Հայ գրահրատարակչական գործը Ռուսաստանում 19-րդ դարի երկրորդ կեսին

Պատմություն

Աշխատության առանցքում գտնվում է Հայաստանի Առաջին Հանրապետության հռչակում-ը, որը տեղի ունեցավ ծանր պատմական պայմաններում՝ Առաջին համաշխարհային պատերազմ-ի ավարտի, Հայոց ցեղասպանություն-ի հետևանքների և տարածաշրջանային քաղաքական անկայունության պայմաններում։ Վիրաբյանը մանրամասն նկարագրում է, թե ինչպես ավերված, գաղթականներով լեցուն և տնտեսական ծանր վիճակում գտնվող երկիրը կարողացավ ձևավորել պետական կառույցներ և փորձել կազմակերպել իր քաղաքական ու հասարակական կյանքը։ Գրքում կարևոր տեղ է հատկացվում պետական կառավարման համակարգի ձևավորմանը՝ խորհրդարանի, կառավարության և վարչական մարմինների գործունեությանը։ Հեղինակը ցույց է տալիս, թե ինչպիսի դժվարություններով էին ուղեկցվում պետականաշինության գործընթացները՝ ներքին քաղաքական պայքարներ, կուսակցական հակասություններ, ռեսուրսների սակավություն և արտաքին ճնշումներ։ Միևնույն ժամանակ ներկայացվում է, թե ինչպես էին այդ պայմաններում փորձ արվում ստեղծել իրավական պետություն և կազմակերպել կրթություն, առողջապահություն և տնտեսություն։ Արտաքին քաղաքականությունը գրքի առանցքային թեմաներից է։ Վիրաբյանը վերլուծում է նորաստեղծ հանրապետության հարաբերությունները հարևան երկրների՝ Վրաստանի, Ադրբեջանի և Թուրքիայի հետ, ինչպես նաև մեծ տերությունների հետ կապերը։ Նա անդրադառնում է սահմանային հակամարտություններին, դիվանագիտական բանակցություններին և այն փորձերին, որոնց միջոցով Հայաստանը փորձում էր միջազգային ճանաչում և աջակցություն ստանալ։ Այս համատեքստում հատկապես կարևոր է նաև Սևրի պայմանագիր-ի քննարկումը, որը, թեև մեծ հույսեր էր ներշնչում, իրականում չիրագործվեց։ Գիրքը նաև մանրամասն անդրադառնում է սոցիալ-տնտեսական վիճակին՝ սով, համաճարակներ, գաղթականների խնդիրներ և տնտեսական քայքայում։ Հեղինակը ցույց է տալիս, որ անկախ պետականության պահպանումը ոչ միայն քաղաքական, այլև կենսական խնդիր էր՝ կապված բնակչության գոյատևման հետ։ Այս իրողությունները հաճախ որոշիչ էին քաղաքական որոշումների ընդունման մեջ։

Աշխարհագրություն

Սույն ուսումնասիրությունը նվիրված է քիմիական ձեռնարկությունների էկոլոգիական ռիսկերի գնահատմանը՝ հատուկ ուշադրություն դարձնելով աղաթթվի և ացետիլենի արտադրական գործընթացներին, որոնք բնութագրվում են բարձր վտանգավորությամբ և շրջակա միջավայրի վրա հնարավոր նշանակալի ազդեցությամբ։ Աշխատությունը վերլուծում է արտադրական ցիկլերում առաջացող արտանետումները, թունավոր նյութերի արտահոսքի հավանական աղբյուրները, ինչպես նաև վթարային իրավիճակների առաջացման ռիսկերը՝ ընդգրկելով օդային, ջրային և հողային միջավայրերի աղտոտման մեխանիզմները։ Ուսումնասիրության ընթացքում կիրառվում են էկոլոգիական մոնիթորինգի, ռիսկի քանակական գնահատման և սցենարային մոդելավորման մեթոդներ, որոնք թույլ են տալիս գնահատել հնարավոր վթարների հավանականությունն ու դրանց հետևանքների ծանրությունը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում արտադրական անվտանգության համակարգերին, կանխարգելիչ միջոցառումներին և տեխնոլոգիական գործընթացների օպտիմալացման հնարավորություններին՝ նպատակ ունենալով նվազեցնել վտանգավոր արտանետումները և բարձրացնել շրջակա միջավայրի պաշտպանվածության մակարդակը։ Աշխատությունը նաև համադրում է միջազգային փորձը և արդյունաբերական անվտանգության ժամանակակից մոտեցումները՝ առաջարկելով էկոլոգիական ռիսկերի կառավարման արդյունավետ ռազմավարություններ քիմիական արտադրության ոլորտում։

Տեխնոլոգիա

Տեխնիկական գիտությունների, պինդ մարմնի մեխանիկայի և նյութագիտության բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է պիեզոկերամիկական նյութերից պատրաստված կոնստրուկտիվ տարրերի լարվածադեֆորմացիոն վիճակների տեսական և մաթեմատիկական ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում պիեզոկերամիկական նյութերի ֆիզիկամեխանիկական առանձնահատկությունները, դրանց էլեկտրամեխանիկական հատկությունները և արտաքին մեխանիկական ու էլեկտրական ազդեցությունների պայմաններում առաջացող դեֆորմացիաների օրինաչափությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում պիեզոէլեկտրական երևույթին, մեխանիկական լարումների, դեֆորմացիաների և էլեկտրական դաշտի փոխկապակցվածությանը։ Վերլուծվում են տարբեր երկրաչափական ձևեր ունեցող կոնստրուկտիվ տարրերի՝ սալերի, ձողերի, թաղանթների և այլ կառուցվածքների լարվածադեֆորմացիոն վիճակների որոշման խնդիրները։ Քննարկվում են նյութերի անիզոտրոպ հատկությունների, սահմանային պայմանների, արտաքին բեռնվածքների և էլեկտրական ազդեցությունների նշանակությունը կառուցվածքային տարրերի մեխանիկական վարքագծի ձևավորման գործում։ Ուսումնասիրության շրջանակներում կարող են դիտարկվել պիեզոէլաստիկության տեսության հիմնական հավասարումները, առաձգականության և էլեկտրաստատիկայի փոխկապակցված խնդիրները, ինչպես նաև դրանց լուծման վերլուծական ու թվային մեթոդները։ Անդրադարձ է կատարվում լարումների կենտրոնացման, դեֆորմացիաների բաշխման, կառուցվածքային կայունության և հնարավոր դինամիկական ազդեցությունների գնահատման առանձնահատկություններին։ Կարևորվում է մաթեմատիկական մոդելավորման և հաշվարկային մեթոդների կիրառումը պիեզոկերամիկական տարրերի աշխատանքի կանխատեսման, դրանց երկրաչափական ու նյութական պարամետրերի ընտրության և կառուցվածքային հուսալիության ապահովման նպատակով։ Աշխատանքը կարող է նպաստել պիեզոէլեկտրական փոխակերպիչների, տվիչների, ակտուատորների և այլ էլեկտրամեխանիկական սարքերի նախագծման տեսական հիմքերի կատարելագործմանը։ Այն կարող է օգտակար լինել պինդ մարմնի մեխանիկայի, կիրառական մաթեմատիկայի, պիեզոէլեկտրական նյութերի, կառուցվածքային վերլուծության և էլեկտրամեխանիկական համակարգերի նախագծման ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Գրականություն

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է Մ. Վոլոշինի քննադատական արձակի առանձնահատկությունների, գրական-գեղագիտական հայացքների և մշակութային մտածողության քննությանը՝ բացահայտելով նրա տեղը XX դարասկզբի ռուսական գրական և մտավոր կյանքում։ Վոլոշինի քննադատական ժառանգությունը կարևոր է նրանով, որ այն չի սահմանափակվում միայն գրական ստեղծագործությունների գնահատմամբ․ նրա հոդվածներում, ակնարկներում և գրականագիտական բնույթի անդրադարձներում միահյուսվում են արվեստի փիլիսոփայությունը, մշակույթի պատմությունը, գեղագիտությունը, հասարակական կյանքի նկատմամբ վերաբերմունքը և ստեղծագործական անհատի դերի մասին պատկերացումները։ Նրա համար գրականությունը և արվեստը հասարակությունից առանձնացված երևույթներ չեն, այլ մարդու և ժամանակաշրջանի հոգևոր կյանքի արտահայտություններ, որոնց միջոցով հնարավոր է հասկանալ տվյալ դարաշրջանի ներքին հակասությունները։ Ուսումնասիրության մեջ առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հեղինակի քննադատական մեթոդին։ Վոլոշինը գրական ստեղծագործությունը դիտարկում է ոչ միայն նրա ձևական հատկանիշների կամ սյուժետային կառուցվածքի տեսանկյունից, այլև փորձում է բացահայտել դրա ներքին գաղափարական և հոգեբանական հիմքերը։ Նրան հետաքրքրում է ստեղծագործության և հեղինակի աշխարհայացքի կապը, արվեստագետի անհատականությունը, ստեղծագործական որոնումների բնույթը և գրական երևույթի տեղը ընդհանուր մշակութային գործընթացում։ Այդ պատճառով նրա քննադատական արձակը հաճախ ձեռք է բերում էսսեիստական բնույթ՝ միավորելով վերլուծությունը, փիլիսոփայական խորհրդածությունը և գեղարվեստական դիտարկումը։ Վոլոշինի քննադատական մտածողության կարևոր առանձնահատկություններից է տարբեր գրական ուղղությունների և գեղարվեստական երևույթների նկատմամբ բաց վերաբերմունքը։ Նա հետաքրքրված էր իր ժամանակի նորարարական գրականությամբ և ձգտում էր հասկանալ նոր գեղարվեստական ձևերի առաջացման պատճառները։ Մոդեռնիստական որոնումները նրա համար միայն ավանդական գրականության մերժում չէին․ դրանք կապված էին մարդու աշխարհընկալման փոփոխության և նոր ժամանակի հոգևոր պահանջների հետ։ Այդ պատճառով քննադատը կարևորում էր գրականության մեջ նոր արտահայտչական միջոցների որոնումը և արվեստագետի անհատական ձայնի պահպանումը։ Ուսումնասիրության մեջ կարևոր տեղ է զբաղեցնում նաև արվեստի և իրականության փոխհարաբերության խնդիրը։ Վոլոշինի համար արվեստը իրականության պարզ պատճենը չէ։ Այն վերափոխում է իրականությունը, բացահայտում նրա անտեսանելի կողմերը և մարդուն հնարավորություն տալիս նոր կերպով ընկալելու սեփական գոյությունը։ Այս մոտեցումը նրա քննադատական արձակին հաղորդում է փիլիսոփայական խորություն, քանի որ գրական ստեղծագործության գնահատումը վերածվում է իրականության ճանաչման և մարդու հոգևոր աշխարհի ուսումնասիրության։ Մեծ նշանակություն ունի նաև արվեստագետի պատասխանատվության հարցը։ Վոլոշինի քննադատական հայացքներում ստեղծագործողը դիտվում է որպես իր ժամանակի նկատմամբ պատասխանատվություն կրող անհատ։ Գրականությունն ու արվեստը կարող են արձագանքել հասարակական և քաղաքական ցնցումներին, սակայն արվեստագետի առաքելությունը չի սահմանափակվում անմիջական արձագանքով։ Նա պետք է կարողանա պահպանել ստեղծագործական ազատությունը, ինքնուրույն մտածողությունը և հոգևոր արժեքների նկատմամբ հավատարմությունը։ Այս գաղափարը հատկապես կարևոր է պատմական ճգնաժամերի և մշակութային հակասությունների պայմաններում։ Վոլոշինի քննադատական արձակում կարևոր տեղ ունի նաև մշակութային հիշողության խնդիրը։ Տարբեր ժամանակաշրջանների արվեստագետներին և գրական երևույթներին անդրադառնալով՝ նա ձգտում է դրանք դիտարկել ավելի լայն պատմական համատեքստում։ Անցյալը նրա համար ոչ թե փակ և անփոփոխ համակարգ է, այլ ներկայի մշակութային գիտակցության բաղկացուցիչ մասը։ Դասական և ժամանակակից գրականության երկխոսությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու մշակութային ավանդույթի շարունակականությունը և միաժամանակ հասկանալու նոր գեղարվեստական երևույթների առանձնահատկությունները։ Նրա քննադատական արձակին բնորոշ է նաև լեզվի պատկերավորությունը։ Վերլուծական միտքը հաճախ արտահայտվում է փոխաբերությունների, համեմատությունների և ընդարձակ փիլիսոփայական դիտարկումների միջոցով, ինչի շնորհիվ քննադատական տեքստը մոտենում է գրական էսսեի ձևին։ Այս առանձնահատկությունը Վոլոշինի քննադատությունը դարձնում է ոչ միայն վերլուծական, այլև ինքնուրույն գեղարվեստական արժեք ունեցող արձակ։ Ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ Վոլոշինի քննադատական արձակը կարևոր դեր ունի XX դարասկզբի ռուսական գրական-գեղագիտական մտքի պատմության մեջ։ Նրա աշխատություններում գրական քննադատությունը միավորվում է մշակույթի փիլիսոփայության, արվեստի տեսության և ժամանակակից հասարակության նկատմամբ մտավոր արձագանքի հետ։ Նա գրական ստեղծագործությունը դիտարկում է որպես մարդու հոգևոր կյանքի, պատմական ժամանակի և մշակութային փոփոխությունների արտահայտություն՝ միաժամանակ պահպանելով ստեղծագործական անհատականության և արվեստի ինքնուրույնության արժեքը։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել ռուս գրականությամբ, մոդեռնիզմով, գրական քննադատության պատմությամբ և XX դարի գեղագիտական մտածողությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին՝ օգնելով ավելի խորությամբ հասկանալ Վոլոշինի քննադատական ժառանգության առանձնահատկություններն ու նրա դերը ռուսական մշակույթի զարգացման մեջ։

Հոգեբանություն

Աշխատությունը նվիրված է ընտանիքում երեխաների նկատմամբ բռնության առաջացման հոգեբանական պատճառների, դրանց ձևավորման մեխանիզմների և կանխարգելման հնարավորությունների ուսումնասիրությանը։ Դիտարկվում են ընտանեկան հարաբերությունների առանձնահատկությունները, ծնողների դաստիարակչական մոտեցումները, հուզական հաղորդակցության խանգարումները և հոգեբանական այն գործոնները, որոնք կարող են նպաստել երեխայի նկատմամբ բռնի վարքագծի դրսևորմանը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ծնողական սթրեսի, չլուծված ընտանեկան հակասությունների, միջսերնդային վարքային օրինաչափությունների, սոցիալական պայմանների և հոգեբանական դժվարությունների փոխազդեցությանը։ Քննարկվում են ֆիզիկական, հոգեբանական և հուզական բռնության դրսևորումները, դրանց ազդեցությունը երեխայի անձնային զարգացման, ինքնագնահատականի, հուզական անվտանգության և սոցիալական հարաբերությունների վրա։ Անդրադարձ է կատարվում երեխաների հոգեբանական պաշտպանության, ընտանեկան առողջ միջավայրի ձևավորման, ծնողավարման դրական մեթոդների և մասնագիտական աջակցության նշանակությանը։ Կարևորվում են բռնության ռիսկային գործոնների վաղ հայտնաբերումը, հոգեբանական խորհրդատվության, սոցիալական աջակցության և միջմասնագիտական համագործակցության հնարավորությունները։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել հոգեբանների, սոցիալական աշխատողների, մանկավարժների, երեխաների իրավունքների պաշտպանության մասնագետների, ընտանեկան խորհրդատուների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Տնտեսագիտություն

Փողի էությունը պայմանավորված է նրա՝ որպես համընդհանուր համարժեքի և փոխանակման միջոցի դերով, որը թույլ է տալիս հեշտացնել ապրանքների և ծառայությունների փոխանակումը, հանդես գալ որպես արժեքի չափման միավոր, կուտակման միջոց և վճարման գործիք, և այն առաջացել է այն պատմական փուլում, երբ պարզ ապրանքափոխանակությունը այլևս չէր ապահովում արդյունավետ տնտեսական հարաբերություններ, ինչի արդյունքում ձևավորվեց մեկ ընդհանուր ընդունված փոխանակման միջոց։ Փողի էվոլյուցիան անցել է մի քանի փուլերով՝ սկսած ապրանքային փողերից (օրինակ՝ անասուններ, աղ, մորթիներ), հետո՝ մետաղական փողերի (ոսկի, արծաթ, պղինձ), այնուհետև՝ թղթադրամների և վերջապես ժամանակակից անկանխիկ և էլեկտրոնային փողերի, որոնք հիմնված են բանկային համակարգերի և թվային տեխնոլոգիաների վրա, որտեղ արժեքը այլևս ֆիզիկական նյութով չէ ապահովված, այլ պետության և ֆինանսական համակարգի վստահությամբ։ Դրամական համակարգի էությունը արտահայտում է տվյալ երկրի կամ տնտեսական տարածքի փողի կազմակերպման, թողարկման և շրջանառության կանոնների ամբողջությունը, որը ներառում է դրամական միավորը, դրա թողարկման կարգը, փոխարժեքային ռեժիմը և դրամաշրջանառության վերահսկման մեխանիզմները, իսկ այն սովորաբար ղեկավարվում է կենտրոնական բանկի կողմից՝ ապահովելով գների կայունություն և ֆինանսական համակարգի հավասարակշռություն։ Դրամական զանգվածը (money supply) ներկայացնում է տնտեսությունում շրջանառվող փողի ընդհանուր ծավալը՝ ներառելով կանխիկ դրամը, բանկային ավանդները և այլ բարձր իրացվելի ֆինանսական գործիքներ, և այն բաժանվում է տարբեր ագրեգատների (օրինակ՝ M0, M1, M2), որոնք արտացոլում են փողի իրացվելիության տարբեր մակարդակները։ Դրամական զանգվածի փոփոխությունները ուղղակի ազդեցություն ունեն գնաճի, տնտեսական աճի և տոկոսադրույքների վրա, քանի որ փողի ավելցուկը կարող է առաջացնել գնաճային ճնշումներ, իսկ դրա կրճատումը՝ տնտեսական ակտիվության դանդաղում։ Ընդհանուր առմամբ, փողի էությունը, նրա պատմական զարգացումը, դրամական համակարգի կառուցվածքը և դրամական զանգվածի կառավարումը կազմում են ժամանակակից դրամավարկային քաղաքականության հիմքը։