Քաղաքացիական հայցի հիմնախնդիրները ՀՀ քրեական դատավարությունում

Պատմություն

Մեծ Հայքը՝ որպես հնագույն հայկական պետական կազմավորում, տարբեր ժամանակներում ունեցել է մի շարք մայրաքաղաքներ, որոնք դարձել են քաղաքական, մշակութային և տնտեսական կարևոր կենտրոններ։ Մայրաքաղաքների փոփոխությունը հաճախ կապված է եղել պատմական իրադարձությունների, արքայական դինաստիաների փոփոխության, ինչպես նաև ռազմաքաղաքական իրավիճակների հետ։ Մեծ Հայքի առաջին հայտնի մայրաքաղաքներից մեկը Արտաշատն է, որը հիմնադրվել է Արտաշես Ա արքայի կողմից մ.թ.ա. II դարում։ Այն երկար ժամանակ եղել է պետության գլխավոր կենտրոնը և ստացել է «Հայկական Կարթագեն» անվանումը՝ իր զարգացածության և հզորության պատճառով։ Հետագայում, որոշ ժամանակաշրջաններում մայրաքաղաք է դարձել Տիգրանակերտը, որը հիմնադրել է Տիգրան Մեծը մ.թ.ա. I դարում։ Տիգրանակերտը եղել է հզոր և գեղեցիկ քաղաք, կառուցված հելլենիստական մշակույթի ազդեցությամբ, և դարձել է Մեծ Հայքի քաղաքական ու ռազմական կենտրոններից մեկը։ Բացի այս քաղաքներից, տարբեր պատմական փուլերում որպես վարչական կամ արքայական կենտրոններ հանդես են եկել նաև Վաղարշապատը, որը հետագայում հայտնի է դարձել որպես Էջմիածին և դարձել է հոգևոր կենտրոն, ինչպես նաև Դվինը, որը վաղ միջնադարում եղել է կարևոր առևտրական և վարչական քաղաք։ Դվինը հատկապես զարգացել է Արշակունիների և հետագա ժամանակաշրջաններում՝ դառնալով տարածաշրջանի խոշոր քաղաքներից մեկը։ Մայրաքաղաքների ընտրությունը հաճախ պայմանավորված էր ռազմավարական դիրքով, ջրային ռեսուրսների հասանելիությամբ և տնտեսական հնարավորություններով։ Այս քաղաքները ոչ միայն քաղաքական կենտրոններ էին, այլև մշակույթի, գիտության, արհեստների և առևտրի զարգացման օջախներ։ Դրանց միջոցով ձևավորվել է հայկական պետականության պատմական ընթացքը և մշակութային ժառանգությունը։ Այսպիսով, Մեծ Հայքի պատմական մայրաքաղաքները՝ Արտաշատը, Տիգրանակերտը, Վաղարշապատը և Դվինը, մեծ դեր են ունեցել հայկական պետականության ձևավորման և զարգացման գործում՝ թողնելով հարուստ պատմամշակութային ժառանգություն։

Տեխնոլոգիա

Աշխատությունը նվիրված է կիսահաղորդչային կառուցվածքների վերահսկման և կարգավորման համար լազերային մեթոդների մշակման և ուսումնասիրության հիմնախնդիրներին՝ ընդգծելով օպտիկական ազդեցությունների կիրառությունը նյութերի էլեկտրոֆիզիկական հատկությունների ճշգրտման և վերլուծության գործընթացներում։ Քննարկվում են լազերային ճառագայթման փոխազդեցությունը կիսահաղորդիչ նյութերի հետ, ներառյալ ֆոտոգեներացիոն գործընթացները, կրիչների դինամիկան և էներգետիկ գոտիների կառուցվածքի փոփոխությունները։ Վերլուծվում են ոչ կործանարար վերահսկման մեթոդները, մակերեսային և ծավալային հատկությունների ուսումնասիրության լազերային տեխնիկաները, ինչպես նաև դրանց կիրառությունը միկրո- և նանոկառուցվածքային համակարգերում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում լազերային ազդեցության միջոցով պարամետրերի կարգավորման հնարավորություններին՝ դոպինգի, լոկալ տաքացման և ֆազային փոփոխությունների վերահսկման համատեքստում։ Աշխատությունը ներկայացնում է նաև փորձարարական և տեսական մոդելներ, որոնք հնարավորություն են տալիս բարձրացնել կիսահաղորդչային սարքերի նախագծման և որակի վերահսկման արդյունավետությունը ժամանակակից օպտոէլեկտրոնիկայի ոլորտում։

Այլ առարկաներ

Հրատարակությունը ներկայացնում է տիեզերքի ուսումնասիրությանն ու նվաճմանը նվիրված գրականության հանձնարարական ցանկ, որը կարող է ծառայել որպես կողմնորոշիչ նյութ տիեզերագնացության, աստղագիտության, տիեզերական հետազոտությունների և գիտատեխնիկական առաջընթացի վերաբերյալ գրականություն ընտրելու համար։ Ցանկում ընդգրկված նյութերը հնարավորություն են տալիս ծանոթանալու մարդկության՝ Տիեզերքի մասին գիտելիքների ձևավորման և ընդլայնման պատմությանը, տիեզերական թռիչքների զարգացմանը, հրթիռային տեխնիկայի առաջընթացին, տիեզերագնացների գործունեությանը և Տիեզերքի ուսումնասիրության կարևորագույն փուլերին։ Այն կարող է ներառել ինչպես գիտահանրամատչելի աշխատություններ, այնպես էլ գրական ու փաստագրական ստեղծագործություններ, որոնք ընթերցողին ներկայացնում են տիեզերական հետազոտությունների գիտական, տեխնիկական և մարդկային կողմերը։ Նյութը հատկապես օգտակար է գրադարանների, ուսումնական հաստատությունների, մանկավարժների, աշակերտների և տիեզերագիտությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար՝ որպես թեմատիկ ընթերցանության կազմակերպման և համապատասխան գրականության ընտրության ուղեցույց։ Հանձնարարական բնույթը թույլ է տալիս ոչ միայն ընդլայնել գիտելիքները Տիեզերքի և դրա ուսումնասիրման վերաբերյալ, այլև խթանել գիտական հետաքրքրասիրությունը, ինքնուրույն ընթերցանությունը և տիեզերագնացության պատմության ու ձեռքբերումների նկատմամբ հետաքրքրությունը։

Մշակույթ

Գիտական աշխատանքը նվիրված է 1901-1910 թվականներին Անդրկովկասում հայ երաժշտական կյանքի ուսումնասիրությանը՝ այդ ժամանակաշրջանի մշակութային, հասարակական և ազգային գործընթացների համատեքստում։ Ուսումնասիրության կենտրոնում հայ երաժշտական մշակույթի զարգացման հիմնական ուղղություններն են, երաժշտական կրթության և կատարողական արվեստի կազմակերպումը, համերգային կյանքը, երգչախմբային շարժումը, երաժշտական խմբերի գործունեությունը, մամուլի և մշակութային կազմակերպությունների դերը, ինչպես նաև հայ երաժիշտների ստեղծագործական և հասարակական գործունեությունը։ XX դարի սկզբին Անդրկովկասը, հատկապես Թիֆլիսը և Բաքուն, հայ մշակութային կյանքի կարևոր կենտրոններից էին։ Այս քաղաքներում գործող դպրոցները, մշակութային ընկերությունները, թատրոնները, երաժշտական խմբերը և պարբերականները նպաստում էին հայկական երաժշտական մշակույթի տարածմանն ու մասնագիտական զարգացմանը։ Աշխատանքի շրջանակում կարող է ուսումնասիրվել այդ միջավայրի ազդեցությունը հայ երաժշտական կյանքի կազմակերպման և ազգային երաժշտական ինքնագիտակցության ձևավորման վրա։ Կարևոր ուղղություններից է երաժշտական կրթության զարգացումը։ Դարասկզբին երաժշտական գիտելիքների տարածման, երգեցողության և գործիքային կատարողականության ուսուցման, ինչպես նաև մասնագիտական պատրաստության ընդլայնման գործընթացները նպաստում էին երաժշտական մշակույթի հանրայնացմանը։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ երաժշտական դպրոցների, ուսումնական խմբակների, մասնավոր դասավանդման և այլ կրթական նախաձեռնությունների գործունեությանը՝ գնահատելով դրանց դերը երիտասարդ երաժիշտների և կատարողների ձևավորման գործում։ Առանձին կարևորություն ունի երգչախմբային մշակույթի զարգացումը։ Հայ երգչախմբերը ոչ միայն կատարողական կոլեկտիվներ էին, այլև ազգային մշակույթի տարածման կարևոր միջոց։ Ժողովրդական և հոգևոր երգերի, ինչպես նաև հայ կոմպոզիտորների ստեղծագործությունների կատարումը նպաստում էր ազգային երաժշտական ժառանգության պահպանմանը և նոր սերնդին փոխանցմանը։ Երգչախմբային գործունեությունը նաև հնարավորություն էր տալիս տարբեր սոցիալական խմբերի ներգրավվել մշակութային կյանքում։ Ուսումնասիրության կարևոր բաղադրիչ է համերգային կյանքի վերլուծությունը։ Համերգները, երաժշտական երեկոները և մշակութային այլ միջոցառումները ձևավորում էին երաժշտական հաղորդակցության միջավայր, որտեղ ներկայացվում էին ինչպես հայ հեղինակների ստեղծագործություններ, այնպես էլ եվրոպական և ռուսական երաժշտության նմուշներ։ Այդ գործընթացը նպաստում էր հայ երաժշտական մշակույթի՝ համաշխարհային երաժշտական գործընթացների հետ կապերի ընդլայնմանը և կատարողական չափանիշների զարգացմանը։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև թատրոնի և երաժշտության փոխհարաբերությանը։ Անդրկովկասի հայ թատերական կյանքում երաժշտությունը կարևոր դեր ուներ՝ ուղեկցելով բեմական ներկայացումները և ձևավորելով դրանց գեղարվեստական մթնոլորտը։ Թատրոնի, օպերային և երաժշտական ներկայացումների զարգացումը նպաստում էր ինչպես կատարողական արվեստի, այնպես էլ երաժշտական լսարանի ձևավորմանը։ Հատուկ ուշադրության է արժանի հայ կոմպոզիտորների և երաժիշտների գործունեությունը։ Այդ ժամանակաշրջանում ազգային երաժշտական լեզվի զարգացման, ժողովրդական երաժշտության հավաքագրման ու մշակման և մասնագիտական կոմպոզիտորական ավանդույթի ձևավորման գործընթացները ձեռք էին բերում առանձնահատուկ նշանակություն։ Հայ երաժշտական մշակույթի ներկայացուցիչները միաժամանակ ձգտում էին պահպանել ազգային ինքնատիպությունը և այն ներգրավել ժամանակակից մասնագիտական երաժշտության զարգացման ընդհանուր ընթացքի մեջ։ Կարևոր աղբյուր կարող են լինել ժամանակաշրջանի հայկական պարբերականները, որոնք լուսաբանում էին համերգները, երաժշտական իրադարձությունները, կատարողների գործունեությունը և մշակութային կյանքի խնդիրները։ Մամուլի նյութերի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս վերականգնել ոչ միայն կոնկրետ երաժշտական իրադարձությունների ժամանակագրությունը, այլև հասկանալ հասարակության վերաբերմունքը երաժշտության, կատարողական արվեստի և ազգային մշակույթի նկատմամբ։ Աշխատության շրջանակում կարող է ուսումնասիրվել նաև երաժշտական կազմակերպությունների և մշակութային ընկերությունների գործունեությունը։ Դրանք կարևոր դեր էին կատարում համերգների կազմակերպման, երաժշտական կրթության, երգչախմբերի ստեղծման, ստեղծագործությունների տարածման և մշակութային կապերի ընդլայնման գործում։ Նման կազմակերպությունների գործունեությունը վկայում է, որ երաժշտական կյանքը աստիճանաբար դառնում էր ավելի կազմակերպված և ինստիտուցիոնալացված։ Ուսումնասիրության մեկ այլ կարևոր կողմը հայ երաժշտական կյանքի և ազգային ինքնության փոխհարաբերությունն է։ Երաժշտությունը տվյալ ժամանակաշրջանում հաճախ ընկալվում էր ոչ միայն որպես գեղարվեստական արտահայտության ձև, այլև որպես ազգային մշակույթի պահպանման և հասարակական համախմբման միջոց։ Ժողովրդական երգի հավաքագրումն ու մշակումը, հոգևոր երաժշտության պահպանումը և ազգային թեմատիկայով ստեղծագործությունների տարածումը նպաստում էին մշակութային ինքնագիտակցության ամրապնդմանը։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ներկայացնում է 1901-1910 թվականների Անդրկովկասի հայ երաժշտական կյանքը որպես բազմաշերտ մշակութային գործընթաց, որի մեջ փոխկապակցված էին երաժշտական կրթությունը, կատարողական արվեստը, ստեղծագործական գործունեությունը, երգչախմբային շարժումը, թատրոնը, մամուլը և հասարակական-մշակութային կազմակերպությունները։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու XX դարի սկզբի հայ երաժշտական մշակույթի զարգացման առանձնահատկությունները և գնահատելու այդ ժամանակաշրջանի նշանակությունը հետագա ազգային մասնագիտական երաժշտության ձևավորման ու զարգացման գործում։

Մաթեմատիկա

Աշխատությունը նվիրված է օրթոտրոպ գլանային թաղանթներում սեփական եզրային և ինտերֆեյսային տատանումների տեսական ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են բարակապատ գլանային կառուցվածքների դինամիկական վարքի առանձնահատկությունները՝ հաշվի առնելով նյութի օրթոտրոպ կառուցվածքը, որի դեպքում մեխանիկական հատկությունները տարբեր ուղղություններով կարող են էապես տարբերվել։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում թաղանթների եզրային հատվածներում և նյութերի կամ կառուցվածքային բաղադրիչների սահմանային շփման գոտիներում առաջացող տատանողական երևույթների վերլուծությանը։ Աշխատանքում ուսումնասիրվում են սեփական հաճախականությունների, տատանման ձևերի և դինամիկական բնութագրերի որոշման խնդիրները, ինչպես նաև դրանց կախվածությունը թաղանթի երկրաչափական չափերից, նյութի առաձգական հատկություններից, սահմանային պայմաններից և կառուցվածքային պարամետրերից։ Կարևորվում է համապատասխան մաթեմատիկական մոդելների և լուծման մեթոդների կիրառումը՝ կառուցվածքների տեղային և ընդհանուր դինամիկական վարքը նկարագրելու համար։ Ստացված տեսական արդյունքները կարող են կարևոր նշանակություն ունենալ բարդ երկրաչափությամբ և անիզոտրոպ հատկություններով թաղանթային համակարգերի նախագծման, դրանց թրթռումային կայունության գնահատման և ռեզոնանսային երևույթների կանխատեսման համար։ Ուսումնասիրության մոտեցումները կիրառելի են մեքենաշինության, ավիացիոն և տիեզերական տեխնիկայի, շինարարական կառուցվածքների և այլ ինժեներական համակարգերի վերլուծության մեջ, որտեղ օգտագործվում են գլանային թաղանթներ։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել մեխանիկայի, նյութագիտության, կիրառական մաթեմատիկայի և ինժեներական գիտությունների մասնագետներին, հետազոտողներին, ասպիրանտներին, դասախոսներին և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին։

Մանկավարժություն

Աշխատությունը նվիրված է դպրոցի զարգացման պայմաններում ուսումնադաստիարակչական գործընթացի արդյունավետ կառավարման տեսական և գործնական հիմնահարցերին։ Քննարկվում են կրթական հաստատության ռազմավարական զարգացման, կառավարման ժամանակակից մոտեցումների, ուսումնական գործընթացի պլանավորման, կազմակերպման և գնահատման սկզբունքները։ Ներկայացվում են դպրոցի ղեկավարության, մանկավարժական անձնակազմի և կրթական համայնքի համագործակցության արդյունավետ ձևերը, որոնք նպաստում են կրթության որակի բարձրացմանը և սովորողների համակողմանի զարգացմանը։ Աշխատությունում անդրադարձ է կատարվում նաև մանկավարժական նորարարությունների ներդրմանը, կրթական միջավայրի բարելավմանը, կառավարման արդյունավետ մեխանիզմներին, ինչպես նաև կրթական գործընթացի մշտադիտարկման և արդյունքների վերլուծության կարևորությանը։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել հանրակրթական հաստատությունների ղեկավարների, ուսուցիչների, կրթության կազմակերպիչների, մանկավարժության ոլորտի հետազոտողների, ինչպես նաև մանկավարժական մասնագիտություններով սովորող ուսանողների համար։