Հայոց ցեղասպանութեան նուիրուած սուրիական ֆիլմաշարի, թատերգութեան եւ վաւերագրական ժապաւէնի երգ-երաժշտութիւններ

Քիմիա

Վերադասավորումները քիմիական ռեակցիաների հատուկ տեսակ են, որոնց ընթացքում մոլեկուլի կառուցվածքում տեղի է ունենում ատոմների կամ ատոմային խմբերի ներքին տեղաշարժ՝ առանց ընդհանուր մոլեկուլային բանաձևի փոփոխության, այսինքն՝ նյութը չի փոխվում իր կազմով, այլ փոխվում է միայն կառուցվածքային դասավորությունը, ինչի արդյունքում առաջանում է իզոմեր կամ կառուցվածքային նոր միացություն։ Այս գործընթացները հաճախ ընթանում են միջանկյալ ակտիվ վիճակների միջոցով և կարող են լինել ինչպես կատիոնային, այնպես էլ անիոնային կամ ռադիկալային մեխանիզմներով, կախված ռեակցիայի պայմաններից և միջավայրից։ Վերադասավորումները կարևոր դեր ունեն օրգանական սինթեզում, քանի որ թույլ են տալիս ստանալ ավելի կայուն կամ ցանկալի կառուցվածք ունեցող միացություններ՝ սկսած պարզ նախանյութերից, ինչպես նաև բացատրում են որոշ բարդ կենսաքիմիական գործընթացներ, որոնք տեղի են ունենում կենդանի օրգանիզմներում։ Դրանց օրինակներ են Կարբոկատիոնային վերադասավորումները, Կլայզենի և Բեկմանի վերադասավորումները, ինչպես նաև բազմաթիվ այլ դասական և ժամանակակից մեխանիզմներ, որոնք կիրառվում են դեղագործական, արդյունաբերական և հետազոտական քիմիայում՝ նոր նյութերի ստացման և ռեակցիաների ուղղորդման համար։

Տնտեսագիտություն

Տնտեսագիտական և ինստիտուցիոնալ վերլուծության բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում տնտեսական աճի կայունության ապահովման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ տնտեսական ինստիտուտների գործունեության և կառուցվածքային բարեփոխումների համատեքստում։ Քննության են առնվում կայուն տնտեսական աճի տեսական հիմքերը, դրա վրա ազդող ներքին ու արտաքին գործոնները, ինչպես նաև տնտեսական զարգացման գործընթացում պետական և մասնավոր ինստիտուտների դերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում սեփականության իրավունքների պաշտպանությանը, պայմանագրային հարաբերությունների ապահովմանը, մրցակցային միջավայրի ձևավորմանը, կառավարման արդյունավետությանը և տնտեսական քաղաքականության կանխատեսելիությանը։ Վերլուծվում են Հայաստանի տնտեսության ինստիտուցիոնալ միջավայրի առանձնահատկությունները, ներդրումային գործունեության խթանման պայմանները, ֆինանսական համակարգի զարգացման և ձեռնարկատիրական ակտիվության բարձրացման հնարավորությունները։ Քննարկվում են նաև պետական կառավարման բարեփոխումների, կարգավորող մեխանիզմների կատարելագործման, կոռուպցիոն ռիսկերի նվազեցման և տնտեսական ռեսուրսների արդյունավետ բաշխման հիմնախնդիրները։ Ուսումնասիրության շրջանակներում դիտարկվում են մարդկային կապիտալի զարգացման, նորարարությունների խթանման, արտադրողականության բարձրացման և տնտեսական կառուցվածքի բազմազանեցման ինստիտուցիոնալ նախադրյալները։ Անդրադարձ է կատարվում մակրոտնտեսական կայունության պահպանմանը, արտաքին տնտեսական ցնցումների նկատմամբ դիմակայունության բարձրացմանը և երկարաժամկետ տնտեսական զարգացման համար անհրաժեշտ կազմակերպական ու իրավական պայմանների ձևավորմանը։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել մակրոտնտեսագիտության, ինստիտուցիոնալ տնտեսագիտության, տնտեսական քաղաքականության և Հայաստանի սոցիալ-տնտեսական զարգացման ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Հոգեբանություն

Գիրքը ընդգրկում է՝ պալիատիվ հոգեբանության հիմնական հասկացությունները և նպատակները, ծանր և անբուժելի հիվանդություններ ունեցող անձանց հոգեբանական աջակցության սկզբունքները, հիվանդի և ընտանիքի հոգեբանական հարմարվողականության մեխանիզմները, ցավի, կորստի և սթրեսի հոգեբանական կառավարումը, առողջապահական թիմի միջդիսցիպլինար համագործակցության առանձնահատկությունները։ Այն օգտակար է՝ հոգեբանության և բժշկության ուսանողների համար, բուժաշխատողների և հոգեբանների համար, սոցիալական աշխատանքի մասնագետների համար, ինչպես նաև բոլոր նրանց համար, ովքեր զբաղվում են ծանր հիվանդների հոգեբանական աջակցությամբ։ Ընդհանուր առմամբ, դասընթացը տալիս է պալիատիվ հոգեբանության համակողմանի պատկերացում՝ շեշտադրելով մարդակենտրոն և հումանիստական մոտեցումները կյանքի վերջին փուլերում հոգեբանական օգնության կազմակերպման մեջ։

Բժշկություն

Սա մասնագիտական աշխատություն է, որը վերաբերում է բերանի խոռոչում ձևավորվող ինֆեկցիոն օջախների ուսումնասիրությանը և դրանց ազդեցությանը մարդու ընդհանուր առողջության վրա։ Գրքում մանրամասն ներկայացվում է, թե ինչպես են ատամների, լնդերի և շրջակա հյուսվածքների քրոնիկ բորբոքային գործընթացները դառնում պաթոգեն միկրոօրգանիզմների պահպանման և տարածման աղբյուր, ինչ մեխանիզմներով այդ ինֆեկցիան կարող է տարածվել դեպի օրգանիզմի այլ համակարգեր՝ առաջացնելով սրտանոթային, հոդային, շնչառական և այլ հիվանդությունների բարդություններ։ Քննարկվում են ստոմատոգեն ծագման վարակների առաջացման պատճառները, դրանց ախտորոշման ժամանակակից մոտեցումները, կլինիկական նշանները և ռիսկի գործոնները, ինչպես նաև կանխարգելման և բուժման սկզբունքները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում քրոնիկ օջախների հայտնաբերման դժվարություններին, քանի որ դրանք հաճախ կարող են ընթանալ թաքնված ձևով և երկար ժամանակ չդրսևորվել ակնհայտ ախտանշաններով, սակայն միևնույն ժամանակ պահպանել համակարգային ազդեցություն։ Գրքում ընդգծվում է նաև ստոմատոլոգի և ընդհանուր բժիշկների համագործակցության կարևորությունը նման դեպքերում, քանի որ ստոմատոգեն ինֆեկցիաները հաճախ պահանջում են համալիր մոտեցում և բազմակողմանի բուժական ռազմավարություն՝ ներառելով ինչպես տեղային միջամտություններ, այնպես էլ ընդհանուր հակաբակտերիալ և իմունային համակարգի աջակցման միջոցներ։

Lեզվաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է իսպաներենի մարմնի մասերի անվանումներ պարունակող դարձվածաբանական միավորների կառուցվածքային և իմաստաբանական առանձնահատկությունների համալիր ուսումնասիրությանը՝ հայերենի և ռուսերենի համապատասխան լեզվական նյութի հետ զուգադրությամբ։ Հետազոտության կենտրոնում այն կայուն բառակապակցություններն ու դարձվածային կառույցներն են, որոնց բաղադրիչներից մեկը մարդու մարմինը, նրա առանձին օրգանները կամ մարմնի մասերը նշանակող բառ է։ Նման միավորները յուրաքանչյուր լեզվի դարձվածաբանական համակարգի կարևոր շերտերից են, քանի որ մարդու մարմնի վերաբերյալ պատկերացումները հաճախ հիմք են դառնում վերացական հասկացությունների, հոգեվիճակների, բնավորության գծերի, վարքագծի, սոցիալական հարաբերությունների և տարբեր իրավիճակների փոխաբերական արտահայտման համար։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է նման դարձվածքների կառուցվածքային մոդելների, բաղադրիչային կազմի, քերականական կազմակերպման, իմաստային ամբողջականության և փոխաբերական նշանակության ձևավորման մեխանիզմների վրա։ Ուսումնասիրվում է, թե մարմնի տարբեր մասերի անվանումները ինչպիսի իմաստաբանական դեր են կատարում կայուն արտահայտությունների կազմում և ինչպես են բառի սկզբնական բառարանային իմաստից ձևավորվում նոր, հաճախ ամբողջությամբ փոխաբերական նշանակություններ։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում գլխի, աչքի, ձեռքի, ոտքի, սրտի, բերանի, լեզվի, ականջի, քթի, դեմքի և մարդու մարմնի այլ մասերի անվանումներով կազմված դարձվածային միավորներին։ Դրանք կարող են արտահայտել մտավոր գործունեություն, զգացմունքներ, ուշադրություն, վախ, քաջություն, աշխատասիրություն, անտարբերություն, հաղորդակցություն, վերահսկողություն, փոխօգնություն կամ մարդկանց միջև հարաբերությունների այլ դրսևորումներ։ Այս իմաստային բազմազանությունը հնարավորություն է տալիս մարմնական բաղադրիչով դարձվածաբանությունը դիտարկել որպես լեզվական աշխարհապատկերի կարևոր մաս։ Հետազոտության կառուցվածքային ուղղությունը ներառում է դարձվածային միավորների քերականական կազմի ուսումնասիրությունը։ Դրանք կարող են ձևավորվել բայային, անվանական, ածականական, մակբայական և նախադասության կառուցվածքին մոտ տարբեր մոդելներով։ Վերլուծվում են հիմնական ու կախյալ բաղադրիչների հարաբերությունները, նախդիրների և հոդերի գործառույթները, բայական կառավարման առանձնահատկությունները, բառերի դասավորությունը և դարձվածքի կառուցվածքային կայունության աստիճանը։ Կարևոր է պարզել, թե որ բաղադրիչները կարող են փոփոխվել ըստ քերականական համատեքստի և որոնք են պահպանվում որպես դարձվածային միավորի անփոփոխ մաս։ Այս ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս սահմանազատել ազատ բառակապակցությունները կայուն դարձվածաբանական միավորներից և բացահայտել դրանց կառուցվածքային կազմակերպման օրինաչափությունները։ Իմաստաբանական վերլուծության ընթացքում առանձնահատուկ նշանակություն է ստանում դարձվածքի ամբողջական իմաստի և նրա առանձին բաղադրիչների բառարանային նշանակությունների հարաբերակցությունը։ Որոշ դեպքերում ընդհանուր իմաստը հարաբերականորեն հեշտ է կապել մարմնի համապատասխան մասի գործառույթի հետ, մինչդեռ այլ դեպքերում կապը պատմական կամ մշակութային զարգացման հետևանքով դարձել է ավելի անուղղակի։ Այս տեսանկյունից ուսումնասիրվում են իմաստային վերաիմաստավորման, փոխաբերացման և փոխանվանական անցումների մեխանիզմները։ Մարդու ֆիզիկական փորձը հաճախ վերածվում է վերացական հասկացությունների լեզվական արտահայտման հիմքի, ինչի շնորհիվ մարմնական բառապաշարը ձեռք է բերում զգացմունքային, հոգեբանական և սոցիալական նշանակությունների լայն շրջանակ։ Զուգադրական ուսումնասիրության առանցքային խնդիրը երեք լեզուներում իմաստային համարժեքության աստիճանի որոշումն է։ Որոշ դեպքերում նույն հասկացությունը կարող է արտահայտվել նույն մարմնական բաղադրիչի միջոցով և ունենալ մոտ կառուցվածք, ինչը հնարավորություն է տալիս խոսել ամբողջական կամ գրեթե ամբողջական դարձվածաբանական համապատասխանության մասին։ Այլ դեպքերում նույն իմաստը փոխանցվում է մեկ այլ մարմնի մասի անվանմամբ կամ բոլորովին այլ պատկերային հիմքով։ Հնարավոր են նաև այնպիսի միավորներ, որոնք տվյալ լեզվում ունեն ազգային և մշակութային յուրահատկություն և չունեն անմիջական դարձվածային համարժեք մյուս լեզուներում։ Այդպիսի դեպքերի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել լեզուների միջև ոչ միայն ընդհանրությունները, այլև դրանց ազգային լեզվամտածողության տարբերությունները։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում իսպաներենի և հայերենի համեմատությանը։ Տարբեր լեզվաընտանիքների պատկանելությունը պայմանավորում է դրանց քերականական համակարգերի զգալի տարբերությունները, սակայն դարձվածաբանության իմաստային մակարդակում կարող են հանդիպել բազմաթիվ ընդհանրություններ, որոնք կապված են մարդու մարմնի համընդհանուր ընկալման հետ։ Միևնույն ժամանակ յուրաքանչյուր լեզու այդ ընդհանուր ֆիզիկական փորձը կարող է յուրովի վերածել փոխաբերական պատկերի։ Այս հանգամանքը հնարավորություն է տալիս տարբերակել համամարդկային ճանաչողական հիմքեր ունեցող դարձվածքները մշակութային և լեզվական առանձնահատկություններով պայմանավորված միավորներից։ Ռուսերենի նյութի ներգրավումը ընդլայնում է համեմատության հնարավորությունները և թույլ է տալիս երեք լեզուներում բացահայտել համարժեքության տարբեր աստիճաններ։ Հատուկ նշանակություն ունի դարձվածքների ազգային-մշակութային բաղադրիչի ուսումնասիրությունը։ Կայուն արտահայտություններում պահպանվում են ժողովրդի պատմական փորձի, սովորույթների, արժեքային պատկերացումների և հաղորդակցական վարքի որոշ տարրեր։ Մարմնի նույն մասը տարբեր լեզուներում կարող է կապվել տարբեր խորհրդանշական նշանակությունների հետ։ Այդ տարբերությունները հատկապես տեսանելի են այն դեպքում, երբ բառացիորեն նման կառուցվածքներ ունեն տարբեր փոխաբերական իմաստներ կամ երբ նույն գաղափարը արտահայտելու համար երեք լեզուները ընտրում են տարբեր մարմնական պատկերներ։ Այսպիսի նյութը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել լեզվի և մշակույթի փոխհարաբերությունը և բացահայտել լեզվական աշխարհապատկերի ազգային առանձնահատկությունները։ Կարևոր ուղղություն է դարձվածաբանական հոմանիշության և հականիշության ուսումնասիրությունը։ Միևնույն հասկացությունը կարող է արտահայտվել մի քանի կայուն միավորներով, որոնք տարբերվում են ոճական երանգով, արտահայտչականությամբ կամ կիրառության ոլորտով։ Դրանց համեմատությունը ցույց է տալիս լեզվի արտահայտչական հնարավորությունների բազմազանությունը և հնարավորություն տալիս ավելի ճշգրիտ որոշել յուրաքանչյուր միավորի գործառույթը խոսքում։ Նույն կերպ հակադիր իմաստներ արտահայտող դարձվածքների ուսումնասիրությունը կարող է բացահայտել, թե մարմնական պատկերները ինչպես են մասնակցում դրական և բացասական գնահատականների ձևավորմանը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում բազմիմաստությանը։ Որոշ կայուն արտահայտություններ կարող են տարբեր համատեքստերում ձեռք բերել փոխկապակցված, բայց ոչ ամբողջությամբ նույնական նշանակություններ։ Համատեքստային վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս որոշել դրանց իմաստային տարբերակները և պարզել, թե ինչպիսի բառային կամ իրավիճակային պայմաններ են նպաստում տվյալ նշանակության իրացմանը։ Այս մոտեցումը կարևոր է նաև բառարանագրության համար, քանի որ դարձվածաբանական բառարաններում անհրաժեշտ է հնարավորինս ճշգրիտ ներկայացնել միավորի իմաստային կառուցվածքը և կիրառության առանձնահատկությունները։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է դարձվածքների գործառական և ոճական դասակարգումը։ Մարմնական բաղադրիչ ունեցող կայուն միավորները կարող են պատկանել չեզոք, խոսակցական, գրական կամ արտահայտչական այլ շերտերի։ Որոշ դարձվածքներ լայնորեն օգտագործվում են առօրյա հաղորդակցության մեջ, իսկ մյուսները կարող են բնորոշ լինել գեղարվեստական գրականությանը, հրապարակախոսությանը կամ որոշակի սոցիալական միջավայրի խոսքին։ Դրանց ոճական արժեքի ճիշտ որոշումը հատկապես կարևոր է օտար լեզվի ուսուցման և թարգմանության համար, քանի որ միայն բառարանային նշանակության իմացությունը միշտ չէ, որ բավարար է դարձվածքը բնական և տեղին օգտագործելու համար։ Առանձին ուղղություն է թարգմանական համարժեքության խնդիրը։ Դարձվածքները հաճախ դժվարություններ են առաջացնում թարգմանության ժամանակ, քանի որ բառացի փոխադրումը կարող է չարտահայտել սկզբնական իմաստը կամ նպատակային լեզվում առաջացնել անբնական կառուցվածք։ Այդ պատճառով անհրաժեշտ է տարբերակել ամբողջական դարձվածային համարժեքները, մասնակի համապատասխանությունները և այն դեպքերը, երբ իմաստը պետք է փոխանցվի այլ դարձվածքով կամ նկարագրական եղանակով։ Իսպաներեն, հայերեն և ռուսերեն նյութի համադրումը հնարավորություն է տալիս ձևավորել համապատասխանությունների համակարգ, որը կարող է օգտակար լինել ինչպես տեսական թարգմանագիտության, այնպես էլ գործնական թարգմանության համար։ Հետազոտության մեջ կարևոր տեղ կարող է զբաղեցնել ճանաչողական լեզվաբանության մոտեցումը։ Մարդու մարմինը լեզվական հայեցակարգման հիմնական աղբյուրներից է, քանի որ մարդն արտաքին աշխարհը ընկալում և նկարագրում է սեփական ֆիզիկական փորձի միջոցով։ Տարածությունը, զգացմունքները, մտածողությունը, սոցիալական հարաբերությունները և գործողությունները հաճախ լեզվականորեն մեկնաբանվում են մարմնական փորձից բխող պատկերներով։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս բացատրել, թե ինչու տարբեր լեզուներում հանդիպում են իմաստային առումով նման մարմնական փոխաբերություններ և միաժամանակ ինչու դրանց կոնկրետ լեզվական արտահայտությունները կարող են տարբեր լինել։ Կարևորվում է նաև դարձվածաբանական միավորների ծագման և պատմական զարգացման ուսումնասիրությունը։ Ժամանակի ընթացքում ազատ բառակապակցությունը կարող է աստիճանաբար կայունանալ, ձեռք բերել փոխաբերական իմաստ և վերածվել լեզվական համակարգում վերարտադրվող պատրաստի միավորի։ Որոշ դարձվածքների սկզբնական պատկերային հիմքը ժամանակակից խոսողի համար կարող է դեռևս պարզ լինել, իսկ մյուսների դեպքում այն հնարավոր է բացահայտել միայն պատմական և ստուգաբանական ուսումնասիրության միջոցով։ Երեք լեզուների համապատասխան նյութի պատմական համադրումը կարող է օգնել տարբերակել ինքնուրույն ձևավորված նմանությունները հնարավոր լեզվական ու մշակութային փոխազդեցություններից։ Հետազոտության մեթոդաբանական հիմքում կարող են լինել նկարագրական, կառուցվածքային, բաղադրիչային, իմաստաբանական, զուգադրական և համատեքստային վերլուծության մեթոդները։ Դարձվածաբանական բառարաններից, գեղարվեստական գրականությունից, մամուլից և լեզվական այլ աղբյուրներից հավաքված նյութը կարող է դասակարգվել ըստ մարմնական բաղադրիչի, կառուցվածքային մոդելի, իմաստային խմբի և համարժեքության աստիճանի։ Քանակական տվյալների օգտագործումը հնարավորություն է տալիս նաև պարզել, թե մարմնի որ մասերի անվանումներն են առավել արդյունավետ դարձվածքների ձևավորման մեջ և ինչպիսի իմաստային ոլորտներում են դրանք առավել հաճախ գործածվում։ Աշխատության կիրառական նշանակությունը կապված է օտար լեզուների ուսուցման, թարգմանության և բառարանագրության հետ։ Դարձվածաբանական միավորների ճիշտ ընկալումը կարևոր է լեզվի խորքային իմացության համար, քանի որ խոսողը պետք է հասկանա ոչ միայն առանձին բառերի նշանակությունները, այլև դրանցից ձևավորված կայուն արտահայտությունների ամբողջական իմաստը։ Իսպաներեն սովորող հայախոս և ռուսախոս անձանց համար զուգադրական ներկայացումը կարող է օգնել նկատել լեզուների միջև առկա համապատասխանություններն ու տարբերությունները, կանխել բառացի թարգմանությունից առաջացող սխալները և զարգացնել բնական խոսքային հմտությունները։ Ընդհանուր առմամբ նյութը ներկայացնում է մարմնական բաղադրիչով դարձվածաբանության կառուցվածքային, իմաստաբանական, մշակութային և զուգադրական բազմակողմ ուսումնասիրություն՝ բացահայտելով իսպաներենի, հայերենի և ռուսերենի միջև առկա ընդհանրություններն ու տարբերությունները։ Այն կարող է օգտակար լինել իսպանագիտության, դարձվածաբանության, զուգադրական և ճանաչողական լեզվաբանության, թարգմանագիտության ու բառարանագրության ոլորտների հետազոտողների, դասախոսների, թարգմանիչների, ուսանողների և իսպաներենի խորացված ուսումնասիրությամբ զբաղվողների համար։

Պատմություն

Այս աշխատանքը նվիրված է Ք.ա. VII–VI դարերում Առաջավոր Ասիայի և Հայկական լեռնաշխարհի տարածքում տեղի ունեցած էթնոքաղաքական տեղաշարժերի ուսումնասիրությանը՝ ընդգծելով տարածաշրջանի պատմական զարգացման հիմնական գործընթացները։ Նյութում վերլուծվում են տարբեր ցեղերի և պետական կազմավորումների շարժերը, դրանց փոխազդեցությունները, ռազմական և դիվանագիտական հարաբերությունները, ինչպես նաև այդ գործընթացների ազդեցությունը տեղական քաղաքական քարտեզի ձևավորման վրա։ Աշխատությունը առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձնում Մեդական, Ուրարտական և հարակից պետությունների անկման և վերաձևավորման փուլերին, ինչպես նաև սկյութական և այլ քոչվոր խմբերի ներթափանցման հետևանքներին։ Դիտարկվում են նաև բնակչության տեղաշարժերի սոցիալ-տնտեսական պատճառները և դրանց ազդեցությունը տարածաշրջանի էթնիկական կազմի, մշակութային շերտերի և պետական համակարգերի վրա։ Նյութը կարևոր է պատմաբանների, հնագետների և հին աշխարհի ուսումնասիրողների համար՝ նպաստելով Առաջավոր Ասիայի և Հայկական լեռնաշխարհի հին պատմության ավելի ամբողջական և համակարգված պատկերացմանը։