Իսմաիլականությունը. ինքնության զարգացումը և կայացման դինամիկան

Գրականություն

Ժողովածուն ներկայացնում է նրա ստեղծագործական ժառանգության հիմնական մասը՝ ընդգրկելով հայրենասիրական, ազգային-ազատագրական, քնարական և երգիծական բնույթի գործեր։ Այս ժողովածուում Պատկանյանը հանդես է գալիս որպես ազգային ինքնագիտակցության ամրապնդման կարևոր դեմքերից մեկը՝ իր բանաստեղծություններով արտահայտելով հայ ժողովրդի պատմական ճակատագրի ցավը, ազատության ձգտումը և ազգային արժանապատվության գաղափարը։ Նրա պոեզիայում հաճախ հանդիպում են հայրենիքի կորուստի, պայքարի և վերածննդի թեմաները, որոնք ներկայացված են ուժեղ հուզականությամբ և պարզ, բայց ազդեցիկ լեզվով։ Միաժամանակ ժողովածուն ներառում է նաև կենցաղային ու երգիծական ստեղծագործություններ, որտեղ հեղինակը քննադատում է հասարակական թերությունները, մարդկային արատները և ժամանակի սոցիալական խնդիրները՝ օգտագործելով հումոր և սուր դիտարկումներ։ Պոեմներում առավել ընդգծված է էպիկական շունչը, որտեղ պատմական իրադարձությունները և ազգային հերոսական կերպարները ներկայացվում են վեհ և գաղափարական հարթության վրա։ Պատկանյանի լեզուն համեմատաբար պարզ է, ժողովրդական խոսքին մոտ, ինչը նրա ստեղծագործությունները դարձնում է հասանելի լայն ընթերցողական շրջանակների համար։ Ընդհանուր առմամբ այս ժողովածուն ոչ միայն գրական արժեք ունի, այլ նաև կարևոր դեր է խաղում հայ ազգային-ազատագրական գաղափարախոսության ձևավորման մեջ՝ համադրելով քնարական զգացմունքայնությունը և հասարակական-քաղաքական մտահոգությունը։

Գրականություն

Աշխատությունը նվիրված է հայ միջնադարյան հոգևոր-գրական մշակույթի կարևոր ժողովածուներից մեկի ձևավորման, կառուցվածքային զարգացման և ձեռագրական ավանդույթի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում գանձերի՝ եկեղեցական տոներին, սրբերին և քրիստոնեական հիշատակություններին նվիրված բանաստեղծական ու երաժշտական բնույթի ստեղծագործությունների աստիճանական համախմբումն է առանձին ժողովածուների մեջ։ Քննվում են այն պատմամշակութային և եկեղեցական պայմանները, որոնց ազդեցությամբ ձևավորվել է տվյալ ժողովածուային տեսակը, ինչպես նաև դրա առնչությունները հայ հոգևոր երգարվեստի, ծիսական գրականության և միջնադարյան բանաստեղծության այլ ժանրերի հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում ձեռագիր օրինակների կազմին, ստեղծագործությունների հաջորդականությանը, տարբեր խմբագրություններին և ժամանակի ընթացքում ժողովածուների բովանդակության համալրման գործընթացին։ Ուսումնասիրվում է, թե առանձին հեղինակների ստեղծագործություններն ինչպես են ներառվել ձեռագրական ավանդույթի մեջ և աստիճանաբար դարձել ավելի ամբողջական ու կայուն կառուցվածք ունեցող ժողովածուների մաս։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում գանձ ժանրի պոետիկական համակարգի ուսումնասիրությունը՝ լեզվական արտահայտչամիջոցների, պատկերային մտածողության, աստվածաշնչյան խորհրդաբանության և եկեղեցական տոնացույցի հետ ունեցած կապերի տեսանկյունից։ Հետազոտության շրջանակում կարող են համեմատվել տարբեր ժամանակաշրջանների ձեռագրեր՝ բացահայտելու դրանց տեքստային տարբերությունները, նոր ստեղծագործությունների ավելացումները, խմբագրական միջամտությունները և տեղական ձեռագրական կենտրոնների առանձնահատկությունները։ Դիտարկվում է նաև ժողովածուների երաժշտական նշանակությունը, քանի որ դրանցում ընդգրկված ստեղծագործությունները կապված էին եկեղեցական ծիսական և երգեցողական մշակույթի հետ։ Ձեռագրերի հիշատակարանները, տեքստաբանական տարբերակները և նյութերի դասավորությունը կարևոր աղբյուրներ են ժողովածուների զարգացման փուլերը վերականգնելու համար։ Նման ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս տվյալ ձեռագրական ավանդույթը դիտարկել ոչ թե որպես անփոփոխ կազմով ստեղծված մեկ ամբողջություն, այլ որպես երկարատև մշակութային գործընթացի արդյունք, որը ձևավորվել և վերափոխվել է տարբեր դարաշրջաններում։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է հայ միջնադարյան գրականության պատմության, ձեռագրագիտության, տեքստաբանության և հայ հոգևոր երաժշտության ուսումնասիրության մոտեցումները՝ նպաստելով հայկական ձեռագիր և եկեղեցական ժառանգության առավել ամբողջական ճանաչմանը։

Փիլիսոփայություն

Գոյության և չգոյության խնդիրը փիլիսոփայության ամենահիմնարար հարցերից մեկն է, որը վերաբերում է իրականության և ոչ-իրականության բնույթին, ինչպես նաև այն հարցին, թե ինչ է նշանակում «լինել»։ Գոյությունը սովորաբար ընկալվում է որպես այն ամենը, ինչ կա, ինչ ունի իրականություն կամ առկայություն, մինչդեռ չգոյությունը դիտարկվում է որպես դրա հակադիր վիճակ՝ բացակայություն, դատարկություն կամ այն, ինչ դեռ չի ստացել գոյության ձև։ Հին փիլիսոփայության մեջ, օրինակ Պարմենիդեսի մոտ, ընդգծվում էր, որ իրական գոյությունը անփոփոխ է և չգոյությունը ընդհանրապես չի կարող մտածվել կամ արտահայտվել, քանի որ մտածել հնարավոր է միայն այն մասին, ինչ կա։ Մյուս կողմից՝ Հերակլիտոսի մոտ իրականությունը դիտվում է որպես մշտական փոփոխություն, որտեղ գոյությունն ինքնին դառնում է գործընթաց, ոչ թե կայուն վիճակ։ Միջնադարյան փիլիսոփայության մեջ այս խնդիրը հաճախ կապվում էր Աստծու գաղափարի հետ՝ որպես բացարձակ գոյություն, որից բխում է աշխարհի գոյությունը, իսկ չգոյությունը դիտվում էր որպես ստեղծման բացակայություն կամ սահմանափակություն։ Նոր և ժամանակակից փիլիսոփայության մեջ, հատկապես էքզիստենցիալիզմի շրջանակներում, գոյությունը դիտարկվում է որպես մարդու անհատական փորձ, որտեղ մարդը ինքն է ստեղծում իր իմաստը մի աշխարհում, որը սկզբում չունի պատրաստի նշանակություն։ Չգոյության գաղափարը այստեղ հաճախ կապվում է ոչնչության, անհանգստության և վերջավորության գիտակցության հետ, որը մարդու գոյությանը տալիս է լարվածություն և իմաստ որոնելու անհրաժեշտություն։ Ընդհանուր առմամբ, գոյության և չգոյության հակադրությունը ոչ միայն տրամաբանական կամ մետաֆիզիկական հարց է, այլ նաև մարդու աշխարհընկալման և ինքնագիտակցության հիմքային խնդիր, որը տարբեր դարաշրջաններում ստացել է տարբեր մեկնաբանություններ։

Լրագրություն

Աշխատությունը նվիրված է 1996–2007 թվականներին Ստամբուլում հրատարակվող «Ակօս» պարբերականի հրապարակախոսության մեջ հայկական թեմատիկայի ներկայացման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում այն խնդիրներն ու գաղափարական ուղղություններն են, որոնց միջոցով պարբերականը լուսաբանել է Թուրքիայի հայ համայնքի հասարակական և մշակութային կյանքը, ինքնության պահպանման հարցերը, հայոց լեզվի և մշակութային ժառանգության նշանակությունը, հայ-թուրքական հարաբերությունները, պատմական հիշողությունը և հասարակության մեջ հայերին վերաբերող քննարկումները։ Հրապարակախոսական նյութերը դիտարկվում են ոչ միայն որպես լրագրողական տեքստեր, այլև որպես տվյալ ժամանակաշրջանի հասարակական տրամադրությունները, բանավեճերը և համայնքային խնդիրներն արտացոլող աղբյուրներ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է հատկացվել պարբերականի հիմնադիր և գլխավոր խմբագիր Հրանտ Դինքի հրապարակախոսական գործունեությանը, նրա կողմից հայ և թուրք հասարակությունների միջև երկխոսության, փոխադարձ ճանաչողության և պատմական խնդիրների հանրային քննարկման թեմաների ներկայացմանը։ Հետազոտության ժամանակագրական սահմանները հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրելու պարբերականի գործունեության սկզբնական շրջանից մինչև 2007 թվականը հայկական թեմատիկայի զարգացման ընթացքը և հրապարակախոսական շեշտադրումների հնարավոր փոփոխությունները։ Կարևոր ուղղություն է հոդվածների թեմատիկ, ժանրային և լեզվաոճական վերլուծությունը, որի միջոցով կարելի է բացահայտել հեղինակների փաստարկման եղանակները, հասարակական խնդիրների մեկնաբանման առանձնահատկությունները և տարբեր լսարանների հետ հաղորդակցության ձևերը։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ նաև ազգային ինքնության, փոքրամասնությունների իրավունքների, մշակութային հիշողության, քաղաքացիական պատկանելության և խոսքի ազատության վերաբերյալ քննարկումներին՝ դրանք դիտարկելով տվյալ ժամանակաշրջանի Թուրքիայի հասարակական-քաղաքական միջավայրի համատեքստում։ Միաժամանակ կարևոր է պարբերականի դերը հայկական համայնքի ներքին խնդիրները հանրային դաշտ բերելու և հայերին վերաբերող հարցերը ավելի լայն հասարակական քննարկումների առարկա դարձնելու գործում։ Աղբյուրագիտական տեսանկյունից հրապարակախոսական նյութերի համակարգված ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս վերականգնելու ոչ միայն առանձին իրադարձությունների լուսաբանումը, այլև այն գաղափարական ու հասարակական միջավայրը, որտեղ ձևավորվել են հայկական թեմաներին վերաբերող դիրքորոշումները և բանավեճերը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է մամուլի պատմության, հրապարակախոսության, հայագիտության և հասարակական հաղորդակցության ուսումնասիրության մոտեցումները՝ ներկայացնելով հայկական խնդիրների արտացոլման և մեկնաբանման առանձնահատկությունները նշված ժամանակաշրջանի պարբերական մամուլում։

Տեխնոլոգիա

Այս աշխատությունը նվիրված է լեռնային գետերի վրա կառուցվող դիմհարային (հիդրոտեխնիկական) կառույցների հիդրավլիկական հաշվարկի ժամանակակից մեթոդների մշակմանը և դրանց շահագործման արդյունավետության բարձրացման ինժեներական լուծումներին՝ հաշվի առնելով բարդ ռելիեֆային պայմանները, հոսքի մեծ արագությունները և նստվածքների ինտենսիվ տեղափոխումը։ Նյութում քննարկվում են հոսքի ոչ ստացիոնար և տուրբուլենտ բնույթի մոդելավորման մոտեցումները, որոնք կիրառվում են ջրհոսքերի վարքի կանխատեսման և կառույցների կայունության գնահատման համար՝ ներառյալ թվային հիդրոդինամիկ մոդելավորումը և վերջավոր տարրերի մեթոդները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում լեռնային գետերին բնորոշ վտանգավոր երևույթներին՝ հեղեղներին, սելավներին և կոշտ նստվածքային հոսքերին, որոնք էական ազդեցություն են ունենում դիմհարային կառույցների հուսալիության և երկարակեցության վրա։ Քննարկվում են նաև հիդրավլիկական հաշվարկների արդիականացման ուղիները՝ բազմաչափ մոդելների կիրառումը, դաշտային տվյալների ինտեգրումը և կալիբրացիայի մեթոդները, որոնք թույլ են տալիս բարձրացնել կանխատեսումների ճշգրտությունը։ Միաժամանակ ներկայացվում են շահագործման արդյունավետության ապահովման միջոցառումներ՝ ներառյալ նստվածքների կառավարման համակարգերը, կառուցվածքների պարբերական մոնիթորինգը և տեխնիկական սպասարկման օպտիմալ ռազմավարությունները։ Աշխատությունը համադրում է տեսական հիդրոդինամիկան և կիրառական ինժեներական փորձը՝ նպատակ ունենալով ապահովել լեռնային ջրային կառույցների անվտանգ, կայուն և երկարաժամկետ շահագործում։

Պատմություն

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի պատմական և քաղաքական դրությանը Հուստինիանոս I-ի իշխանության ժամանակաշրջանում՝ 6-րդ դարի առաջին կեսին, երբ Բյուզանդական կայսրությունը ձգտում էր ամրապնդել իր դիրքերը Արևելքում և վերականգնել վերահսկողությունը կայսրության սահմանամերձ տարածքների նկատմամբ։ Ուսումնասիրության կենտրոնում Հայաստանի և Բյուզանդական կայսրության փոխհարաբերություններն են, ինչպես նաև այն քաղաքական, ռազմական, վարչական և սոցիալական փոփոխությունները, որոնք տեղի ունեցան տարածաշրջանում այդ ժամանակաշրջանում։ Աշխատության շրջանակում կարող են քննարկվել Հայաստանի տարածքային բաժանումը Բյուզանդական և Սասանյան ազդեցության գոտիների միջև, հայ իշխանական տների դրությունը, տեղական ինքնավարության սահմանափակումները և կայսերական վարչական քաղաքականության փոփոխությունները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում Հուստինիանոսի բարեփոխումներին, որոնք անդրադարձան նաև հայկական նահանգների կառավարմանը և նպատակ ունեին ուժեղացնել կենտրոնական իշխանության վերահսկողությունը։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է հայ բնակչության և իշխանական վերնախավի հարաբերությունը բյուզանդական վարչական համակարգի հետ, ինչպես նաև կրոնական և մշակութային գործոնների ազդեցությունը քաղաքական գործընթացների վրա։ Քննարկվում է նաև Հայաստանի ռազմավարական նշանակությունը Բյուզանդիայի և Սասանյան Իրանի հակամարտության պայմաններում, քանի որ երկիրը գտնվում էր երկու խոշոր տերությունների շահերի բախման գոտում և կարևոր դեր ուներ ռազմական հաղորդակցության ու սահմանային պաշտպանության համակարգում։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ 6-րդ դարի հայկական ապստամբություններին, բյուզանդական բանակում հայերի մասնակցությանը և տարածաշրջանում ընթացող պատերազմների ազդեցությանը Հայաստանի բնակչության ու քաղաքական կառույցների վրա։ Պատմական աղբյուրների համադրումը հնարավորություն է տալիս վերականգնել այդ ժամանակաշրջանի Հայաստանի քաղաքական և հասարակական կյանքի ընդհանուր պատկերը և գնահատել կայսերական քաղաքականության երկարաժամկետ հետևանքները։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև հայ-բյուզանդական հարաբերությունների պատմության տեսանկյունից, քանի որ այն ցույց է տալիս, թե ինչպես էին հայկական տարածքները ներառվում կայսրության վարչական և ռազմական համակարգում և ինչպիսի փոխազդեցություններ էին ձևավորվում տեղական և կայսերական իշխանությունների միջև։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել հայագետներին, պատմաբաններին, բյուզանդագետներին, միջնադարագետներին, միջազգային հարաբերությունների պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին, դասախոսներին և պատմության մասնագիտությամբ ուսանողներին։