ՀՀ բանկային և տնտեսության իրական հատվածների փոխազդեցության հիմնահարցերը

Իրավաբանություն

Հանցագործությունը քրեական իրավունքի հիմնարար հասկացություններից է, որը նշանակում է օրենքով արգելված, հասարակության համար վտանգավոր արարք (գործողություն կամ անգործություն), որի կատարման համար նախատեսված է քրեական պատասխանատվություն։ Հանցագործության հիմնական հատկանիշներն են հասարակական վտանգավորությունը, հակաիրավականությունը, մեղավորությունը և պատժելիությունը։ Հասարակական վտանգավորությունը արտահայտում է այն վնասը կամ վտանգը, որը արարքը հասցնում է մարդու կյանքին, առողջությանը, սեփականությանը, հասարակական կարգին կամ պետական անվտանգությանը։ Հակաիրավականությունը նշանակում է, որ տվյալ արարքը ուղղակիորեն արգելված է օրենքով։ Մեղավորությունը ենթադրում է, որ անձը գիտակցաբար կամ անզգուշությամբ է կատարել այդ արարքը։ Պատժելիությունը նշանակում է, որ օրենքով նախատեսված է համապատասխան պատիժ այդ արարքի համար։ Հանցագործությունները կարելի է դասակարգել ըստ տարբեր չափանիշների։ Ըստ ծանրության՝ դրանք բաժանվում են ոչ մեծ ծանրության, միջին ծանրության, ծանր և առանձնապես ծանր հանցագործությունների։ Ըստ օբյեկտի՝ առանձնացվում են կյանքի և առողջության դեմ ուղղված, սեփականության դեմ ուղղված, հասարակական անվտանգության դեմ ուղղված, պետական իշխանության դեմ ուղղված և այլ խմբերի հանցագործություններ։ Ըստ մեղքի ձևի՝ հանցագործությունները լինում են դիտավորյալ և անզգուշությամբ կատարված։ Դիտավորյալ հանցագործությունների դեպքում անձը գիտակցում է իր արարքի վտանգավորությունը և ցանկանում կամ գիտակցաբար թույլ է տալիս դրա հետևանքները, իսկ անզգուշության դեպքում նա կամ չի կանխատեսում հետևանքները, կամ թեթևամտորեն հույս է ունենում դրանց կանխման վրա։ Հանցագործության ճիշտ սահմանումը և դասակարգումը կարևոր են իրավական պետությունում, քանի որ դրանք ապահովում են արդարադատության իրականացումը, պատժի համաչափությունը և հասարակական կարգի պաշտպանությունը։ Քրեական իրավունքի այս ինստիտուտը նաև օգնում է տարբերակել հանցագործությունը այլ իրավախախտումներից, ինչպիսիք են վարչական կամ քաղաքացիական խախտումները։ Այսպիսով, հանցագործությունը հանդիսանում է իրավական համակարգի կենտրոնական հասկացություններից մեկը, որն ուղղակիորեն կապված է հասարակության անվտանգության, իրավակարգի և մարդու իրավունքների պաշտպանության հետ։

Փիլիսոփայություն

«Իմ պայքարը» (Mein Kampf) գիրքը գրել է Ադոլֆ Հիտլերը՝ իր քաղաքական գաղափարներն ու տեսություններն արտահայտելու համար։ Այն համարվում է նրա ինքնակենսագրական-քաղաքական մանուալը, որտեղ նա բացատրում է իր քաղաքական հայացքները, ազգային գաղափարախոսությունը, հակառուսական և հակաբնորոշ բնութագրող դիրքորոշումները, ինչպես նաև իր նպատակներն ու ծրագրերը՝ Գերմանիայի ապագայի համար։ Գիրքը կարևոր է պատմական տեսանկյունից, քանի որ օգնում է հասկանալ XX դարի առաջին կեսի Եվրոպայի քաղաքական մթնոլորտը և Նացիստական շարժման գաղափարական հիմքերը։ Հրատարակիչ - Հեղինակային հրատարակչություն Հրատ. տարեթիվ - 2014 ISBN - 978-9939-0-1153-0

Պատմություն

Գիրքը ներկայացնում է պոլեմիկական և քննադատական բնույթի ուսումնասիրություն կամ գրքույկի վերլուծություն, որը վերաբերում է Վենետիկի Սուրբ Ղազար կղզում գործող հայ միաբանությանը՝ Mekhitarist Congregation-ին։ Աշխատությունը կենտրոնանում է տվյալ «libello»-ի հեղինակության, բովանդակության և գաղափարական ուղղվածության քննության վրա՝ փորձելով պարզաբանել դրա իրական հեղինակին, նպատակները և պատմական համատեքստը։ Քննարկվում են այն վիճարկումները և մեկնաբանությունները, որոնք կապված են Սան Ղազար կղզու վանական միջավայրում ձևավորված գիտական և մշակութային գործունեության հետ, ինչպես նաև դրա ընկալումը արտաքին քննադատների կողմից։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում San Lazzaro degli Armeni-ի՝ որպես հայ մշակութային և կրոնական կարևոր կենտրոնի դերին, որտեղ դարերի ընթացքում զարգացել են հայերեն տպագրությունը, բանասիրական ուսումնասիրությունները և եվրոպական գիտական միջավայրի հետ կապերը։ Գիրքը վերլուծում է նաև այն ժամանակաշրջանի գաղափարական հակասությունները, երբ տարբեր հեղինակներ քննադատական դիրքերից անդրադառնում էին միաբանության գործունեությանը՝ փորձելով գնահատել դրա դերը հայ մշակույթի պահպանման և տարածման գործում։

Փիլիսոփայություն

Համարվում է տաոիզմի հիմնական և ամենաազդեցիկ տեքստերից մեկը։ Այն գրվել է Լաո Ցզի կողմից և ներկայացնում է կյանքի, իշխանության, բարոյականության և բնության մասին խոր և համարձակ մտորումներ՝ շատ քիչ բառերով, սակայն մեծ իմաստով։ Գիրքը կառուցված է կարճ, բանաստեղծական արտահայտություններով, որոնք հրավիրում են ընթերցողին մտածել՝ առանց ուղղակի դասախոսության։ «Դաո»-ն (ուղի) նշանակում է տիեզերքի բնական ընթացքը, իսկ «Դէ» (իրավ) ներկայացնում է ներքին ուժն ու ճիշտ վարքը։ Լաո Ցզը նշում է, որ մարդը պետք է ապրի՝ ներդաշնակ լինելով բնական կարգի հետ, առանց հնաբեկման և ագրեսիվ պայքարի։ Գիրքը կարևորում է «Ու-Ուեյ» (բացառական գործողություն կամ ոչ-գործունեություն) գաղափարը, որը չի նշանակում անգործություն, այլ այն, որ պետք է գործել բնական և չարտաբերվող ձևով՝ առանց ուժեղացված կամ զուր միջամտության։ Լաո Ցզը նաև քննադատում է անպետք իշխանությունը, հպարտությունը, և հորդորում է իշխաններին կառավարել մեղմությամբ, համբերությամբ և պարզությամբ։ «Դաո-ԴէՑզին» մեծ ազդեցություն է ունեցել չինական փիլիսոփայության, քաղաքականության և հոգևորականության վրա, և այսօր էլ համարվում է գլոբալ իմաստության աղբյուր՝ բարդ ժամանակներում ներքին խաղաղություն գտնելու համար։ Հրատարակիչ - АСТ Հրատ. տարեթիվ - 2021 ISBN - 978-5-17-118111-6

Կենսաբանություն

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է դափնու տերևների (Laurus nobilis) էքստրակտների հակաօքսիդանտային ակտիվության և in vivo պայմաններում վերքամոքիչ (ռանազժիվլյայուշչի) հատկությունների ուսումնասիրությանը՝ համադրելով ֆիտոքիմիական, կենսաբանական և փորձարարական մոտեցումները։ Հեղինակը վերլուծում է բույսի կենսաքիմիական կազմը՝ ընդգծելով պոլիֆենոլների, ֆլավոնոիդների, տերպենոիդների և այլ կենսաակտիվ միացությունների բարձր պարունակությունը, որոնք պայմանավորում են դրա հակաօքսիդանտային ներուժը և օքսիդատիվ սթրեսի նվազեցման կարողությունը։ Աշխատության մեջ ներկայացվում են տարբեր էքստրակցիոն մեթոդներ (ջրային, էթանոլային և այլ լուծիչներով ստացված էքստրակտներ) և դրանց ազդեցությունը կենսաակտիվ նյութերի կոնցենտրացիայի վրա, ինչպես նաև հակաօքսիդանտային ակտիվության գնահատման փորձարարական մոդելներ՝ ազատ ռադիկալների չեզոքացման և բջջային պաշտպանության ցուցանիշներով։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում in vivo փորձերին, որտեղ կենդանական մոդելների վրա ուսումնասիրվում է մաշկային վնասվածքների վերականգնման արագությունը՝ էքստրակտների կիրառման դեպքում, համեմատելով վերահսկիչ խմբերի հետ։ Նշվում է, որ դափնու տերևների էքստրակտները կարող են խթանել հյուսվածքների ռեգեներացիան, նվազեցնել բորբոքային գործընթացները և արագացնել էպիթելացման փուլը՝ հավանաբար պայմանավորված հակաբորբոքային և հակաօքսիդանտային մեխանիզմների համակցված ազդեցությամբ։ Աշխատությունը նաև քննարկում է հնարավոր կիրառությունները դեղագործության և վերականգնողական բժշկության ոլորտներում՝ որպես բնական ծագման կենսաակտիվ նյութերի աղբյուր։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ներկայացնում է Laurus nobilis էքստրակտների կենսաբժշկական ներուժը որպես հակաօքսիդանտ և վերքամոքիչ միջոցների զարգացման խոստումնալից ուղղություն։

Պատմություն

Այս աշխատությունը կապված է հայ պատմագրության ամենահին և կարևոր աղբյուրներից մեկի՝ History of Armenia-ի հետ, որը վերագրվում է Movses Khorenatsi-ին և համարվում է հայ ժողովրդի ծագման, պետականության և մշակութային հիշողության հիմնարար գրավոր հուշարձաններից։ Գիրքը ներկայացնում է Հայաստանի պատմությունը սկսած առասպելական և հնագույն ժամանակներից մինչև վաղ միջնադար՝ համադրելով պատմական փաստերը, ավանդազրույցները և ազգագրական նյութերը։ Այն ընդգրկում է հայ թագավորների, իշխանական տների, քաղաքական իրադարձությունների և հարևան ժողովուրդների հետ հարաբերությունների նկարագրություններ՝ ստեղծելով ամբողջական պատմական պատկերը։ Հեղինակը հատուկ ուշադրություն է դարձնում հայ ինքնության ձևավորմանը, լեզվի, մշակույթի և պետականության գաղափարի զարգացմանը՝ ներկայացնելով դրանք որպես շարունակական պատմական գործընթաց։ Այս աշխատությունը կարևոր աղբյուր է ոչ միայն պատմաբանների, այլև լեզվաբանների, մշակութաբանների և հայագիտական հետազոտությունների համար, քանի որ այն ձևավորել է հայ պատմական մտածողության հիմքերը և մեծ ազդեցություն ունեցել հետագա պատմագրության վրա։