Կաթ և կաթնամթերք արտադրող կազմակերպությունների մրցունակության բարձրացման ուղիները Հայաստանի Հանրապետությունում

Религия

Հրատարակությունը նվիրված է Հ. Կղեմես վարդապետ Սիպիլյանի հիշատակին և ներկայացնում է նրա մահվան առիթով արտասանված կամ գրավոր ձևով շարադրված դամբանական խոսք։ Դամբանական գրականությունը կարևոր տեղ է զբաղեցնում հայ հոգևոր և հասարակական մշակույթում՝ ծառայելով հանգուցյալի կյանքի, գործունեության և անձնական ու հասարակական արժանիքների հիշատակմանն ու գնահատմանը։ Այս բնույթի նյութերը հնարավորություն են տալիս պատկերացում կազմելու տվյալ ժամանակաշրջանի հոգևորականության հանդեպ հասարակական վերաբերմունքի, եկեղեցական համայնքի հիշատակի ավանդույթների և անձի վաստակի գնահատման սկզբունքների մասին։ Հ. Կղեմես վարդապետ Սիպիլյանի հիշատակին նվիրված այս հրատարակությունը կարելի է դիտարկել հայ եկեղեցական կյանքի և հոգևորականության պատմության փաստագրական նյութերի շարքում։ Այն նաև արտացոլում է 19-րդ դարի հայ մամուլի ու տպագրական մշակույթի մասնակցությունը հիշատակի և կենսագրական տեղեկությունների պահպանման գործին։ Աշխատությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ եկեղեցու պատմությամբ, հոգևորականության կենսագրություններով, դամբանական գրականությամբ և Կոստանդնուպոլսի հայ համայնքի մշակութային կյանքով զբաղվող հետազոտողների ու ընթերցողների համար։

Педагогика

Այս գիրքը ներկայացնում է մանկավարժական մտքի զարգացման պատմությունը՝ սկսած հին քաղաքակրթություններից մինչև ժամանակակից կրթական տեսություններ։ Գրքում վերլուծվում են տարբեր դարաշրջանների կրթական գաղափարները, դաստիարակության նպատակները և ուսուցման մեթոդները, ինչպես նաև նշանավոր մանկավարժների և մտածողների ներդրումը կրթության զարգացման գործում։ Հեղինակը անդրադառնում է հումանիստական, դասական, պրագմատիկ և ժամանակակից մանկավարժական ուղղություններին՝ ցույց տալով, թե ինչպես են հասարակական և մշակութային փոփոխությունները ազդել կրթական համակարգերի ձևավորման վրա։ Նյութը օգնում է հասկանալ կրթության տեսական հիմքերը, մանկավարժական գաղափարների էվոլյուցիան և դրանց ազդեցությունը ժամանակակից ուսուցման գործընթացի վրա։

География

Աշխատությունը նվիրված է ուրբանիզացված տարածքների սեյսմիկ միկրոշրջանացման մեթոդաբանական հիմունքների և կիրառվող երկրաֆիզիկական հետազոտությունների առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ Երևանի քաղաքի օրինակով։ Վերլուծվում են քաղաքային տարածքների սեյսմիկ վտանգի գնահատման սկզբունքները, երկրաբանական և ինժեներաերկրաբանական պայմանների ազդեցությունը սեյսմիկ ալիքների տարածման վրա, ինչպես նաև տեղային երկրաբանական առանձնահատկությունների դերը երկրաշարժերի ժամանակ հնարավոր ազդեցությունների ձևավորման գործում։ Աշխատության մեջ ուսումնասիրվում են սեյսմիկ միկրոշրջանացման ժամանակ կիրառվող երկրաֆիզիկական մեթոդները, դրանց արդյունավետությունը, չափումների և տվյալների մշակման մոտեցումները, ինչպես նաև տարածքների սեյսմիկ կայունության գնահատման եղանակները։ Քննարկվում են քաղաքաշինական պլանավորման, շենքերի և ենթակառուցվածքների անվտանգության ապահովման, սեյսմիկ ռիսկերի նվազեցման և աղետների կանխարգելման խնդիրները։ Հետազոտությունը կարևոր նշանակություն ունի Երևանի և այլ սեյսմավտանգ քաղաքային տարածքների կայուն զարգացման, շինարարական նախագծման կատարելագործման և բնակչության անվտանգության բարձրացման համար՝ հետաքրքրություն ներկայացնելով սեյսմոլոգների, երկրաբանների, քաղաքաշինարարների, ինժեներների և աղետների կառավարման մասնագետների համար։

Экономика

Այս գիրքը ուսումնասիրում է Հայաստանի Հանրապետության տնտեսության զարգացման ընթացիկ վիճակը և տարածքային տեղաբաշխման հիմնական խնդիրները՝ ընդգծելով սոցիալ-տնտեսական, աշխարհագրական և կառուցվածքային գործոնների ազդեցությունը երկրի զարգացման վրա։ Գրքում վերլուծվում են արդյունաբերության, գյուղատնտեսության, ծառայությունների և ենթակառուցվածքների զարգացման միտումները, ինչպես նաև դրանց անհավասար տարածքային բաշխվածության պատճառները։ Հեղինակը անդրադառնում է տարածաշրջանային զարգացման տարբերություններին, բնակչության կենտրոնացման խնդիրներին, աշխատանքի շուկայի առանձնահատկություններին և ներդրումային միջավայրի ազդեցությանը տնտեսության կառուցվածքի վրա։ Նյութում քննարկվում են նաև պետական քաղաքականության ուղղությունները՝ ուղղված տնտեսական հավասարակշռության ապահովմանը, տարածաշրջանների զարգացման խթանմանը և կայուն աճի պայմանների ստեղծմանը։ Գիրքը համադրում է տեսական մոտեցումները և վիճակագրական վերլուծությունները՝ ընթերցողին հնարավորություն տալով հասկանալ Հայաստանի տնտեսության զարգացման ժամանակակից մարտահրավերները և հնարավոր հեռանկարները։

Религия

Կրոնադավանաբանական և վիճաբանական բնույթի աշխատություն է, որը նվիրված է պատրիարքներին վերագրվող կամ նրանց հեղինակությամբ հայտնի գրքերի նշանակությանն ու օգտակարությանը կրոնական բանավեճերի և դավանաբանական հակասությունների ընթացքում։ Երկի վերնագիրը մատնանշում է քրիստոնեական կրոնական միջավայրում գրավոր հեղինակության, եկեղեցական ավանդության և աստվածաբանական փաստարկների կիրառման խնդիրը՝ ընդգծելով կրոնական գրականության դերը հավատքի հիմնադրույթների պաշտպանման և տարբեր դավանաբանական տեսակետների քննարկման գործում։ Աշխատության գաղափարական առանցքը կրոնական վեճերում գրավոր աղբյուրների, եկեղեցական հեղինակությունների և աստվածաբանական գիտելիքների կարևորության ներկայացումն է։ Քրիստոնեական պատմության ընթացքում դավանաբանական տարաձայնությունները հաճախ հանգեցրել են բանավեճերի, որոնց ընթացքում տարբեր եկեղեցիներ և աստվածաբանական ուղղություններ դիմել են Սուրբ Գրքին, եկեղեցու հայրերի երկերին, պատրիարքական գրություններին և դավանաբանական ժողովների որոշումներին՝ իրենց տեսակետները հիմնավորելու համար։ Այս համատեքստում պատրիարքական գրականությունը դիտարկվում է որպես եկեղեցական հիշողության, ավանդության և աստվածաբանական մտքի պահպանման կարևոր միջոց։ Նման աշխատության նշանակությունը պայմանավորված է նաև կրոնական բանավեճերի մշակույթի ուսումնասիրության հնարավորությամբ։ Դավանաբանական քննարկումները պահանջում են ոչ միայն սեփական համոզմունքների հետևողական ներկայացում, այլև հակառակ տեսակետների ճանաչում, դրանց փաստարկների քննություն և պատմական ու աստվածաբանական աղբյուրների համադրում։ Գրավոր վկայությունների օգտագործումը հնարավորություն է տալիս կրոնական հարցերը քննարկելու ավելի համակարգված ձևով՝ տարբերակելով անձնական կարծիքը, եկեղեցական ավանդությունը և աստվածաբանական հիմնավորումը։ Աշխատության թեմատիկ շրջանակը կարևոր է դիտարկել նաև կրոնական ինքնության պահպանման և համայնքային հավատքի ամրապնդման տեսանկյունից։ Տարբեր դավանաբանական ուղղությունների միջև ծագած հակասությունների պայմաններում եկեղեցական գրքերը հաճախ ծառայել են որպես գաղափարական կողմնորոշման, կրոնական կրթության և ավանդական ուսմունքի փոխանցման միջոց։ Դրանց միջոցով հավատացյալներին ներկայացվել են եկեղեցու պատմական դիրքորոշումները, աստվածաբանական հասկացությունները և դավանանքի հիմնարար սկզբունքները։ Գրական առումով երկը պատկանում է կրոնական ջատագովական և բանավիճային գրականության ավանդույթին։ Այս ժանրին բնորոշ են փաստարկված շարադրանքը, հեղինակավոր գրավոր վկայությունների օգտագործումը, դավանաբանական հարցերի քննարկումը և որոշակի կրոնական դիրքորոշման հիմնավորումը։ Նման գրականությունը միաժամանակ ունի կրթական ու քարոզչական նշանակություն, քանի որ ընթերցողին հաղորդակից է դարձնում աստվածաբանական բանավեճերի հիմնական հասկացություններին և կրոնական գրականության կիրառման եղանակներին։ Պատմամշակութային առումով հրատարակությունը հետաքրքիր է XIX դարի Զմյուռնիայի հայ համայնքի կրոնական և մտավոր կյանքի ուսումնասիրության համար։ Զմյուռնիան Օսմանյան կայսրության կարևոր հայաբնակ ու բազմամշակութային կենտրոններից էր, որտեղ հայերեն տպագրությունը նպաստում էր ոչ միայն գեղարվեստական և կրթական, այլև կրոնական ու դավանաբանական գրականության տարածմանը։ Գուլիելմոս Գրիֆիտի տպարանում իրականացված հրատարակությունը վկայում է այդ միջավայրում հայերեն կրոնական բանավեճերի և աստվածաբանական հարցերի նկատմամբ առկա հետաքրքրության մասին։ Այն արտացոլում է նաև սփյուռքահայ համայնքներում եկեղեցական ինքնության պահպանման, կրոնական կրթության զարգացման և գրավոր աղբյուրների միջոցով հավատքի հիմնադրույթների ներկայացման կարևորությունը։ Գիրքը արժեքավոր նյութ է հայ կրոնական մտքի, դավանաբանական գրականության, եկեղեցական բանավեճերի պատմության, պատրիարքական հեղինակության ընկալման և XIX դարի Զմյուռնիայի հայ տպագրական մշակույթի ուսումնասիրության համար։ Այն հետաքրքրություն է ներկայացնում աստվածաբանների, եկեղեցու պատմաբանների, հայագետների, կրոնագետների և միջեկեղեցական հարաբերությունների պատմությամբ զբաղվող մասնագետների համար՝ որպես հայերեն կրոնական վիճաբանական գրականության պատմական նմուշ։

Философия

Սույն աշխատությունը նվիրված է մարդկային իմաստության, բանականության ճիշտ կիրառման, անձնային կատարելագործման և մարդկային մեծության հասնելու գաղափարներին։ Այն ներկայացնում է մարդու մտավոր ու բարոյական զարգացման հիմնախնդիրները՝ ընդգծելով գիտելիքի, խոհեմության, ինքնաճանաչման և առաքինության կարևորությունը անհատի ձևավորման ու հասարակական կյանքում նրա դիրքի հաստատման գործում։ Գրքի վերնագիրն արտահայտում է ստեղծագործության հիմնական նպատակը՝ սովորեցնել մարդուն ճիշտ գործածել իր բանականությունը, կատարելագործել բնավորությունը և իր ընդունակությունների ու արժանիքների շնորհիվ հասնել բարձր նպատակների։ Աշխատության գաղափարական հիմքում ընկած է այն համոզմունքը, որ մարդկային կատարելությունը միայն բնատուր ընդունակությունների կամ արտաքին հաջողությունների արդյունք չէ, այլ շարունակական մտավոր աշխատանքի, բարոյական ինքնադաստիարակության, փորձի և սեփական վարքի գիտակցված կատարելագործման հետևանք։ Մարդկային իմաստությունը դիտարկվում է որպես գիտելիքի և կյանքի փորձի միասնություն, որը մարդուն հնարավորություն է տալիս տարբերակելու օգտակարն ու վնասակարը, ճիշտն ու սխալը, էականն ու երկրորդականը։ Բանականության ճիշտ կիրառումը ենթադրում է ոչ միայն մտածելու և դատելու կարողություն, այլև սեփական մտքերը վերահսկելու, որոշումների հետևանքները կանխատեսելու և գործողություններում խոհեմություն ցուցաբերելու հմտություն։ Մարդը պետք է սովորի առաջնորդվել ոչ թե պահի զգացմունքներով, անզուսպ ցանկություններով կամ արտաքին ազդեցություններով, այլ բանականությամբ, բարոյական սկզբունքներով և սեփական խղճի թելադրանքով։ Այս տեսանկյունից իմաստությունը ներկայացվում է որպես կյանքի բոլոր բնագավառներում ճիշտ կողմնորոշվելու անհրաժեշտ պայման։ Աշխատության կարևոր գաղափարական ուղղություններից մեկը կատարյալ մարդու ձևավորման խնդիրն է։ Մարդկային կատարելությունը ներկայացվում է որպես մտավոր, բարոյական և հոգևոր հատկանիշների ներդաշնակ զարգացում։ Գիտելիքը, եթե զուգակցված չէ առաքինության հետ, չի կարող ապահովել մարդու ամբողջական զարգացումը, իսկ բարոյական արժանիքները պահանջում են գիտակցված մտածողություն և սեփական գործողությունների նկատմամբ պատասխանատվություն։ Մարդը պետք է ձգտի ազնվության, արդարամտության, չափավորության, համեստության, համբերության, աշխատասիրության և ճշմարտասիրության։ Այս հատկանիշները ոչ միայն ձևավորում են անհատի բնավորությունը, այլև պայմանավորում նրա հարաբերությունները շրջապատի հետ։ Ինքնակատարելագործման գործընթացը ենթադրում է սեփական թերությունների ճանաչում, սխալների գիտակցում, դրանցից դասեր քաղելու կարողություն և շարունակական ձգտում դեպի ավելի բարձր բարոյական ու մտավոր մակարդակ։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում նաև ինքնատիրապետման գաղափարը։ Մարդը պետք է կարողանա կառավարել իր ցանկությունները, հաղթահարել ծուլությունը, զսպել բարկությունը, խուսափել նախանձից և չտրվել անհիմն հպարտությանը։ Այսպիսի մոտեցումը մարդկային արժանապատվությունը կապում է ոչ թե արտաքին դիրքի կամ նյութական հարստության, այլ ներքին ուժի, խոհեմության և բարոյական կայունության հետ։ Վերնագրում առանձնացված մեծության հասնելու գաղափարը նույնպես ունի խորքային բարոյափիլիսոփայական նշանակություն։ Մեծությունը դիտարկվում է ոչ միայն որպես հասարակական բարձր դիրքի, ճանաչման կամ նյութական հաջողության ձեռքբերում, այլև որպես մարդու ընդունակությունների լիարժեք դրսևորում, գիտելիքի կուտակում, նպատակասլաց աշխատանք և հասարակության համար օգտակար գործունեություն։ Մարդու իսկական արժեքը պայմանավորված է իր կարողությունները գործնականում կիրառելու, դժվարությունները հաղթահարելու և իր գործունեությամբ դրական ազդեցություն ունենալու հնարավորությամբ։ Այս իմաստով մեծության ձգտումը պահանջում է նպատակների հստակ գիտակցում, հաստատակամություն, կարգապահություն և ժամանակի արդյունավետ օգտագործում։ Աշխատանքի ու ջանասիրության գաղափարը միահյուսվում է մարդկային արժանիքների ձևավորման հետ, քանի որ նշանակալի ձեռքբերումները պահանջում են շարունակական ջանքեր և սեփական հնարավորությունների հետևողական զարգացում։ Աշխատության բարոյախոսական ուղղվածության մեջ կարևոր է նաև հասարակական հարաբերությունների խնդիրը։ Մարդը հասարակության անդամ է, և նրա կատարելագործումը չի կարող սահմանափակվել միայն անձնական հաջողություններով։ Խոհեմությունը պետք է արտահայտվի նաև ուրիշների նկատմամբ արդար և հարգալից վերաբերմունքի, բարեկամության պահպանման, փոխադարձ վստահության և հասարակական պարտականությունների գիտակցման մեջ։ Մարդկային հարաբերությունների հիմքում պետք է լինեն անկեղծությունը, հավատարմությունը, գթասրտությունը և փոխադարձ օգնությունը։ Այս սկզբունքները հնարավորություն են տալիս անհատական առաքինությունները կապելու հասարակական բարօրության հետ՝ ընդգծելով, որ իմաստուն մարդը ոչ միայն հոգ է տանում սեփական զարգացման մասին, այլև գիտակցում է իր պատասխանատվությունը շրջապատի նկատմամբ։ Աշխատության թեմատիկ շրջանակում առանձնահատուկ նշանակություն ունի կրթության և գիտելիքի դերը։ Մարդու մտավոր զարգացումը պահանջում է ընթերցանություն, ուսումնասիրություն, դիտարկում և փորձի վերլուծություն։ Գիտելիքը պետք է ոչ միայն կուտակել, այլև կարողանալ այն կիրառել կյանքի տարբեր իրավիճակներում։ Ուսումնասիրելու և սովորելու մշտական ձգտումը դիտարկվում է որպես մարդկային առաջընթացի կարևոր պայման, իսկ դատողության ինքնուրույնությունը՝ որպես մտավոր հասունության արտահայտություն։ Այս առումով իմաստությունը չի նույնացվում պարզապես տեղեկությունների կամ գիտելիքների մեծ պաշարի հետ. այն ենթադրում է ձեռք բերված գիտելիքի ճիշտ գնահատում և նպատակային օգտագործում։ Գրական-գաղափարական առումով աշխատությունը պատկանում է եվրոպական բարոյափիլիսոփայական և խրատական գրականության այն ավանդույթին, որը մարդու անհատական կատարելագործումը դիտարկում է որպես բանականության, գիտելիքի և առաքինության միասնության արդյունք։ Նման գրականությանը բնորոշ են ընդհանուր փիլիսոփայական դատողությունները, բարոյական սկզբունքների մեկնաբանությունը, գործնական խորհուրդները և մարդու վարքագծի վերաբերյալ ընդհանրացումները։ Շարադրանքի հիմնական նպատակն է ընթերցողին ոչ միայն տեղեկություններ հաղորդել, այլև խթանել ինքնուրույն մտածողությունը, ինքնաքննությունը և սեփական կյանքի նկատմամբ պատասխանատու վերաբերմունքը։ Վերնագրի ընդարձակ բացատրական ձևակերպումն ինքնին ունի ծրագրային նշանակություն, քանի որ հստակ ներկայացնում է գրքի դաստիարակչական նպատակը՝ բանականության ճիշտ գործածումից մինչև անձնային կատարելագործում և հասարակական մեծության հասնելու ձգտում։ Պատմամշակութային առումով հրատարակությունը կարևոր տեղ ունի XIX դարի հայ լուսավորչական և բարոյախոսական գրականության զարգացման համատեքստում։ Վենետիկի Սուրբ Ղազարի Մխիթարյան միաբանությունը նշանակալի դեր է ունեցել հայ մտավոր կյանքի, կրթության, թարգմանական գրականության և գիտական մտքի զարգացման գործում։ Միաբանության հրատարակչական գործունեությունը նպաստել է եվրոպական փիլիսոփայական, բարոյագիտական և կրթական գաղափարների տարածմանը հայ ընթերցողների շրջանում։ Այսպիսի աշխատությունները կարևոր դեր են ունեցել հայ հասարակության կրթական ու բարոյական դաստիարակության գործում՝ ընթերցողին ծանոթացնելով մարդու բանական կարողությունների, անհատական զարգացման և հասարակական պատասխանատվության վերաբերյալ եվրոպական մտքի ավանդույթներին։ Դրանք արտացոլում են այն ժամանակաշրջանի կրթական իդեալը, որի համաձայն՝ գիտելիքը պետք է ծառայեր ոչ միայն մտավոր զարգացմանը, այլև մարդու բնավորության կատարելագործմանը և հասարակության առաջընթացին։ Հայերեն նման գրականության տարածումը նպաստել է նաև աշխարհիկ բարոյագիտական բառապաշարի հարստացմանը, փիլիսոփայական հասկացությունների զարգացմանը և հայերեն մտավոր խոսքի արտահայտչական հնարավորությունների ընդլայնմանը։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայագիտության, փիլիսոփայության, բարոյագիտության, գրականագիտության և հայ գրքի պատմության ուսումնասիրողների համար։ Այն կարող է դիտարկվել որպես XIX դարի հայերեն խրատական ու իմաստասիրական գրականության ուշագրավ օրինակ, որը ներկայացնում է անհատական կատարելագործման և բանականության դաստիարակության գաղափարների տարածումը հայ մշակութային միջավայրում։ Ընթերցողական արժեքը պայմանավորված է բարձրացված հարցերի համամարդկային և ժամանակից անկախ բնույթով։ Բանականության ճիշտ կիրառումը, գիտելիքի ձեռքբերումը, բնավորության կատարելագործումը, նպատակասլացությունը և հասարակության մեջ արժանի տեղ զբաղեցնելու ձգտումը շարունակում են մնալ մարդու զարգացման կարևոր հիմնախնդիրներ։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել փիլիսոփայական և դաստիարակչական գրականության ընթերցողներին, ինքնակրթությամբ զբաղվողներին, ինչպես նաև հայ լուսավորական մտքի պատմությամբ հետաքրքրվողներին։ Իր գաղափարական ուղղվածությամբ այն կարևորում է այն սկզբունքը, որ մարդու իսկական մեծությունը պայմանավորված է ոչ միայն նրա մտավոր կարողություններով ու ձեռքբերումներով, այլև այդ կարողությունները բարոյապես ճիշտ և հասարակության համար օգտակար նպատակների ծառայեցնելու ունակությամբ։