թվային տեխնոլոգիաների և սոցիալական ցանցերի արագ տարածումը։ Աշխատանքում կարող են վերլուծվել ժամանակակից գրական արաբերենի կառուցվածքային և գործառութային առանձնահատկությունները, դրա կիրառության ոլորտները և տարբեր հասարակական միջավայրերում ունեցած դերը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում լեզվական քաղաքականությանը՝ պետական կառույցների, կրթական համակարգերի և հասարակական հաստատությունների կողմից լեզվի կարգավորման, պահպանման և զարգացման մեխանիզմներին։ Տիպաբանական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս գրական արաբերենի առանձնահատկությունները դիտարկել այլ լեզուների և լեզվական համակարգերի համեմատությամբ՝ բացահայտելով լեզվական ստանդարտացման, նորմավորման, երկլեզվության և բազմալեզվության ընդհանուր օրինաչափությունները։ Ուսումնասիրության կարևոր բաղադրիչ է նաև արաբական աշխարհի լեզվական իրավիճակի բազմազանության վերլուծությունը, քանի որ տարբեր երկրներում ստանդարտ լեզվի և տեղական բարբառների հարաբերակցությունը կարող է էապես տարբեր լինել։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև այսպես կոչված լեզվական երկշերտությանը, երբ պաշտոնական, կրթական և գրավոր հաղորդակցության մեջ գերակայում է ստանդարտ ձևը, իսկ առօրյա բանավոր շփման մեջ լայնորեն կիրառվում են տարածաշրջանային խոսվածքները։ Գլոբալացման պայմաններում այդ հարաբերությունները ենթարկվում են նոր փոփոխությունների՝ հատկապես մեդիայի, համացանցի և թվային հաղորդակցության ազդեցությամբ, որտեղ գրական ու խոսակցական լեզվական ձևերը կարող են փոխազդել և արագորեն տարածվել ազգային սահմաններից դուրս։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում օտար լեզուների, հատկապես անգլերենի ազդեցությանը, նոր բառապաշարի ներթափանցմանը, տերմինաբանական համակարգերի զարգացմանը և լեզվի արդիականացման խնդիրներին։ Միաժամանակ ուսումնասիրվում են լեզվական ինքնության պահպանման, ազգային լեզվական ժառանգության պաշտպանության և գլոբալ հաղորդակցության պահանջներին համապատասխանելու միջև հավասարակշռության հարցերը։ Աշխատանքի գործնական նշանակությունը պայմանավորված է նրանով, որ լեզվական քաղաքականության արդյունավետությունը կարևոր դեր ունի կրթության, մշակույթի, պետական կառավարման և տեղեկատվական միջավայրի զարգացման գործում։ Ուսումնասիրությունը կարող է օգտակար լինել լեզվաբաններին, արաբագետներին, արևելագետներին, լեզվական քաղաքականության մասնագետներին, թարգմանիչներին, կրթության ոլորտի մասնագետներին և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը հնարավորություն է տալիս գրական արաբերենի ժամանակակից վիճակը դիտարկել գլոբալացման, լեզվական բազմազանության և հասարակական փոփոխությունների համատեքստում՝ բացահայտելով ստանդարտացման, լեզվական քաղաքականության, բարբառային բազմազանության և միջազգային ազդեցությունների փոխհարաբերությունները։

Փիլիսոփայություն

Այս աշխատությունը նվիրված է Գրիգոր Տաթևացու «Լուծմունք Յոբայ» երկի ուսումնասիրությանը՝ այն դիտարկելով միջնադարյան հայ աստվածաբանական, փիլիսոփայական և մեկնողական գրականության համատեքստում։ Ուսումնասիրության կենտրոնում Հոբի գրքի մեկնությունն է, դրա բովանդակային կառուցվածքը, գաղափարական շերտերը և այն մեկնողական սկզբունքները, որոնց միջոցով հեղինակը բացահայտում է աստվածաշնչյան տեքստի իմաստային ու բարոյափիլիսոփայական նշանակությունը։ Աշխատանքում կարող են վերլուծվել երկի կառուցվածքը, մեկնության մեթոդաբանությունը, աստվածաբանական հիմնադրույթները և հեղինակի կողմից աստվածաշնչյան պատմության առանձին դրվագների մեկնաբանման եղանակները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում չարիքի, տառապանքի, արդարության, Աստծո նախախնամության, մարդու ազատ կամքի, հավատքի և բարոյական պատասխանատվության հիմնախնդիրներին, որոնք Հոբի գրքի առանցքային թեմաներից են և կարևոր տեղ են զբաղեցնում նաև Տաթևացու մեկնողական համակարգում։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու, թե ինչպես է հեղինակը համադրում աստվածաշնչյան մեկնությունը փիլիսոփայական դատողությունների, բարոյական խրատների և հոգևոր-աստվածաբանական մեկնաբանությունների հետ։ Կարևոր է նաև երկի լեզվական և գրական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությունը, քանի որ այն կարող է արժեքավոր նյութ տրամադրել միջնադարյան հայերենի, հայ աստվածաբանական բառապաշարի և մեկնողական գրականության լեզվի հետազոտության համար։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև Տաթևացու օգտագործած աղբյուրներին և մեկնողական ավանդույթներին՝ բացահայտելով հայ միջնադարյան մտքի կապերը քրիստոնեական ընդհանուր մեկնողական ժառանգության հետ։ Առանձին կարևորություն ունի երկի ձեռագրական ավանդույթի ուսումնասիրությունը, որը կարող է նպաստել ստեղծագործության տարածման, պահպանման և ընթերցման պատմության վերականգնմանը։ Տաթևացու մեկնողական մոտեցումը թույլ է տալիս դիտարկել Հոբի կերպարը ոչ միայն որպես աստվածաշնչյան պատմության հերոս, այլև որպես հավատքի, համբերության, տառապանքի հաղթահարման և մարդու հոգևոր կատարելագործման խորհրդանիշ։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է Գրիգոր Տաթևացու աստվածաբանական և փիլիսոփայական ժառանգության ավելի ամբողջական ընկալման համար և հնարավորություն է տալիս գնահատելու նրա ներդրումը հայ միջնադարյան մեկնողական մտքի զարգացման գործում։ Երկի վերլուծությունը արժեքավոր է նաև հայ գրականության, փիլիսոփայության, աստվածաբանության և ձեռագրագիտության պատմության ուսումնասիրության տեսանկյունից՝ բացահայտելով միջնադարյան հայ մտավոր մշակույթի այն առանձնահատկությունները, որոնցում աստվածաշնչյան մեկնությունը միավորվում է փիլիսոփայական մտորումների և բարոյական ուսուցման հետ։

Տնտեսագիտություն

Բնակչության եկամուտների ձևավորման աղբյուրները այն միջոցներն են, որոնցից մարդիկ ստանում են դրամական կամ նյութական եկամուտներ՝ իրենց կենսապահովման և ծախսերի համար։ Եկամուտների հիմնական աղբյուրներից մեկը աշխատանքային վարձատրությունն է, այսինքն՝ աշխատավարձը, որը մարդը ստանում է իր կատարած աշխատանքի դիմաց պետական կամ մասնավոր հատվածում։ Երկրորդ կարևոր աղբյուրը ձեռնարկատիրական եկամուտներն են, որոնք ձևավորվում են բիզնես գործունեությունից ստացված շահույթից՝ ապրանքների արտադրության կամ ծառայությունների մատուցման արդյունքում։ Բնակչության եկամուտների մեջ կարևոր տեղ ունեն նաև սեփականությունից ստացվող եկամուտները, օրինակ՝ վարձակալությունից ստացված գումարը, շահաբաժինները բաժնետոմսերից և տոկոսները բանկային ավանդներից։ Բացի այդ, գոյություն ունեն նաև սոցիալական փոխանցումները, որոնք պետությունը տրամադրում է բնակչությանը՝ նպաստների, կենսաթոշակների, օգնությունների և այլ սոցիալական վճարների տեսքով։ Եկամուտների աղբյուր կարող են լինել նաև արտերկրից ստացվող փոխանցումները, հատկապես այն դեպքերում, երբ քաղաքացիները աշխատում են արտասահմանում և գումար են ուղարկում իրենց ընտանիքներին։ Բնակչության եկամուտների ձևավորման կառուցվածքը կարևոր է երկրի տնտեսական վիճակը գնահատելու համար, քանի որ այն ցույց է տալիս ոչ միայն մարդկանց կենսամակարդակը, այլև եկամուտների բաշխման արդարությունը։ Տարբեր երկրներում եկամուտների աղբյուրների հարաբերակցությունը տարբեր է՝ կախված տնտեսական զարգացման մակարդակից, զբաղվածության կառուցվածքից և սոցիալական քաղաքականությունից։ Եկամուտների բազմազան աղբյուրները նպաստում են տնտեսական կայունությանը և նվազեցնում են բնակչության սոցիալական ռիսկերը։